facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

ชื่อตอน : 28.lostbelt 2

คำค้น : 28.lostbelt 2

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 292

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2562 20:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
28.lostbelt 2
แบบอักษร

ตัวเราก็รู้ดีแก่ใจว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นแค่เรื่องแต่งขึ้น ทุกอย่างคืออนิเมะ อีกไม่นานตัวผมก็จะหายไปจากความทรงจำของทุกคนและทุกคนก็จะหายไปจากความทรงจำของผม 

“มันจะแน่หรอ” 

เสียงกระซิบอันเบาบางดังขึ้นข้างหูของผม 

“ฉันไม่รู้หรอกว่าเธอเป็นใคร แต่ว่า โผล่หัวออกมาได้แล้ว” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

ผมถอนหายใจอีกครั้ง 

“เข้ามาได้แล้ว คาด็อก” 

“อะไรของพวกนาย” 

คาด็อกค่อยๆมองไปที่ฟูจิมารุก่อนจะตัวผมนั้นจะเดินออกมา 

“มาโคโตะงั้นหรอ” 

ผมค่อยๆดีดนิ้วก่อนที่เวลาจะหยุดลงและเริ่มเข้าไปคุยกับคาด็อก 

“ว่าไง สนใจข้อเสนอแล้วงั้นหรอ” 

“ไม่หรอก เป้าหมายของฉันไม่ได้จะสู้กับพวกคริปเตอร์อย่างพวกนายสักหน่อย ฉันไม่ร็หรอกว่าไอเจ้าผมเหลืองนั้นมันมีเป้าหมายอะไร” 

“ฉันเองก็บอกนายไปแล้วไม่ใช่หรอ” 

“เรื่องนั้นงั้นหรอ...” 

ผมก้มหน้าลงเล็กน้อย 

“ไม่ละ ฉันไม่ค่อยถนัดเป็นผู้นำอะไรซะด้วย แต่ถ้าเรื่องทำลายล้างละก็...” 

คาด็อกค่อยๆหัวเราะออกมาเสียงดัง 

“Lostbeltของฉัน ส่วนใหญ่นายเป็นคนทำลายไม่ใช่หรอ” 

“บ้าไปแล้วรึไง ฉันไม่คิดจะสู้กับอนาตาเซีย แต่ฉันจะกำจัดภัยพิบัติของทุกLostbeltเอง เอาละ จะไปก็ไปได้แล้ว” 

สองชั่วโมงต่อมา 

“รุ่นพี่ค่ะ นั้นมันเหมือนมนุษย์ยักเลยค่ะ แขนยาวมากแถมอีกอย่างเหมือนมีอะไรมาปิดที่หน้าด้วยค่ะ” 

“มาชู ฟูจิมารุหลบไป” 

ผมที่กระโดดลงมาจากบอร์ดเดอร์ก็เล็งธนูไปที่คนยักษ์ก่อนจะยิงเข้ากลางหัวและพาทั้งสองคนขึ้นรถก่อนจะตรวจผมวิญญาณวีรชนที่อยู่ด้านนอก 

“แผ่นไม้นั้นเป็นทางเข้าออกงั้นหรอ” 

“วีรชนของlostbeltนี้งั้นหรอ” 

ฟูจิมารุพูด 

“มนุษย์สองคน วิญญาณวีรชนสองงั้นหรอ น่าสนใจดีนิ” 

“เซอร์เวนท์ศัตรูเดินมาทางนี้แล้วค่ะ” 

ผมกับฟูจิมารุถอยหลังไปเล็กน้อยก่อนที่วีรชนตนนั้นจะพุ่งเข้ามาฟันผมแต่ว่ามาชูก็เข้ามารับการโจมตีนั้นให้ แต่ว่าวีรชนตนนั้นก็ยังคงฟันอย่างต่อเนื่อง 

“มาชู ไม่เป็นอะไรนะ” 

“ไม่ปล่อยให้ผ่านไปได้หรอกค่ะ” 

“ไม่เห็นเส้นทางของดาบเลย” 

ผมค่อยเดินไปข้างหน้าเล็กน้อย 

“พวกเธอเนี่ยโชคร้ายจริงๆเลยที่เส้นทางมาบรรจบที่ฉัน งั้นจะฆ่าละนะ” 

วีรชนตนนั้นค่อยๆหยิบดาบสั้นขึ้นมาอีกเล่ม 

“สองเล่มงั้นหรอ” 

“มันมาแล้ว มาชู” 

วินาทีนั้นก็ได้มีดาบสั้นพุ่งเข้ามาก่อนจะผ่านหน้าผมไปอย่างรวดเร็วจนผมไม่สามารถมองเห็นได้ก่อนที่จะมีหมัดพุ่งเข้ามา 

“แย่แล้ว” 

ผมเอามือทั้งสองข้างเข้ามาป้องกันเอาไว้ก่อนที่ดาบสีแดงจะเข้ามาด้านหลัง 

“อะไรกันว่ะเนี่ย” 

ผมเรียกดาบออกมาก่อนจะใช้ดาบฟันไปที่วีรชนตนนั้นก่อนที่ตัวเองจะกระเด็นออกไป 

“มาโคโตะ” 

“คุณมาโคโตะ” 

ผมกระอักเลือดออกมาเล็กน้อย 

“ดาบนั้นมันอะไรกัน...” 

คำพูดของผมยังไม่ทันจะพูดจบก็มีดายสีแดงพุ่งเข้ามาก่อนที่วีรชนตนนั้นจะฟันที่หัวของผมแต่ว่าผมก็หลบได้ทันแต่ว่าต้นไม้ที่อยู่ด้านหลังนั้นก็ได้ล้มลงมาก่อนที่ผมจะยกมือแขนขึ้นมาแต่วินาทีนั้นไฟก็ได้เผาต้นไม้นั้นจนหมดไม่เหลือแม้แต่เศษซาก 

“เป็นพลังที่สุดยอดมาก” 

“งั้นหรอ ดาบของนายก็สุดยอด!” 

ผมค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะหยิบดาบที่ตกอยู่ใกล้ๆและพุ่งตัวเข้าไป 

“ย้ากกกกก!!” 

ดาบสีดำของผมปะทะกับดาบสีแดงอย่างดุเดือดก่อนที่ผมจะกระโดดถอยออกมาและพุ่งเข้าไปอีกครั้งดาบของทั้งสองยังคงฟาดฟันกันอย่างต่อเนื่อง แต่ว่าดาบของผมนั้นยังเสียเปรียบดาบของวีรชนตนนั้น 

“มาแล้ว” 

ดาบสีแดงพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วก่อนที่ผมจะใช้ดาบของตัวเองฟันกลับแต่ว่าดาบนั้นไม่ได้ตั้งใจฟันที่ผมแต่เป็นมาชู 

“มาชู!!” 

ผมพยายามที่จะวิ่งเข้าไปแต่ว่ามันก็สายไปแล้ว 

“รุ่นพี่ค่ะ ไม่ไหวแล้วค่ะ” 

มาชูค่อยๆล้มลงกับพื้นก่อนที่ฟูจิมารุจะเข้าไปหาผมเองก็วิ่งไปแต่ว่าก็มีดาบสีแดงเข้ามาจ่อที่คอของผม 

“ของปลอมยังไงก็เป็นของปลอมอยู่ดี พวกแกน่ะ มันไม่ใช่นักล่า ผู้กล้า หรือนักรบ” 

ดาบสีแดงนั้นฟันเข้าที่ตัวของผมก่อนที่วีรชนตนนั้นจะเตะผมออกไปและเอาดาบมาจ่อที่คอของผม 

“คุณมาโคโตะ” 

“มาโคโตะ!” 

ผมที่กระเด็นออกไปก็ค่อยๆหมดสติไปเรื่อยๆ 

“จงดีใจซะ พวกแกนะจะถูกตัดหัวด้วยดาบองวีรชนนี้ พวกเจ้าจะไม่มีวันพรุ่งนี้ เหมือนกับโลกนี้” 

ดวงตาสีแดงนั้นค่อยเปลื่ยนเป็นสีเขียว แต่ว่าไม่กี่วิต่อมาดวงตานั้นก็กลับไปเป็นเสียแดงอีกครั้ง 

“รอดตัวไปนะ” 

เมื่อพูดจบวีรชนตนนั้นก็ค่อยๆหายไปก่อนที่ดวงตาทั้งสองข้างของผมจะปิดลง 

“กลับมาแล้ว โอเฟเลีย” 

“เร็วจังเลยนะ แล้วได้อะไรกลับมามั้ยละค่ะ” 

โอเฟเลียถาม 

“อย่ามาถามฉัน อุปกรณ์ของมนุษย์ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ไม่ชินสักที” 

“งั้นหรอ แล้วคนที่ชื่อมาโคโตะเนี่ย เป็นยังไงบ้าง” 

วีรชนตนนั้นเงียบไปสักพักก่อนจะตอบกลับมา 

“ฉันรู้สึกได้ถึงอะไรบ้างอย่างในตัวหมอนั้น” 

“มาโคโตะ ฟื้นสิว่ะ มาโคโตะ” 

“คุณมาโคโตะ” 

เสียงพวกนั้นยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆก่อนที่ผมจะตื่นขึ้นมาอีกทีในห้องแห่งหนึ่ง ผมค่อยๆลุกขึ้นมาจากเตียงก่อนจะหันไปมองรอบๆ วินาทีนั้นก็เกิดเสียงระเบิดขึ้นก่อนที่ผมจะรีบวิ่งไปหยิบเสื้อของตัวเองและรีบวิ่งออกไป 

“วาลคิรี งั้นหรอ” 

ในสายตาของผมนั้นมาชูกำลังสู้กับวาลคิรีอย่างดุเดือด 

มาชูนั้นใช้โล่ของตัวเองปกป้องหอกของวาลคิรีแต่ว่าวาลคิรีนั้นก็โจมตีอย่างรวดเร็วทำให้มาชูนั้นไม่สามารถสวนกลับได้ ผมที่ยืนมองอยู่ก็ได้เตรียมตัวที่จะพุ่งออกไป ก่อนที่จะมีดาบปรากฏมาอยู่ที่มือของผมก่อนที่จะพุ่ฃตัวเข้าไปใช้ดาบรับหอกเอาไว้ 

“คุณมาโคโตะ” 

“เป็นแค่โล่แท้ๆ ยังจะอวดดีอีก” 

“แต่ว่า ฉันน่ะ...” 

มาชูยังพูดไม่ทันจะจบผมก็แทรกขึ้นมา 

“ไม่ต้องพูดแล้ว ตั้งโล่ได้เลย” 

“เข้าใจแล้วค่ะ” 

มาชูปักโล่ลงกับพื้นก่อนที่ผมจะดันวาลคิรีออกไปและกระโดดไปเหยียบโล่ของมาชูและกระโดดขึ้นไปบนฟ้าด้วยแรงผลักจากมาชู 

“ลุยละนะ” 

ผมที่ลอยอยู่บนฟ้าค่อยๆพุ่งลงไปก่อนจะใช้ดาบฟันเข้าไปที่วาลคิรี 

“มาชู ฉันฝากที่เหลือด้วย” 

ผมกระโดดขึ้นไปก่อนจะมุ่งหน้าออกจากกำแพงและตรงไปที่ปราสาทแต่ว่าเมื่อเข้ามาที่ปราสาทนั้นผมก็โดนลอบโจมตีอย่างรวดเร็ว 

เด็กสาวผมสีทองพุ่งเข้าโจมตีผมอย่างรวดเร็วและหอกของเธอนั้นยังพุ่งเข้าหาผมอย่างต่อเนื่อง 

“บ้าเอ้ย” 

ผมกระโดดหลบไปมาอยู่หลายครั้งก่อนจะเริ่มใช้ดาบโต้ตอบและปัดหอกของเธอทิ้ง 

“ทักทายกันดีจริง คุณเจ้าราชินีสกาดี้ โอเฟเรีย” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว