facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

29.อัลเตอร์ อีโก้ ชิโตไน

ชื่อตอน : 29.อัลเตอร์ อีโก้ ชิโตไน

คำค้น : 29.อัลเตอร์ อีโก้ ชิโตไน

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 499

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2562 21:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
29.อัลเตอร์ อีโก้ ชิโตไน
แบบอักษร

ดาบสีแดงพุ่งเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็วก่อนที่ผมจะหลบและเตะดาบกลับไปแต่ว่าวินาทีนั้นทุกอย่างค่อยๆมืดลงจนผมมองอะไรไม่เห็นก่อนที่เซเบอร์ของฝั่งนั้นจะพุ่งเข้ามาฟันผม 

“บ้าเอ้ย” 

ผมเปลื่ยนจากดาบเป็นโล่ของมาชูและเข้ามาป้องกันมีดสันของเซเบอร์เอาไว้ ผมถอยหลังจนตัวเองรู้สึกได้ว่าทางตันแล้วด้านหลังเป็นกำแพง  

ในพริบตานั้นเซเบอร์พุ่งเข้ามาอย่าวรวดเร็วก่อนจะจับผมกระแทกกับกำแพงและทำให้ผมกระอักเลือดออกมาเล็กน้อย 

“ไม่ยอมหรอกน่า” 

ผมกัดฟันของตัวเองแน่นก่อนจะค่อยๆหลับตาลง 

นิ่งไว้ ฟังเสียงเท้าของศัตรูสิ  

เสียงเท้าค่อยๆดังขึ้นก่อนที่ผมจะลืมตาแล้วใช้ดาบและหมุนตัวหนึ่งรอบเพื่อสร้างสายลมขึ้นมาก่อนจะใช้ดาบปักดาบสีดาบของเซเบอร์แต่ว่าดาบของเซเบอร์นั้นก็ฟันเข้าที่หน้าของผมทำให้เลือดไหลเล็กน้อยก่อนที่ผมจะล้มลงไป 

“บ้าน่า” 

ความทรงจำมากมายไหลเข้ามาในหัวอย่างต่อเนื่อง ภาพของเด็กสาวผมสีดำในชุดนักเรียนที่กำลังยื่นมือมาหาผมก่อนที่ภาพนั้นจะแตกสลายด้วยดาบของเซเบอร์ 

“ไม่ยอมหรอก” 

ดาบสีดำของผมเริ่มมีแสงขึ้นเล็กน้อยก่อนที่ผมจะพุ่งเข้าไปฟันเซเบอร์ 

ไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้นจริงสิ ดวงตาของเซเบอร์จะมีแต่สีแดงเพราะงั้นเราแค่สักเกตุจากสีก็พอ 

ในพริบตานั้นดวงตาสีแดงก็มาอยู่ด้านหลังของผมก่อนที่ผมจะหันลงไปและเตะเข้าที่หน้าของเซเบอร์และฟันลงไปแต่ว่าบริเวณนั้นก็สว่างขึ้นมาอีกครั้ง 

“นี่ โอเฟเลีย พอได้รึยัง” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

“คริปเตอร์ต้องการอะไรจากฉันกันแน่” 

“ตัวของนายยังไงละ” 

“ห๊ะ” 

ผมตอบกลับไปก่อนที่ตัวเองจะล้มลง 

“พลังหายไปไหนหมด ใช้เมตาตรอนไม่ได้เลย” 

พลังของผมค่อยๆหายไปที่ละน้อยไม่สิหรืออาจจะโดนอะไรบางอย่างที่ดูดพลังผมอยู่เป็นไปได้ว่าสิ่งที่ดูดพลังของผมอยู่คือlostbeltแห่งนี้ 

“ไม่ไหวแล้ว ยืนไม่ไหวเลย”  

“ฝันดีละกันนะ มาโคโตะคุง” 

นี่ฉันเป็นกระสอบทรายไปแล้วหรอเนี่ย 

“นี่ เป็นอะไรรึเปล่าค่ะ” 

ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะรู้สึกตัวอีกที่ว่าตัวเองนั้นกำลังนอนหนุนตักใครบางคนอยู่ 

“นี่เธอ” 

“ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะคะ” 

ผมพุ่งตัวขึ้นมาก่อนจะถอยตัวออกห่าง 

“อัลเตอร์ อีโก้ ชิโตไนค่ะ” 

“มาโคโตะครับ”     

ผมกับชิโตไนนั่งคุยกันไปสักพักก่อนที่พวกมาชูจะถูกพามาที่นี่เหมือนกัน 

“มาโคโตะ” 

“ไง ฟูจิมารุ มาชู และไอกระบอกปืนใหญ่” 

ผมโบกมือให้ก่อนจะยิ้มให้ก่อนจะคุยไปสักพัก 

“เราละ พวกนายรีบออกไปเถอะ” 

“แต่ว่า” 

ผมค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะเอาดาบฟันไปที่ประตูและให้พวกฟูจิมารุหนีออกไป 

“ไม่หนีไปงั้นหรอ” 

“หนีไปก็ไม่ช่วยอะไรหรอก เดี๋ยวยังไงก็ต้องสู้กันอยู่ดี” 

ผมค่อยๆลงไปนั่งกับพื้นอีกครั้งก่อนจะพูดคุยกับชิโตไน 

“พวกนั้นจะไปเจออะไรรึเปล่านะ” 

“คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง” 

ผมถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะถามชิโตไนต่อ 

“เธอนะ ไม่เหงาบ้างหรอ” 

ชิโตไนก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาถามผม 

“แล้วนายละ ไม่เหงาหรอ” 

ผมกัดฟันของตัวเองแน่นก่อนจะตอบกลับไป 

“เหงาสิ ใครบ้างที่อยู่คนเดียวแล้วไม่รู้สึกเหงา” 

ผมนั่งคุยกันชิโตไนจนเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ ตอนนี้ตัวผมนั้นก็นอนซบไหล่ของชิโตไนและชิโตไนก็นอนซบผมเช่นกัน แต่ว่าวินาทีนั้นก็มีเสียงดังขึ้นมา 

“เสียงนี้มัน” 

“เสียงน้ำแข็งของสกาดี้” 

ผมรีบลุกขึ้นมาก่อนจะอุ้มตัวชิโตไนไปด้วย 

“ทำอะไรน่ะ มาโคโตะปล่อยนะ” 

“เอาน่าๆ เดี๋ยวฉันอุ้มจะได้ไปเร็วๆไง” 

ในขณะที่ผมกำลังวิ่งอยู่นั้นก็มีคนยักษ์ที่เข้ามาขว้างผมเอาไว้ ผมรีบวิ่งเข้าไปแต่ในขณะที่คนยักษ์ใช้อาวุธฟาดลงมาที่ผม ผมกระโดดขึ้นก่อนจะวิ่งไต่อาวุธนั้นไปและใช้มือซ้ายสัมผัสอาวุธและวิ่งไปอย่างต่อเนื่องก่อนที่คนยักษ์นั้นจะเอาน้ำแข็ง 

“รีบไปเถอะ” 

ผมปล่อยตัวชิโตไนลงก็จะให้ชิโตไนวิ่งไปส่วนผมนั้นก็ต่อสู้กับคนยักษ์แต่ว่ามือของผมนั้นค่อยๆจางลงเรื่อยๆ 

“เอาละ ขอเผาพวกแกหน่อยละนะ” 

ผมวิ่งเข้าไปก่อนจะใช้ดาบของตัวเองฟันไปอย่างไร้ความปรานีก่อนจะใช้มือความจับลงที่พื้น 

“มอดไหม้ไปซะ” 

เปลวเพลิงจำนวนมากพุ่งขึ้นมาจากพื้นก่อนที่ตัวผมจะรีบมุ่งหน้าไปเพื่อต่อสู้กับคนยักษ์เซิร์ท แต่ว่าเมื่อไปถึงตัวของเซิร์ทนั้นครึ่งตัวได้กลายเป็นน้ำแข็งส่วนอีกครึ่งหนึ่งเป็นไฟ 

“โอเฟเรีย!” 

“ดูสิ โอเฟเรีย ร่างกายของข้า น้ำแข็งไฟของข้า...” 

“ดูสิ ทหารใหม่ มาชู มาโคโตะ แล้วก็คุณผู้หญิงตรงนั้น” 

“เสียงนั้นมัน” 

ผมรีบหันไปตามที่มองของเสียงทันที 

“นัปโปเรีย งั้นหรอ” 

กระบอกปืนใหญ่เริ่มมีไฟออกมาจำนวนมากก่อนที่ผมจะตะโกนกลับไป 

“ไม่ได้นะ อย่ายิงนะ” 

“เส้นทางได้ ทิศทางได้ ความสูงได้ ปืนใหญ่แห่งชัยชนะเตรียมใส่กระสุน สถานการณ์ที่ถึงทางตันนะมันมาตลอด เช่นที่นี่ lostbeltแห่งนี้มันไม่เหลืออะไรแล้ว เพราะงั้นจงมีความหวัง เพราะแบบนั้นฉันจะทำมันเอง” 

ชายคนนั้นได้หัวเราะออกมาในขณะที่ยืนอยู่ในฐานะของพลปืนใหญ่ ชายที่ยืนอยู่ในฐานะวีรชน ชายที่เรียกตัวเองว่าวีรชน ตัวเขานั้นไม่ได้มีความลังเลหรือสับสนเลย ในขณะที่ตะโกนก็ยังคงเล็งกระบอกปืนใหญ่ที่หน้าของเซิร์ท  

“ตอนนี้ฉันจะทำการยิง สายรุ้งแห่งชัยชนะ จงรับไปซะ” 

กระบอกปืนใหญ่เริ่มมีแสงออกมาก่อนจะยิงลำแสงเจ็ดสีออกไป 

“ขอโทษทีนะจริงๆไผ่ตายที่เก็บไว้มันปล่อยพลังเกินความสามารถของฉัน มันสามารถใช้ได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น เพราะงั้นครั้งต่อไปไม่มีแล้วนะ” 

สิ้นสุดเสียงนั้นวีรชนตนนั้นก็ค่อยๆหายไปก่อนที่ผมจะเดินไปหาโอเฟเรีย 

“สายรุ้ง” 

“สวยใช่มั้ย” 

โอเฟเรียค่อยๆถอดผ้าปิดตาออกมาก่อนจะหันมาทางผม 

“โฟว ไม่ได้เจอกันนานแล้วนะ ขอลูบหน่อยได้มั้ย” 

โฟวเดินเข้าไปหาโอเฟเรียก่อนที่โอเฟเรียนั้นจะค่อยๆลูบอย่างอ่อนโยน 

“ขอบคุณมากเลย ฉันพอใจแล้วละ” 

โอเฟเรียเริ่มใช้ตามาร 

“ตามารอันนี้น่ะ จะใช้จัดการแกเซิร์ท” 

“โอเฟเรีย” 

“เตรียมใจไวแล้วสินะ โอเฟเรีย” 

“ค่ะ” 

ดวงตาของโอเฟเรียค่อยๆมีเลือดไหลออกมา 

“อ้ากกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!” 

“โอเฟเรีย!!” 

ผมส่งเสียงตะโกนเรียกโอเฟเรียก่อนที่จะวิ่งเข้าไป 

******************************************************************************* 

บ่นๆ 

ดีจ้าคนเขียนเองนะวันนี้จะมาขอบ่นอะไรหน่อย555 รู้สึกเหมือนว่ายอดคนอ่านในแต่ละตอนจะลดลงนะ5555 หึ พอเอาเนื้อเรื่องต้นของเกมมาก็คนอ่านน้อยลง แต่พอแต่งตามใจก็เยอะนะแต่ก็โดนด่าบ้าง บอกว่างงบ้าง หึ เป็นยังไงละ งงกันอีกมั้ยห๊ะ!!! บอกว่างงอยู่ได้ อ่านไม่รู้เรื่องบ้าง คืออะไรฟะ นิยายของผมนะ ผมเป็นคนแต่ง ผมเป็นคนคิดเนื้อเรื่อง ไม่ใช่ว่าคิดแปปเดียวนะผมคิดเป็นสัปดาห์ เป็นเดือน ส่วนเนื้อเรื่องของfgoเนี่ยใช้เวลาเป็นเดือนกว่าจะคิดออกว่าต้องแบ่งตัวละครยังไงบางทีก็เยอะไปอัดไม่ไหว ตอนที่ให้อัลเตอร์กับมิสเทอร์เรียสตายเนี่ยผมคิดตั้งแต่สองเดือนก่อนไม่สิเกือบสามเดือนได้ ผมเขียนเรื่องนี้ก่อน มาต่างโลกทั้งที ทำไมถึงได้สกิลขี้โกงแบบนี้ และ มันผิดมั้ยถ้าผมจะมีความรักกัับเทพเจ้า อีกและสาเหตุที่ผมไม่ทำต่อเพราะยอดคนดูมันตกลงมาทุกตอนเหมือนกับเรื่องนี้ จริงๆผมไม่เคยคิดจะเขียนแนวแฟนตาซี ต่างโลกเลยด้วยซ้ำ ว่าจะเขียนแค่แนวรักในโรงเรียนแต่ว่ามันไม่ได้ว่ะ คนอ่านไม่พอแถมยังตกลงตลอด แนวนี้บางทีมันคงไม่เหมาะกับผมแต่ว่าผมก็อยากจะทำเพราะมันเป็นสิ่งที่ผมชอบ กว่าจะรู้เนื้อเรื่องที่เอามาต้องศึกษาหลายชั่วโมงเช่น date a live fate อะไรพวกนี้ ผมนั่งดู date a live 3ภาคติดต่อกันเป็นเวลานานและยังต้องไปหาภูติตัวที่ยังไม่โผล่มาในอนิเมะอีก fate เองผมก็นั่งดู มันในver เกม ถึงจะมีฉาก18+บ้างแต่ว่าก็ต้องดูให้จบ ผมนั่งศึกษาว่า nine live blade work เป็นท่าของใครหรือเป็นชื่อดาบ ชิโร่ใช้ได้ไง โอเคร ตั้งแต่นี้ไปผมจะเขียนเนื้อเรื่องที่ผมแต่งเอง ใครจะด่าอะไรก็ชั่ง ผมไม่สนใจแล้ว!! อีกไม่นานผมก็จะตัดจบแล้วไม่ต้องห่วงครับเห็นบ้างคนก็มาว่าเขียนแบบนี้เลิกเขียนเถอะ ก็ได้ผมจะเขียนให้จบไว้ที่สุดครับ จริงๆในหัวมีเรื่องอีกมากมายที่อยากจะเขียนแต่ว่าขอแบบนี้ผมก็จัดให้คับแล้วก็ก่อนจะด่าอะไรช่วยศึกษามาก่อนด้วยจะดีมาก ขอบคุณที่อ่านจนจบและขอโทษที่ทำให้เสียเวลาครับ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว