email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP1 เสียงเรียกปริศนา

ชื่อตอน : EP1 เสียงเรียกปริศนา

คำค้น : พญานาค พญาครุฑ งูใหญ่ อสรพิษ ตำนาน เรื่องลี้ลับ Nc ชายรักชาย นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2562 09:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP1 เสียงเรียกปริศนา
แบบอักษร

1,000 ปีล่วงเลยผ่าน สายน้ำแห่งความอุดมสมบูรณ์​เปรียบเสมือนกับเส้นเลือดใหญ่ที่ไหลหล่อเลี้ยงชีวิตผู้คนทั้งสองฝั่งแม่น้ำที่ทอดยาวไปตลอดสาย วิถีชีวิตของผู้คน และวัฒนธรรมยังคงมีให้เห็นอยู่ตลอดไม่เสื่อมสลายไปตามกาลเวลา สืบทอดต่อกันมานานนับ 1,000 ปี 

วัฒนธรรมและความศรัทธาต่อสายน้ำของผู้คนทั้งสองฝั่ง ทั้งใกล้และไกล ก่อให้เกิดประเพณีและวัฒนธรรมต่างๆ ความเคารพต่อสายน้ำ ความศรัทธาต่อสิ่งเหนือธรรมชาติ ความกลัว ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ทำให้เกิดจารีตประเพณีที่งดงาม ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานสักแค่ไหน ความศรัทธาและความเชื่อก็ยังคงอยู่ในจิตใจของผู้คนตลอดกาล 

เรื่องราวของพญานาค และพญาครุฑที่ถูกเล่าขานต่อกันมายาวนานนับ 1,000 ปี จากปากต่อปาก จนมาถึงรุ่นสู่รุ่น ยังคงมีปรากฎให้เห็นในหมู่บ้านแถบแม่น้ำที่ทอดยาวตลอดสายแห่งนี้ บางคนก็เชื่อ บางคนก็ไม่เชื่อ เพราะไม่มีใครเคยเห็นสักคน 

ตำนานครุฑกับนาคของหมู่บ้านวลาหค กลายเป็นตำนานรักข้ามเผ่าพันธุ์ที่ทุกคนในหมู่บ้าน และในระแวกใกล้เคียงจะต้องรู้จัก แม้แต่เด็กๆในหมู่บ้านก็ยังรู้จัก เพราะเป็นนิทานที่ผู้ใหญ่เล่าให้ฟังก่อนนอนแทบจะทุกวัน วิถีชีวิตของผู้คนในหมู่บ้านวลาหคยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ และยังคงผูกพันกับสายน้ำไม่เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา 

"แม่จ๋าๆ พญานาคมีอยู่จริงมั้ยจ๊ะ" เสียงเด็กน้อยวัย 9 ขวบ เอ่ยถามผู้เป็นแม่ด้วยความสนใจ เมื่อได้ฟังนิทานก่อนนอนที่แม่ของตนเป็นคนเล่าให้ฟัง 

"ไม่รู้สิจ๊ะ ถ้าน้องเมฆคิดว่ามันมีจริง มันก็อาจจะมีอยู่จริงๆก็ได้นะ" แม่ของเด็กน้อยบอกกับลูกของตน ทุกคืนก่อนนอนเด็กน้อยจะให้แม่เล่านิทานเรื่องครุฑกับนาคให้ฟังทุกวันจนเป็นความเคยชิน และเด็กน้อยก็จะถามแม่อย่างนี้ทุกวันๆด้วยความสนใจเป็นพิเศษ 

"นอนเถอะลูก มันดึกแล้วนะ" 

"จ้ะแม่ พรุ่งนี้แม่มาเล่าให้น้องเมฆฟังอีกนะจ๊ะ ฝันดีจ้า" 

"จ้า...ฝันดีนะลูก จุ๊บ!" 

 

ในขณะนั้น 

"สุบรรณ...สุบรรณ" เสียงเรียกปริศหนาดังขึ้นท่ามกลางความมืดในห้องนอนของเด็กน้อย 

"อ๊ะ..เสียงใครกัน" เด็กน้อยที่กำลังหลับอยู่ สะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงเรียกปริศหนาดังขึ้น 

"สุบรรณ..." 

"ใครน่ะ ใครอยู่ตรงนั้น" เด็กน้อยลุกออกจากที่นอน แล้วรีบเดินไปทางหน้าต่างของห้องที่เปิดทิ้งเอาไว้อยู่ ก่อนจะมองเห็นร่างบางของใครสักคน ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างธารน้ำใกล้บ้าน ร่างบางมองขึ้นมาด้านบนตรงที่เด็กน้อยยืนอยู่ ก่อนจะส่งยิ้มขึ้นมาให้ 

"สุบรรณ..." 

"คุณ คุณเป็นใครกัน...?" 

"สุบรรณ เจ้าจำข้าไม่ได้งั้นรึ..." 

"ไม่... ผมไม่เคยรู้จักคุณ" เด็กน้อยส่ายหัวทันที เพราะไม่เคยเห็นร่างบางที่ยื่นอยู่ด้านล่างจริงๆ 

"ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกินสุบรรณ ข้าคิดถึงเจ้า อึก..." 

"ผมไม่ได้ชื่อสุบรรณนะ ผมชื่อเมฆ คุณล่ะชื่ออะไร แล้วมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง" เด็กน้อยถามร่างบางออกมาด้วยความสงสัย 

"ข้า...อึก...ข้าชื่อนาคาอรุณราช ข้าต้องไปแล้วสุบรรณ อึก...อือ..." 

"เดี๋ยวก่อนสิ คุณจะไปไหน" 

"ข้าอยู่ต่อไม่ได้ ข้าต้องไปแล้วสุบรรณ อึก...ทุกคืนวันขึ้น 15 ค่ำ ข้าจะมาหาเจ้าที่นี่อีก ข้าดีใจเหลือเกินที่ข้าได้เจอเจ้าอีกครั้งสุบรรณ อึก...อือ..." พูดจบร่างบางของนาคาอรุณราชก็เดินหายเข้าไปในความมืดทันที 

"อ้าว...หายไปไหนแล้ว" เด็กน้อยเดินกลับเข้ามานอนบนที่นอนตามเดิม ก่อนจะนึกถึงร่างบางที่เจอกันเมื่อสักครู่ แล้วหลับลงไปในที่สุด 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น... 

"แม่จ๊ะ แม่รู้จักคนที่ชื่อนาคาอรุณราชหรือเปล่าจ๊ะ" เด็กน้อยตื่นเช้ากว่าปกติ ก่อนจะรีบวิ่งไปถามแม่ที่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว 

"อ้าว! น้องเมฆ...ตื่นเช้าจังเลยนะวันนี้" 

"จ้าแม่ ว่าไงแม่...แม่รู้จักคนที่ชื่อนาคาอรุณราชหรือเปล่า"  เด็กน้อยถามแม่ของตนอีกครั้ง 

"นาคาอรุณราชหรอ..? คุ้นๆเหมือนแม่เคยได้ยินที่ไหนนะ แม่ก็จำไม่ค่อยได้แล้วล่ะ" 

"อ้าว...ซะงั้น!" 

"ทำไมจ๊ะ น้องเมฆมีอะไรหรือเปล่า" 

"เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอกจ้าแม่ น้องเมฆแค่ลองถามแม่ดูเฉยๆ" เด็กน้อยไม่ได้เล่าเรื่องที่ตนเจอร่างบางของนาคาอรุณราชเมื่อคืนให้แม่ฟังแต่อย่างใด 

"รีบไปอาบน้ำไป กับข้าวใกล้จะเสร็จแล้ว มีของโปรดของน้องเมฆด้วยนะ" 

"จ้าแม่ จุ๊บ!" 

 

 

เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไป อย่าลืมติดตามกันต่อนะจ๊ะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว