facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

31.โลกที่คุ้นเคย

ชื่อตอน : 31.โลกที่คุ้นเคย

คำค้น : 31.โลกที่คุ้นเคย

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 528

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2562 22:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
31.โลกที่คุ้นเคย
แบบอักษร

ผมพยายามจะนึกแต่ว่านึกยังไงก็นึกไม่ออกแต่ว่าวินาทีนั้นก็ได้มีเสียฝีเท้าดังเข้ามาและใกล้ผมเรื่อยก่อนที่ผมจะตั้งท่าดาบแต่ว่า 

“นี่ฉันทำอะไรน่ะ” 

ผมสะบัดมือของตัวเองก่อนจะลงไปนอนอีกครั้งแต่ว่า 

“มาโคโตะ เช้าแล้วนะ” 

เสียงของดังผู้หญิงดังขึ้นก่อนที่ผมจะลุกขึ้นมาและหยิบของที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดมาป้องกันตัวเองเอาไว้ 

“ทำอะไรอยู่นะ” 

“นี่เธอ” 

เด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อนค่อยๆเดินเข้ามาผมก่อนจะเอาช้อนตีลงที่หัวของผม 

“ทำบ้าอะไรอยู่น่ะ รีบไปกินข้าวเช้าและแต่งตัวได้แล้ว” 

“ซา...” 

“ซาโอริเองไง จำไม่ได้หรอ สมองไปโดนอะไรกระแทกมาเนี่ย” 

ผมทำหน้างงเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับ 

“ซาโอริงั้นหรอ” 

“ก็ใช่สิยะ” 

เด็กสาวในชุดผ้ากันเปื้อนเดินถอยออกจากตัวผมก่อนจะหันหลังและเดินกลับไป 

“รีบมากินข้าวเช้าได้แล้ว” 

“นี่...มาทำข้าวให้ฉันทุกเช้าเนี่ย แฟนเธอจะไม่มาต่อยฉันหรอ” 

“แฟนก็ส่วนแฟนสิ แต่ว่านายเป็นเพื่อนของฉันนิ แล้วอีกอย่างฉันรับปากกับพี่นายเอาไว้แล้วว่าจะดูแลนาย” 

รับปาก...เรื่องอะไรกันไม่เห็นจะเข้าใจเลย 

ผมเดินเข้าไปเปลื่ยนเสื้อผ้าก่อนจะเดินมาที่อาหารและทานข้าวเช้าและเมื่อทานเสร็จผมก็เดินออกจากบ้านไปก่อนที่จะถึงโรงเรียนแต่ว่า 

“ไปก่อนนะ มาโคโตะ แฟนฉันมาแล้ว” 

“อืม” 

ผมยังคงเดินแบกกระเป๋าไปโรงเรียนก่อนที่เปิดเข้าไปในห้องเรียนแต่ว่าก็ได้มีเหล็กเข้ามาฟาดที่ผมแต่ว่าผมก็ยกแขนซ้ายขึ้นมากันเอาไว้ทัน 

“พวกแก” 

ผมล้มลงไปก่อนจะดูที่แขนซ้ายของตัวเองและพบว่าแขนซ้ายนั้นไม่สามารถขยับได้แต่ถึงขยับได้ก็ยังเจ็บอยู่ดี 

กระดูกหักงั้นหรอ 

“เห้ย!! ดูเจ้าโอตาคุนั้นสิ” 

“พวกแก” 

ผมกัดฟันแน่นก่อนจะมองไปที่ชายสามคนที่เดินเข้ามาหาผมก่อนที่เสียงประตูห้องจะเปิดออกมาแต่ว่าเสียงของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้น 

“ทำอะไรน่ะ” 

“ซาโอริงั้นหรอ” 

เด็กสาวที่เข้ามาช่วยผมก็คือซาโอริที่มากับแฟนของเขายูมะ 

“มาโคโตะ เป็นอะไรมั้ย” 

“อย่าไปเข้าใกล้โอตาคุน่ารังเกลียดดีกว่า ซาโอริ” 

ยูมะดึงตัวซาโอริออกมาก่อนที่ผมจะค่อยๆลุกขึ้นจากพื้น 

“โอตาคุ งั้นหรอเรียกได้ไม่เลวนิ งั้นพวกแกรู้ความหมายของโอตาคุงั้นหรอ” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ... 

“ไม่รู้สินะ พวกโง่แบบพวกแกคงไม่รู้อะไรสินะ” 

ผมเดินผ่านผู้ชายที่ทำร้ายผมก่อนจะมีคนมาจับที่คอเสื้อของผม 

“ปล่อย” 

วินาทีที่ผมขยับปากนั้นก็ได้มีหมัดเข้ามาที่หน้าของผมก่อนที่ผมจะกระเด็นไปชนกำแพงก่อนจะเช็ดเลือดที่ปากของตัวเอง 

“ปากดีนิ เดี๋ยวจะซ้อมให้เหมือนเมื่อก่อนเลย” 

“ก้มาเถอะ” 

ผมวางกระเป๋าลงที่โต๊ะของตัวเองก่อนจะเดินเข้าไปแต่ว่าก็มีหมัดที่พุ่งเข้ามา ผมรับหมัดเอาไว้ก่อนจะหักแขนของชายคนนั้นและเตะเข้าที่หน้าแต่ว่าเมื่อชายคนนี้ล้มลงไปผมก็ดึงผมของชายคนนั้นและใช้เข่ากระแทกที่หน้าอีกครั้งก่อนจะใช้มือขวาบีบไปที่คอและแรงขึ้นเรื่อยๆก่อนจะโยนทิ้ง 

“เอาละ ใครจะเป็นคนต่อไป” 

ผมยิ้มออกมาก่อนจะเช็ดเลือดที่เข่าของตัวเองและไปที่ห้องพยาบาล 

“มาโคโตะรอด้วย” 

“ไม่ต้องตามมา” 

ผมบอกซาโอริก่อนจะเดินออกจากห้องไปและเดินเข้ามาทำแผลที่ห้องพยาบาล 

“น่าเบื่อ ฉันหรอโอตาคุ ไร้สาระจริงๆ” 

ผมหัวเราะออกมาก่อนจะเอาผ้าพันแผลมาพันที่แขนของตัวเองก่อนจะที่เดินไปเอากระเป๋าที่ห้องและกลับไปที่บ้านของตัวเองก่อนที่ซาโอริจะหันมามองผมก่อนจะปล่อยให้ผมกลับไป 

“สุดท้ายก็ต้องไปโรงพยาบาล แขนหักจริงๆด้วย อดใช้แขนซ้ายแล้วสิแล้วจะทำข้าวกินยังไงเนี่ย” 

ผมกลับมาที่บ้านก่อนจะเปิดประตูและพบว่าซาโอรินั้นนั่งรออยู่หน้าประตูบ้าน 

“เป็นยังไงบ้าง หายไปทั้งวันเลยขอดูแขนหน่อย” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

“นี่ เป็นอะไรไปน่ะ” 

“เปล่า เธอกลับไปเถอะเดี๋ยวยูมะก็โกรธ” 

“ชั่งมันสิ นายน่ะเป็นเพื่อนฉัน” 

“เธอน่ะวันนี้ต้องไปตรวจร่างกายไม่ใช่หรอ” 

ผมเดินเข้าไปในบ้านก่อนจะวางของและเดินไปที่ห้องครัวก่อนจะเปิดตู้เย็นและหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม 

“เดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อน” 

“เรื่องตรวจชั่งมันเถอะ ฉันจะไปวันไหนก็ได้นายน่ะ...อย่าฝืนเลยนะ” 

สิ้นสุดคำพูดของซาโอริผมก็ปวดหัวขึ้นมาทันทีก่อนที่จะล้มลงไปกับพื้นและจับที่หัวของตัวเอง 

