facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

27.สิ้นสุดการต่อสู้ที่lostbelt

ชื่อตอน : 27.สิ้นสุดการต่อสู้ที่lostbelt

คำค้น : 27.สิ้นสุดการต่อสู้ที่lostbelt

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 417

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ส.ค. 2562 19:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
27.สิ้นสุดการต่อสู้ที่lostbelt
แบบอักษร

“จัดการเลย” 

“รับทราบแล้วมาสเตอร์” 

บิลลี่ใช้ปืนยิงเข้าไป แต่ว่าลูกกระสุนนั้นก็โดนพลัของอนาตาเซียทำให้กลายเป็นน้ำแข็งส่วนโกเล็มก็การเป็นน้ำแข็งเช่นกัน 

“วี วี วี ด้วยตามารนั้นจงอาละวาดใส่ทุกอย่าง” 

โกเล็มกลายเป็นผุ่นให้พริบตา 

“เพราะสัตว์มารตัวนั้นงั้นหรอ” 

“เสียมารยาทจังเลยนะ เขาคือวี ผู้ที่สามารถเชื่อใจได้ของฉัน” 

“ไม่ก็ไม่แตกต่างจะสัตว์ประหลาดหรอกน่า มีช่องว่างโกเล็มจัดการเลย” 

“อนาตาเซีย” 

คาด็อกที่เห็นนั้นรีบวิ่งเข้าไปปกป้องอนาตาเซียทันที 

“มาสเตอร์มาปกป้องเซอร์เวนท์มันยังไงอยู่นะ” 

“เปล่า ก็คิดว่ามันจะช่วยกันก็เลยมันกันแค่นั้น” 

วินาทีนั้นโฮกุของอนาตาเซียเริ่มใช้งานอีกครั้งก่อนจะโจมตีใส่พวกฟูจิมารุแต่ว่าฟูจิมารุก็หนีไปได้ทันแต่ว่ามีเพียงแค่ผมเท่านั้นที่ไม่สามารถขยับได้ 

“ขยับสิ ขยับสิ” 

ผมที่ได้โฮกุของอนาตาเซียโดนตบลงไปกับพื้นก่อนพื่นจะถล่มลงไป 

“ร่างกายมันไม่ขยับเลย หรือเพราะว่าร่างกายของฉันเป็นน้ำแข็งงั้นหรอ” 

“ตามพวกมันไป ส่วนพวกเรารีบกลับกันเถอะ” 

อนาตาเซียกับคาด็อกค่อยๆหายไปในพายุหิมะก่อนที่ตัวผมนั้นจะค่อยๆล่วงลงไปที่พื้น 

“จะตายแล้วงั้นหรอ” 

“ยังตายไม่ได้นะ” 

เสียงของเด็กผู้หญิงสองคนที่ทับซ้อนกันดังขึ้นในหัวของผม 

“เสียงของใครกัน...นะ” 

ตัวของผมตกลงถึงพื้นก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองนั้นมันเปียกๆและหนาว น้ำสีแดงค่อยๆไหลผ่านหน้าของผมก่อนที่ตัวผมนั้นจะสลบไปก่อนจะตื่นขึ้นมาอีกทีก็ถูกมัดเชือกเข้าไว้ที่แล้ว 

“ฟื้นแล้วหรอ งั้นก็บอกมาว่าพวกคาลเดียอยู่ที่ไหน” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

“ดูเหมือนสติยังไม่กลับมาสินะ” 

เมื่อพูดจบคาด็อกก็เดินจากไปก่อนที่จะมาเด็กผู้หญิงผมสีขาวมายืนต่อหน้าของผม 

“ยัยน้ำแข็ง” 

“ทำไมนายถึงไม่หลบละ” 

“ก็เพราะว่า...” 

นั้นสิ ทำไมเราถึงไม่หลบ 

“เอาเถอะ เดี๋ยวฉันจะช่วยออกไปจากที่นี้” 

“เดี๋ยวสิ อนาตาเซีย” 

เชือกที่มือของผมกลายเป็นน้ำแข็งก่อนจะแตกสลายออกมาก่อนที่ตัวผมนั้นจะล้มทับอนาตาเซีย 

“ขอโทษ” 

ผมรีบลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไปแต่ว่าผมก็กระอักเลือดออกมา 

“อย่าพึ่งไปสิ เดี๋ยวฉันทำแผลให้” 

“ห๊ะ” 

ผมค่อยๆนั่งลงกับพื้นก่อนที่อนาตาเซียจะเอาผ้าพันผ้ามันพันที่ตัวของผม 

“นี่ ตอนนั้นขอโทษนะ” 

“พอเถอะ เลิกพูดเรื่องนั้นสักทีเถอะ อนาตาเซีย” 

ผมลูบหัวอนาตาเซียลงน้อย 

“ฉันน่ะ ลืมไปหมดแล้วละ” 

ไม่ นั้นมันแค่การโกหก 

ผมจะไปลืมมันได้ยังไงกันละ ที่พูดออกมาก็เพื่อให้อนาตาเซียสบายใจก็เท่านั้น 

วินาทีนั้นผมก็รู้สึกสัมผัสได้ถึงพลังของใครบ้างคน 

“อตาลันต้า ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ รีบไปซะอนาตาเซียเดี๋ยวฉันจะออกไปแล้วนะ” 

“อืม โชคดีนะ มาโคโตะ” 

“ขอบคุณที่ช่วยนะ” 

ผมหันไปยิ้มให้อนาตานาเซียก่อนที่อตานาเลียจะหน้าแดงออกมา 

“มิโนโทรอส งั้นหรอ พลังเห็นอนาคตนี่มันอะไรกัน พลังของคุรุมิงั้นหรอ” 

 ผมชูมือขึ้นเล็กน้อย 

“รองโก...มิเนียต!!” 

ผมใช้พลังของหอกศักดิ์สิทธ์ทำลายเพดานและกระโดดขึ้นไปด้านบน 

“ฟูจิมารุ รีบไปซะ มิโนโทรอสน่ะ ฉันจะจัดการเอง” 

“เข้าใจแล้ว ไปกันเถอะ มุซาชิ” 

อะไรกัน นี่ฉันหายไปกี่วันกันนะ 

วินาทีนั้นขวานของมิโนโทรอสฝาดเข้ามาที่ผมอย่างจังก่อนที่ผมจะกระโดดหลบ 

“บ้าเอ้ย อาวุธแม่งก็ใหญ่ชิบ จะเอาอะไรไปสู้เนี่ย” 

ผมวิ่งเข้าไปเตะที่หน้าของมิโนโทรอสก่อนจะใช้แขนขวาที่เป็นไฟต่อยเข้าไปที่หน้าของมันแต่ว่าก็ไม่ได้ผลเลย 

“Nive live blade work” 

ดาบเล่มใหญ่ปรากฎออกมาอยู่ที่แขนขวาของผมก่อนที่ผมจะหมุนตัวและใช้ดาบฟาดลงไปกับพื้นแต่ว่ามิโนโทรอสก็หลบทันและใช้ขวานทั้งสองฟันลงมาที่ผม 

“แย่แล้ว แย่แล้ว แย่แล้ว ตีไม่เข้าเลย...ล้อเล่นน่า” 

ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะถืบกำแพงและพุ่งตัวไปให้มิโนโทรอสและใช้ดาบฟันเข้าไปแต่ว่า 

“เสร็จฉันละ” 

ขวานทั้งสองลงมาที่ผมแต่ว่า 

“โร ไออัส” 

ผมใช่โล่ปกป้องเอาไว้ก่อนจะพุ่งเข้าไปฟันมิโนโทรอส 

“ได้สติสักทีสิ แอสเทอเรียส” 

“อะไรกัน ความทรงจำนี่” 

ในหัวของแอสเทอร์เรียนั้นมีแต่เด็กสาวผมสีชมพูม่วงตัวเล็กๆที่คอยอยู่กับเขาตลอดเวลา 

“นี่หรอ...สิ่งที่เรียกว่าความสุข” 

