ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.07 หนี

คำค้น : นิยายวาย อิโรติก 20+ รักแรงแค้น

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 452

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2564 13:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.07 หนี
แบบอักษร

     ผมกลับมามอในช่วงของตอนเที่ยงเพราะวันนี้ผมไม่มีเรียนตอนบ่าย ผมขึ้นคอนโดไปได้ไม่นานเสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้นพอเปิดประตูก็เจอกับแม่ของผมเองแหละครับท่านแวะเอาของกินมาให้มื้อเที่ยงของวันนี้พวกเรากินข้าวด้วยกันอย่างสบายอารมณ์ พอทานเสร็จผมจึงขอตัวแม่เข้าไปนอนในห้องเพราะรู้สึกเพลียๆ แต่หูกลับได้ยินเสียงคนคุยกันข้างนอกเลยนึกสงสัยเลยเปิดประตูออกไปดู

“ใครมาหรอครับแม่?”

“อ้าวลูกมีรุ่นพี่มาหานะจ้า”

“พี่ไหนครับ?” ว่าแต่พี่ไหนวะผมยังงงๆอยู่เลยตอนนี้

“คนนี้ไง เราเข้ามาในห้องก่อนสิลูก”

“ครับคุณน้า”

“เห้ย มึงมาทำไม?” ชิบหายละมันจะมาทำไมเวลานี้วะ

“นี่แน่ เราเรียกพี่เขาแบบนั้นได้ไง” แม่ก็หันมาตบไหล่ผมเฉยเลย

“โอ๊ยแม่อะ มองอะไรชิ” ผมสะบัดหน้าใส่ไอเถื่อนแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา

“อย่าถือสาน้องเลยนะลูก น้องก็เป็นแบบนี้แหละ เราไปนั่งที่โซฟาก่อนนะเดี๋ยวน้าเอาผลไม้ไปให้”

“ครับ” มันเดินมานั่งข้างๆผมแต่ผมก็ขยับออกห่างมัน มันก็ยังจะขยับเข้ามาเรื่อยๆจนผมต้องหยุดและถามมันกลับ

“มาทำไม?”

“เป็นห่วงไงเลยมาหาแล้วตอนเช้ากูเอาปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้ใบเตยไปให้ได้กินไหม?”

“ไม่กิน”

“ทำไมไม่กิน?”

“ก็กูไม่หิวเลยไม่กิน”

“คุยด้วยดีๆแล้วนะเมฆหันมาคุยกันดีๆสิ”

“ยุ่ง” เสียงของแม่ทำให้ผมกับไอเถื่อนหยุดเถียงกันเลยทำให้ผมเงียบที่จะนั่งดูสารคดีและไม่พูดอะไรอีก แม่ก็คุยกับไอเถื่อนไปเรื่อยๆ

“เราชื่ออะไรจ้า?”

“ไอคิวครับ”

“เรียนปีไหนคณะอะไรละ”

“วิศวะปี3ครับ”

“แล้วเรารู้จักน้องได้ยังไง” จนกระทั่งแม่ถามมันว่ารู้จักผมได้ยังไงผมเลยพูดดักแม่ไว้ก่อน

“แม่ไหนบอกว่ามีธุระไงเดี๋ยวสายนะ”

“ตายจริงลูก งั้นเดี๋ยวแม่ไปก่อนนะ เราก็ดูแลตัวเองด้วยนะเข้าใจไหม ส่วนเรื่องเรียน”

“ครับๆแม่ รีบไปเถอะครับเดี๋ยวพ่อรอนานนะกลับดีๆนะครับ”

“เอ๊ะยังไงเจ้าลูกคนนี้นิ งั้นน้าไปก่อนนะลูก”

“ครับ สวัสดีครับ” ตอนนี้แม่ผมก็ออกไปแล้วก็เหลือผมกับมันนั่งอยู่ที่โซฟา ต่างก็เงียบไม่ได้พูดอะไร จนกระทั่งความอึดอัดทำให้ผมพูดกับมันไป

“กลับไปได้แล้ว กูจะนอน”

“เมื่อกี๊แม่มึงหมายความว่ายังไง?” ผมเลี่ยงที่จะไม่ตอบมัน

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับมึงออกไปได้แล้ว”

“ไม่ จนกว่ามึงจะบอกกู”

“บอกว่าไม่ก็ไม่มีสิ มึงจะยุ่งเรื่องกูทำไมวะ”

“กูก็แค่ถามไหมละ มึงจะบอกกูดีๆไหม”

“ไม่” ไม่พูดเปล่าครับ มันขึ้นคร่อมผมไว้ ผมทั้งถีบทั้งต่อยมันจนได้ยินเสียงโทรศัพท์มันเข้าเป็นคุณอาโทรมาหามัน มันทำสีหน้าเคร่งเครียดแต่ก็วางสายไป ผมมองหน้ามันด้วยความสงสัย แต่มันกับพูดออกมาแล้วยอมปล่อยผมให้เป็นอิสระหน้ามันเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

“เมฆกูกลับก่อนนะ”

“ก็กลับสิ ใครให้อยู่ด้วยละ”

“มึงจำคำกูไว้นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มึงคือคนเดียวที่กูรัก กูไปก่อนนะ” มันบอกรักผม ผมฝันไปใช่ไหมครับหรือมันคือความจริง แต่คำพูดมันดูแปลกๆชอบกลแหะ ตอนนี้ผมได้แต่ทำอะไรไม่ถูกมันก้มจูบหน้าผากผมยิ่งทำให้ผมเหวอกว่าเดิมโหมดจะอบอุ่นก็อบอุ่นเฉยเลย มันเห็นว่าผมยังทำหน้าเหวออยู่เลยลุกออกไป

“แล้วกูจะหน้าแดงทำไมวะ โว๊ยยยย” ผมไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรเลยครับตอนนี้นอนตีป้อมจนถึงตอนเย็นก็เผลอหลับไปตื่นมาอีกทีก็มีสายเรียกเข้าจากไอหมูหยอง ผมเลยกดรับสาย

"ไรไอหยอง"

‘มึงทำห่าอะไรกูโทรหาหลายสายทำไมไม่รับ’

"กูตีป้อมแมร่งเผลอหลับวะ มึงมีอะไร?"

‘กูจะโทรชวนกินหมูกระทะไปไหม?’

"เออๆ ร้านไหนเดี๋ยวกูตามไป"

‘ร้านเดิมอะโต๊ะมุมในสุดเลยนะมึงรีบๆมาด้วยกูกับไอเปอร์หิวเต็มทีแล้ว’

"มีมึงกับไอเปอร์หรอวะ แล้วไอยักษ์ละไม่ไป?" ผมก็สงสัยทุกทีมันจะไปด้วยสงสัยติดเมียแน่นอน

‘เห็นว่าบ้านเมียมันเกิดเรื่องอะไรไม่รู้มันเลยไม่ได้มา มึงอะรีบมาพวกกูหิวแล้ว’

"เออๆเดี๋ยวกูตามไป แค่นี้นะมึง" เกิดเรื่องงั้นหรอ มันต้องเป็นเรื่องเดียวกับไอเถื่อนแน่ๆเลยไม่งั้นมันคงไม่รีบร้อนแบบนั้นหรอก กูต้องรู้ให้ได้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรกันแน่ แล้วกูทำไมต้องมาคิดมากเรื่องของมันด้วยวะเนี้ย ผมคิดในใจ ผมสะบัดหัวเรื่องของมันออกแล้วคว้ากุญแจรถกระเป๋าตังกับโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋ากางเกงแล้วไปหาไอเปอร์กับไอหยอง พอมาถึงร้านผมก็เดินตรงไปยังมุมสุดของร้านที่นั่งประจำของพวกผม

“นั่งก่อนๆมึง”

“อืม แล้วนี่ใครวะ” ผมชี้ไปที่ไอเด็กคนหนึ่งด้วยความสงสัย

“กูลืมแนะนำนี่ไอทีมเพื่อนสมัยเรียนที่เดียวกันกับกูเองมันเรียนแพทย์” ไอเปอร์แนะนำเพื่อนโรงเรียนเก่าพวกมันให้ผมได้รู้จัก

“ดีมึงกูเหนือเมฆนะ ยินดีที่ได้รู้จัก”

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะ”

“อื้ม เพราะมึงอะไอหยองโทรมาไม่ใช่เวลาเลยกูกำลังฝันหวาน”

“ฝันถึงพี่คิวอะดิ”

“คิวพ่องดิ เงียบปากไปมึงอะไอเปอร์ไหนพวกมึงบอกหิวไม่ใช่หรอ”

“ครับๆคุณหญิง”

“คุณหญิงแมร่งดิ กูไปตักกุ้งละกูเบื่อคุยกับมึงเต็มทีละ” ผมเดินเลี่ยงออกมาตักกุ้งเพราะตอนนี้ผมหิวมากๆเลยครับ

โอ๊ยยยย

“ขอโทษครับ เห้ยพี่คิม”

“อ่าวไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” พี่คิมบอมเอามือขยี้จนคนโดนขยี้อย่างผมต้องโวยวาย

“พี่คิมอะ ผมเสียทรงหมดแล้วเนี้ย”

“555 เรานี่น้ามากับใครละ”

“มากับไอเปอร์ ไอหยองละเพื่อนใหม่อีกคนครับ”

“ครับพี่ว่าจะนัดเลี้ยงสายเราสะดวกวันไหนบ้างเอ่ย?”

“ไม่แน่ใจครับไว้ผมจะบอกอีกทีนะครับ”

“ได้สิครับยังไงพี่ฝากเราบอกไอน้ำเหนือด้วยนะ”

“ได้สิครับ”

“งั้นพี่ไปที่โต๊ะก่อนนะ กินเยอะๆเราอะตัวแค่นี้เองจะได้โตไวๆ”

“งะพี่คิมอะเมฆโตแล้วนะครับ”

“ครับพี่ไปก่อนนะครับ”

“ครับ” ผมเดินถือกุ้งตัวโตๆมาที่โต๊ะ ไอเปอร์คนปากหมาก็เอ่ยทัก

“กูคิดว่าจะโดนพี่คิมลากไปซะละ คุยอะไรกันวะ”

“เสือก”

“เพื่อนแค่อยากใส่ใจ”

“ไม่มีอะไรหรอกแค่พี่แกนัดเลี้ยงสายอะ”

“อ้อ แดรกๆมึง”

“เมฆนายรู้จักพี่คิมด้วยหรอวะ?”

“ฮะกูหรอ รู้จักดิพี่รหัสกูเองแหละ มึงมีอะไรหรือเปล่าวะ?”

“เปล่าหรอกกูแค่ถามไปงั้นแหละ”

“เอ้ายังไงเนี้ย แล้วมึงรู้จักพี่รหัสกูด้วยหรอ”

“แค่คนรู้จักอะมึงไม่มีอะไรหรอก แดรกต่อเหอะ” ผมทำหน้างงกระเถิบ เข้าไปใกล้ไอเปอร์แล้วกระซิบมันด้วยความสงสัยก็ไอทีมมันพูดไม่เคลียนี่ครับ

“มันยังไงๆอยู่นะไอเปอร์กูว่า”

“กูก็สงสัยกูสังเกตไอทีมเมื่อกี๊มันดูตกใจมากเลยนะมึงที่เห็นหน้าพี่คิมพอพี่คิมขยี้หัวมึงมันก็ทำหน้าเศร้าแปลกๆ กูคิดว่ากูสงสัยคนเดียว”

“หรือว่ามันมีซัมติงกับพี่คิมวะ”

“กูก็สงสัยแบบนั้น” เสียงของไอหยองทำให้ผมกับไอเปอร์รีบกระเถิบออกห่างกัน

“นี่มึงสองคนกระซิบห่าอะไรกันวะ?”

“เปล๊า ใช่ไหมไอเปอร์”

“ใช่ไม่มี๊”

“เสียงสูงเชียวนะมึงสองคนอะ”

“ไม่มีอะไรนิวะ แดรกๆมึงอะไอหยองพูดมาก”

“พวกมึงแดรกเหล้ากันปะ”

“ฮื้มอย่าบอกนะว่ามึงจะแดรกอะ ไอทีม”

“อืมพวกมึงต้องแดรกเป็นเพื่อนกูนะ เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง” อารมณ์ไหนของมันวะ ผมคิดในใจ แต่ผมก็ไม่ได้ขัดอะไรก็ของฟรีนิครับไอทีมมันเลี้ยง ผมเลยกินของฟรีสิครับงานนี้เหนือเมฆไม่พลาดครับ เรากินหมูกระทะและดื่มเหล้ากันไปด้วยจนผมเริ่มตึงๆ แต่ไอทีมคอพับไปเรียบร้อยแล้วครับ ระหว่างที่ผมขอตัวไอพวกนั้นไปเข้าห้องน้ำก็ไปเจอกับพี่คิมระหว่างทางพอดี

“พี่คิม”

“อ้าวว่าไงยังไม่กลับอีกหรอไงเรา”

“อีกแปปเดี๋ยวก็กลับแล้วครับ แล้วพี่ละ?”

“กำลังจะกลับครับ”

“อ้อ เออพี่คิมเด็กพี่เมาหนักมากเลยอะไปเก็บศพมันด้วยนะ”

“เด็กพี่ ใคร?” พี่คิมถามผมด้วยความสงสัย แต่หลบสายตาคนอย่างเหนือเมฆไม่ได้หรอกครับเหนือเมฆดูออกว่าไม่ใช่แค่คนรู้จักกันแน่ๆมันต้องมีอะไรมากกว่าที่เหนือเมฆคิดไว้แน่นอน หึหึ (ฉันเริ่มกลัวแกขึ้นมาแล้วนะเหนือเมฆ:ไรท์)(เหนือเมฆไม่มีอะไรให้ไรท์กลัวเลยนะ:เหนือเมฆ)(จริงหรา:ไรท์)(จริงจ้า555:เหนือเมฆ)

“พี่คิมบอมน่าจะรู้ดีนะครับว่าใครอะ ผมขอตัวก่อนนะครับ” ผมเดินเลี่ยงพี่คิมบอมเข้าไปในห้องน้ำพอทำธุระเสร็จก็เดินออกมาที่โต๊ะก็ไม่เห็นไอทีมแล้วสงสัยพี่คิมบอมพามันกลับแล้วแหละครับ ผมก็ควรกลับเช่นกันง่วงชิบหาย

“มึงเดี๋ยวกูกลับก่อนนะง่วงแล้ววะ”

“เออกลับดีๆนะมึง พรุ่งนี้เจอกันที่มอ”

“เออๆอะตังค่าหมูกระทะ” ผมยื่นตังแบงค์500ร้อยมันรับไว้ แล้วผมก็เดินขึ้นมาที่รถทันที พอขับรถออกมาได้ไม่นานก็ถึงคอนโด ผมจัดการอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็นอนหลับอย่างสบาย ถ้าไม่ติดว่าใครไม่รู้โทรมาหาผมตอนตี2 มันไม่ใช่เวลาโทรมาเลยครับ ผมกดรับคือพี่เก็ตเพื่อนของไอเถื่อนมันใช้ให้ผมออกไปรับไอเถื่อนที่ผับของไอน้ำเหนือ ผมก็บ้าไปกับมันด้วยขับรถออกไปด้วยความที่ง่วงชิบหายแต่ก็ยังจะขับออกมารับมันกลับคอนโด ผมลากมันมาคอนโดเรียบร้อยแล้ว แต่อะไรไม่รู้โดนจิตโดนใจมันจูบผม แต่ด้วยแรงที่มันมีมากกว่าผมทำไห้ผมอ่อนระทวยไปในอ้อมกอดของมัน ผมเผลอใจไปมีอะไรกับมันอีกแล้วครับ ไม่รู้เป็นเพราะอะไรผมถึงยอมมันแบบนี้ เราทำกิจกรรมบนเตียงจนผมเผลอหลับไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

 

ผมตื่นมาด้วยอาการครั้นเนื้อครั้นตัว ผมปรับม่านตาให้เข้ากับแสงที่ส่องเข้ามาในห้องนอนของไอเถื่อน ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรพลาดอยู่ที่เอว แต่แล้วก็เป็นแขนของไอเถื่อนที่ตอนนี้ยังไม่ตื่นกอดรัดผมไว้เหมือนกลัวผมหาย

“มึงปล่อยกูได้แล้วกูจะกลับ”

“อย่าดิ้นสิครับน้องเมฆ พี่ยังไม่อยากตื่นขอนอนกอดแบบนี้อีกแปปนะครับ”

“ตื่นได้แล้วไอเถื่อนกูเมื่อยกูมีเรียนเช้า”

“วันนี้ไม่ต้องไป กูโทรลาให้มึงแล้ว”

“มึงทำแบบนี้ได้ไง ปล่อยกูจะไปเรียน”

“กูบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าดื้อกับกู”

“ชิ ไอคนนิสัยไม่ดี” มันไม่ได้สนใจคำพูดของผมเลยครับ มันคลอเคลียที่ซอกคอผม มันทำให้ผมเคลิ้มแล้วหลับไปพร้อมมันอีกครั้ง พอผมตื่นขึ้นมาก็เจอกับโน๊ตที่เขียนติดไว้ที่ข้างเตียงพร้อมกับข้าวต้มกับยาแก้อักเสบกับยาแก้ไข้ ผมจัดการกินข้าวต้มและยาที่มันเอาไว้ให้ทำไมผมต้องดีใจด้วยนะที่มันทำอะไรแบบนี้ให้หรือผมจะเริ่มชอบมันแล้วกันแน่ พอผมกินเสร็จก็แต่งตัวขับรถกลับคอนโดแล้วไปเรียนช่วงบ่าย

“อ้าวมึงมาได้ไงไหนพี่คิวบอกว่ามึงลา” ไอยักษ์ทักผมขึ้นมาเสียก่อน ก่อนที่ผมจะล้มตัวลงนั่งข้างมันแล้วคว่ำหน้าฟุบหลับ

“กูง่วงถ้าอาจารย์มาปลุกกูด้วยนะ”

“มึงเป็นอะไรมากไหมวะไปหาหมอไหม”

“มึงอย่าเวอร์ไอยักษ์ อาจารย์มาเรียกกูด้วย”

“เออๆ มึงหลับเหอะ” ผมตื่นอีกทีตอนอาจารย์แกเลิกคลาสแล้วก็ไอเพื่อนเวรบอกผมกว่าผมเรียนไม่ไหวเลยไม่ปลุกผมละอยากจะด่ามันจริงๆแต่ก็ไม่มีแรงเอาเสียดื้อๆ

“เออพวกมึงเดี๋ยววันนี้กูแยกกับพวกมึงตรงนี้เลยนะ พอดีกูมีธุระต้องไปจัดการ”

“ช่วงนี้มึงทำตัวแปลกๆนะไอยักษ์มีอะไรปิดบังพวกกูหรือเปล่าวะ?”

“มีอะไรของมึงไอเมฆมึงนี่คิดมากไปปะ งั้นกูไปนะพวกมึง”

“ไอเปอร์ ไอหยองมึงสงสัยเหมือนกูไหม?”

“สงสัยเหมือนกันนะมึง กูว่าตามมันไปดีไหมวะ” ไอเปอร์เสนอ ผมก็สนองสิครับ ไอคนแบบผมก็อยากจะสนใจเรื่องของเพื่อนรักเหมือนกันนี่ครับ ผมไอเปอร์และไอหยองสะกดรอยตามไอยักษ์ไป

“มันมาทำอะไรที่ตึกวิศวะ” แต่พอพวกผมเดินตามมาเรื่อยๆก็ขลาดกับไอยักษ์มันเดินไปไหนไม่รู้แล้ว แต่กลับมาเจอเข้ากับไอเถื่อน

“มึงๆนั่นใครวะ?” ผมหันไปดูผู้หญิงคนที่ไอเปอร์ชี้ เธอเดินกอดไอเถื่อนจากทางด้านหลัง ทำไมอยู่ๆน้ำตาผมก็ไหลออกมาแบบนี้นะ ผมได้ยินเรื่องทั้งหมด ผู้หญิงคนนั้นท้องกับไอเถื่อน ตอนนี้ผมสั่นไปหมดแล้วครับทำอะไรไม่ถูกแล้วดวงตาพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตา อยู่ๆผมก็หายใจติดขัดขึ้นมาด้วยอาการหอบหืดผมเริ่มกำเริบ ผมเริ่มหายใจไม่ออก ไอเปอร์มันก็โวยวายอยู่ข้างๆผม และแล้วภาพทั้งหมดก็เลือนรางจนมืดดับไปได้ยินแต่เสียงไอเปอร์กับไอหยอกเรียก

“เห้ย!! มึงอย่าพึงเป็นอะไรนะโว๊ย ไอหยองมึงรีบไปตามไอเหนือมาเดี๋ยวกูอุ้มไอเมฆไปก่อน”

“เออๆได้มึง”

      ผมตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่ที่ไหนไม่รู้ แต่พอลืมตาขึ้นเต็มๆก็เป็นโรงพยาบาล แม่กับพ่อของผมและเพื่อนๆก็เดินมาหาผมข้างเตียงด้วยความรุกรี้รุกรน

“เมฆเป็นอะไรไปครับแม่”

“อาการเรากำเริบหนะ ดีนะที่เพื่อนเราพามาส่งโรงพยาบาลทัน”

“อ้อครับ แม่ครับเมฆขอน้ำหน่อย”

“ค่อยๆนะลูก”

“แม่ครับ พ่อครับ หลังจากที่เมฆออกจากโรงพยาบาลแล้ว เมฆขอไปอเมริกาเลยนะครับ”

“แม่ว่า”

“นะครับแม่ ฮื้อออ อึก นะ คะครับ”

“ก็ได้จ้า”

“เดี๋ยวก่อนนะมึง ไปอเมริกาหมายความว่าไงวะ?”

“งั้นเราคุยกับเพื่อนๆไปก่อนนะลูกเดี๋ยวพ่อกับแม่จะเข้ามาดูใหม่”

“ครับ” พวกเพื่อนผมไหว้พ่อกับแม่ผมเสร็จก็จ้องเขม่งมองมาที่ผมทันที

“ตกลงยังไงวะมึงจะไปทำอะไรที่อเมริกา?” ไอยักษ์ถามผมอีกครั้ง พร้อมกับไอเปอร์และไอหยองที่รอฟังด้วย

“กูว่าจะไปเรียนต่อที่นุ่นวะ”

“แล้วพวกกูละวะ”

“ไว้กูจะมาหาถ้าเรียนจบแล้ว ไม่งั้นก็ช่วงปีใหม่กูจะลงมาหา”

“นี่มึงไม่ได้หนีพี่คิวใช่ไหม?”

“นั่นก็ส่วนหนึ่งแต่กูมีเหตุผลบางอย่างที่ต้องไปจริงๆพวกมึงเข้าใจกูหน่อยได้ไหม”

“ที่มึงจะไปเพราะมึงรู้ว่าพี่คิวทำผู้หญิงท้องใช่ไหมมึงตอบกูมาสิไอเมฆ?!!” ไอยักมันตะคอกใส่ผม จนตอนนี้ผมตัวสั่นไปหมดแล้ว

“มึงใจเย็นก่อนสิวะไอเหนือไอเมฆมันไม่สบายอยู่นะมึง”

“มึงตอบกูมาได้ไหมเพราะอะไรมึงถึงจะไปเรียนต่อที่อเมริกา”

“เอาจริงๆกูจะไปตั้งแต่สอบไฟนอลเสร็จแล้วแต่อาจารย์บอกกูว่ารอผลเกรดออกก่อน แต่วันนี้กูกลับมารู้ความจริงจากคนที่บอกว่ารักกูคนเดียวทำให้อาการกูก็มากำเริบอีก กูอยากหนีมันด้วยแหละ มึงรู้ปะว่าเพื่อนคนนี้ของมึง อึก ฮื้อออ มะมันโง่แค่ไหน มึงรู้ไหม เพราะกูชอบมันไปแล้ว งะไง ฮื้อออ แล้วมันผู้หญิงคนนั้นท้องอีก มึงจะให้กูยอมรับยังไงวะ ฮื้อออ มะมึงจะให้กูพรากพ่อลูกเขามาหรอวะ ฮื้อออ กูทนไม่ได้หรอกนะโวย ฮื้ออออ”

“มึงกูขอโทษอย่าร้องเลยนะ” พวกมันกอดผม ผมร้องออกมาจนเผลอหลับไปในเวลาต่อมา ผ่านมาแล้ว3วันที่ผมออกจากโรงพยาบาล ตอนนี้ผมกำลังจัดเสื้อผ้าลงในกระเป๋าเตรียมพร้อมที่จะบินไปอเมริกาแล้ว ไฟท์บินวันนี้ตอน1ทุ่ม ระหว่างที่ผมเอื้อมหยิบผ้าไหมพรมที่แม่พึ่งซื้อมาให้นั้นกล่องที่ผมตั้งใจเก็บรักษามันไว้หล่นลงมา ผมหยิบมันขึ้นมาแล้วยิ้มให้กับกล่องที่มีผ้าเช็ดหน้าของใครบางคนเคยให้ผมไว้

“เมื่อไหร่เราจะได้เจอกันซักทีนะไอคิว เราคิดถึงไอคิวจังเลย” ผมกดจูบลงบนผ้าเช็ดหน้านั้น แล้วก็นำกล่องที่ใส่ผ้าเช็ดหน้าเก็บไว้ที่เดิมแต่ผ้าเช็ดหน้าผมเอาไปด้วย เพราะเวลาผมท้อหรือล้มผมจะนึกถึงคนที่ให้ผ้าหน้าผืนนี้ไว้กับผม ผู้ชายคนนี้เป็นรักแรกของผม ผมจะรอการกลับมาของเขา

“เมฆพร้อมยังครับลูก?”

“พร้อมแล้วครับแม่”

“งั้นไปสนามบินกันได้แล้วปะ” ใช้เวลาไม่นานมากนักผมก็มาถึงสนามบิน ผมกอดลาคนเป็นแม่และพ่อ อยู่ๆน้ำตาก็ดันไหลออกมาอีกจนได้

“ขี้แยจริงๆเรานี่น้า ไว้ช่วงปีใหม่ค่อยบินมาหาแม่กับพ่อก็ได้”

“ครับ งั้นผมไปก่อนนะครับรักพ่อกับแม่ที่สุดเลย”

“จ้า ตั้งใจเรียนนะเรา”

“เดี๋ยวก่อนมึง แคร่กๆ รอกูด้วย”

“อ้าวกูคิดว่าพวกมึงจะไม่มาส่งกูแล้ว”

“ต้องมาสิวะเดินทางปลอดภัยนะมึง ไว้พวกกูว่างๆจะไปเที่ยวหา”

“ได้ดิ แล้วไอยักษ์ละ?”

“มันกำลังตามมาอะ มึงรอมันก่อนได้ปะ”

“คงไม่ทันแล้ววะมึง ฝากบอกไอยักษ์ด้วยนะไว้เจอกันใหม่”

“อะเออๆ เดินทางปลอดภัยนะมึง” ต่อจากนี้เรื่องราวของผมจะเป็นแบบไหนขอให้ขึ้นอยู่กับโชคชะตาเถอะครับ ลาก่อนนะไอเถื่อน กูขอให้มึงรักและดูแลลูกเมียมึงให้ดี ผมได้แต่พูดในใจตัวเองอยู่แบบนั้น

.........................................................

เหนือเมฆหนีไปอเมริกาแล้วเพราะความเข้าใจผิด แล้วไอคิวจะทำยังไงต่อไปน้า อยากรู้รอติดตามตอนต่อไปนะคะ

ความคิดเห็น