อย่าฝืนเลยนะคะ 

เสียงของเด็กสาวดังขึ้นในหัวของผมก่อนจะปรากฏภาพของเด็กสาวชุดนักเรียนผมสีเนื้อที่กำลังกอดผมอยู่ 

“เธอเป็น...ใครกัน” 

เมื่อผมล้มลงไปซาโอริก็รีบวิ่งเข้ามาหาผมทันที 

“มาโคโตะไม่เป็นไรนะ” 

“อืม” 

ผมค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นมาก่อนจะบอกซาโอริ 

“ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อน” 

“อืม” 

ผมค่อยๆเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับซาโอริแต่ว่า 

“มาโคโตะ ขอแวะซื้อของหน่อยได้มั้ย” 

“ได้สิ” 

ซาโอริยิ้มก่อนจะวิ่งเข้าไปในร้านขายของก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับขวดน้ำก่อนจะโยนมาให้ผม 

“เอาไป” 

“ห๊ะ” 

ผมรับขวดน้ำเอาไว้ก่อนจะเปิดมันออก 

“เปิดได้มั้ย” 

“ไม่ต้องห่วง”        

ผมดื่มน้ำก่อนจะเดินไปโรงพยาบาลกับซาโอริต่อแต่ว่าซาโอริก็หยุดเดินก่อนที่ผมจะหันไปหา 

“เป็นอะไรไปหรอ” 

“ยูมะ...” 

“ห๊ะ” 

ซาโอริค่อยๆยื่นมาและชี้ออกมาก่อนที่ผมหันไปตามที่ซาโอริชี้และพบกับยูมะที่กำลังเดินกับผู้หญิงคนอื่นก่อนที่ซาโอริจะเดินผ่านผมไปและเดินเข้าไปตบหน้าของยูมะก่อนจะร้องไห้ออกมา 

“เธอทำแบบนี้ได้ยังไง” 

“ซาโอริ” 

ซาโอริร้องไห้ออกมาก่อนจะตบไปที่หน้าของยูมะ 

“เธอคบกับฉันอยู่นะ แต่ว่ากับมาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น” 

“แล้วเธอละยังไปยุ่งกับโอตาคุแบบนั้นอีก เพราะงั้นฉันถึงได้มาคบกันคนอื่นยังไงละ” 

ผมสังเกตที่ร่างกายของซาโอริก่อนจะพบว่าขาของซาโอรินั้นสั่นเล็กน้อย 

“เราเลิกกันเถอะ ยูมะ” 

“ก็ดี ฉันอยากจะพูดคำนี้มานานละ” 

ยูมะค่อยๆเดินจากไปพร้อมผู้หญิงก่อนที่ซาโอริจะล้มลงไป 

“ยัยบ้า ทำอะไรเนี่ย เธอเป็นโรคหัวใจไม่ใช่หรอ” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

ไม่มีเสียงตอบกลับมามีแต่น้ำตาไหลออกมาอย่างเดียวเท่านั้น 

“ยังไงก็เถอะรีบไปโรงบาลก่อน” 

ผมใช้มือขวาของผมจับตัวของซาโอริเอาไว้ก่อนจะดึงเธอขึ้นมาและพาไปที่โรงพยาบาลก่อนจะส่งเธอเข้าหาตรวจ 

“ฉันรอต้องนี้นะ” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

ซาโอริยังคงไม่พูดอะไรก่อนจะยิ้มกลับมาให้ผมและเดินเข้าห้องตรวจไปและเมื่อผมตรวจออกมานั้น 

“ดูเหมือนฉันคงต้องนอนค้างที่นี่อะน่ะ” 

“งั้นหรอ ต้องให้ฉันมาเฝ้ามั้ย” 

“ไม่ต้องหรอก นายกลับบ้านไปเถอะ” 

“อืม” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว