มาแล้วภาคต่อของ ยังรอ...ขอรัก มาลุ้นไปพร้อมกันว่าความรักของทั้งคู่จะเป็นอย่างไรต่อไป มาสนุกกับนิยายของไรท์ได้แล้ววันนี้

ชื่อตอน : ตอนที่3

คำค้น : y ท้องได้ ดราม่า มิดไนท์ น้ำปิง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2563 19:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3
แบบอักษร

ตอนที่3 

 

 

กลับมาปัจจุบัน 

 

 

ณ บ้าน ฉัตรติพงศ์ 

 

 

วันนี้คือวันที่เราทุกคนต้องมาทานข้าวกับม๊าคับ ตอนนี้ม๊าทำอาหารอยู่คับ มีหนึ่งกับรินและอิงเป็นลูกมือ ผม เหนือ และปั่นนั่งกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่นฮะ ส่วนป๋าก็คงจะอยู่ที่ห้องทำงานอีกตามเคย 

“นิเจ้ ทำไมเจ้ไม่ไปทำอาหารกับม๊าอะ ผู้หญิงอะไรวะ ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง แล้วใครเค้าจะเอาไปทำเมียเนี่ย”เหนือมันหันไปว่าปั่น 

“แล้วไง ผู้หญิงอย่างฉันไม่ต้องรอผู้ชายมาเลี้ยงยะ ฉันเลี้ยงตัวเองได้ฉันมีสมอง ยิ่งผู้ชายสมัยนี้มันไม่ได้เรื่อง อย่างแกไงเหนือ”ปั่นด่าเหนือกลับ 

“โหเจ้ เหนืออะดีจะตาย”เหนือว่า 

“ตรงไหนที่ว่าดีห๊ะ”ปั่นถามกลับ มองไปที่เหนือหัวจรดเท้า 

“ทุกตรงคับเจ้”เหนือยักคิ้วใส่ปั่น 

“คุณหนูๆคะนายหญิงเชิญที่ห้องอาหารคะ”สาวใช้เดินเข้ามาตามพวกเรา 

“เดียวเราไปคะ”ปั่นตอบไป แล้วหันไปทำหน้ายักษ์ใส่เหนือต่อ 

“เฮ้อ เหนือเหนื่อยใจ เจ้คงหาสามีไม่ได้”พอมันพูดจบแล้ว มันก็รีบวิ่งออกไปทันที 

“ไอ้เหนือแกจะไปไหน หยุดเดียวนี้เลยนะ”ปั่นวิ่งตามเหนือออกไป ผมก็เดินตามไปที่ห้องอาหาร 

“เหนือแกหยุดเดียวนี้เลยนะ”ปั่นกำลังวิ่งไปหาเหนือ 

“ถ้าหยุดเจ้ก็ฆ่าเหนือสิ หยุดให้โง่”เหนือมันก็วิ่งอ้อมโต๊ะอาหาร  

“ถ้าฉันจับได้แกเจอดีแน่เหนือ”ปั่นก็วิ่งตาม 

“ม๊าช่วยเหนือหน่อยเจ้จะฆ่าเหนือแล้ว”ม๊าเดินมาพอดี เหนือมันวิ่งไปหลบหลังม๊า 

“แกเจอดีแน่เหนือ”ปั่นกำลังวิ่งไปหาเหนือ ผมก็เดินไปนั่งประจำที่ อิงก็นั่งอยู่ทีของตน 

“พอเลยทั้งสองคนไม่ให้เด็กๆแล้วนะ ปั่นก็เป็นสาวแล้วนะลูกจะมาวิ่งเล่นอ้อมบ้านเหมือนตอนเด็กๆไม่ได้แล้วนะ เหนือด้วยเป็นหนุ่มแล้วพี่เขาก็เป็นผู้หญิงนะ”ม๊าดุปั่นกับเหนือ 

“ปั่นว่านะกลับไปเป็นเด็กดีกว่า จะเล่นอะไรก็ได้ ทำไรก็ได้ สนุกจะตาย ปั่นไม่อยากโตเลยอะม๊า”ปั่นตอบม๊า 

“เจ้ก็งี้ทุกที รีบหาสามีสิเจ้เหนือว่านะเจ้คงไม่อยากกลับไปเป็นเด็กแล้วละ”ไอ้เหนือว่าแล้วไปนั่งที่ของตน 

“เหนือ!!”ปั่นกำลังจะด่าเหนือ 

“พอ ปั่นไปนั่งที่ตัวเองได้แล้ว”ม๊าทำหน้าดุแล้วสั่งปั่น 

“คะม๊า”ปั่นยอมไปนั่งที่ของตน 

“แล้ว รินกับหนึ่งละม๊า”ผมถาม 

“ไปตามป๋าหน่ะ เดียวคงมากัน”ม๊าหันมาตอบผม 

“มาแล้วฮะ/คะ”พูดถึงก็มาเลย ตามมาด้วยป๋าแล้วเราก็เริ่มทานอาหารกัน 

“ปิงเตรียมตัวด้วยพรุ่งนี้แกต้องไปรับไนท์ที่สนามบิน”ป๋าบอกผมขนาดที่เราทานของหวานกันอยู่ 

“ป๋ายังไม่เลิกล้มความคิดนี้อีกหรอ ปิงบอกแล้วว่าปิงไม่แต่ง”ผมตอบป๋าไป 

“แกต้องแต่ง ยิ่งที่ผ่านมาแกทำตัวแบบนั้นป๋ายิ่งคิดว่าตัดสินใจถูกแล้ว”ป๋าตอบผม 

“ไม่ ชีวิตนี้ปิงจะรักและซื่อสัตว์กับมินแค่คนเดียว ปิงจะไม่รักใครอีก”ผมพูดจบก็ลุกออกมาทันที ผมเดินไปที่ศาลาข้างสระน้ำและน้ำตาขอผมมันก็ไหลออกมาจนหยุดไม่ได้ 

 

 

 

น้ำ 

 

 

“ปิง ปิงลูก”ผมกำลังจะลุกตามปิงไป 

“ไม่ต้องตามไปนะน้ำ ปล่อยมัน”พี่บอสพูด 

“พี่บอสตามมาคุยกับน้ำเดียวนี้”ผมลุกไปที่ห้องทำงานของพี่บอส สักพักพี่บอสก็เข้ามา 

“พี่ทำแบนี้กับลูกได้ไง ตอนนี้ลูกกำลังเสียใจอยู่นะ”ผมถามพี่บอส 

“น้ำเชื่อพี่สิ ไนท์จะทำให้ปิงลืมผู้หญิงคนนั้นได้”พี่บอสตอบผม 

“พี่เอาความมั่นใจมาจากไหนกันว่าเด็กคนนั้นจะช่วยลูกของเราได้”ผมถามพี่บอสต่อ 

“พี่เชื่อแบบนั้นน้ำ น้ำเชื่อพี่สิ”พี่บอสตอบ 

“พี่นี่มัน…”ผมกำลังจะด่าพี่บอส 

“นะน้ำ พี่ขอเวลาแค่1ปีถ้าวันนั้นปิงยังไม่เปิดใจให้ไนท์ พี่จะไม่ห้ามถ้าปิงจะเลิกกับไนท์” 

“ใครก็เปลี่ยนใจพี่ไม่ได้หรอกตอนนี้”ผมพูดจบก็เดินออกมาจากห้องทันที 

 

 

 

ปิง 

 

 

ผมนั่งอยู่อย่างนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ มินทำไมปิงคิดถึงมินแบบนี้ ทำไมนะทำไมมินถึงได้ทิ้งปิงไปแบบนี้ ทำไมถึงทิ้งให้ปิงอยู่กับความทุกข์ ปิงคิดถึงมินเหลือเกิน 

“ปิงลูก”ม๊าเดินเข้ามานั่งลงข้างๆผม 

“………..”ผมไม่ตอบม๊ายังคงนั่งมองออกไปอย่างไม่มีจุดหมาย 

“ม๊ารู้นะว่าปิงเสียใจ และคิดถึงหนูมินมาก แต่ปิงต้องเดินต่อไปนะลูก ยิ่งปิงเสียใจแค่ไหน ทุกข์ใจแค่ไหน ปิงรู้มั้ยคนที่เสียใจและทุก์ใจมากกว่าปิงก็คือม๊ากับป๊านะลูก ถือว่าม๊าขอแล้วกันนะ ทำเพื่อป๋าสักครั้งนะลูก แค่ปีเดียวถ้าหากลูกไม่ได้รักหนูไนท์ แล้วลูกจะเลิกป๋าก็ไม่ว่าอะไร นะลูกปิงถือว่าเห็นแก่ม๊า”ม๊าบอกผม  

“ผมปฏิเสธได้ด้วยหรอคับ หึ”ผมตอบม๊าไป 

 

 

 

 

วันต่อมา 

 

 

 

สหรัฐอเมริกา 

 

 

 

ตอนนี้ผมอยู่ที่สนามบินฮะ เราจะเดินทางวันนี้ รวมถึงไอ้ฮารุกับไอ้ยูด้วย มีพี่หน่วยAมาส่งพวกผม มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เราทั้ง5คนต้องแยกกันไปทำภารกิจ แต่ทำไมผมรู้สึกว่ามันเป็นครั้งที่ยาวนานมาก แต่จะทำไงได้เราทุกคนมีหน้าที่ของตัวเองทั้งนั้น 

“รีบทำภารกิจแล้วรีบกลับมานะ ไอ้เหม่ง ทุกคนเลยพี่คงคิดถึงพวกเราแย่เลย”พี่เอ็กกี้บอกพวกผม 

“อยู่ทางนั้นก็ดูแลตัวเองดี อย่าประมาท อย่าคิดว่าตัวเองเก่งมากพอแล้ว”พี่เท็นฮะ 

“คิดให้รอบครอบก่อนจะลงมือทำ วางแผ่นให้ดีๆ”พี่เจคอปพูดต่อ 

“อย่าทำอะไรเกินตัวนะพวกมึง พวกกูอยู่ทางนี้มีอะไรให้ช่วยก็ติดต่อมานะ”พี่แจ๊ค 

“จำไว้ว่าพวกกูเป็นห่วงพวกมึงเสมอ พวกมึงทุกคนคือน้องพวกกู อย่าคิดมากนะไนท์ สรัญญากับพวกกูก่อน”พี่เคนบอกแล้วลูบหัวผม 

“เราสัญญาฮะ!!”พวกเราตอบแล้วกอดพวกพี่ทุกคน แล้วพวกพี่มันก็กลับไป 

“พวกกูไปก่อนนะ พวกมึงก็ดูแลกันดีๆละ ขอให้กลับมาพร้อมความสำเร็จนะ แล้วเจอกัน”ผมบอกแล้วเดินไปกอดฮารุและยูยะ 

“หวังว่าเจอกันครั้งน่าพวกมึงจะยังคบ32นะ กูไปละไว้เจอกัน”มิวพูดติดตลก  

“กูไปละเดินทางปลอดภัย แล้วเจอกัน”จินว่าต่อ 

“พวกมึงก็ดูแลตัวเองดีๆ”ฮารุ 

“อย่าลืมของฝากจากไทยนะ”ไอ้ยู แล้วพวกผม3คนก็ไปขึ้งเครื่อง 

 

 

ประเทศไทย 

 

 

ตอนนี้พวกผมก็มาถึงไทยแล้วฮะ แต่เราต้องแยกกันไป พวกนี้ก็จะไปที่เพนท์เฮ้าส์ที่องค์กรจัดให้ ที่จริงต้องอยู่ด้วยกันสามคน แต่ผมต้องไปแต่งงานกับไอ้ปิงอะไรนี่อะติ เลยไม่ได้ไปอยู่ที่นั่นแต่ไม่เป็นไรผมจะฝากพวกนี้เอาของไปเก็บไว้นั่นแหละฮะ เพราะยังไงเราก็ต้องไปวางแผ่นกันที่นั่นอยู่ดี 

“ไนท์ งั้นพวกกูไปก่อนนะแล้วเจอกัน”จินบอก 

“บาย ขอให้มีความสุขกับเจ้าบ่าวของมึงนะเพื่อน”มิวพูดจบ พวกมันสองคนก็เดินไปกับเลยฮะ ผมก็ไปหาที่นั่งรอ อยู่ร้านกาแฟในสนามบินนี่แหละฮะ  

 

 

 

1ชั่วโมงผ่านไป 

 

 

 

ทำไมหมอนั่นยังไม่มาอีนะนี่มันชั่วโมงผ่านไปแล้วนะช้าชะมัด เอะนี่ผมมีเบอร์หมอนนั่นอยู่นิ พอนึกได้ผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเบอร์ที่พี่เคนให้ไว้  

(ตู้ด ตู้ด ตู้ด ตู้ด) 

 

‘ฮัลโหล’แค่ได้ยินเสียงก็มั่นใส้ละ 

“นั่นใช่พี่ปิงรึเปล่าฮะ”ผมถามไป 

‘ใช่ นั่นใครน่ะ’มันถามผมกลับ 

“เอ่อ ผมมิดไนท์ฮะ”ผมตอบไป 

‘แล้วมีอะไรโทรมาทำไม’ชั่งถามมาได้ก็ตัวเองไม่มารับเค้าสักทีนัดกันไว้แล้วไม่ใช่รึไง 

“ผมรอพี่นานแล้วนะฮะ เมื่อไหร่พี่จะมาสักที”ผมพูดออกไป 

‘แล้วไงนายก็รอต่อไปแล้วกัน ฉันประชุมอยู่ไม่ว่างไปรับนายหรอกนะ’ 

“พี่พูดงี้ได้ไงอะ นี่ผมรอตั้งนานนะ ไม่มาแล้วทำไมไม่บอก รู้ปะว่ามันเสียเวลา”ผมด่าเค้าไป 

‘แล้วจะให้ทำไงละก็ฉันประชุมอยู่’นายปิงพูด 

“สรุปมาไม่ได้ใช่ปะ งั้นผมไปเองก็ได้ ชิ”ผมตอบเค้าไป 

‘เอ่อๆ ฉันกำลังออกไปละนายออกมารอหน้าสนามบินเลย’ 

“เครฮะ”ผมก็วางสายไป แล้วเดินออกไปหน้าสนามบิน  

 

30นาทีผ่านไป 

 

 

นั่นจะใช่เขามั้ยนะลองเดินเข้าไปทักดูดีกว่า ผมเดินตรงไปหาผู้ชายคนนึงที่พึ่งลงมาจากรถ เขาดูสูง บุคลิคดี  ใส่สูท ถึงจะมีแว่นดำที่ใส่อยู่นั้นก็ปิดบังความหล่อไว้ไม่ได้ดูจากอะไรนะหรอ ก็พอเขาลงมา สาวๆแถวนี้ก็กี๊ดกันตรึมเลยน่ะสิ 

“เอ่อ ใช่พี่ปิงมั้ยฮะ”ผมเอ่ยถามไป เขาหัมมามองก่อนจะพยักหน้า 

“สวัสดีฮะ ผมมิดไนท์”ผมยกมือไหว้ แต่เขากับไม่ตอบอะไรเลย 

“ขึ้นรถสิ ป๋าม๊ารออยู่น่ะ”เขาบอกผม ผมเลยเดินเอากระเป๋าไปไว้เบาะหลัง และมานั่งข้างหน้าข้างกับเขา 

 

 

 

ณ บ้าน ฉัตรติพงศ์ 

 

 

ว้าว นี่มันบ้านหรือคฤหาสน์กันแน่นะ นี่ชีวิตผมมันกำลังจะถึงจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ใช่มั้ยฮะ รถมาหยุดที่หน้าประตูมีสาวใช้ยืนรออยู่ข้างหน้าแล้วพี่ปิงก็ลงรถไป ผมเลยเปิดประตูลงไปด้วย 

“เอากระเป๋าไปไว้ที่ห้องที่เตรียมไว้”พี่ปิงบอกสาวใช้ แล้วเดินเข้าไปในบ้าน ผมก็เดินตามเข้าไป 

“มากันแล้วหรอลูก”ผู้ชายตัวเล็กคนนึงถึงจะดูอายุมากแล้วแต่ก็ยังน่ารักมากเลยฮะ 

“มานั่งก่อนสิไนท์ลูก”เขามาจับมือผมให้ไปนั่งข้างๆ 

“สวัสดีฮะ อาบอส อาน้ำ”ผมไหว้พวกท่าน 

“ไหว้พระเถอะลูก นี่พี่ริน พี่หนึ่ง พี่เหนือ เขาเรียนอยู่ปี4กันแล้ว นั่นน้องอิงตอนนี้ก้อยู่ม.5เป็นน้องเรา2ปีมั้ง แล้วนี่ก็พี่ปั่นอายุเท่าพี่ปิง”อาน้ำแนะนำทุกคนให้ผมรู้จัก 

 “มาเหนื่อยๆอาว่า เราไปทานอาหารกันดีกว่า แล้วหนูไนท์จะได้ไปพักผ่อน”อาบอสบอกเราก็เดินไปห้องอาหารกัน อาบอสนั่งหัวโต๊ะ อาน้ำนั่งฝั่งซ้ายของอาบอส ตามด้วยพี่ปั่น พี่หนึ่ง และน้องอิง พี่ปิงนั่งฝั่งขวา และอาน้ำก็บอกก็ผมไปนั่งข้างๆ ตามด้วยพี่เหนือ แล้วเราก็เริ่มทานอาหารกัน พอทานเสร็จพี่ปิงก็กลับบ้านไป ผมพึ่งรู้นะว่าพี่ปิงมีบ้านอีกหลัง และหลังจากแต่งงานผมต้องย้ายไปอยู่ที่นั่น งั้นวันนี้ผมพักก่อนดีกว่าจะเอาไงต่อค่อยว่ากันพรุ่งนี้แล้วกัน   

  

 

1ไลค์ 1กำลังใจ 

1เม้น 1แรงผักดัน 

ฮัลโหลทุกคน ขอโทษนะที่พึ่งมาลงให้วันนี้ คือช่วงนี้ไรท์ยุ่งมากเลย อบรมไม่ได้หยุดแม้เสาร์-อาทิตย์ ไรท์ขอโทษจริงๆ แล้วจะมาต่อให้อีกนะทุกคนสัญญาว่าจะแต่งให้จบเรื่อง ผิดพลาดยังไงก็ขออภัยด้วยนะคะ ขอให้อ่านให้สนุกกันนะคะ รักทุกคนน้าาา จุ๊ฟฟฟ #ทีมปิง #ทีมไนท์ 

ความคิดเห็น