ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 508

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2562 08:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10
แบบอักษร

"นะ...น้ำ ขอน้ำหน่อย" เสียงแหบแห้งดังมาจากเตียงที่มีร่างสูงเคยนอนนิ่งอยู่ แต่วันนี้ความเงียบได้หายไปถูกแทนที่เสียงทุ้มและแหบๆ จิ่งอวี๋กลืนน้ำลายที่หนืดเหนียวลงคอ ความกระหายหิวน้ำทำให้เรียกหาน้ำอีกรอบ  

 

"จะ...จิ่งอวี๋ ลูกฟื้นแล้ว จิ่งอวี๋ลูกแม่" เสียงคุณนายหม่าหวิ๋นพูด แก้มสองข้างถูกฉาบไปด้วยน้ำตาสีใสจนเปียกชุ่ม มือบางของผู้เป็นแม่หยิบแก้วน้ำพร้อมหลอดป้อนร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียง  

 

"เป็นอะไรรึเปล่าครับ คุณแม่" เสียงหวานพูดออกมาจากห้องน้ำ เช้านี้ตั้งแต่เขาตื่นมาก็ไม่เห็นวิญญาณของจิ่งอวี๋เลย วิญญาณของเขาคงเข้าร่างไปแล้ว ร่างบางเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยดวงตาที่แดงก่ำ  

 

"โจวโจว จิ่งอวี๋ฟื้นแล้วลูก" เสียงคุณนายหม่าหวิ๋นพูดยิ่งทำให้ฝ่าเท้าของเขาเร่งความเร็วขึ้น ร่างบางเร่งฝีเท้าเดินมาที่เตียงด้วยความรวดเร็ว ใบหน้าหล่อของคนบนเตียงหรี่ตาขึ้นมองมาทางเขาเล็กน้อยแล้วหันไปดูดน้ำในแก้วกินต่อด้วยความหิวกระหาย โจวโจวยืนมองร่างสูงที่นอนปรือตาอยู่ด้วยหัวใจที่สั่นไหว ดวงตาหวานคลอเคลือบไปด้วยม่านน้ำตาสีใส  

 

"จิ่งอวี๋" เสียงหวานเรียกชื่อร่างสูงเสียงแผ่ว จิ่งอวี๋จ้องมองเขาอีกครั้งด้วยแววตาที่ไร้ความรู้สึก ใบหน้าหล่อมองเขานิ่งๆคิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนหัวคิ้วชนกัน  

 

"จิ่งอวี๋ จำโจวโจวได้มั้ยลูก" เสียงคุณนายหม่าหวิ๋นถามลูกชายที่นอนทำหน้าสงสัยอยู่บนเตียง  

 

"ผมไม่รู้จักเขา" จิ่งอวี๋พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง พื้นผิวในลำคอยังรู้สึกแห้งอยู่ทั้งที่ดื่มน้ำไปแล้วอึกใหญ่ โจวโจวหันหน้าหลบคนบนเตียงด้วยหัวใจที่ปวดร้าว น้ำตาสีใสหล่นลงมาอาบแก้มจนต้องรีบยกมือขึ้นปาดออก คุณนายหม่าหวิ๋นมองจิ่งอวี๋สลับมองโจวโจวที่หันหน้าออกไปด้านข้าง  

 

"ลูกไม่ได้เป็นเพื่อนกับโจวโจวหรอจิ่งอวี๋" คุณนายหม่าหวิ๋นถามลูกชายขึ้นอีก ใบหน้าสวยตามวัยมองลูกชายด้วยสีหน้าห่วงใย  

 

"ไม่ครับ ผมไม่ได้เป็นเพื่อนกับเขา" จิ่งอวี๋พูดยืนยันอีกครั้ง โจวโจวหันหน้าจ้องมองคนบนเตียงอีกครั้ง ดวงตาหวานสบเข้ากับดวงตาคมที่มีแววสงสัยออกมา  

 

"เดี๋ยวแม่ออกไปตาคุณหมอก่อนนะ โจวโจวฝากจิ่งอวี๋ด้วยนะลูก" คุณนายหม่าหวิ๋นพูดแล้วเดินออกไปตามหมอ ทิ้งให้จิ่งอวี๋อยู่กับโจวโจวตามลำพัง  

 

"ขอน้ำหน่อย" จิ่งอวี๋ร้องขอน้ำจากร่างบางที่ยืนเฉยอยู่ข้างเตียง โจวโจวเดินเข้ามาใกล้ๆพร้อมเอื้อมมือหยิบแก้วน้ำและหลอดป้อนไปที่ริมฝีปากบางของอีกคน จิ่งอวี๋อ้าปากงับหลอดแล้วดูดน้ำกลืนลงคออึกๆ  

 

"นายเป็นใคร" จิ่งอวี๋ถามขึ้นหลังจากดื่มน้ำจนพอใจแล้ว มือบางวางแก้วน้ำลงแล้วเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อ  

 

"ผะ...ผมเป็นคนดูแลคุณตอนที่คุณหลับอยู่" เสียงหวานพูดตะกุกตะกัก จิ่งอวี๋มองใบหน้าหวานอย่างนึกสงสัยแต่ก็พยักหน้ารับเบาๆในคำตอบ  

 

"แม่ฉันจ้างนายมาสินะ" จิ่งอวี๋พูดอีก โจวโจวได้แต่พยักหน้าเบาๆโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา  

 

"ถ้าคุณฟื้นแล้ว ก็คงหมดหน้าที่ของผมแล้ว งั้นผมขอตัวกลับเลยนะครับ" เสียงหวานกลั้นใจพูดด้วยน้ำเสียงปกติ ดวงตาหวานไหวระริกเพื่ออดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล  

 

"ไม่รอแม่ฉันก่อนหรอ" จิ่งอวี๋ถามพรางจ้องมองใบหน้าหวานแบบไม่ละสายตา รู้สึกคุ้นเคยใบหน้านี้เหมือนเคยเห็นที่ไหนเขาก็จำไม่ได้  

 

"ผมมีธุระต้องรีบกลับก่อน ถ้าคุณแม่ เอ่อ ถ้า คุณนายมาแล้วก็ฝากบอกลาท่านด้วย" โจวโจวพูด ดวงตาหวานแดงก่ำมองจิ่งอวี๋ด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์  

 

"อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนสิ" จิ่งอวี๋พูด ในใจเขาเหมือนไม่อยากให้ร่างบางนี้จากไปยังไงก็ไม่รู้ ในใจรู้สึกอยากให้ร่างบางอยู่ใกล้ๆอยู่ข้างๆเขาก่อน  

 

"หมอมาแล้วลูก" เสียงเปิดประตูและเสียงคุณนายหม่าหวิ๋นพูดตามหลัง คุณหมอและพยาบาลต่างเดินมาล้อมเตียงจิ่งอวี๋เอาไว้ ร่างบางขยับออกมาแล้วยืนมองดูอยู่ห่างๆ  

 

"โจวโจว" เสียงวิญญาณเล็กพูดขึ้นอยู่ข้างๆทำให้ร่างบางต้องหันมอง วิญญาณต้าซู่ยืนจับมือโจวโจวอยู่เพื่อปลอบโยนเพื่อนรัก ใบหน้าสวยดูเศร้าสร้อยกว่าทุกครั้งที่เขาเคยได้เห็น  

 

"กลับบ้านเถอะต้าซู่ หมดเวลาของเราแล้ว" เสียงหวานพูดสั่นเครือ น้ำตาสีใสที่คลอตรงหน่วงตาไหลหยดลงบนแก้มเนียนจนเปียกชื้น ร่างบางพร้อมวิญญาณน้อยต้าซู่จูงมือกันเดินออกจากห้องไปเงียบๆ มือบางยกมือขึ้นปาดเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากแก้มใส  

 

"คุณจิ่งอวี๋ร่างกายแข็งแรงดี ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว อีกไม่นานก็คงกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้" นายแพทย์เจ้าของไข้พูด คุณนายหม่าหวิ๋นยืนฟังด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มดีใจ จิ่งอวี๋พยักหน้าขึ้นลงหงึกหงักตามคำพูดของหมอ สักพักทั้งหมอและพยาบาลก็เดินออกจากห้องไป  

 

"คุณแม่ แล้วเด็กคนนั้นหายไปไหนแล้วล่ะครับ" จิ่งอวี๋ถามเมื่อหันไปมามองหาคนร่างบางในห้องแต่ก็ไม่เห็น  

 

"นั่นสิ โจวโจวหายไปไหนแล้ว แม่ยังไม่ได้ตอบแทนน้ำใจเขาเลยที่มาช่วยดูแลลูก" คุณนายหม่าหวิ๋นพูดขึ้นด้วยความซาบซึ้งใจ  

 

"คุณแม่ยังไม่ได้จ่ายค่าจ้างเขาหรอครับ" จิ่งอวี๋ถามขึ้นอีก รู้สึกเสียดายไม่น้อยที่ร่างบางนั้นหายไป  

 

"แม่ไม่ได้จ้างโจวโจวเขานะลูก เขามาขออาสาดูแลลูกในฐานะเพื่อนของลูกนะจิ่งอวี๋ ลูกจำเพื่อนตัวเองไม่ได้หรอ" คุณนายหม่าหวิ๋นถามจิ่งอวี๋ด้วยความสงสัย  

 

"ไม่นะครับแม่ ผมเพิ่งเคยเจอเขาตอนฟื้นขึ้นมานี้เอง" จิ่งอวี๋พูด ใบหน้าหล่อขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ทำไมโจวโจวต้องบอกว่าเป็นเพื่อนเขาด้วย  

 

"นอนพักผ่อนเถอะจิ่งอวี๋ ส่วนเรื่องโจวโจวเราค่อยตามหาเขาทีหลัง" คุณนายหม่าหวิ๋นพูด จิ่งอวี๋พยักหน้าหงึกหงัก ดวงตาคมปิดลงไปด้วยอาการง่วงจากฤทธิ์ยา  

 

"ต้าซู่ นายจะออกไปเล่นกับเพื่อนข้างนอกก็ได้นะ ฉันอยู่คนเดียวได้" โจวโจวพูดขึ้นหลังจากออกจากโรงพยาบาล พอมาถึงเขาก็ต้องทำความสะอาดบ้านเพราะฝุ่นเยอะมาก  

 

"งั้นฉันออกไปเล่นข้างนอกนะ มีอะไรเรียกฉันได้เลย" วิญญาณต้าซู่พูด โจวโจวพยักหน้ารับเบาๆ วิญญาณต้าซู่แวบหายออกจากบ้านไปแล้ว โจวโจวทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ที่ครั้งหนึ่งเคยมีวิญญาณร่างสูงนั่งอยู่ข้างๆ  

 

"โจวโจว ทำอะไรอยู่" เสียงวิญญาณจิ่งอวี๋ถามดังขึ้นมาในหัวจนต้องนึกถึงวันเก่าๆที่เคยอยู่ร่วมกัน วิญญาณจิ่งอวี๋ชอบถามแบบนี้กับเขาทุกวัน ใบหน้าสวยเปื้อนน้ำตาอีกรอบเมื่อนึกถึงภาพเก่าๆที่ไหลผ่านขึ้นมาในหัว ใบหน้าหวานซบหน้าลงบนโต๊ะแล้วปล่อยให้น้ำตาที่ไหลรินอย่างห้ามไม่อยู่ น้ำตาสีใสน้ำตาหลดแมะลงบนพื้นห้องครั้งแล้วครั้งเล่า  

 

"ฮึกๆๆๆ จิ่งอวี๋ ฉัน ฮึก ฉันคิดถึงนาย ฮือๆๆ จิ่งอวี๋" เสียงหวานปล่อยโฮพร้อมเอ่ยชื่อจิ่งอวี๋เบาๆ ร่างบางนั่งร้องไห้อยู่แบบนั้นอย่างไม่มีจิตใจจะทำอะไร น้ำตาเม็ดเล็กไหลซึมบนหน้าวิญญาณน้อยที่เฝ้ามองเพื่อนรักอยู่ห่างๆด้วยความสงสาร แต่ เขาก็ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อมันยังไม่ถึงเวลาที่ทั้งสองจะรักกันอีกครั้ง  

 

"โจวโจว หนาวรึเปล่า ให้ฉันกอดได้นะ"  

 

"จิ่งอวี๋ นายถอยออกไปไกลเลย คนผีทะเล"  

 

"ทำไมใจร้ายจัง ตัวนายหอมแบบนี้ ไม่ให้ฉันกอดได้ไง"  

 

"โจวโจว" เสียงและภาพในฝันทำให้จิ่งอวี๋ที่หลับอยู่ละเมอเรียกชื่อโจวโจวออกมา คุณนายหม่าหวิ๋นมองดูลูกชายด้วยสายตาที่สงสัย หรือจิ่งอวี๋กับโจวโจวเขาจะเคยรักกันนะ คุณนายหม่าหวิ๋นได้แต่สงสัยอยู่ในใจ จิ่งอวี๋ยังคงหลับแล้วเห็นภาพหนุ่มร่างบางใบหน้าหวานในความฝัน  

 

"โจวโจวฉันรักนายนะ" เสียงบอกรักที่ออกจากปากของจิ่งอวี๋ในฝันทำให้เขาต้องสะดุ้งตื่น หัวใจในอกเต้นรัวเร็วจนบอกไม่ถูก จิ่งอวี๋สะดุ้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง ภาพในความฝันชัดเจนจนในหัวเขาสับสน  

 

"จิ่งอวี๋เป็นอะไรลูก" คุณหม่าหวิ๋นเอ่ยถามลูกชายที่สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก มือบางยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อให้ลูกชายที่เปียกชื่นอยู่บนหน้าผาก  

 

"คุณแม่ ผมอยากเจอโจวโจว ผมอยากเจอเขา" จิ่งอวี๋พูด มือหนาขึ้นมือขึ้นกุมหัวเมื่อมันรู้สึกปวดจี๊ดขึ้นมา  

 

"แม่จะตามหาเขาให้เจอ แม่สัญญาจิ่งอวี๋" คุณหม่าหวิ๋นพูดพร้อมโอบกอดลูกชาย จิ่งอวี๋ใบหน้าลงไปบนอกแม่ด้วยหัวใจที่ไหวหวั่น ในหัวมีแต่คำว่าโจวโจวเต็มไปหมด ลืมตาก็คิดถึงหลับตาก็ฝันหา จิ่งอวี๋สับสนจนในหัวใจเต้นระส่ำอยู่ไม่เป็นสุข  

 

"โจวโจว นายเป็นใครกันแน่"  

 

 

 

มาแล้วค่ะ หายไปนานเช่นเคยอย่าโกรธกันนะคะ เม้นท์มาติชมให้กำลังใจกันได้นะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ🙏😍ตอนนี้สั้นหน่อยขอภัยด้วยค่ะ.  

ความคิดเห็น