เมื่อพูดจบแอสเทอร์เรียก็ค่อยๆหายไปก่อนที่จะมีเสียงดังขึ้น 

“อนา....ตา...เซีย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” 

“หนวกหูจริงเลยนะ ชา ตอนนี้เธอนะแค่มีชีวิตอยู่ก็เหมือนเป็นบาปแล้ว” 

“นี่ฟูจิมารุ นายเอาจริง ไม่สิถ้าเกิดไม่บ้าก็ทำขนาดนี้ไม่ได้” 

“เตรียมใจไว้ อีวา” 

“ฟูจิมารุ อนาตาเซีย จะเอายังไงต่อละ” 

“ก็คงต้องสู้ล่ะนะ” 

ผมพุ่งตัวเข้าไปใส่ช้างยักษ์แต่ว่าก็มีหมัดขอโกเล็มนั้นต่อยเข้าที่ช้างอย่างต่อเนื่อง  

ผมนั้นตัดสิ้นใจแล้วว่าจะไม่เข้าไปสู้ในระยะประชิดก่อนที่จะกระโดดออกมาและยิงปืนใส่ แต่ว่าอตาลันต้ากับมุซาชิก็กระโดดขึ้นมาช่วยผม 

“ฟูจิมารุบังคับโกเล็มซะ ส่วนที่นี่ฉันจัดการเอง” 

“เข้าใจแล้ว”  

อตาลันต้ากับมุซาชิกระโดดเข้าไป 

“โรคุโด โกริน คุริคาระ เท็นโช” 

มุซาชิเริ่มใช้โฮกุเพื่อต่อสู้กับช้างตัวนั้นแต่ว่าอตาลันต้าเองก็ค่อยยิงธนูสนันสนุนให้ก่อนที่ผมจะวิ่งเข้าไปและใช้ดาบแทงเข้าไป 

“ไหม้ไปซะ” 

แต่ว่าวินาทีนั้นก็ได้มีลูกบอลสีม่วง ไม่สิ มันคือลูกพลังงานแบะพร้อมที่จะยิงทุกเมื่อ 

“แย่แล้ว มุซาชิ พาฟูจิมารุหนีไปซะ” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

“อีกนิดเดียว” 

เสียงของเด็กผู้หญิงดังขึ้น 

ก้อนพลังงานถูกปล่อยออกมาก่อนที่จะมีใครข้างคนเข้าไปป้องกันเอาไว้ให้ 

“รุ่นพี่ค่ะ” 

“มาสายนะ มาชู” 

“ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ รุ่นพี่ คุณมาโคโตะ” 

“เซอร์เวนท์ใหม่งั้นหรอ ไร้สาระจะทำการเป่าหายไปหมดเลย” 

ก้อนพลังงานถูกปล่อยมาอีกครั้งแต่ว่ามาชูก็สร้างป้องกันเอาไว้ได้ 

“เสร็จฉันละ” 

ผมกระโดดขึ้นไปบนฟ้าก่อนจะเรียกคามาเอลออกมาและใช้เพลิงสีดำปกคลุมขวานสีแดงก่อนจะฟันและผ่าตัวช้างออกมาเป็นสองท่อน 

“ย้ากก!!!!” 

อีวานที่ตกลงมาที่พื้นก็ได้หัวเราะออกมาก่อนที่จะพูด 

“เจ้า จงบอกนามมาซะ” 

“มาโคโตะ ชื่อของฉันคือมาโคโตะ” 

“งั้นหรอ ขอให้โลกจดจำเจ้า” 

อีวานพุ่งตัวเขามาจัดการผมทันที 

“ฟูจิมารุไปซะ ที่นี่ฉันจัดการเอง” 

“เออ” 

เมื่อพูดจบฟูจิมารุก็วิ่งจากไปพร้อมกับมาชูก่อนที่ผมจะหันไปมองอีวาน 

“เอาละ มาทำให้มันจบดีกว่า” 

ผมวิ่งเข้าไปก่อนจะใช้ดาบฟันเข้าไปที่ตัวของอีวาน  

ทุ่มพลังทั้งหมดลงในการโจมตีครั้งเดียว ทำลายขีดจำกัดของตัวเองซะ 

ร่างกายของผมที่แขนกับขาไม่สามารถขยับได้แล้วแท้ๆแต่ว่าตัวผมนั้นก็ยืดหยัดที่จะสู้ต่อ 

“ลาก่อน อีวาน” 

ผมฟันเข้าที่ตัวของอีวานก่อนจะเดินจากไปก่อนที่อีวานจะหายไปแต่ว่ามันยังไม่จบเพราะคู่ต่อสู้คนต่อมาของผมก็คืออตาลันต้า 

“ครั้งนี้ ไม่ต้องไว้ชีวิตฉันนะ มาโคโตะ” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

ผมยืนนิ่งก่อนจะมีลูกกระสุนผ่านตัวของผมไปและพุ่งเข้าใส่อตาลันต้า 

“บิลลี่” 

“หลับให้สบายนะ อตาลันต้า” 

เมื่อพูดจบบิลลี่ก็หันหลังให้ก่อนจะวิ่งจากไป ส่วนตัวผมที่เห็นนั้นวิ่งเข้าไปและแอบกอดอตาลันต้าเอาไว้ก่อนที่อตาลันต้าจะร้องไห้ออกมา 

“ทุกคน ขอโทษนะ ฉันขอโทษ” 

“ไม่ บอสไม่ผิดหรอก” 

“มาโคโตะ จงต่อสู้ซะ ปกป้องโลกของตัวเอง ฉันน่ะไม่มีสิทธิ์ที่จะให้กำลังใจแล้ว อย่างน้อยก็ได้แค่อวยพร...” 

“ครั้งหน้า ช่วยมาเป็นพลังให้กลับผมจะได้มั้ยครับ” 

อตาลันต้าหายไปต่อหน้าต่อตาของผมก่อนที่ผมจะค่อยๆลุกขึ้น 

“ที่เหลือก็แค่ จัดการคริปเตอร์และอตานาเซียสินะ” 

ผมเดินไปหาดอกไม้ที่อยู่แถวๆนั้นก่อนจะเอามาวางที่พื้น 

“หลับให้สบายนะ อตาลันต้า” 

ทางด้านฟูจิมารุ 

“คาด็อกพวกเขาจะสู้กับเราหรอ” 

อนาตาเซียถาม 

“ก็คงจะแบบนั้นแหละ งั้นก็จัดการเจ้าพวกนั้นเลย อนาตาเซีย” 

“อืม เอาละวี แสดงร่างที่แท้จริงออกมา” 

ฟูจิมารุค่อยๆเดินไปข้างหน้าอีกครั้งก่อนจะเริ่มการต่อสู้กับอนาตาเซีย 

“มาสเตอร์ส่งพลังเวทย์มาซะ” 

บิลลี่เริ่มเปิดการโจมตีก่อนโดยยิงลูกกระสุนออกไปจำนวนมากแต่ว่าอนาตาเซียก็ใช้น้ำแข็งโจมตีมาใส่บิลลี่แต่ว่า 

“ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยค่ะ คุณบิลลี่” 

“มาชูจัง” 

มาชูวิ่งเข้ามากันเอาไว้ก่อนจะพุ่งเข้าไปใช้โล่ตบไปที่อนาตาเซียก่อนที่โล่นั้นจะหมุนลัมาชูก็ฟาดเข้าไปที่อนาตาเซียอย่างสุดแรง 

“บ้าน่า พวกผมน่าจะแข็งแกร่งกว่าแท้ๆ” 

“ก็เพราะประสบการ์ณของพวกเรามากกว่ายังไงละ” 

“ถ้าใช้เซริอุสไลฟ์ละก็” 

เสียงปืนดังขึ้น 

ไม่ว่าคาด็อกจะทำอะไรมันก็สายไปแล้ว บิลลี่ที่ได้สั่นไกปืนออกไปใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งวิเลยด้วย ไม่ว่าจะเป็นคริปเตอร?ตัวไหนก็ตาม ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ 

“เสียงปืน” 

ผมที่กำลังเดินอยู่นั้นเมื่อได้ยินเสียงปืนจึงรีบวิ่งไปทันทีและเมื่อไปถึงสิ่งที่ผมเห็นก็คือ 

จุดจบน่ะ มันชัดเจนอยู่แล้ว 

“ปืนเนี่ยไม่ถนัดเลยนะ” 

“ยัยบ้า ทำอะไรของเธอเนี่ย” 

“บ้าจังเลยนะคาด็อก ถ้าเธอตายฉันก็ตายด้วยนะ” 

“ผมน่ะยังมีไผ่ตายอยู่นะ แล้วเราก็จะชนะ” 

“บ้าจริงๆเลยนะชัยชนะแบบนั้นมันมีความหมายอะไรกัน ฉันคือผู้สืบทอดราชวงศ์โรมันนอฟ การทำแบบนั้นไม่ใช่การชนะหรอก ถ้าฆ่าตัวตาย หรือระเบิดตัวเองทิ้งก็ไม่ยกโทษให้ เพราะงั้นใจเย็นและตั้งสติ อย่าเศร้าไปเลยนะ ใช่มั้ย มาโคโตะ” 

“ไม่” 

เมื่อพูดจบอนาตาเซียก็หายไปก่อนที่บิลลี่จะทำให้คาด็อกสลบผมที่เห็นเหตุการณ์นั้นก็รีบกระโดดลงไป 

“มาโคโตะ แบบนี้ดีแล้วสินะ” 

“อืม นี่เป็นคำขอของยัยนั้น” 

“อนาตาเซียงั้นหรอ” 

“อืม ก็เพราะฉันกับยัยนั้น เราคุยสื่อสารกันตลอดเวลาเลยรวมถึงเมื่อกี้ก็เถอะ แต่ว่าต้นไม้แห่งจินตนาการนะ รีบไปกันเถอะ” 

ผมรีบวิ่งนำหน้าไปก่อนจะพุ่งเข้าไปจัดการต้นไม้แห่งจินตนาการ 

“ครอส คาลิเบอร์” 

ผมพุ่งเข้าไปใช้ครอสคาลิเบอร์ที่เป็นโฮกุของ มิสเทอร์เรียส เอ็ก อัลเตอร์ก่อนจะใช้รองโกมิเนียตและทำลายต้นไม้แห่งจินตนาการได้สำเร็จ 

ต้นไม้แห่งจินตนาการเริ่มมีน้ำแข็งขึ้นมาก่อนจะสลายหายไปและพวกมาชูนั้นก้ได้รู้สึกที่พลังของจอกศักดิ์สิทธิ์ก่อนจะไปเอามันมาและกลับไปที่รถเพื่อไปที่lostbeltต่อไป ส่วนตัวผมนั้นเลือกที่จะอยู่ที่นี่ต่อแล้วจะตามไป 

ลาก่อน...           

มิสเทอร์เรีย เพื่อนของผมและก็... 

อัลเตอร์ คู่หูของผม เซอร์เวนท์ของผม 

ผมค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะล้มลงไปกับพื้นออกครั้ง 

“อีกสองวัน เรื่องทุกอย่าง” 

ใช่แล้วละ 

“ก็จะเป็นเหมือนความฝัน” 

******************************************************************************************************** 

เริ่มขีเกียจทำแล้วอยากดูรุ่นพี่กระต่ายอีก5555 ไม่อยากเชื่อว่าหนังจบจะมีคนปรบมือให้และผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้นยิ้มทั้งน้ำตาเรื่องนี้กินใจผมมากคู่พระเอกนางเอกก็รักกันดีมาก มากยิ่งกว่า13ตอนที่ผ่านมาอีก คำคมดีๆกว่าฟุตาบะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว