Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 06

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ส.ค. 2562 21:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 06
แบบอักษร

TAKE CARE : 06

 

 

"แล้วนี่ใครมารับจีมินกลับ"

 

แทฮยองเอ่ยถามเพื่อนสนิทตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างกายหลังจากที่เขาทั้งสองคนพากันออกมาหน้าโรงเรียนหลังเลิกเรียน พอเดินออกมาก็จะเห็นรถยนต์คันหรูสีดำราคาแพงจอดรอแทฮยองอยู่หน้าโรงเรียนก่อนเวลาอย่างรู้หน้าที่ เป็นประจำที่คนขับรถที่บ้านต้องมารับคุณหนูแทฮยองกลับจากโรงเรียน

 

"พี่จองกุกจะมารับ" จีมินว่าตอนพักกลางวันเขาโทรคุยกับพี่ชายคนรองของเจ้าตัวเรียบร้อยแล้ว จองกุกเลิกคลาสตั้งแต่เที่ยงแต่ขอไปงีบหลับที่หอเพื่อนของเขาสักหน่อย เขาจะมารับก็ต่อเมื่อจีมินโทรตามให้มารับที่โรงเรียนหลังเลิกเรียนเท่านั้น

 

"มารับด้วยมอเตอร์ไซค์เนี่ยนะ"

 

"อือ ทำไมหรอ"

 

"กลับพร้อมเราเถอะ นั่งรถมอไซค์แบบนั้นลมมันพัดแรงนะ" แทฮยองว่าใบหน้าแสดงความเป็นห่วงเป็นใยออกมาอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเช้าเขาติดรถมากับจองกุกขนาดใส่หมวกยังรับรู้ได้ว่าลมมันตีแรงขนาดไหนอีกอย่างเขารู้สึกว่านั่งมอเตอร์ไซค์แบบนั้นรู้สึกไม่ปลอดภัยจะหงายหลังตกไปตอนไหนก็ไม่รู้

จองกุกขับรถเร็วใช่เล่น...

 

"จะดีหรอ" เสียงหวานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาแต่ก็พอทำให้แทฮยองนั้นได้ยิน ถึงแม้จะเป็นเพื่อนกันมานานพอสมควรความเกรงใจที่จีมินมีต่อแทฮยองไม่เคยจางหายลงไปเลยแม้แต่น้อย

 

"ดีสิ" ลูกคุณหนูตัวดีพยักหน้าขึ้นลงงึกงักด้วยความมั่นใจเพื่อให้อีกฝ่ายไม่ต้องรู้สึกเกรงใจเขามากไปกว่านี้

 

"งั้นเราขอโทรบอกพี่จองกุกก่อนนะ"

 

ว่าแล้วคนตัวเล็กก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงนักเรียนก่อนจะสาวเท้าเดินห่างออกไปเล็กน้อยนิ้วเล็กป้อมกดเข้ารายชื่อของจองกุกก่อนจะกดโทรออกแล้วทาบโทรศัพท์ราคาแพงเอาไว้ที่หูรอรับการรับสายของคนเป็นพี่ชาย

 

"เชิญครับคุณหนู" คุณลุงคนขับรถว่าเมื่อเปิดประตูรถให้กับคุณหนูคนเล็กของบ้านหลังจากที่แทฮยองเลือกที่จะเดินมารอจีมินที่รถปล่อยให้เพื่อนตัวเล็กคุยโทรศัพท์เป็นการส่วนตัว

 

"ลุงไม่ต้อง ผมจะเปิดประตูให้จีมินเอง ลุงเข้าไปรอในรถเถอะครับ"

 

แทฮยองจับประตูรถที่คุณลุงเปิดออกเมื่อสักครู่นี้ให้ปิดลงดั่งเดิมทันทีเมื่อพูดจบ คุณลุงคนขับรถที่เริ่มดูมีอายุมากแล้วพยักหน้ารับไม่กล้าขัดใจคุณหนูคนเล็กของบ้านยอมเดินไปเปิดประตูรถอีกฝั่งแล้วแทรกตัวเข้าไปนั่งที่เบาะของสารถีตามที่แทฮยองต้องการ เพียงไม่นานจีมินก็เดินมาหาเขาที่รถเมื่อคุยโทรศัพท์เสร็จเรียบร้อย

 

"เชิญเลยครับคนน่ารัก" แทฮยองพูดด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยหยอดให้คนตัวเล็กหวั่นไหวเมื่อมือบางทำหน้าที่เปิดประตูรถหลังออกให้กับเพื่อนสนิทของเจ้าตัว

 

"ขอบคุณนะ" จีมินว่าพลางหัวเราะคิกคักกับท่าทีของแทฮยองเล็กน้อยคนตัวเล็กแทรกเข้าไปในรถก่อนที่แทฮยองจะตามเข้ามานั่งข้างกายประตูรถปิดลงโดยฝีมือของคนที่เปิดออกให้จีมินก่อนหน้านี้

แทฮยองปฏิบัติกับจีมินได้ดีตามเคย...

