email-icon facebook-icon

ขอบคุณรีดทุกท่านมากๆเลยค่าา ^/////^

5 น้องแก้มโกรธคุณน้า!!

ชื่อตอน : 5 น้องแก้มโกรธคุณน้า!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ส.ค. 2562 18:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5 น้องแก้มโกรธคุณน้า!!
แบบอักษร

5 น้องแก้มโกรธคุณน้า!! 

ก่อนหน้านี้เล็กน้อย... 

หนูน้อยแก้มอิ่มนั่งเล่นของเล่นอยู่บนพื้นหน้าเตียง มีตุ๊กตามากมาย แต่ตัวโปรดของแม่หนูก็คือตุ๊กตาพี่หมีสีน้ำตาลตัวเก่าที่จะเอาไว้ติดตัวไม่ห่าง ส่วนของโปรดชิ้นใหม่ ก็คือดอกกุหลาบสีชมพูกับพี่หมีตัวเล็กสีเหลืองที่เพิ่งได้มาวันนี้

หนูน้อยจับตุ๊กตาตัวโปรดทั้งสองมาวางไว้ด้วยกัน แล้ววางช่อดอกกุหลาบเอาไว้บนพี่หมีทั้งสอง ดวงตากลมโตจ้องเขม็ง ปากเล็กๆจิ้มลิ้มเอ่ยพึมพำ เป็นคำเดียวที่ติดปากเจ้าตัวมาโดยตลอด

‘แม่จ๋า...’

‘น้องแก้มขา หิวแล้วหรือยัง ป้าชุเอาของกินอร่อยๆมาให้แล้วค่ะ’

ชุดาเตรียมอาหารสำหรับเด็กเสร็จก็เข้ามา อุ้มร่างจิ๋วไปวางไว้บนโต๊ะอาหารสำหรับเจ้าตัว จากนั้นจึงเริ่มลงมือป้อนอาหารให้น้องแก้มอิ่ม แต่หนูน้อยทานเข้าไปแค่คำเดียวก็เมินหน้าหนี ไม่อยากกิน

‘ไม่อร่อยเหรอคะ น้องแก้มเคยชอบซีเรียลตัวนี้กับนมนี่คะ’ ชุดาเอ่ยถาม ทำหน้าหนักใจ หนูน้อยไม่ค่อยทานอาหาร ตั้งแต่ที่แม่ของเจ้าตัวจากไป จากเดิมที่ตัวอวบอั๋นกลมดิก ตอนนี้ก็ยุบลงมามาก ไม่อวบเหมือนอย่างเคย ซึ่งหากปล่อยอย่างนี้ต่อไป อีกไม่นานแม่หนูอาจเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกก็เป็นได้

ชุดาเห็นนายน้อยตัวจิ๋วเป็นอย่างนี้แล้วก็ให้เศร้าใจ เธอนั้นรักใคร่เอ็นดูคุณหนูแก้มอิ่มมาก หนูน้อยเคยเป็นเด็กร่าเริงสดใส มีความสุข ยิ้มทีราวกับดอกทานตะวันยามรับแสงแรกอรุณ แต่ตอนนี้ น้องไม่ยิ้มเลย เอาแต่ร้องไห้ ตาตก ไหล่ลู่...ร่างเล็กๆสั่นเทาตามแรงสะอึกสะอื้น ช่างน่าเวทนา...

ชุดาเป็นแค่พี่เลี้ยง ยังปวดใจขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงนายอิรวัฒน์ของเธอเลย...

‘แม่...แม่?’

