.

.

.

เพราะอุบัติเหตุหรอก ไม่ได้ตั้งใจมาช้าสักหน่อย

หลังจากที่ผมเข้ามานั่งในรถพร้อมกับคาดเข็มขัดนิรภัยเป็นที่เรียบร้อย

เจ้น้ำก็กลายร่างเป็นยัยป้าขี้บ่นทันที

หลังจากที่แวะซื้อข้าวกับขนมขบเคี้ยวที่ร้านสะดวกซื้อแล้ว

เจ้าน้ำก็รีบบึ่งรถกลับบ้านด้วยความเร็วแสง

.

.

.

บ้านอัศวเดชารัตกุล

21.21 น.

ผมนั่งอยู่บนเตียงนอนในสภาพที่แต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาเกือบเต็มยศ

เอ่อ...คือว่า...ผมไม่ได้สกปรกนะ

ผมแค่ชอบอาบน้ำดึกอะ

อาบเสร็จแล้วนอนเลยประมาณนี้

จริงสิ

ตุบ!

โทรศัพท์ตกกระทบที่นอนแล้วหล่นลงพื้น

มีบางสิ่งร่วงออกมาจากกระเป๋าเสื้อของผม

ผมจ้องไปที่ 'สิ่งนั้น' โดยไม่กะพริบตา

ผมมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

ดูเหมือนว่าสิ่งนั้นจะบรรจุของเหลวบางอย่างไว้

ผมมองเศษแก้วที่แตกกระจายอยู่บนพื้นห้องข้างเตียงนอน

ของเหลวสีชมพูอ่อนค่อย ๆ หายไป

เหมือนไม่เคยมีมาก่อน

พลันก็มีควันสีขาวเหมือนในคอนเสิร์ตปกคลุมไปทั้งห้อง

ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่า 'สิ่งนั้น' คืออะไร

ผมรีบจนลืมมองของที่รับมา

สรุปว่ามันคือ...

ขวดแก้วเล็ก ๆ ที่บรรจุน้ำอะไรสักอย่าง

ผมตบแก้มตัวเองเบา ๆ

เจ็บ><

ควันที่ปกคลุมเริ่มจางไป

ปรากฏเป็นเงาของสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง

ใช่มนุษย์หรือเปล่านะ

ผมว่าไม่น่าใช่

....

....

ไม่มีเสียงตอบรับจากร่างที่ยืนอยู่ปลายเตียง

พลันร่างนั้นก็หันหน้ามาทางผม

มีเสียงตอบรับเบา ๆ จากชายหนุ่มที่...

หน้าตาดี

เอิ่มมมม

ไม่สิ

ต้องเรียกว่าหน้าตาโคตรดี

โคตรหล่อ