 

 

[ 20 นาทีผ่านไป..]

 

"ขอบคุณนะแทฮยองที่ให้ติดรถมาด้วย"

 

เพื่อนตัวเล็กเอ่ยคำขอบคุณพร้อมกับรอยยิ้มน่ารักหลังจากที่ทั้งสองพากันลงจากรถเมื่อรถเคลื่อนตัวมาจอดที่หน้าบ้านของแทฮยองเพียงไม่นานคุณลุงคนขับรถก็ขับรถออกไปเมื่อทำหน้าที่มาส่งคุณหนูแทฮยองถึงที่หมายด้วยความปลอดภัยแต่นั้นไม่ได้สำคัญอะไรกับแทฮยองในตอนนี้ ที่สำคัญตอนนี้จีมินกำลังส่งยิ้มให้เขาอย่างน่ารักทำเอาหัวใจเต้นแรงแทบจะหลุดออกมาจากอก

ปาร์ค จีมิน คนนี้กินได้ไหมนะ...

 

"ไม่เป็นไร จีมินกลับพร้อมเราทุกวันเลยนะ ไหนๆบ้านก็อยู่ใกล้กันแล้วไม่ต้องเกรงใจ" เมื่อรอยยิ้มจีมินเริ่มจางลงแทฮยองก็เรียกสติของตัวเองกลับมาได้ดั่งเดิมตอบกลับคนตัวเล็กราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งสิ้น

 

"อือ รบกวนด้วยนะ" จีมินไม่อาจขัดใจเพื่อนรักอันที่จริงเขาทั้งคู่เป็นเพื่อนกันมานานบ้านก็อยู่ใกล้กันกลับบ้านด้วยกันไม่น่าจะเป็นอะไรอีกอย่างมันไม่ได้ทำให้แทฮยองลำบากซึ่งเขาเต็มใจด้วยซ้ำ

 

"ยินดีที่สุดครับ"

 

"งั้นเราเข้าบ้านก่อนนะ"

 

คนตัวเล็กหันหลังกลับไปเดินเปิดประตูรั้วเข้าบ้านทันทีแทฮยองยืนมองจีมินเดินหายลับเข้าไปในบ้านอยู่ที่เดิมเมื่อไม่ให้ร่างเล็กแล้วแทฮยองจึงเดินไปเปิดประตูรั้วบ้านของเจ้าตัวบ้าง แต่ทว่าเขาดันลืมล็อครั้วบ้านเอาไว้สงสัยเมื่อเช้ามัวแต่คุยกับจองกุกจนลืมล็อคประตูรั้วซะได้ คนร่างบางขมวดคิ้วเป็นปมหงุดหงิดกับความขี้ลืมของตัวเองก่อนจะสาวเท้าเดินไปเปิดประตูบ้านทั้งที่ตอนแรกไม่ได้คิดอะไรมากนัก

 

[ครืด..]

 

"เฮ้ย.. ไม่ได้ล็อคประตูบ้านหรอวะ" นี่คือสิ่งที่ทำให้แทฮยองคิดมากขึ้นมาเสียดื้อๆเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวลืมล็อคประตูรั้วไม่พอดันมาลืมล็อคประตูกระจกของตัวบ้านด้วย ความคิดมากมายตีกันเข้ามาในหัวจนขาเรียวไม่กล้าแม้แต่จะก้าวขาเข้าไปในบ้านได้

 

"ยืนทำอะไร" เสียงทุ้มคุ้นหูเรียกสติของแทฮยองกลับมาอีกครั้งสายตาสวยมองจองกุกเพิ่งจอดรถเสร็จดูท่าจะเพิ่งกลับมาจากมหาลัย ทั้งสองมองกันไปมาข้ามรั้วบ้านคนร่างหนาสัมผัสได้ว่าลูกคุณหนูข้างบ้านเขามีสีที่หน้าที่ไม่ดีอย่างรู้สึกได้

 

"เมื่อเช้าผมลืมล็อคบ้าน" ตอบกลับคนอายุมากกว่าด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งแต่สายตาและใบหน้าแสดงความวิตกกังวลออกมาให้เห็น

 

"สมกับเป็นมึง"

 

"จะมีคนแอบเข้าบ้านผมมั้ยเนี่ย"

 

"ก็ไม่แน่" คนร่างหนาว่าน้ำเสียงจองกุกเรียบนิ่งแต่ใบหน้าเอือมระอาแทฮยองอยู่ไม่น้อย รู้ทั้งรู้ว่าอยู่บ้านคนเดียวยังไม่รักษาความปลอดภัยของตัวเองแถมยังลืมนู่นลืมนี่ไปเรื่อย

แล้วแบบนี้จะอยู่คนเดียวได้อีกนานแค่ไหน...

 

"พี่จองกุก!" เสียงทุ้มติดหวานตะเบ่งเสียงเรียกพี่ชายที่สวมชุดนักศึกษาชายข้างบ้านทันทีที่เห็นว่าจองกุกกำลังจะหันหลังกลับเพื่อเข้าไปในบ้าน

 

"อะไร" สองขาหยุดชะงักสายตาคมมองไปที่คนตัวดีด้วยใบหน้าและสายตาเรียบนิ่งเมื่อเสียงที่เอ่ยเรียกชื่อเขาสิ้นสุดลง

 

"มานี่หน่อยได้มั้ย ผมกลัวมีคนเข้าบ้านผมแล้วผมโดนทำร้าย"

 

"คิดไปไกลแล้วมึง หมู่บ้านนี้ยามเขาดูแลอย่างดี"

 

"ไม่แน่นะ! คนในหมู่บ้านบางคนอาจจะเป็นคนไม่ดีก็ได้!!"

 

"เพ้อเจ้อ"

 

"ช่วยหน่อยนะ พี่จองกุก นะๆๆ" น้ำเสียงและสายตาที่ออดอ้อนถูกส่งมาให้จองกุกทำเอาคนมองรู้สึกหวั่นไหวอย่างหักห้ามไม่ได้ แทฮยองกำลังอ้อนวอนเขาด้วยสายตาและน้ำเสียงแบบนั้น

ถ้าเป็นแบบนี้จองกุกก็แย่ล่ะสิ...

 

"วุ่นวายจังวะมึงเนี่ย" ถึงปากจะบ่นแต่ก็ยอมเดินออกมาจากหน้าบ้านของตัวเองเพียงไม่นานเขาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าลูกคุณหนูที่ออดอ้อนเขาเมื่อสักครู่นี้

 

"ดูให้ทั่วเลยนะพี่จองกุก" แทฮยองพูดขึ้นเมื่อคนที่ตัวโตกว่าก้าวเท้าเข้าไปในบ้านไม่วายแทฮยองเดินตามหลังเขาไปติดๆ ตอนนี้เป็นช่วงเย็นท้องฟ้ายังไม่มืดแต่ความเงียบภายในบ้านก็ทำให้ลูกคุณหนูบ้านนี้รู้สึกกังวลไม่น้อยเลย

 

"หมามึงอยู่ไหน" จำได้ว่าช่วงปิดเทอมแทฮยองมักจะเอาหมาตัวเล็กที่ชื่อถ่านออกมาเดินเล่นหน้าบ้านอยู่เสมอ หน้าแปลกที่วันนี้ไม่เห็นหมาตัวนั้นแม้แต่เงา

 

"ผมเอาไปฝากให้แม่ผมเลี้ยงช่วงเปิดเรียน จะไปรับมาเฉพาะวันหยุด" อธิบายให้คนข้างหน้าฟังจบสายตาสวยเหลือบมองหมอนใบเล็กที่อยู่บนโซฟาก่อนจะเอามันขึ้นมาถือไว้ในมือทำเอาจองกุกถึงกับขมวดคิ้วมองด้วยความงุนงง

 

"เอาหมอนมาทำอะไร"

 

"เอามาฟาดคนร้าย"

 

"มึงมีปัญญาหาอาวุธได้แค่นี้หรือไง"

 

"ก็มันไม่มีแล้วนี่!"

 

"ฟังกู ไม่มีคนร้ายอะไรทั้งนั้น มึงคิดไปเอง" จองกุกพยายามพูดปลอบประโลมแม้จะไม่ใช่น้ำเสียงที่น่าฟังแต่เขาหวังให้คนตรงหน้าเลิกคิดมากและคิดไปเอง

 

"ผมก็ต้องปลอดภัยไว้ก่อน บ้านผมไม่ได้ล็อคทั้งวันเลยนะ!"

 

"โง่เอง ช่วยไม่ได้"

 

"ช่วยได้! พี่จองกุกเดินดูให้ทั่วบ้านเลยนะ!!"

 

แทฮยองตะเบ่งเสียงออกคำสั่งคนอายุมากกว่า จองกุกส่ายหัวไปมาให้กับความขี้กลัวของอีกฝ่าย ก่อนจะสาวเท้าเดินไปทั่วบ้านตามมุมต่างๆเพื่อมองหาคนร้ายให้กับคนที่เดินตามเขามาด้านหลังในมือมีหมอนรองตักหนึ่งใบ จองกุกอดหัวเราะในลำคอเพราะท่าทีขี้กลัวของอีกฝ่ายไม่ได้เลย

 

"ไหนคนร้ายมึง มีที่ไหน"

 

"ชั้นบนด้วย"

 

"มึงเดินดูก่อนของอะไรในบ้านมึงหายหรือเปล่า"

 

"หายก็หายสิ ผมรวยซื้อใหม่ก็ได้ ของหายไม่เป็นอะไรหรอกแต่ถ้าเกิดผมเป็นอะไรขึ้นมามันซื้อใหม่ไม่ได้นะ"

 

"เฮ้อ.."

 

"อย่ามาถอนหายใจใส่ผมนะ! ไปดูชั้นบนด้วยเลย!!"

 

 

[ 10 นาทีผ่านไป.. ]

 

"ทีหลังอย่าลืมล็อคบ้านอีก" เสียงทุ้มเอ่ยบอกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งเมื่อแทฮยองเดินออกมาส่งเขาที่ประตูรั้วหลังจากที่ทั้งสองพากันเดินหาคนร้ายซะทั่วบ้านสรุปแล้วไม่มีคนร้ายสักคน แทฮยองกลัวไปเรื่อยรู้ว่าตัวเองขี้กลัวแล้วยังจะดื้อด้านออกมาซื้อบ้านอยู่ตัวคนเดียว

มันน่าจับฟาดไหมล่ะ...

 

"เข้าใจแล้ว ขอบคุณนะพี่จองกุก"

 

"เออ ไม่เป็นไร"

 

"ผมขอเบอร์โทรพี่จองกุกไว้หน่อยได้มั้ย"

 

"เอาไปทำไร"

 

"เผื่อผมมีปัญหาอะไรที่บ้าน ผมจะได้โทรเรียกพี่จองกุกไง" แทฮยองพูดเสียงเจื้อยแจ้วรอยยิ้มน่ารักถูกส่งไปให้อีกฝ่ายแสดงท่าทางความเป็นมิตร แต่หารู้ไม่ว่าเจ้าตัวทำคนมองใจสั่นขนาดไหน

 

"กูไม่ใช่คนใช้บ้านมึง" จองกุกเป็นคนเก็บอาการเก่งมากพอสมควรไม่รู้ว่าทำไมรอยยิ้มจากแทฮยองสามารถทำให้เขาเสียศูนย์ได้มากขนาดนี้เหมือนกัน

คงไม่ใช่เพราะเขาเริ่มจะชอบคนคนนี้ขึ้นมา...

 

"ก็ไม่ได้บอกว่าพี่จองกุกเป็นคนใช้ซะหน่อย! บ้านอยู่ข้างกันช่วยกันหน่อยได้มั้ย"

 

"ไม่"

 

"นะพี่จองกุก"

 

"....."

 

"นะ.." สายตาและน้ำเสียงออดอ้อนของอีกฝ่ายถูกส่งมาให้จองกุกอีกครั้ง สมองเขาสั่งให้ปฏิเสธแต่ทว่าหัวใจกับคิดสวนทาง

 

"09x-xxx-xxxx"

 

"ขอบคุณนะ!"

 

"เออไปละ"

 

 

 

Talk Talk

ดีใจที่ยังมีคนรออยู่ จะมาอัพให้บ่อยขึ้นกว่าเดิม คอมเม้นท์เพื่อเป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ จะทำให้ดีที่สุดและไม่ทิ้งไปไหนหากเราอยู่ข้างกันนะ

 

 

ความคิดเห็น