facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

30.กลับสู่ความเป็นจริง

ชื่อตอน : 30.กลับสู่ความเป็นจริง

คำค้น : 30.กลับสู่ความเป็นจริง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 429

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2562 16:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
30.กลับสู่ความเป็นจริง
แบบอักษร

“ทำการปลดวงจรพลังเวทจากตามาร” 

“โอเฟเรีย พอได้แล้ว” 

“ยังหรอก มากกว่านี้ ซีกรูต วีรชนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งนี้ ขอร้องละ ขอยืมพลังหน่อย แค่ครั้งเดียวก็พอ ทำการตัดเซิร์ทตัวนั้นซะ” 

“รับทราบมาสเตอร์ จะทำการปลดดาบมาร” 

ร่างของโอเฟเรียค่อยๆล้มลงก่อนที่ผมจะเข้าไปรับเอาไว้ 

“พอแล้ว เธอพยายามได้ดีมากเลย ขอบคุณนะ เดี๋ยวที่เหลือฉันจัดการเองเพราะงั้นนอนรออยู่ตรงนี้นะ” 

ผมค่อยๆวางเธอลงกับพื้นแต่ว่าวินาทีนั้น 

“มาโคโตะ ห้ามแพ้นะ” 

ผมกำมือขวาก่อนจะยกขึ้นก่อนจะยื่นมือไปหาโอเฟเรีย 

“อืม” 

มือขวาของผมกับโอเฟเรียเริ่มเข้ามาสัมผัสกัน 

“เมื่อจบการต่อสู้นี่เมื่อไหร่ สัญญาฉันจะช่วยเธอเอง” 

ผมถืบพื้นก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปแต่ว่าซีกรูตและบรินฮิวด์ก็ตามขึ้นมา 

“ฉันจะพาพวกแกตายไปด้วยกัน” 

“ไม่มีวัน” 

“ไม่ปล่อยให้ทำหรอกค่ะ ไม่มีทาง” 

สำแสงจากดาบของซีกรูตและลำแสงจากหอกของบรินฮิวด์พุ่งเข้าทำลายแขนทั้งสองข้างก่อนที่ผมจะเข้าไปตรงกลาง 

“ฉันจะ ฆ่าโอเฟเรีย” 

“ไม่ยอมหรอก ลุยเลย ทั้งสองคน” 

ลำแสงของทั้งคู่นั้นพุ่งเข้าเรื่อยๆก่อนที่ผมจะใช้ดาบของตัวเองและเพิ่มขนาดด้วยฮานิเอล 

“ไม่มีวันให้แก ทำลายหรือฆ่าใครไปมากกว่านี้อีกแล้ว” 

ผมใช้ดาบตัดเข้าไปที่กลางตัวของเซิร์ทก่อนจะกระโดดถอยออกมาก่อนที่จะหันไปมองทั้งสองคนและพบว่าทั้งสองนั้นค่อยๆหายไป  

“ครั้งหน้าก็หวังว่าพวกเราจะเป็นพลังให้แก่คุณนะ” 

“ต้องเกิดกันอีกแน่ทั้งสองคน ถึงเวลานั้นก็มาสู้กันอีกครั้งนะ” 

ผมยิ้มออกมาก่อนที่ทั้งสองคนจะหายไปและรีบวิ่งไปหาโอเฟเรีย 

“นี่ อย่าหลับนะ ตื่นขึ้นมาก่อน” 

“พอเถอะ พลังนี้น่ะถึงใช้มันแต่ก็มีสิ่งตอบแทนนะ สิ่งตอบแทนของมันก็คือชีวิตของผู้ใช้ยังไงละ” 

“บ้าน่า” 

ผมกัดฟันแน่นก่อนที่จะจับมือของโอเฟเรียไว้อย่างแน่น 

“คุณโอเฟเรีย คุณมาโคโตะ” 

มาชูที่วิ่งมาพร้อมกับฟูจิมารุก็ได้เข้ามาจับมือของโอเฟเรียเอาไว้ก่อนที่ผมจะเดินถอยห่างออกมา 

“อีกไม่นานแล้วสินะ” 

ผมมุ่งหน้าไปที่ต้นไม้แห่งจินตนาการและเข้าโจมตีทันที ดาบของผมพุ่งเข้าไปปักที่ต้นไม้ก่อนที่ผมจะใช้ไฟเผาต้นไม้แห่งจินตนาการจะมอดไหม้ก่อนจะกระโดดลงมาและมาเจอกับชิโตไน 

“จบแล้วงั้นหรอ” 

“จบแล้วละ” 

ผมค่อยๆเดินผ่านตัวชิโตไนไปเล็กน้อยก่อนจะหยุดที่ข้างหลังของชิโตไน 

“เหนื่อยแย่เลยนะ ต่อจากนี้ก็พักผ่อนให้เต็มที่นะ แล้วเจอกัน” 

เมื่อพูดจบชิโตไนก็ค่อยๆหายไปก่อนที่ผมจะเดินไปหาฟูจิมารุ 

“กลับมาแล้ว” 

“อืม...เดี๋ยวสิตัวนายทำไมถึง” 

“ห๊ะ” 

ผมค่อยๆก้มลงไปดูร่างกายของตัวเองก็พบว่ามีแสงสีเหลืองทองที่กำลังกระจายออกก่อนที่ส่วนล่างของผมจะค่อยๆจางเหมือนกันว่าพร้อมจะหายไปทุกเมื่อ 

“ไวไปมั้ง...” 

จริงสิในโลกแห่งนี้น่ะมันมีแต่สีขาวไม่มีกลางวันกลางคืนดูเวลาก็ไม่ได้ 

“งั้นหรอ ถึงเวลาแล้วสินะ” 

“มาโคโตะนี่นาย” 

“คุณมาโคโตะ” 

ผมค่อยๆเดินถอยหลังออกมาจากสองคนนั้นก่อนจะพูดออกมา 

“ได้ใช้ชีวิตร่วมกัน ได้เดินทางร่วมกัน ได้ต่อสู้ร่วมกัน ฉันสนุกมากเลยละ หลังจากนี้เนี่ยพวกนายจะไม่มีฉันคอยช่วยเหลือแล้วนะ ดูแลตัวเองดีๆละ ฟูจิมารุ มาชูด้วยนะ” 

“คุณมาโคโตะอย่าบอกนะ” 

“ถึงฉันไม่บอกเธอเองก็น่าจะรู้นิ” 

ผมกัดฟันแน่นก่อนจะพูดออกไป 

รู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ทำใจและลำบากที่ต้องจากลากับเพื่อนที่เดินทางกันมาและต่อสู้ด้วยกัน ถึงจะยากลำบากเท่าไหร่แต่ว่าตัวผมนั้นก็คุ้นเคยและชินกลับความรู้สึกพวกนี้ไปแล้ว 

“ไปก่อนนะ ทั้งสองคน ไว้สักวันเราคงได้เจอกันใหม่ บางทีนะ” 

ผมพูดออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบาก่อนจะสลายหายไปก่อนจะตื่นขึ้นมาบนเตียงและหันไปที่หน้าต่างก็พบว่ามือแสงอาทิตย์ส่องสว่างเข้ามาก่อนที่ผมจะจับที่ไปหน้าของตัวเอง 

“ความฝันงั้นหรอ พวกนั้นเป็นใครกัน จำอะไรไม่ได้เลย” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว