ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แค้นจนรัก-6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2562 07:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แค้นจนรัก-6
แบบอักษร

"ตื่นกูบอกให้ตื่น ตื่นสิหว่ะ"ผมได้ยินเสียงคนปลุกแต่ตามันเปิดไมไหว ผมรับรู้ได้ว่าตัวเองไม่สบายผมไม่มีแรงเลย

"อือ เจ็บฮึก"

"ลุกมานั่งดีๆ กินข้าวจะได้กินยาเดี่ยวมึงจะมาตายในบ้านกู"เค้าดึงตัวผมขึ้นมานั่ง

"ไม่หิว"เสียงที่พูดแทบไม่ได้ยิน

"ไม่หิวก็ต้องกิน อ้าปาก"เค้าบีบคางผมจนเจ็บ ผมต้องอ้าปาก

"แคกๆๆ"เค้าตักข้าวต้มใส่ปากผม

"กินเข้าไป"

"พอ ละแล้วฮึก"ข้าวต้มมันร้อนไปทั่วปากเลย

"กูบอกให้กินดีๆไม่กิน กินยาเองหรือจะให้กูจับกรอกปากดี"ผมหยิบยาขึ้นมากิน

"พูดง่ายๆตั้งแต่แรกก็จบ"เค้าเดินลงไปเอาจานไปเก็บ

แกร็ก

"อะ คุณเอาโซ่มาล็อคขาผมทำไม คุณไม่มีสิทธิทำแบบนี้"

"มึงเป็นนักโทษของกู "เค้าพูดแค่นั้นแล้วก้เดินออกไป

สองวันแล้วที่ผมอยู่ในห้องนี้ ผมหายแล้วไข้ก็หายแล้วด้วย

แกร็ก

"หายแล้วสินะ ไปอาบน้ำแล้วลงไปข้าง "

"...."ผมนิ่ง

"กูให้เวลามึง10นาที ถ้ามึงช้ากูจะจับมึงทำเหมือนตอนนั้น"เค้าพูดเสร็จก้เดินออกไป

ผมลุกไปอาบน้ำแล้วลงไปข้างล่าง

"มาแล้วก็ดี นี่นมอ้อยเป็นหัวหน้าแม่บ้าน คนที่คอยสั่งงานมึง นมครับผมฝากด้วยนะครับ"เค้าพูดแค่นั้นก็เดินออกไป

"สวัสดีครับ"

"จ้ะ แล้วชื่ออะไรละเรา"

"ผมชื่อเจ้าคุณครับเรียกเจ้าก็ได้ "

"นมเรียกหนูเจ้านะ ผิวพรรณดีไม่เหมือนคนแถ้วนี้นิ"

"ผมเป็นคนกรุงเทพครับ"

"อ่อ มานมจะบอกงานว่าต้องทำอะไรบ้าง"

ผมทำงานที่นมบอกให้ทำจนเสร็จ ตอนนี้ก็เย็นแล้ว

เสียงรถมาจอดหน้าบ้าน คนใจร้ายกลับมาแล้ว

"มึงมากับกู"ผมเดินตามเค้าไปที่รถแล้วเค้าก็สตาทรถออกไป ผมไม่รู้ว่าจะพาไปไหน

"จะพาผมไปไหน"

"นั่งเงียบๆไป อย่าถามมาก"ผมนั่งเงียบมาตลอดทางข้างทางมีแต่ป่า

"ลงมา"ผมเดินลงไปตามเค้า

"กระท่อม"

"มึงนอนที่นี่ เดี่ยวกูจะให้คนเอาเสื้อผ้ามาให้มีห้องน้ำทางนั้น แต่มึงห้ามหนี ถ้ามึงหนีมึงจะถูกลงโทษ"

"...."เค้าพูดแค่นั้นก็เดินออกไปผมเดินเข้าไปสำรวจกระท่อมมันไม่เก่ามากแต่ก็อยู่ได้

"คุณครับผมเอาเสื้อผ้ากับที่นอนมาให้"

"เออ ขอบคุณครับ เอ่อคุณชื่ออะไรครับ"

"อ้อ ชื่อไผ่ครับเรียกพี่ไผ่ก็ได้ดูไปเราน่าจะเด็กกว่าพี่เป็นหัวหน้าคนงาน แล้วชื่ออะไรครับ"

"ชื่อเจ้าคุณเรียกเจ้าเฉยก็ได้ครับ"

"พี่ขอเรียกน้องเจ้านะครับ เออแล้วก้พรุ่งนี้ตอนเช้าเดียวพี่มารับไปทำงานนะครับ พี่ไปก่อนนะ"

"ครับ" ผมเดินเอาของเข้าไปเก็บ แล้วเดินดูรอบๆกระท่อมนี้ ไอบ้าใครจะกล้าหนีมองไปทางไหนก็มีแต่ป่า

"ดีนะที่กินข้าวเย็นแล้ว ไปอาบน้ำดีกว่าเรา"ผมไปอาบน้ำก่อนนะทุกคน

Pน่าน

ตอนกลางคืนในกระท่อมนี้รอบข้างเป็นป่าหมดมันช่างน่ากลัวกับการอยู่คนเดียว ถึงจะเคยเจอเรื่องเลวร้ายมาตั้งแต่เล็ก แต่ตอนนี้มันช่างเลวร้ายยิ่งกว่า ไม่รู้ว่าพรุ้งนี้จะเป็นยังใง

"แม่ครับพ่อครับ เจ้าทำอะไรผิด ฮึก ทะ ทำไมเขาต้องทำกับเจ้าอย่างงี้"

อากาศที่นี่มันช่างหนาวเย็น ยิ่งดึกก็ยิ่งหนาวถึงจะเคยอยู่กับอากาศที่หนาวกว่านี้ แต่สถานะการณ์แบบนี้มันช่างหนาวเย็นยิ่งนัก พ่อแม่ช่วยคุ้มครองเจ้าด้วยนะ

:เช้า

"น้องเจ้าครับ ตื่นรึยัง"สงใสพี่ไผ่จะมาแล้ว แต่ทำไมมันรู้สึกปวดหัวแบบนี้นะ

"เจ้าตื่นแล้วครับ"

"น้องเจ้าเป็นอะไรรึเปล่าหน้าซีดๆเหมือนคนไม่สบายเลย"

"เจ้าปวดหัวนิดหน่อยครับ"

"ไหวรึเปล่าน้องเจ้า"

"ไม่ไหวก็ต้องไหว ไม่งั้นผมคงโดนคนใจร้ายทำร้าย"

"คนใจร้าย นายหัวเหรอนายหัวใจดีนะน้องเจ้า"

"แต่ไม่ใช่กับผม ผมว่าเราไปกันเถอะครับเดียวจะมีคนไม่พอใจ"ผมกับพี่ไผ่เดินออกจากกระท่อมเพื่อไปโรงอาหารไปทานข้าเช้าที่นั้นก่อนที่จะไปทำงาน

"อ้าวไผ่ นั้นใครนะ"

"สวัสดีครับป้าแมน เออนี้น้องเจ้าครับเป็นคนงานใหม่"

"สวัสดีครับ"ผมยกมือไหวคนตรงหน้า

"จ้ะผิวพันธ์ดีเหมือนคนกรุงเลย ว่าแต่จะกินอะไรละ"

"ผมเอาแกง เผ็ดกับผัดเผ็ดครับป้า"

"แล้วเราละเอาอะไร"

"เอ่อ ผมเอาแบบพี่ไผ่ก็ได้ครับ"

"มาๆนั่งเลยน้องเจ้า ว่าแต่กินได้นะ"

"ครับผมกินได้ "ถึงผมจะกินเผ็ดไม่ค่อยได้ก็เถอะ

"เออๆดีละกินง่ายอยู่ง่ายดี"

ผมกับพี่ไผ่ลงมือกินข้าวกันไปได้สักพักผมก็กินต่อไม่ได้แล้ว เพราะมันเผ็ดมากก ปากผมคงแดงจนพี่ไผ่ทัก

"เผ็ดมากมั้ยปากแดงเชี่ยวเรา เอาไข่เจียวมั้ยเดี่ยวพี่ไปเอามาให้"

"ไม่ต้องหรอกครับ ผมอิ่มแล้ว"

"อ่าๆ ปะไปกันเถอะเดียวนายหัวรอนาน"เราสองคนเดินเอาจานไปเก็บ โรงอาหารจะมีพนักงานล้างจาน คนงานจะได้ไม่เสียเวลา

 

 

 

 

ความคิดเห็น