ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความเจ็บปวดขององค์ชายรอง

ชื่อตอน : ความเจ็บปวดขององค์ชายรอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 353

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ย. 2562 20:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความเจ็บปวดขององค์ชายรอง
แบบอักษร

หลังจากที่เฉินจิ่วหมิงกลับไปเยี่ยมท่านตาท่านยายของเขา พ่อของเขาก็เรียกตัวกลับวังอย่างเร็ว

ณ วังหลวง

“เหตุใดเสด็จพ่อถึงเรียกลูกมาโดยเร็วเยี่ยงนี้พะยะค่ะ?”องค์ชายใหญ่เอ่ยถามผู้เป็นพ่อ

“มีกบฏ”องค์ฮ่องเต้ตอบสั้นๆและหันไปสนใจคนรักต่อ

“เสด็จแม่ กบฏที่เสด็จพ่อหมายถึงใช่องค์หญิงเซียวรึไม่พะยะค่ะ?”เฉินจิ่วหมิงเอ่ยถามโดยที่น้องอีกสองคนก็กำลังนั่งฟังอย่างใจจดใจจ่อ

“ใช่แล้วลูก อันตรายยิ่งกว่าสิ่งใดในใต้หล้านี้เลยล่ะ”ฮองเฮาเอ่ยตอบลูกชายก่อนจะหันกลับไปเช็ดปากให้ผู้เป็นสามี

“คือ...เสด็จพ่อและเสด็จแม่ช่วยหยุดพลอดรักกันแล้วสนใจเรื่องนี้ก่อนได้มั้ยเพคะ?”องค์หญิงเฉินจื่อหลันเอ่ยปรามผู้เป็นบิดาและมารดาของตน

“55555/55555/55555”พี่ชายทั้งสองของเฉินฟู่หลันหัวเราะร่าออกมาตามด้วยเฉินฟู่หลันเองนั่นแหละ

“เอาเถอะๆ ลู่เอ๋อร์ ถ้าพ่ออยากให้ช่วยอะไรหน่อยได้รึไม่?”ฮ่องเต้เอ่ยถามลูกชายคนกลางของพระองค์

“อะไรหรือพะยะค่ะ?”องค์ชายสอง(เฉินจื่อลู่)เอายถามบิดา

“สมรสเชื่อมสัมพันธ์ไมตรีกับแคว้นอวี่”เฉินจื่อลู่ได้ยินดังนั้นก็เผลอทำแก้วหลุดมือจนตกแตก

“กะ...กับใครพะยะค่ะ?”

“กับองค์ชายใหญ่แห่งแคว้นอวี่ และเขาจะมาดูตัวเจ้าวันนี้”ฮ่องเต้เอ่ยกับลูกชายและพยายามสะกดกลั้นความสงสารเอาไว้ เพราะเพื่อบ้านเมืองแล้วแสนจะจำเป็นต้องทำ

“สะๆ...เสด็จพ่อ! พระองค์รู้อยู่แล้วว่าลูกมีคนรักแล้วเหตุใดพระองค์จึงทำเยี่ยงนี้!“เฉินจื่อลู่ที่ไม่ชอบให้ใครมาบังคับระเบิดอารมณ์โกรธออกมา

“เย็นไว้ก่อนนะน้องรัก”เฉินจิ่วหมิงเอ่ยบอกน้องของตนเบาๆ

“ไม่ยงไม่เย็นมันแล้ว!ฮึกๆ ยังไงลูกก็ไม่แต่ง!”พูดจบเฉินจื่อลู่ก็วิ่งออกไปทางที่จะกลับตำหนักของตน

//ตุ๊บ!//

เฉินจื่อลู่วิ่งชนกับร่างกำยำของใครคนนึงที่เบื้องหลังนั้นมีผู้ติดตามมากมาย

“ขออภัย”เฉินจื่อลู่รีบตอบไปพร้อมกับวิ่งให้ห่างจากนางกำนัลที่วิ่งตามตนมา

“คนนี้ใช่รึไม่ที่ข้าจะได้สมรสด้วย”องค์ชายเอินตูฉางเอ่ยถามคนสนิท

“พะยะค่ะ เขาคือองค์ชายรองของแคว้นนี้มีนามว่าเฉินจื่ิอลู่ พะยะค่ะ กระหม่อมได้ยินมาว่าเขามีคนรักอยู่แล้วด้วย จะทรงจัดการอย่างไรดีพะยะค่ะ?”คนสนิทเอ่ยถามผู้เป็นนาย

“กำจัดมันทิ้งสิ หึๆ”องค์ชายเอินตูฉางบอกคนสนิทและมุ่งหน้าไปวังหลวงทันที

ณ ตำหนักลู่หลิน(ตำหนักขององค์ชายรอง)

“เสด็จพ่อใจร้าย!ฮึกๆ ข้าเกลียดเสด็จพ่อ!”เฉินจื่อลู่ที่พอถึงตำหนักของตนก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องและขังตัวเองไว้จนตอนนี้พลบค่ำแล้วก็ยังไม่ออกมา จนร้อนไปถึงฮองเฮาและฮ่องเต้ที่ทรงเสด็จมาหาถึงตำหนัก

“ลู่เอ๋อร์!ออกมาก่อนเถอะลูก ออกมาทานข้าวเถอะ ลูกไม่ได้ทานมาตั้งแต่เช้าแล้วหนิ”คนเป็นแม่ร้อนใจ คุณชายฟ่านร้องเรียกลูกรักให้ออกมา

“พี่รอง ออกมาหาข้าเถอะนะ ข้าจะช่วยท่านเอง ข้าจะทำให้เขาไม่ได้แต่งกับท่านเอง ข้าจะกีดกันเขา ออกมาทานข้าวก่อนเถอะ”องค์หญิงเฉินฟู่หลันผู้เป็นน้องสาวช่วยมารดาของตนโน้มน้าวใจผู้เป็นพี่ชายคนรองของเขา

ฮ่องเต้ที่ยืนอยู่ข้างๆเมียรักกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก แคว้นอวี่มีอำนาจและต้องการเชื่อมสัมพันธ์ไมตรีแต่ถ้าหากปฏิเสธไปจักทำให้เกิดสงคราม

องค์ชายเอินตูฉางที่ยืนอยู่หน้าตำหนักว่าที่ภรรยาของเขา เขายอมรับว่ารักเฉินจื่อลู่ตั้งแต่แรกพบ(ตอนที่วิ่งชนกัน)ความรู้สึกนี้แทรกขึ้นมา จะกิน นอน เดิน นั่ง ก็มีแต่หน้าของเฉินจื่อลู่ลอยเข้ามา

ย้อนกลับไปในตำหนัก เฉินจื่อลู่ร้องไห้จนตอนนี้ตาบวมปูดโปน ฮ่องเต้จึงใช้ไม้แข็งโดยการ...

“ถ้าเจ้าไม่ออกมา พ่อจะสั่งประหารเป่ยตู้ตอนนี้เลย!”

เป่ยตู้หรือหยานเป่ยตู้คือคนรักของเฉินจื่อลู่ เขาเป็นองค์รักษ์ของเฉินจื่อลู่และเขาคิดว่ามันคงถึงเวลาที่ตนจะต้องยอมปล่อยให้คนรักไปเจอคนที่ดีกว่าตน ตนเป็นแค่องค์รักษ์แต่เขาเป็นถึงองค์รัชทายาท ด้อยกว่าทุกสิ่ง

//ปัง!//

เฉินจื่อบู่พลักประตูออกมาอย่างแรงจนคนเป็นแม่และน้องสะดุ้งกันเป็นแถบ

“ออกมาก็ดี รู้รึเปล่าว่าทำให้แม่กับพ่อเป็นห่วงเพียงใด”ฮ่องเต้เอ่ยถามลูกชายของเขา

“สนใจลูกด้วยหรือ!ยังนึกถึงใจลูกอยู่อีกหรือ!มันสำคัญแค่ไหนกันเชียวลูกถึงต้องไปแต่งงานกับแคว้นนั้น!”เฉินจื่อลู่ที่เดือดดานอยู่ก่อนแล้วก็เดือนขึ้นไปอีก

“ลูกรัก หากลูกไม่แต่งประชาชนของเราจะเดือดร้อนกันถ้วนหน้า ลูกอยากให้เป็นอย่างนั้นหรือ?”ฮองเฮาเอ่ยบอกลูกชาย

“ลูกไม่อยาก แต่มันก็มีวิธีอื่นมิใช่หรือ!”

“มันก็ใช่ แต่ทางนั้นเขาเรียกร้องมา”

//แอ๊ดดดด!//

องค์ชายเอินตูฉางเดินเข้ามาพร้อมกับคนสนิท และส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้ร่างบางที่ยืนสะอื้นอยู่หน้าประตูห้องนอนของตน

“ขออภัยที่เข้ามาโดยมิได้รับอนุญาตพะยะค่ะ กระหม่อมแค่อยากเข้ามาทักทายพระคู่หมั้นเท่านั้นเองพะยะค่ะ”

“ช่างเถอะ เชิญท่านกลับไปพักที่ตำหนักรับรองก่อน เราขอคุยกับลูกเราหน่อย”ฮ่องเต้ตอบ

“พะยะค่ะ”

“//ท่านผู้นี้!//“

ก่อนไปเอินตูฉางหันมายิ้มเจ้าเล่ห์ให้เฉินจื่อลู่และเดินจากไป

“ข้าจะไปหาเป่ยตู้!เอาเป่ยตู้คืนมา ฮึกๆ”เฉินจื่อลู่ร่ำไห้แทบจะขาดใจ

‘องค์ชาย เราช่างต่างกันนัก ลืมข้าเสียเถิด’เป่ยตู้ที่ทนเห็นคนรักต้องแต่งงานกับคนอื่นไม่ได้จึงตัดสินใจจบชีวิตตัวเองลง ณ ริมแม่น้ำเจียงชุย(สถานที่ที่เจอกันครั้งแรก)และได้ทิ้งจดหมายไว้ให้เฉินจื่อลู่ก่อนตาย

“ไม่ เป่ยตู้!ฮึกๆเสด้จพ่อบังคับเขาใช่ไหม่!ข้าถาม!เสด็จพ่อ!”ตอนนี้ร่างบางไม่ต่างจาดคนเสียสติ น้ำตาที่ตอนนี้ไหลออกมาอีกครั้งจนเริ่มมีสีแดงปนออกมาจนทำให้ผู้เป็นพ่อและแม่แทบใจสลาย

“พี่รอง ท่านอย่างร้องไห้เลยนะ”เฉินฟู่หลันที่ตอนนี้เห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปกอดพี่ชายไว้

“ข้าจะไปริมแม่น้ำเจียงชุย”เฉินจื่อลู่พูดอย่างเหม่อๆ

ย้อนกลับมาที่ตำหนักรับรอง

หลังจากที่เอินตูฉางได้ไปเยี่ยมว่าที่ภรรยาของเขามาแล้ว อาการเฝ้าคิดถึงนี้ก็หนักขึ้น

“เป่ยตู้ตายแล้วพะยะค่ะ”คนสนิทเอ่ยรายงาน

“ทำไม?”

“เขาทนเห็นพิธีสมรสไม่ได้จึงตัดใจไปอยู่ปรโลกพะยะค่ะ หึๆ”

“งั้นก็ดี”

My Sunshine

มาแล้ววววววว น้องหายไปนานเลยชะ ขอโทษจริงๆน้าาาา วุ่นมากเลย กลับมาละๆเจอกันๆ

 

ความคิดเห็น