ชุดาได้สติเพราะเสียงเล็กๆร้องถามแผ่วเบา พี่เลี้ยงสาวใหญ่กะพริบตา รีบส่ายหน้าไปมา

‘คุณแม่ไม่อยู่ค่ะ ท่านไปธุระ แต่อีกไม่นานก็กลับ ตอนนี้น้องแก้มต้องทานอาหารก่อนนะคะ คุณแม่สั่งเอาไว้ให้น้องแก้มทานอาหารเยอะๆ เดี๋ยวพอคุณแม่กลับมา เราจะได้ไปรับคุณแม่ด้วยกันไงคะ’ ชุดาพูดปลอบไปตามเรื่อง หวังหลอกล่อให้หนูน้อยยอมทานอาหาร แต่น้องแก้มอิ่มเอาแต่ร้องเรียกหาแม่จ๋า อาการหนักขึ้นนับตั้งแต่ไปเจอคนที่หน้าเหมือนมารดาเจ้าตัวมาเมื่อตอนบ่าย

‘เออ เอาอย่างนี้นะคะ พี่หมีของคุณแม่อยู่ตรงนี้ น้องแก้มอิ่มต้องทานอาหารให้หมด แล้วพี่หมีจะรายงานคุณแม่ให้ว่าน้องแก้มเป็นเด็กดี แล้วคุณแม่จะได้รีบมาหาน้องแก้มไง...ตกลงนะคะ’ ชุดาหลอกล่อเด็กน้อย หยิบเอาพี่หมีสีเหลืองตัวน้อยมาวางบนโต๊ะอาหารเล็กๆของแม่หนู น้องแก้มอิ่มตาโต เห็นพี่หมีก็เลยยอมอ้าปากทานอาหารต่อ ทำให้ชุดาเบาใจไปได้เปลาะหนึ่ง

ทว่ายังไม่ทันไร จู่ๆประตูหน้าห้องเด็กก็เปิดผ่าง โดยไม่มีการเคาะเตือนล่วงหน้า นั่นเพราะผู้เข้ามาใหม่คิดเข้าข้างตัวเองว่าเจ้าตัวนั้นเป็น “คนใน” ของบ้านนี้ จะเข้านอกออกในเมื่อไหร่ก็ย่อมได้

‘คุณเรณู...’ ชุดาพึมพำ ครางชื่ออีกฝ่าย แต่เรณูนั้น ไม่ได้สนใจพี่เลี้ยงสาวใหญ่เลย กลับก้าวฉับๆเข้ามาหาหลานสาวที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาหารสำหรับเด็ก

และเท้าของเรณูก็เหยียบลงไปบนดอกกุหลาบ ที่กลิ้งหล่นจากตัวหมีบราวน์ลงมาอยู่บนพื้น บี้แบนไปหมด!

‘อ้าว ดอกกุหลาบนี่มาจากไหนกัน ทำไมมาวางเกะกะบนพื้นห้องอย่างนี้เนี่ย’ เรณูยกเท้าขึ้นจากดอกกุหลาบก่อนเตะทิ้งให้พ้นทางไปอย่างไม่แยแส ทว่า พลันนั้นเอง จู่ๆเจ้าตัวก็ร้องกรี๊ดขึ้นมา

มีสัมผัสเย็นวาบมาจากน่องขาด้านหลัง มีของเหลวเละๆบางอย่างราดลงมา คุณพระ!! 

‘ตายแล้วน้องแก้ม อ๊าย!!’

เรณูกรีดร้อง แต่ชุดานั้นเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้น!

น้องแก้มอิ่มเตาะแตะลงจากโต๊ะอาหาร มือข้างหนึ่งถือพี่หมีเหลือง ส่วนอีกข้างถือเอาถ้วยซีเรียลกับนมสดของเจ้าตัวเข้ามาหาคนเป็นน้า เทราดอาหารของเจ้าตัวลงไปที่ขาเรียวของเรณู

เรณูตกใจหนักมาก! อาหารเด็กเหลวๆที่แม่หนูน้อยเทลงมาจนหมดชาม ทำให้ขาข้างขวาของเธอเละเทะ เปรอะเปื้อนไปหมด!!!

“อ๊าย!! ยัยแก้ม ทำไมทำอย่างนี้!!” เรณูโกรธจัด ขาเธอเละไปด้วยซีเรียลเด็กผสมนม เธอเงื้อฝ่ามือขึ้นโดยอัตโนมัติ แต่ยังไม่ทันได้ตี หนูน้อยก็ร้องไห้จ้าขึ้นมาก่อน

“โฮ!! แม่!!”

‘คุณเร อย่าตีแกนะคะ!!’

ชุดาเข้ามากอดหนูน้อยอย่างปกป้อง พร้อมกันนั้นก็ตวาดห้ามฝ่ายนั้นอย่างลืมตัว

หากแทนที่เรณูจะได้สำนึก กลับตวัดฝ่ามือ ซัดเผียะ เข้าใส่ใบหน้าของชุดาแทน!

‘ฉันไม่ตีหลานตัวเองหรอก แต่เธอต้องรับผิดชอบ เป็นพี่เลี้ยงประสาอะไร เลี้ยงเด็กไม่เป็นก็ไสหัวออกไป ฉันจะหาพี่เลี้ยงเก่งๆมาดูแลหลานฉันเอง!!’

เรณูพาลหาเรื่องไปลงที่ชุดาแทน ตบไปแล้วทีหนึ่งยังไม่สาแก่ใจ กลับเงื้อมือจะตบซ้ำอีก ขณะนั้นเอง เท้าของหญิงสาวก็เหยียบลงไปบนพี่หมีเหลืองซึ่งน้องแก้มอิ่มทำตกเอาไว้ที่พื้นด้วย

หนูน้อยแก้มอิ่มดิ้นออกจากอ้อมแขนของชุดา คลานเข้ามา “กัดหมับ” เข้าที่น่องขาวเรียวงามของเธอ แก้แค้นให้ชุดากับพี่หมีนั่นเอง! 

‘โอ๊ย!! หลานแก้ม กัดน้าทำไมเนี่ย!!!’

 ร้องเสียงหลง แม้จะยังเป็นแค่ฟันน้ำนมซี่จิ๋ว แต่หนูน้อยก็กัดเต็มแรง เรณูเจ็บไม่น้อย เธอคว้าคอเสื้อชุดลูกหมีของหนูน้อยดึงขึ้นมาได้ แต่ก็ต้องเจอกับเสียงร้องไห้โฮลั่นของน้องแก้มอิ่มเล่นงานต่อ

‘โฮ!! แง!! ฮือ!!!’

‘อ๊าย!!! น้าปวดหัว แก้มอิ่ม หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้ น้าเรบอกให้หยุดไง!!’ ร้องสั่งใส่หน้าเด็กตัวจิ๋ว สีหน้าขึงขังน่ากลัว ทว่าหนูน้อยไม่ได้มองเธอเลย หลับหูหลับตาร้องไห้ น้ำตาไหลพราก

‘คุณเรไปเหยียบดอกกุหลาบกับตุ๊กตาหมีเหลืองของโปรดของแกนี่คะ!’ ชุดาต่อว่าอย่างหมั่นไส้ ไม่รู้จะเข้ามาทำบ้าอะไร ทำวงแตก เสียเรื่องไปหมด!

แทนที่จะสำนึกความผิดตัวเอง เรณูกลับเหยียบซ้ำดอกกุหลาบสีชมพูที่พื้นจนเละ แล้วหยิบตุ๊กตาหมีสีเหลืองโยนทิ้งหวือออกไปนอกหน้าต่างเฉยเลย

ชุดาถึงกับอึ้ง แต่นั่นยังไม่อาจเทียบได้กับยัยหนูตัวจิ๋วที่ถึงกับช็อค!!

‘คุณทำอะไรของคุณ นั่นของโปรดของน้องแก้มนะคะ...?’

ชุดาร้องถามอีกฝ่าย ไม่เข้าใจการกระทำของเรณูเลย...คนเป็นน้าเขาทำกับหลานแท้ๆของตัวเองอย่างนี้ได้อย่างไร!?

‘ของโปรดอะไร ก็แค่ของไร้สาระ ไว้ฉันจะซื้อตุ๊กตาตัวใหม่ เอาแพงๆสวยๆมาให้แทนเอง’ บอกกับชุดาอย่างวางอำนาจก่อนจะหันมายิ้มหวานให้หลานสาวตัวจิ๋ว “แก้มอิ่มไม่ต้องห่วงนะลูก น้าเรจะหาของเล่นใหม่ๆสวยๆมาให้หนู รับรองว่าหนูต้องชอบ...”

‘โฮ!!!!!’ 

ยัยตัวเล็กไม่ฟังแล้ว แหกปากร้องไห้โฮทำเอาเรณูสะดุ้งโหยง ตาเหลือก!!

ชุดาเป็นแค่พี่เลี้ยง เห็นแล้วยังปวดใจจะแย่ แต่ไม่รู้ทำไม คุณเรณูเป็นน้าแท้ๆของแม่หนู กลับใจร้ายมาก อุ้มร่างเล็กๆเข้ามาในมือชุดาแล้วสั่งอย่างหัวเสีย

‘ช่วยปลอบหน่อย เอาให้หยุดร้องเร็วๆ ฉันจะไปรอข้างนอก เป็นพี่เลี้ยงประสาอะไร แค่ปลอบเด็กแค่นี้ก็ยังทำไม่ได้ แย่มาก ถ้าเธอยังทำงานไม่ได้เรื่องอยู่อย่างนี้ ฉันจะให้พี่โอมไล่เธอออก!!’

เรณูทิ้งปัญหาใหญ่เอาไว้ให้ชุดา ก่อนจะรีบเผ่นหนีออกจากห้องไป ชุดานั้นมองตามไปด้วยความเกลียดชัง ไม่เคยชอบหน้าน้องเมียของเจ้านายคนนี้เลย

พี่สาวเสียไปแล้ว แต่คนเป็นน้องยังเสนอหน้ามาป้วนเปี้ยนในบ้านนี้ ทำตัวราวกับเป็นเมียเจ้าของบ้านเสียอย่างนั้น...กับน้องแก้มอิ่ม เรณูก็ไม่สนใจจะเลี้ยงดู กลับโยนให้เป็นภาระของชุดาคนเดียว ไม่ได้ดั่งใจก็ด่าทอ ขู่ว่าจะไล่ออก คงเห็นว่าไม่มีใครมาได้ยินวาจาหยาบคายของเจ้าตัว นอกจากน้องแก้มอิ่มที่อยู่กับชุดาตรงนี้เท่านั้น

พี่เลี้ยงสาวใหญ่ โอบร่างเล็กๆที่ร้องไห้โฮเข้ามากอดปลอบโยน แต่พยายามอย่างไรหนูน้อยก็ไม่ยอมหยุดร้อง ซ้ำยังตาไปเก็บดอกกุหลาบที่เปื้อนซีเรียลและนมเอามาประคองอย่างเสียใจ ซีเรียลและคราบนมเปรอะชุดและเส้นผมก็ไม่สนใจเลย

ชุดาไม่มีทางเลือกอื่น รีบหยิบมือถือโทรหาเจ้านาย รายงานอย่างร้อนใจ

‘นายคะ น้องแก้มแย่แล้วค่ะ นายช่วยมาปลอบน้องแก้มทีเถอะค่ะ!!’

 

*********************************************************** 

*****ตอนนี้ย้อนเวลากันนิดนะคะ เป็นศึกของยัยหนูกับยัยน้าเรตัวร้ายค่ะ เห็นตัวจิ๋วๆอย่างนี้ แต่น้องแก้มของเราก็มีความฮึดเหมือนกันนะคะ งับยัยคุณน้าร้องจ้ากเลย ตอนหน้าคุณพ่อกับแม่จ๋าจะมาแล้วค่าาา ฝากด้วยนะคะ ^_< 

ความคิดเห็น