Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 07

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2562 02:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 07
แบบอักษร

TAKE CARE : 07

 

[ 06:20 ]

 

"แทฮยอง"

 

"....."

 

"แทฮยอง ตื่นได้แล้ว"

 

"....." คนบนเตียงนอนแน่นิ่งคงเพราะไม่ได้ยินเสียงที่จีมินเอ่ยเรียกหลังจากที่เข้ามาภายในห้องนอน จีมินใช้กุญแจบ้านที่แทฮยองให้ไว้มาปลุกเจ้าของบ้านโดยเฉพาะ

 

"หกโมงจะครึ่งแล้วนะ จะนอนไปถึงไหน" คนตัวเล็กบ่นแทฮยองเสียงงุ้งงิ้งมือบางเอือมไปเขย่าตัวเพื่อนสนิทที่มัวแต่นอนอยู่บนเตียงกว้างเมื่อจีมินเรียกแล้วไม่มีท่าทีว่าจะยอมตื่นและลุกขึ้นออกจากเตียง

 

"อืม.. ขอห้านาทีนะ" เสียงทุ้มตอบกลับด้วยความงัวเงียโดยไม่แม้แต่จะลืมตามองอีกฝ่ายแถมยังพลิกตัวหันหลังให้คนมาปลุกซะอย่างนั้น

 

"ไม่ได้นะเดี๋ยวจะสาย"

 

"....."

 

"แทฮยอง"

 

"ห้านาทีนะจีมิน" คนตัวดีตอบกลับด้วยเสียงงัวเงียทันควันคราวนี้ไม่เพียงแต่ไม่ลืมตามองแต่ยังคลุมโปรงด้วยผ้าห่มผืนหนาหนีทำให้คนตัวเล็กรับรู้ได้เลยว่าเมื่อคืนแทฮยองนอนดึกจนตื่นเช้าไม่ไหว

 

"ถ้าไม่ตื่นจีมินไปก่อนนะ" คนตัวเล็กเอ่ยบอกอีกฝ่ายไปด่วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเพื่อให้รู้ว่าจีมินเอาจริงแล้วจะไปโรงเรียนโดยไม่รอหากแทฮยองไม่ยอมลุกจากเตียง

 

"รอก่อนนะ ห้านาที"

 

ลูกคุณหนูตอบกลับเพื่อนสนิทตัวเล็กไปอย่างไม่คิดอะไรในหัวของแทฮยองตอนนี้มีแต่นอนเท่านั้น จีมินส่ายหัวไปมาด้วยความเหนื่อยใจบอกให้จีมินมาปลุกพอมาปลุกก็ไม่ยอมลุก คนตัวเล็กตัดสินใจออกมาจากห้องนอนของแทฮยองก่อนจะกลับมาที่บ้านของตัวเอง เขารอนานกว่านี้ไม่ได้หรอกวันนี้ช่วงเช้าจีมินมีงานที่จะต้องทำ

 

"พี่จินไปกันเถอะ แทฮยองไม่ยอมตื่น" เสียงหวานเอ่ยบอกกับพี่คนโตพร้อมใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก ซอกจินนั่งรออยู่ที่โซฟารอที่จะไปส่งเด็กนักเรียนทั้งสองที่โรงเรียนและจะได้ตรงออกไปที่ทำงานของเจ้าตัวแต่ดูท่าวันนี้เขาจะได้ไปส่งนักเรียนแค่คนเดียวเช่นเมื่อวาน

 

"จริงๆเลยนะแทฮยองอ่า" ซอกจินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบารอยยิ้มบางเบาเผยออกมาให้เห็นภายในใจอดเอ็นดูลูกคุณหนูขี้เซาคนนั้นไม่ได้เลย

 

"ทำไมมันไม่ยอมลุก" เสียงทุ้มของคนในชุดนักศึกษาชายดังขึ้นเมื่อเขาก้าวเท้าเดินลงมาชั้นล่างแล้วบังเอิญได้ยินในสิ่งที่จีมินพูด

 

"แทฮยองบอกขอห้านาที จีมินรอไม่ได้หรอกนะวันนี้จีมินต้องไปช่วยงานอาจารย์แต่เช้า"

 

"เอากุญแจบ้านมันมา พี่จะไปปลุกเอง"

 

"รบกวนด้วยนะพี่จองกุก ปลุกให้ตื่นเลยนะ"

 

"ครับ ตั้งใจเรียน" มือหนาอีกข้างยกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มจีมินอย่างเบามือด้วยความเอ็นดูและความรักหลังจากที่น้องชายตัวน้อยส่งกุญแจบ้านของลูกคุณหนูจอมขี้เซาคนนั้นให้กับเขาแถมยังขอให้ปลุกเพื่อนให้ด้วย

ซึ่งจองกุกยินดีและเต็มใจจะทำตั้งแต่แรก...

 

"ปลุกแทฮยองเสร็จก็รีบไปมหาลัยนะจองกุก" เสียงของคนเป็นพี่เอ่ยบอกกับจองกุกที่มัวแต่ยืนส่งยิ้มให้จีมิน จองกุกหลงน้องชายตัวเองมาตั้งแต่ยังเด็กซึ่งก็ไม่ได้ต่างจากเขาจีมินน่ารักและน่าเอ็นดูตั้งแต่เล็กยันโต น้องเล็กของบ้านคือสิ่งที่พี่ชายทั้งสองต้องดูแลรักษาอย่างดี

 

"ครับพี่จิน"

 

คนร่างหนาตอบรับพี่ชายคนโตของบ้านก่อนที่จีมินและซอกจินต่างพาเดินออกมาจากภายในตัวบ้านตรงไปที่รถยนต์คันหรูเพื่อไปทำหน้าที่ของตัวเองมีเพียงก็แต่จองกุกที่ยังอยู่ในบ้านก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องครัว

 

 

[ 10 นาทีผ่านไป.. ]

 

"แทฮยองตื่น"

 

"ขอห้านาที"

 

"ห้านาทีไรมึง! มึงนอนเลยมาสิบนาทีละ!!"

 

"เฮ้ย! พี่จองกุกเข้ามาในห้องผมได้ยังไง!!" เปลือกตาสวยเบิกกว้างดีดตัวลุกขึ้นนั่งแม้ผ้าห่มผืนหนายังคลุมร่างกายอยู่ แทฮยองตกใจตื่นเพราะเสียงดังของจองกุกแล้วก็ตกใจที่พี่ชายข้างบ้านเข้ามาอยู่ในห้องนอนเขาด้วย

 

"กูหายตัวเข้ามามั้งถามได้" เสียงทุ้มเอ่ยบอกกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่ออกจะไปทางประชดประชัน สายตาคมมองไปที่คนร่างบางอย่างเรียบนิ่ง

 

"แล้วนี่จีมินไปไหน" แทฮยองเอ่ยถามด้วยความสงสัยพลางกวาดสายตาไปรอบห้องนอนแม้ไม่เห็นแม้แต่เงาของเพื่อนตัวเล็กมือเล็กยกขึ้นขยี้ตาตัวเองในขณะรอคำตอบของคนอายุมากกว่าที่กำลังยืนมองเขาอยู่

 

"ไปโรงเรียนละ ใครเขาจะมารอมึง"

 

"โธ่.." เสียงทุ้มติดหวานที่งัวเงียเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกและใบหน้าที่เสียดายอย่างเห็นได้ชัด เพราะความง่วงแถมยังขี้เกียจของเจ้าตัวแทฮยองเลยอดได้ไปโรงเรียนกับจีมินตามเคย

 

"ลุกไปอาบน้ำจะได้รีบไป เดี๋ยววันนี้กูไปส่ง" จองกุกเสนอตัวว่าจะไปส่งโดยที่แทฮยองไม่ได้เอ่ยปากขอร้องดั่งเช่นเมื่อวานสักคำ ตอนนี้จองกุกไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรอยากเจออยากอยู่ใกล้แทฮยองอย่างบอกไม่ถูก

หรือเขาจะชอบลูกคุณหนูขี้วีนคนนี้แล้วจริงๆ...

 

"ก็ได้" เสียงงัวเงียเอ่ยบอกกับเขาแทฮยองหลุบสายตามองต่ำด้วยความเหม่อเลยปากบางเบะออกเล็กน้อยความเสียดายที่จะได้ไปโรงเรียนกับจีมินยังคงไม่จางหาย

 

"โจ๊กอยู่ที่โต๊ะอาหารข้างล่าง แต่งตัวเสร็จก็ลงไปกิน"

 

"ครับคุณพ่อ!"

 

"อย่าลีลา" เสียงทุ้มว่าเมื่อเห็นแทฮยองตอบรับเขาด้วยน้ำเสียงหนักปน่นแต่ยังคงนั่งอยู่บนเตียงไม่มีท่าทีจะลุกก่อนจองกุกจะหันหลังกลับเดินมาจากภายในห้องนอนของแทฮยองเพื่อให้อีกฝ่ายได้ทำธุระส่วนตัวของตัวเองให้เสร็จเรียบร้อย

เขาจะรอแทฮยองอยู่ด้านล่างไม่ไปไหน...

 

 

[ 06:40 ]

 

"โจ๊กอร่อยที่สุดเลย! ฝีมือพี่จินใช่มั้ย" เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยถามคนอายุมากกว่าที่นั่งเล่นโทรศัพท์รอเขาอยู่ที่โซฟาตัวยาวไม่ไกลด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วหลังจากที่แทฮยองกินโจ๊กบนโต๊ะอาหารจนตอนนี้เหลือเพียงครึ่งถ้วย

 

"เปล่า ฝีมือกู" ตอบกลับคนร่างบางแม้สายตาคมยังคงจดจ้องไปที่โทรศัพท์เครื่องหรูในมือของเจ้าตัวเช่นเดิม

 

"จริงหรอ" แทฮยองเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพอให้อีกฝ่ายนั้นได้ยิน ไม่อยากเชื่อว่าคนอย่างจองกุกจะทำอาหารเป็นกับคนอื่นเขาด้วย

 

"เออ โจ๊กซองแกะเทลงถ้วยตามด้วยน้ำร้อน"

 

"ก็นึกว่าทำเอง!!" คนตัวดีขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม เกือบได้เอ่ยปากชมไปแล้วว่าจองกุกก็ทำอาหารอร่อยใช่เล่น ที่ไหนได้เอาโจ๊กซองมาให้เขาทาน

แต่โจ๊กซองก็อร่อยดี แทฮยองยอมรับ...

 

"ก็ทำเองไง ต้มโจ๊กเอง" คราวนี้จองกุกพูดพลางหันหน้ามามองแทฮยองด้วยใบหน้าที่กวนประสาทมุมปากยกยิ้มรู้สึกดีที่ได้แกล้งลูกคุณหนูข้างบ้าน แทฮยองทำได้แค่ส่งสายตาไม่พอใจไปให้โดยไม่รู้ตัวว่าเจ้าตัวกำลังเบะปากเล็กน้อย

เล่นเอาซะคนมองใจสั่น...

 

"พี่จองกุกทำอาหารอะไรเป็นบ้าง" แทฮยองเอ่ยถามและกลับมาสนใจโจ๊กในถ้วยตรงหน้ามือบางทำหน้าที่ตักมันเข้าปาก

 

"ก็ทำได้หลายอย่าง"

 

สิ่งที่เขาพูดไม่ได้พูดเล่นหรือต้องการโม้แทฮยองเพียงเท่านั้น เขาสามารถทำอาหารได้หลายอย่างเพราะมีคุณแม่คอยสอนสมัยยังเด็กโตมาพี่จินก็ยังสอนอยู่เสมอ เอาเป็นว่าเท่าที่รู้มาครอบครัวเขาไม่มีใครทำอาหารไม่เป็นเลยสักคนต่างคนต่างสอนกันมาทั้งนั้น ไม่เว้นแม้กระทั่งจีมินน้องชายคนเล็กที่เขาทั้งรักทั้งหวงมากที่สุด ซอกจินและจองกุกต่างสอนน้องทำอาหารกันมาอย่างดีเผื่อวันข้างหน้าหากเราต้องแยกจากกันไปมีชีวิตและครอบครัวของตัวเองจะได้ไม่ต้องลำบาก

จองกุกรู้ดีว่าสักวันก็ต้องแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตของตัวเอง...

 

"งั้นถ้าว่างพี่จองกุกมาสอนผมทำบ้างสิ"

 

"อยากทำอะไร"

 

"ผมอยากทอดไข่ให้เป็นก่อน"

 

"ง่ายเหมือนปลอกกล้วย" คนร่างหนาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่เรียบนิ่งทำเอาแทฮยองต้องหันหน้าไปมอง สำหรับจองกุกมันอาจจะง่ายแต่สำหรับเขามันไม่ง่ายเลย

 

"อย่ามาโม้หน่อยเลย"

 

"จริง กูหลับตาทำยังได้"

 

"เวอร์แล้ว!" แทฮยองตะเบ่งเสียงพูดเมื่อเห็นจองกุกพูดอะไรที่เกินจริง จองกุกละสายตาจากโทรศัพท์ขึ้นมามองที่ใบหน้าสวยของคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารพลางหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นท่าทีอีกฝ่าย

 

"เออ ไว้วันหลังจะสอนให้" ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งใบหน้าหล่ออาจดูเหมือนไม่คิดอะไรแต่ภายในใจเขาอยากสอนแทฮยองและใช้เวลาร่วมกันให้ไวขึ้น

 

"อย่าให้น้ำมันกระเด็นใส่ผมนะ ผมไม่อยากให้ผิวผมมีรอยอะไรเลย" แทฮยองว่าสายตาสวยไล่สำรวจมองแขนขาวเนียนของตัวเองกลัวว่ามันจะมีรอยขีดรอยข่วนเพราะเจ้าตัวดูแลตัวเองมาอย่างดีผิวเขาผ่านสบู่และครีมราคาแพงมานักต่อนัก

แม้จะมีรอยเพราะอุบัติเหตุมาเล็กน้อยก็ตามเพราะแทฮยองซุ่มซ่ามใช่เล่น..

 

"นักรบย่อมมีบาดแผล"

 

"ใครเขาอยากมีบาดแผลเพราะน้ำมันทอดไข่!!" แทฮยองตะเบ่งเสียงดังพลางมองไปที่จองกุกด้วยใบหน้าและสายตาที่จริงจังแม้ท่าทีนั้นจะทำให้คนอายุมากกว่าหลุดหัวเราะออกมา

 

"มันก็ต้องมีบ้าง ประสบการณ์"

 

"งั้นไม่ทำแล้ว"

 

"แดกตีนกูป่าวเรื่องมากชิบหาย"

 

"ไม่!!"

 

 

 

Talk Talk

อัพดึกตามเคยค่ะ ดีใจที่ยังมีคนรอนะคะ เราเปิดนิยายเรื่องใหม่ด้วย ชื่อเรื่อง #คุณผีจองกุก อัพตอนแรกแล้วนะคะไปตามอ่านกันได้ในธัญวลัย คอมเม้นท์ให้เราเพื่อเป็นกำลังใจให้กันด้วยนะ ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วยกันนะคะ

ความคิดเห็น