Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Fwb. (END)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2562 21:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Fwb. (END)
แบบอักษร

เขากับไอ้ออฟแยกกันในช่วงบ่ายๆเพราะอีกคนต้องเข้าเวรต่อ เขากลับมาถึงห้องก็เอาแต่นั่งคิดถึงเรื่องที่คุยกับไอ้ออฟ

 

“กูต้องทำได้..แค่เป็นเพื่อนเอง”

 

เขาบ่นกับตัวอย่างให้กำลังใจก่อนจะตัดสินใจไปนอนเพราะไม่อยากคิดฟุ้งซ่านกับเรื่องนี้แล้ว

 

18 : 43 นาที

 

เขาตื่นขึ้นมาในช่วงเย็นๆ ท้องฟ้าเริ่มมืด บิดขี้เกียจนิดหน่อยก่อนจะลุกไปอาบน้ำ

 

ครืดด ครืดด

 

เสียงมือถือดันทำให้เขาชะงัก เขาเปลี่ยนทางจากจะไปห้องน้ำต้องกลับมาที่หัวเตียงหยิบมือถือขึ้นมากวาดสายตาอ่านชื่อคนที่โทรมา

 

“ฮัลโหลครับหมอกันพูด”

 

“[ฮัลโหลคะคุณหมอดิฉันพยาบาลยิ้มนะคะ]”

 

“ว่าไงครับ”

 

“[คือคุณหมออัฐเค้าไม่สบายกะทันหันเลยอยากจะขอให้คุณหมอกันมาเข้าเวรแทนได้มั้ยคะ]”

 

“ได้ครับ”

 

“[ขอบคุณนะคะเวรของคุณหมออัฐเข้าสี่ทุ่มนะคะ]”

 

“ครับ”

 

หลังจากนั้นคุณพยาบาลก็วางไปกลับกลายเป็นว่าคืนนี้เขาก็มีงานจนได้

 

“วันหยุดกูแท้ๆ”

 

ได้แค่คิดแล้วกุมขมับเพราะเขาทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว เขาเดินไปอาบน้ำก่อนจะหาอะไรกิน

 

21 : 40 นาที

 

“อ้าวหมอกันมาเร็วจังค่ะ”

 

คุณพยาบาลคนที่ต่อสายตรงถึงเขาเอ่ยยิ้มๆเมื่อเราเดินสวนกันที่เดินทาง

 

“พอดีว่างน่ะครับเลยมาเร็ว”

 

“ค่ะ ขอตัวนะคะ”

 

เขายิ้มให้พยาบาลก่อนพยาบาลจะเดินลับตาไป

 

“วันนี้นิ่มจะกินอะไรเอ่ย”

 

เสียงคุ้นเคยดังขึ้นทำเอาใจเขากระตุกวูบพร้อบกัยร้อนรนหาที่ซ่อน ตอนที่หันหลังก็เป็นตอนเดียวกันกับที่ได้ยินชื่อของตัวเอง

 

“พี่หมอกัน”

 

เขาต้องหันหน้ากลับมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ เขาสบตากับคนคุ้นเคยก่อนจะยิ้มให้คุณหมอนิ่ม

 

“ครับ”

 

“นิ่มกับพี่ออฟจะไปกินข้าวพี่หมอไปด้วยกันมั้ยคะ”

 

เขาเสสายตามองไอ้ออฟว่ามันแสดงอาการอะไรมั้ย..แต่ไม่มี คำตอบที่เขาควรตอบมากที่สุดคือ

 

“ไม่ครับพี่ทานมาเรียบร้อยแล้ว”

 

“โอเคค่ะงั้นไว้คราวหน้าเนอะ”

 

“ครับ”

 

สองคนนั้นเดินไปเขาเองก็เดินตรงไปที่ห้องตรวจของตัวเอง

 

2 อาทิตย์ต่อมา

 

นี่ก็เป็นเวลาที่สองอาทิตย์ที่บทสนทนาของเขากับออฟน้อยลง เราไม่ได้มีเซ็กส์กันอีกตั้งแต่เขาเห็นมันอยู่กับนิ่ม อีกคนไม่เคยมาหาเขาเลย คิดแล้วก็ขำความสัมพันธ์ของเรามันจะจบแบบนี้.. แบบที่เป็นเพื่อนกันตลอดไปน่ะหรอ

 

เขาตัดสินใจเลิกคิดทุกๆอย่างที่เกี่ยวข้องกับไอ้ออฟ เขาพาตัวเองเข้าไปในสถานที่อโคจรเพื่อสลัดทุกอย่างทิ้งทั้งความเป็นหมอ ความรู้สึกแย่ๆทีตีรวนอยู่ในอก

 

จังหวะเพลงดังเร้าให้ทุกคนที่อยู่คึกครื้น ต่างคนต่างอวดลวดลายเต้นใส่กัน ต่างจากเขาที่เอาแต่นั่งคิดเรื่องไอ้ออฟซ้ำไปซ้ำมา..

 

01 : 19 นาที

 

“คุณลูกค้าค่ะร้านของเราจะปิดแล้วนะคะ”

 

เสียงหวานของใครสักคนดังขึ้นในส่วนประสาทเขาเมา ไม่ได้เมาขนาดที่ไม่รู้ว่าอีกคนพูดอะไรแต่เมาในจุดที่ไม่สามารถขยับตัวหรือลุกไปไหนได้

 

“คุณลูกค้าไหวมั้ยคะ”

 

ส่ายหน้าพลางฟุบลงบนโต๊ะแก้วเหล้าถูกหลักให้ไปอยู่อีกฝั่งโต๊ะเพื่อที่จะได้มีพื้นที่ให้แขนของเขา

 

“คุณลูกค้าจำเบอร์คนรู้จักที่สามารถมารับได้มั้ยคะ”

 

“...เบอร์ปัก..อึก หมุด”

 

สิ้นเสียงเขาพนักงานก็ขออนุญาตหามือถือก่อนจะกดหาเบอร์ที่เขาปักหมุดเอาไว้ พนักงานคุยมือถือกับคนในสาย เขาไม่ได้ฟังอะไรมากมายรู้เพียงว่าอีกประมาณสิบนาทีคนในสายจะมารับเขา

 

“กัน”

 

“...”

 

“ไอ้กันตื่น”

 

“มึงมาทำไม”

 

เขาเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะเพื่อสบตากับคนคุ้นเคยอย่างไอ้ออฟ อีกคนอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงวอร์มพร้อมนอนเต็มที่

 

“เมาเป็นหมาเลิกถามกูจะพากลับ”

 

“ไม่...”

 

เขาตอบออกไปเสียงเบาแม้ในใจจะปฏิเสธแต่ร่างกายของเขากลับเดินไปตามแรงดึงของคนร่างใหญ่กว่า

 

“กูจะพามึงกลับบ้าน”

 

เขาถูกยัดเข้าไปในรถของอีกฝ่ายไอ้ออฟเดินอ้อมไปที่คนขับก่อนจะออกรถ

 

“ทำไมเมาแบบนี้มึงเป็นอะไร”

 

“...”

 

“เมาแล้วเป็นภาระคนอื่นชิบหายเลยมึงเนี่ย”

 

“กูไม่ได้ขอ”

 

“ควรจะขอบคุณกูมากกว่าพูดคำนี้ออกมานะ

 

“ก็กูไม่ได้ขอให้มึงมารับกู”

 

“ไอ้กัน!!!”

 

เสียงตวาดดังลั่นรถไอ้ออฟสุดจะทนกับคำพูดกวนประสาทของเขา เขาดูออก..เขารู้สึกเหนื่อยเกินเหลือ

 

“มึงเป็นเหี้ยอะไรมึงพูดมาดิ”

 

“กูไม่เป็นไรกูแค่เมา”

 

เขาตอบเบาๆอย่างกับกระซิบ

 

“มึงเป็นเหี้ยอะไรกันแน่!!!!”

 

“โว้ยย!!!! กูชอบมึงกูเป็นเพื่อนกับมึงไม่ได้แล้ว!!!”

 

ความอดทนสิ้นสุดสิ่งที่อดกลั้นมาเกือบเดือนระเบิดออกมาเป็นคำพูดพร้อมน้ำตา

 

เอี๊ยดดด

 

เสียงยางรถเสียดสีกับถนนดังลั่นไอ้ออฟเบรกรถกะทันหัน รถจอดนิ่งสนิทเขานั่งสะอื้นฮัก พยายามกลั้นเสียงร้องไห้เท่าที่จะทำได้

 

“ตั้งแต่เมื่อไร”

 

“ไม่รู้”

 

“...”

 

“ถ้าวันนั้นมึงไม่บอกกับกูว่ามึงจะขอหยุดความสัมพันธ์ระหว่างเรากูก็ไม่รู้ตัวว่ากูชอบมึง”

 

“...”

 

“ทั้งๆที่เราตกลงกันไว้แล้วแท้ๆว่าจะเป็นแต่เพื่อนที่เอากันแต่กูกลับทำไม่ได้”

 

“...”

 

“กูผิดเอง กูผิดเอง ฮึก”

 

เขาร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะกลั้นไม่กล้าแม้จะมองหน้าไอ้ออฟ เขากลัวมันจะโกรธ จะไม่พอใจ และไม่อยากรับรู้ถึงความเสียใจของเขา

 

“มึงชอบกูมากแค่ไหน”

 

“...”

 

“...”

 

“..อยากรู้ใช่มั้ยว่ากูชอบมึงมากแค่ไหน”

 

“...”

 

“มึงมีเวลามากพอที่จะฟังมั้ย..”

 

 

คอนโดออฟ.

 

เส้นทางการกลับบ้านของเขาถูกเปลี่ยนไปเป็นคอนโดของออฟแทน ระหว่างทางมันไม่มีคำพูดอะไรกับเขาเลยแม้แต่นิด

 

“ลงมา”

 

เขาไม่ตอบแต่ก็ลงจากรถมันไม่มีแรงจะเถียง จะพูดอะไรแล้ว เมาก็เมา ยังต้องมาทนอยู่ในสถานการณ์อึดอัดแบบนี้อีก

 

พอเดินเข้ามาให้ห้องอีกคนเขาก็ทิ้งตัวลงบนเตียงทันที อยากนอนจะแย่

 

“ทำไมมึงใส่กางเกงขาสั้นขนาดนี้ไปผับ”

 

“...”

 

เขาไม่ตอบแต่ก็รู้ว่ากางเกงของเขาค่อนข้างที่จะสั้นเมื่อนอนลง เขาเอื้อมมือไปดึงขากางเกงให้ปิดขาขาวๆเอาไว้

 

“ออฟ..ไม่”

 

ร้องทวงเมื่อรู้สึกถึงมือร้อนๆลวงเข้าไปในเสื้อเพื่อคลำหาขอบกางเกง

 

“...”

 

อีกคนไม่ฟังและไม่ตอบอะไรออกมามือซนก็ยังพยายามดึงกางเกงเขาลงอยู่ดี เขาพยายามขัดขืนอีกคนเต็มที่และดูเหมือนมันจะขัดใจไอ้ออฟเป็นอย่างมากมันดึงกางเกงเขาจนสำเร็จ..

 

เพี๊ยะ!

 

“อ๊ะ..”

 

มือที่พึ่งดึงกางเกงเขาลงหวดลงบนสะโพกอวบจนเขามั่นใจว่ามันต้องเกิดรอยแดงแน่นอน

 

“ดื้อ”

 

“อะไร”

 

“..มึงดื้อไง”

 

“อะไรของมึงเนี่ย”

 

เขาถามพลางพยายามดึงกางเกงขึ้นแต่อีกคนไม่ยอมไอ้ออฟดึงกางเกงเขาออกจนพ้นขาพร้อมกับโยนลงไปที่พื้น

 

“มึงจะทำอะไร ปล่อย กูจะนอน”

 

“ไหนมึงบอกว่าจะบอกกูไงว่าชอบกูมากแค่ไหน”

 

“...”

 

“...”

 

“มึงอย่าไปสนใจเลยกูเมา เดี๋ยวพรุ่งนี้กูก็ลืมแล้ว”

 

เขาตอบอีกคนพลางซุกหน้าลงกับหมอนแรงกดทับช่วงเอวทำให้เอารู้สึกอึดอัดเป็นตัวเท่าเพราะไอ้ออฟมันขึ้นมานั่งทับ

 

“ลงไปเดี๋ยวกูอ้วกใส่ที่นอนมึงแม่ง”

 

ไม่มีเสียงตอบกลับมามีเพียงสัมผัสของจมูกรั้นๆมาถูไถตามซอกคอเขาอย่างเอาแต่ใจ

 

“อื้อ..ออฟ”

 

คนด้านบนไม่สนใจเสียงเขาแม้แต่น้อย เขาพยายามขยับหนีไอ้ออฟแต่ก็ไม่สำเร็จเพราะมือหนากดเข้าที่มือของเขาเพื่อไม่ให้เขาดิ้นรน

 

“อยู่เฉยๆ”

 

“ไม่ มึงทำแบบนี้ไม่ได้”

 

“ทำไม”

 

อีกคนถามพลางพลิกตัวเขาให้หงายขึ้นมาเพื่อให้เผชิญหน้ากัน

 

“...”

 

“กูถามว่าทำไมกูถึงจะทำแบบนี้ไม่ได้”

 

“..เพราะมึงกำลังคุยกับคนอื่นอยู่..”

 

“...”

 

“คนที่มึงน่าจะเลือกแล้วว่าใช่”

 

“...”

 

“ดังนั้นกูขอร้องนะ อึก เลิกทำแบบนี้เถอะ”

 

เขาเอ่ยพลางกลั้นสะอื้น เขาหลับตาด้วยไม่อยากเห็นใบหน้าอีกคน สัมผัสอุ่นๆถูกประทับลงบนขมับ

หน้าผาก ดวงตาทั้งสองข้าง จมูก และปาก ไอ้ออฟเหมือนพยายามปลอบประโลมเขาทั้งๆที่มันนั่นแหละที่ทำให้เขาต้องเสียน้ำตา

 

“ฮึก..อึก อื้อ---”

 

เพียงเสียงสะอื้นเล็กน้อยที่เขากลั้นเอาไว้ไม่ไหวก็ทำให้อีกฝ่ายประกบปากลงมาทันที ลิ้นร้อนของอีกคนกวาดต้อนเข้ามาในโพรงปากเขาอย่างช่ำชอง เขาพยายามบังคับตัวเองไม่ให้ตอบสนองกลับไปแต่ก็มีบางครั้งที่เขาอดไม่ได้จะตอบโต้อีกฝ่ายไปบ้าง

 

“อื้อ..อื้อ---”

 

เขาขยำเสื้ออีกคนแน่นขึ้นเรื่อยๆเพราะจะขาดอากาศหายใจ อีกฝ่ายผละออกก่อนจะก้มลงสูดความหอมที่คอของ และออกแรงขบกัดไปทั่วบริเวณ

 

“อ๊า---อึก..”

 

ไอ้ออฟเงยหน้าขึ้นเพื่อเชยชมผลงานตัวเองเขาเอียงหน้าหนี ไอ้ออฟถอดเสื้อของตัวเองออกพร้อมโยนทิ้งลงพื้น และหันมากระชากเสื้อเขาออก

 

แควก!

