email-icon facebook-icon

ขอบคุณรีดทุกท่านมากๆเลยค่าา ^/////^

6 “แม่จ๋า” มาหาน้องแก้มแล้ว!!

ชื่อตอน : 6 “แม่จ๋า” มาหาน้องแก้มแล้ว!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2562 06:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
6 “แม่จ๋า” มาหาน้องแก้มแล้ว!!
แบบอักษร

6 “แม่จ๋า” มาหาน้องแก้มแล้ว!! 

เรณูไม่สนใจหลานสาวตัวน้อยเลย ก่อเรื่องเอาไว้แล้วก็เผ่นหนีไปนั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่นสบายใจเฉิบ คิดว่าอีกเดี๋ยวชุดาก็คงจัดการปลอบหนูน้อยเจ้าน้ำตาให้หยุดร้องไห้ได้ เรื่องไม่เป็นเรื่อง เธอเผลอทำให้หลานสาวร้องไห้ออกบ่อยไป ทุกทีก็ไม่มีปัญหา ชุดาไม่กล้าฟ้องพี่เขยของเธออยู่แล้ว อีกทั้งน้องแก้มอิ่มร้องไห้ไม่นานก็จะหลับไป เด็กร้องจนเป็นนิสัยไปแล้ว พี่เขยสุดหล่อของเธอคงไม่อะไรนักหรอก

เรณูทอดตัวนอนเล่นบนโซฟาตัวยาวแสนนุ่มสบาย มีความสุขที่ได้มานอนราวกับเป็นเจ้าของบ้านในบ้านหลังนี้...เธอแอบชอบอิรวัฒน์มานานแล้ว เขาเหมาะสมกับเธอมากกว่าพี่รินไม่รู้ตั้งกี่เท่า ถ้าไม่เพราะพี่สาวมาแย่งอิรวัฒน์ไป ป่านนี้เธอก็ได้แต่งงานกับเขาสบายไปแล้ว และแน่นอนว่าเรณูคนนี้จะมีลูกที่น่ารักกว่ายัยแก้มอิ่มขี้แยนั่น ให้อิรวัฒน์ได้หลงจนโงหัวไม่ขึ้น

“อีกไม่นานพี่โอมต้องใจอ่อนแน่ๆ...”

เรณูพึมพำ กระหยิ่มยิ้มย่อง พลางจิบไวน์ราคาแพงของอิรวัฒน์ไปด้วย ทำราวกับเป็นบ้านของตัวเองก็ไม่ปาน

เธอปิดประตูห้อง เปิดทีวีเสียงดัง เพื่อไม่ให้เสียงร้องเล็กแหลมดังผ่านเข้ามารบกวนโสตประสาท ดื่มไปเรื่อยๆอย่างสบายอกสบายใจ จนเผลอหลับไปชั่วขณะ กระทั่งได้ยินเสียง ชมัยพร คนรับใช้ที่เธอจ้างให้สอดส่องความเป็นไปในบ้านนี้ให้เป็นพิเศษ เข้ามาปลุกอย่างร้อนรน

“คุณเรคะ คุณเรรีบตื่นเถอะค่ะ นายมาแล้ว!!”

“อะไร...นายไหน...?” หญิงสาวยังงงๆ ไม่เข้าใจนัก จนอีกฝ่ายขยายความชัดเจนแจ่มแจ้ง

“เจ้านายกลับมาแล้วค่ะ หน้าดุน่ากลัวมากเลย คุณเรรีบตื่นก่อนจะเกิดเรื่องเถอะค่ะ!”

“เกิดเรื่องอะไรของแก ฉันเป็นใคร คิดว่าพี่โอมจะเล่นงานฉัน เหมือนที่เล่นงานพวกขี้ข้าอย่างแกเหรอ” เรณูเบะปากใส่อีกฝ่าย ก่อนลุกขึ้นนั่ง จัดหน้าผมให้เข้าที่ ก่อนรีบออกจากห้องไปต้อนรับพี่เขยสุดหล่อด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน

“พี่โอม มาแล้วเหรอคะ เรรออยู่ตั้งนาน คิดถึ้งคิดถึงพี่โอม...เอ๊ะ! พี่ริน!!”

เรณูเสนอหน้าจะเข้าไปทักทายพี่เขย แต่กลับต้องเบิกตาโพลง เมื่อพี่เขยไม่ได้กลับมาคนเดียว แต่จูงมือพาผู้หญิงอีกคนมาด้วย

แล้วผู้หญิงคนนั้นก็คือพี่สาวของเธอเอง!! 

“ยังไม่กลับไปอีกเหรอเรณู?”

คำแรกที่เขาพูดกับเธอ ทำเอาเรณูสะอึก เบิกตาโพลง ถึงกับหน้าเสีย แต่ก็แค่ชั่วแวบเดียว เพราะเรณูกำลังตกใจที่ได้เห็นพี่สาว

พี่รินมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง ก็พี่รินตายไปแล้ว!? 

“พี่โอม นี่มันอะไรกัน...พี่รินตายไปแล้ว แล้วทำไม...?”  

“ฉันไม่ใช่คุณรินรดาค่ะ ฉันชื่ออศิรา” อศิราแนะนำตัวเอง ยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ดังนั้นจึงส่งยิ้มบางๆ ผูกมิตรเอาไว้ก่อน

“อศิรา...จริงเหรอ...เธอไม่ใช่พี่รินจริงๆนะ...?” เรณูยังไม่อยากเชื่อ เธอมองกวาดไปทั่วร่างของอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

เหมือนอะ ยังไงก็เหมือน!! 

“แม่จ๋า!!!!”

“หะ” อศิราสะดุ้ง เพราะเสียงตะโกนเรียกลั่นแทบจะขาดใจของเด็กหญิงตัวเล็กจิ๋วหลิว แม่หนูเปลี่ยนชุดใหม่แล้ว และวิ่งเตาะแตะมาอย่างรวดเร็วจนพี่เลี้ยงเองยังแทบตามไม่ทัน เข้ามาถึงก็ทิ้งตัวเกาะขาเธอไว้แน่น ร้องสะอึกสะอื้นเรียกเธอไม่หยุด

“แม่จ๋า แม่...ฮือ...”

อศิราก้มลงมองเจ้าของร่างเล็กจิ๋วเดียวด้วยความตกตะลึงในคราแรก ร่างน้อยนั้นสั่นเทา ใบหน้ากลมแป้นเปื้อนไปด้วยหยดน้ำตาแหงนเงยขึ้นมองเธอตาละห้อย อ้อนวอนอย่างน่าสงสาร พร้อมกันนั้น ปากเล็กๆสีแดงจิ้มลิ้มก็ร้องเรียกขานเธอไม่หยุด คิดว่า...คงเป็นคำเดียวที่หนูน้อยพูดได้ในเวลานี้

“แม่...แม่จ๋า อ๊าๆ”

เรียกเธอแล้วก็ร้องเหมือนจะบอกอะไร มือจิ๋วกระตุกขากางเกงอศิราอย่างกระตือรือร้น หญิงสาวตัดสินใจ ก้มลงช้อนอุ้มหนูน้อยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน

น้องแก้มอิ่มห่อปาก เบิกตาโต จ้องมองเขม็งที่ใบหน้าสวยหวานสดใสของอศิรา เธอคิดว่าหนูน้อยอาจจะมองออกว่าเธอไม่ใช่แม่ของแก เด็กน่าจะจดจำมารดาของตัวเองได้ เพราะหนูน้อยจ้องเธอเขม็ง นิ่งไปครู่หนึ่งทีเดียว

ในชั่วขณะที่น้องแก้มอิ่มนิ่งไปนั้น อศิราไม่รู้เหมือนกันว่าเธอตื่นเต้นอะไร หัวใจเธอมันเต้นเร็วขึ้นอย่างผิดปกติ รอลุ้นว่าน้องแก้มอิ่มจะว่าอย่างไร...

สามหมื่นเลยนะอศิ เธอสามารถนำเงินไปช่วยเหลือพ่อกับพี่นุได้สบายๆเลย...แต่ถ้าหนูน้อยคนนี้ไม่ยอมรับเธอละก็...

ตึกตัก...ตึกตัก... 

“แม่จ๋า!”  

คำตอบที่อศิรารอคอย คือหนูน้อยที่โน้มตัวเข้ามากอดคลอเคลียกับแก้มของเธออย่างแสนรักแสนคิดถึง อศิรากะพริบตา ในใจเธอราวกับมีผีเสือปีกขาวบอบบางมากมาย กระพือปีกโบยบินขึ้นมาพร้อมๆกัน

ชาหนึบไปทั้งร่าง กรอบตาก็ร้อนผ่าว เอ่อคลอหยดน้ำวาวรื้น

นึกถึงตัวเองในวันที่แม่จากไป...หากเธอได้เจอกับแม่อีกครั้ง ก็คงดีใจที่สุด เหมือนกับน้องแก้มอิ่มในเวลานี้

“แม่จ๋า...แม่จ๋า ฮิๆ” หนูน้อยหัวเราะออกมาทั้งน้ำตายังเปียกชุ่มใบหน้าอิ่มแป้น ปากเล็กๆจุ๊บแก้มเนียนนุ่มของอศิรา ทำเอาคนถูกจุ๊บหัวใจพองโต หน้าแดงขึ้นมาในทันที

ถึงเธอจะไม่เคยมีลูก...แต่ความรู้สึกตอนนี้ช่างดีงามอย่างเหลือเชื่อ หนูน้อยตัวเล็กจิ๋วเดียว เนื้อตัวนุ่มนิ่มและมีกลิ่นนมตามประสาเด็กที่ยังเล็กมาก อศิราเลื่อนฝ่ามือเรียวลูบศีรษะน้อยๆอย่างอ่อนโยน ทำเอาแม่หนูตาโต ก่อนจะหัวเราะคิกคัก มีความสุข ดูปลื้มปริ่มมากที่ “คุณแม่” ลูบศีรษะเจ้าตัว

“ฮิๆ แม่จ๋า...”

อิรวัฒน์และชาคริต จ้องมองภาพที่สองแม่ลูก(ต่างสายเลือด)กอดกันกลม ดูมีความสุขกันราวกับทั้งโลกมีแค่เจ้าตัวตามลำพัง

ไม่น่าเชื่อเลย น้องแก้มอิ่ม หนูน้อยตัวจิ๋วที่ไม่ยอมรับฟังใครเลย เอาแต่ร้องไห้หาแม่มาตลอดเวลาสองเดือนจนอิรวัฒน์แทบจะคลั่งตาย ถึงขนาดทิ้งงานรัดตัวกลับมาดูแลแม่หนูน้อยด้วยตัวเองก็แล้ว ยังไม่สามารถหยุดเสียงร่ำไห้เวลาคิดถึงแม่จ๋าของน้องแก้มอิ่มลงได้เลย

แต่กับหญิงสาวที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับรินรดาคนนี้ เธอสามารถทำได้อย่างง่ายดาย น้องแก้มอิ่มให้การยอมรับ และกลับมาหัวเราะได้อีกครั้ง!

“แม่จ๋า แม่ แอ๊ๆ” แม่หนูส่งเสียงฟังไม่ได้ศัพท์ตามมาหลังจากเรียกแม่ มือเล็กป้อมวางแปะๆที่แก้มของอศิรา เป็นเชิงบอกให้รู้ว่าเจ้าตัวกำลังต้องการสื่อสารอะไรบางอย่างกับเธอ ก่อนหันขวับชี้นิ้วไปที่เรณู ทำหน้าโกรธ และส่งเสียงร้องดังขึ้น เป็นเชิงฟ้อง “อ๊าๆ ฮึ่ม!!”

“น้าเรไม่ได้ทำอะไรนะ หนูนั่นละ เอาอาหารเด็กของหนูมาเทใส่ขาน้าเร น้าควรต้องทำโทษหนูด้วยซ้ำ!” เรณูร้อนตัว สายตาของทุกคนโดยเฉพาะอิรวัฒน์ หันมองมาที่เธอเหมือนเธอกลายเป็นผู้ร้าย ตกเป็นจำเลยของสังคมไปในฉับพลันที่ยัยหลานสาวตัวร้ายชี้นิ้วจิ๋วๆมาทางเธออย่างกล่าวหา

เรณูยังช็อคไม่หายที่เห็นคนหน้าเหมือนพี่สาวตัวเองโผล่มา แล้วนี่ยังต้องมาถูกยัยจิ๋วแก้มอิ่มเล่นงานอีก

เธอเดินตรงจะเข้ามาเกาะแขนพี่เขยสุดหล่อ หวังว่าจะรีบอธิบายให้เขาเข้าใจ เธอไม่ใช่คนก่อเรื่องสักหน่อย น้องแก้มอิ่มขี้แย อาละวาดเอง ไม่ได้เกี่ยวกับเธอเลย!

“จริงๆนะคะพี่โอม น้องแก้มอิ่มอาละวาดวุ่นวาย เป็นเพราะยัยชุดาดูแลไม่ดี เราควรจะหามืออาชีพที่ได้มาตรฐานกว่านี้มาดูแล...ถ้าพี่โอมเห็นด้วย เรจะหาพี่เลี้ยงเด็กที่มีประสิทธิภาพที่สุดมาให้เองค่ะ”

“ไม่จำเป็นต้องลำบากเธอหรอกเรณู ตรงนี้ก็มีแล้ว พี่เลี้ยงเด็กคนใหม่ ที่มีประสิทธิ์ภาพ”

อิรวัฒน์เอ่ยขึ้นช้าๆ แววตาดุยะเยือกราวกับใบมีด คมกริบ...

ทว่าเรณูนั้นยังงง ไม่เข้าใจ

“พี่เลี้ยงเด็กคนใหม่...ใครคะ อยู่ไหน...ไม่เห็นจะมีเลย?” หญิงสาวมองหาควั่ก ไม่ได้เอะใจคนที่อุ้มน้องแก้มอิ่มอยู่ในเวลานี้เลย

อิรวัฒน์ถอนใจยาว เขาเชื่อแล้วว่ารินรดากับเรณู เป็นพี่น้องที่แตกต่างกันสุดขั้ว

“ก็ตรงนี้ไงละครับ คุณอศิราจะมาเป็นพี่เลี้ยงคุณหนูแก้มอิ่มตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณเรไม่ต้องลำบากไปหาพี่เลี้ยงที่ไหนมาหรอกครับ เพราะแค่นี้ก็เห็นแล้ว ว่าน้องแก้มอิ่มชอบพี่เลี้ยงคนนี้ขนาดไหน” ชาคริตเอ่ยเสียเอง ให้เรณูหูตาสว่างสักที

“หา อะไรนะ ผู้หญิงคนนี้จะมาเป็นพี่เลี้ยงยัยแก้มอิ่มเหรอ?”

“ใช่แล้วครับ คุณอศิราจะมาเป็นพี่เลี้ยง ช่วยชุดาดูแลคุณหนูตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปครับ” ชาคริตแนะนำอีกรอบ ทำเอาเรณูถึงกับเหงื่อแตกพลั่ก

ไม่ใช่พี่สาวเธอก็จริง แต่หน้าเหมือน...ไม่สิ หน้าอ่อน ดูใสและแววตาดูแข็งขึงเอาเรื่องมากกว่า! 

พี่โอมไปหาผู้หญิงที่หน้าตาละม้ายคล้ายพี่สาวของเธอมากขนาดนี้มาได้อย่างไร ขนาดเธอเองเป็นน้องสาวแท้ๆของรินรดา ยังไม่หน้าเหมือนเท่ายัยอศิราคนนี้เลย!!

“ก็อย่างที่เธอเห็น น้องแก้มอิ่มชอบพี่เลี้ยงคนนี้มาก ต่อไปเธอไม่มีธุระอะไรก็ไม่ต้องมาแล้วนะ น้องแก้มอิ่มมีคนดูแลเพียงพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้เธอมาช่วยอีกต่อไป”

อิรวัฒน์ประกาศปังออกมา ทำเอาเรณูหน้างัน ซีดเซียวไปในทันที

อะไร...ได้ยังไง...ทุกวันนี้ที่เธอเข้านอกออกในบ้านหลังนี้ได้ ก็เพราะอ้างว่าจะช่วยดูแลยัยแก้มอิ่ม แล้วถ้าเป็นอย่างนี้ เธอจะหาข้ออ้างอะไรได้อีกล่ะ!?

“ไม่เอา...ยัยคนนี้ต้องมีแผนร้ายอะไรแน่ๆ ถึงไปทำหน้าเลียนแบบพี่รินได้เป๊ะเวอร์ขนาดนี้! เรไม่ยอมรับพวกสิบแปดมงกุฎหรอก มันต้องวางแผนร้ายอะไรกับครอบครัวเราแน่ๆ พี่โอมอย่าไปหลงเชื่อนะคะ!!”

เรณูยอมรับไม่ได้ หากยอมรับอศิรา นั่นก็เท่ากับว่า หนทางที่เธอจะได้ใกล้ชิดและเอาชนะใจพี่เขยจะหมดไปในทันที

จะปล่อยอศิราไว้กับแก้มอิ่มไม่ได้ เธอต้องไล่ผู้หญิงคนนี้ไปให้พ้น จะให้พี่โอมรับเอาไว้ไม่ได้!!

************************************* 

***ยัยหนูเจอคุณแม่ยิ้มแป้นได้แล้วค่ะ เห็นตัวจิ๋วอย่างนี้ รู้จักฟ้องแล้วด้วยน้าาา ฮ่าๆ ไรท์ฝากน้องแก้มอิ่มกับแม่จ๋าด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงใจมากๆเลยค่าาา ^_< 

ความคิดเห็น