 

“ไม่เอา ไอ้ออฟ”

 

“แต่กูจะเอา”

 

สิ้นเสียงเพียงเท่านั้นยอดอกเขาก็ถูกลิ้นร้อนของอีกคนจาบจ้วงรุนแรง อีกคนทั้งขบ เม้ม ทำเอาเขาไม่มีแรงจะต่อต้านมันอีกต่อไป

 

“อ๊ะ--- อื้อ”

 

จากที่พยายามผลักหัวมันออกกลับกลายเป็นว่าเขาดันหัวอีกคนให้เข้ามาใกล้ยอดอกกว่าเดิมแถมยังแอ่นหน้าอกให้อีกคน

 

“อ๊าา--- ออฟ ฮึก เสียว”

 

ไอ้ออฟถอยหน้าออกห่างก่อนเราจะกระโจนเข้าหากันเพื่อจูบกันอีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่ได้บังคับตัวเองไม่ให้ตอบสนองต่อไอ้ออฟ ครั้งนี้มันเป็นไปตามอารมณ์ของเขาทุกอย่าง

 

เขาดันให้อีกคนนอนลงทั้งๆที่เราไม่ผละจูบออกจากกันแม้แต่วิเดียว มือของเขาก็เลื้อยไปอยู่ที่กางเกงวอร์มของอีกคนก่อนจะพยายามดึงมันออกให้พ้น ไอ้ออฟช่วยด้วยการยกสะโพกขึ้นเพื่อให้เขาถอดได้ง่ายยิ่งขึ้น

 

“อื้ม--- จุ๊บ”

 

เขาเป็นคนผละออกมาก่อนอีกฝ่ายยกยิ้มเขาคลานกลับไปที่หัวเตียงเปิดลิ้นชักหยิบเจลแต่...

 

“อ๊ะ --- อ๊าา เจ็บออฟ เอาออกไป”

 

จังหวะที่เขาหันหลังเปิดลิ้นชักเป็นจังหวะที่อีกคนสอดความแข็งขืนเข้ามาในช่องทางปิดสนิท เขาห่างเซ็กส์มาสักพักใหญ่ทำให้ความเจ็บแปล๊บเกิดขึ้น

 

“ฮึ่ม--”

 

มือที่ใช้เปิดลิ้นชักแปรเปลี่ยนไปจับที่ขอบโต๊ะแทน

 

“เจ็บ..”

 

“ผ่อนคลาย อ่า-- เหมือนเปิดซิงมึงครั้งแรกเลย”

 

ไอ้ออฟว่าก่อนมือหนาจะฟาดลงมาที่ก้นเขามันไม่ได้สร้างความเจ็บแต่กลับสร้างความเสียวกระสันให้แก่เขาอย่างมาก

 

“อึก ขยับเลย”

 

เขาบอกก่อนจะจับขอบโต๊ะให้ถนัดมือเพื่อรอรับแรงกระแทกจากด้านหลัง ไอ้ออฟยึดสะโพกของเขาเอาไว้ก่อนจะขยับความแข็งขืนเข้าออก

 

“ฮึก-- อ๊าา เสียว”

 

“ซี๊ดด มึงรัดกูโครตแน่นกูขยับแทบไม่ได้”

 

“ฮ๊ะ--- อึก ซี๊ด--”

 

จังหวะเข้าออกรัวเร็วจนเขาแทบขาอ่อน เขาแอ่นสะโพกเพื่อลดแรงกระแทกและเพื่อให้แก่นกายอีกคนเข้ามาได้ลึกขึ้นอีก

 

“อ๊ะ อะ-- ออฟ ฮึก”

 

เขาถูกพลิกกลับมาไอ้ออฟอุ้มเขาขึ้นขาขาวพาดอยู่ตรงแขนแกร่งทั้งๆที่แก่นกายยังไม่ถูดถอดถอนออกไปอีกคนเดินออกจากห้อง แก่นกายเองก็ยังสอดเข้าออกอย่างไม่ลดละ

 

“อ๊าา--- ฮึก ออฟอย่าเดิน อ๊ะ อ๊ะ”

 

เขาถูกวางให้หน้าหันไปทางเคาน์เตอร์ครัวมือเรียวคว้าขอบอย่างหาที่ยึด เขาแอ่นสะโพกให้อีกคนกระแทกเข้าออกได้ตามใจ

 

“อ๊ะ-- อ๊ะ อ๊า ฮึก ออฟ เสียว อ่า---”

 

จังหวะเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ของคนควบคุม ออฟกระแทกกระทั้นเข้าออกถี่ขึ้นเรื่อยๆ

 

เพี๊ยะ!

 

แรงหวดจากมือหนาทำเอาเขาแสบๆที่ก้นได้ไม่น้อย ไอ้ออฟเร่งจังหวะสักพักความอุ่นร้อนก็ชัดเจนในความรู้สึก น้ำรักไหลออกมาจากช่องทางไหลตามขาขาวตามแรงโน้มถ่วง มือหนาจับเอวเขาไว้สองข้าง ไอ้ออฟถอดถอนตัวเองออกไปยิ่งทำให้น้ำรักไหลออกมาเยอะกว่าเดิม. อีกคนจับตัวเขาเพื่อพยุงไว้เพราะรู้ว่าเขายื่นไม่ไหว

 

ไอ้ออฟย่อตัวลงก่อนความรู้สึกแฉะชื้นจะเกิดขึ้น อีกฝ่ายไล่เลียน้ำรักตั้งแต่ขาจนใกล้ถึงช่องทางรัก

 

“อื้อ--- ไม่เอา”

 

เขาร้องทวงไอ้ออฟยอมหยุดก่อนเราจะจูบกันอีกครั้งและความร้อนรักของเราทั้งคู่ก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง

 

11 : 31 นาที

 

เขารู้สึกตัวเมื่อแสงแดดด้านนอกเริ่มสาดส่องเข้ามา เมื่อคืนนี้เขาถูกลากไปทั่วห้อง ตั้งแต่ห้องครัว พรมหน้าทีวี โซฟา หรือแม้กระทั่งห้องน้ำ เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามันจบลงตอนไหน

 

ทันทีที่ขยับตัวความเจ็บแปล๊บก็ตีรวนขึ้นมาจากช่องทางรัก เขานิ่วหน้าพร้อมพยายามแกะมือคู่กรณีเมื่อคืนที่ทำเขาเป็นแบบนี้ อีกคนหลับไหบไม่รู้เรื่องรู้ราว เขาพยายามลุกนั่งให้ได้และพอนั่งได้แล้วเขาก็พยายามที่จะพาตัวเองเดินไปที่ห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย

 

พอเข้ามาถึงห้องน้ำเขาแทบช็อกเนื้อตัวเต็มไปด้วยร่องรอยแดงทุกตารางนิ้ว แถมตามกระจกและอ่างอาบน้ำก็ยังคงมีน้ำรักที่ถูกปลดปล่อยออกไปเต็มไปหมด เขาถึงกับกุมขมับให้กับความร้อนรักของตัวเอง นี่กูทำอะไรลงไปวะเนี่ย.. เขาชำระล้างร่างกายให้สะอาดและหยิบเสื้อผ้าของอีกคนไปใส่

 

เขาต้องพาตัวเองออกจากห้องนี้ไปให้เร็วที่สุดก่อนอีกคนจะตื่น แต่ดูเหมือนฟ้าจะกลั่นแกล้งเขานิดหน่อย

 

“จะไปไหน”

 

เสียงเข้มเอ่ยเมื่อเขาจับที่ลูกบิดประตูเขาหันหลังกลับไปเห็นไอ้ออฟในสภาพใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียวยื่นพิงกรอบของประตูห้องนอนอยู่

 

“...”

 

“กูถามว่ามึงจะไปไหน”

 

“จะกลับบ้าน”

 

“กลับไหวหรือไงเดินอย่างกับคนขาหัก”

 

“...”

 

“...”

 

เกิดเดดแอร์ระหว่างเราอีกครั้งเขาเม้มปากแน่นพร้อมจับลูกบิดประตูอีกครั้ง

 

“เราจะเป็นเพื่อนกันไม่ได้แล้วใช่มั้ย”

 

“...”

 

“...”

 

เขาไม่ได้ตอบ..ไม่มีคำตอบมีเพียงแค่การกระทำที่บ่งบอกว่าเขาจะไป จะไปจากไอ้ออฟแล้ว

 

“ถ้าเป็นเพื่อนกันไม่ได้แล้ว..”

 

อีกคนพูดออกมาอีกเขากำลูกบิดแน่นกว่าเดิม เขาเตรียมเปิดประตูออก

 

“ก็มาแต่งงานกัน!”

 

เสียงดังขึ้นอีกครั้ง เขาหันหน้าไปหามันก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

 

“มึงว่าไงนะ”

 

“ก็ถ้าเป็นเพื่อนกันไม่ได้แล้วก็มาแต่งงานกันเหอะ”

 

อีกคนพูดพลางเดินมาหาเขา ไอ้ออฟเข้ามาประชิดตัวพร้อมจับมือเขา เขายอมปล่อยมือจากลูกบิดเพื่อให้อีกคนจับ

 

“แต่งงานกับกูนะ”

 

“ไม่ได้รักกู”

 

“มึงรู้ได้ยังไงว่ากูไม่รักมึงเพราะแค่กูไม่พูดหรอมึงถึงคิดว่ากูไม่รัก”

 

“...”

 

เขานิ่งงันมันก็จริงอย่างที่อีกคนว่าออฟไม่เคยพูดสักครั้งว่ามีใจให้เขา

 

“เราตกลงกันว่าจะเป็นเพื่อนเอาแต่กูคิดไปไกลกว่านั้นมากแล้วถ้ากูบอกมึงไปกูก็กลัวว่าเราจะคิดไม่ตรงกันกูเลยไม่บอก ไม่กล้าพูดเพราะกลัวเสียมึง”

 

“...”

 

“แล้วไอ้ที่กูขอเลิกความสัมพันธ์นี้เพื่อออกไปหาแฟนกูยอมรับว่ากูอยากลืมมึง อยากเลิกรักมึงกูเลยอยากห่างมึงออกเพื่อให้เราได้เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม แล้วมึงรู้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น”

 

เขาสบตาไอ้ออฟพลางส่ายหน้า อีกคนยิ้มก่อนหน้าผากของอีกคนจะทาบลงมาที่หน้าผากเขา

 

“...สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ ไม่มีใครมาแทนมึงได้เลย”

 

คำพูดของไอ้ออฟทำเอาเขาหน้าร้อน เขาหุบยิ้มไม่ลงก่อนจะเอ่ยบอก

 

“มึงต้องขอกูเป็นแฟนก่อนป่ะนี่อะไรมาขอแต่งงานเลย”

 

“มึงก็ถือซะว่าหกปีที่ผ่านมาเราคบกันไม่ได้หรอวะ แต่งงานกันเลยเถอะ”

 

ไอ้ออฟพูดพร้อมปัดผมที่ปรกหน้าเขาออก เขาเม้มปากแน่นก่อนจะพยักหน้ารับ

 

“อือ แต่งงานกัน”

 

IG : Tumcial

 

”เป็นห่วงครับ...อยากดูแลเค้าให้ดี” 💗.

 

 

gun_atthaphan : 😘.

Nim--Y : congrats na ka 🎉

TAWANN : ได้การ์ดแล้วนะจ๊ะ.

 

_____________________________________

 

วี๊ดยาวมาก!!! ยาวมากๆๆๆๆๆๆๆแม่ ฮื้อ หวังว่าจะไอ้เลิ้ปกันนะคะ คอมเม้นติชมได้น้า.🤗 เจอกันเรืมองหน้า🍒💗🌈.

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว