facebook-icon

เตือนเนื้อหารุ่นเรง!! ไม่เหมาะสมกับผู้พิทักษ์จริยธรรม,ผู้ที่มีจิตวิญญาณแห่งทุ่งลาเวนเดอร์ และผู้ที่จิตใจอ่อนไหวง่าย ปล.นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องราวรุ่นลูกของ พีและเพลิน จากเรื่อง Prince Of Engineer เมียวิศวะ

OVERDOSE 05 : แฝดน้อง🍑

ชื่อตอน : OVERDOSE 05 : แฝดน้อง🍑

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.4k

ความคิดเห็น : 74

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2562 21:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
OVERDOSE 05 : แฝดน้อง🍑
แบบอักษร

OVERDOSE 05

 

“ ทำไมมองเราแบบนั้นล่ะคะ? 😗

 

“ ..หามุมตบอยู่มั้ง “ ผมแก้ตัว

 

“ ไม่ได้! พี่ห้ามมาตบเราเด็ดขาดเลยนะ! “ ร่างเล็กหยิบส้อมเค้กขึ้นมาขู่ผมราวกับว่าถ้าผมจะทำอะไรเธอขึ้นมาจริงๆ เธอจะเอาไอ้ส้อมง่อยๆนี่ป้องกันตัว

 

“ เด็กบ้า.. 😑 “ ผมสบถออกมาอย่างนั้นก่อนจะส่ายหัวไปมากับท่าทีเงอะงะของอีกฝ่าย..เอาจริงๆวันนี้ผมไม่ได้ว่างหรอกนะ แต่ขี้เกียจไปคุยงานกับไอ้เขตเลยหาข้ออ้างหนีมาทำอย่างอื่นแทนน่ะ..ต่อให้สุดท้ายต้องกลับไปคุยอยู่ดีก็ขอให้ได้ถ่วงเวลาหน่อยเถอะครับ คุยงานมันน่าเบื่อมากจริงๆ

 

ยัยนี่มองผมด้วยสีหน้าเซ็งๆนิดหน่อยก่อนจะก้มลงกินขนมต่อตามปกติ ตอนมาถึงที่ร้านใหม่ๆเธอบอกให้ผมเล่นเกมส์จังก้าด้วยเพื่อถ่ายวีดีโอ..ไอ้เกมนี่ทุกคนคงคุ้นเคยและรู้จักกันเป็นอย่างดีเพราะถ้าพูดในภาษาบ้านๆเข้าใจง่ายๆมันก็คือเกมตึกถล่มอะครับ ที่ต้องผลัดกันดึงแท่งไม้ออกเบาๆไม่ให้โดนอันอื่นล้ม

 

ผมก็เล่นไปเรื่อยๆจนคลิปจบแต่เกมยังไม่จบไง..แสนหวานแม่งโคตรตั้งใจอะ ไม่ยอมแพ้ง่ายๆเลยจนผมต้องแกล้งทำพังก่อนเธอจะได้เลิกเล่นแล้วกินขนมพวกนั้นให้หมดๆสักที..ผมนั่งมองเธอเงียบๆได้พักหนึ่งอะครับ จนอยู่ๆก็เผลอไปนึกถึงเรื่องไอ้พีชเข้า

 

นี่ถ้ามันกลับมา..ยับเด็กบ้าก็คงอยากจะอยู่กับมันมากกว่าผมสินะ

 

เฮ้อ..แต่ก็แค่เด็กที่แม่ฝากให้ดูแลคนหนึ่งไม่เห็นจะพิเศษอะไรตรงไหน จะใส่ใจไปทำไม? ยกให้ไอ้พีชดูแลแทนมันก็สบายมึงไม่ใช่เหรอวะไอ้เพลย์? คิดเหี้ยไรเยอะเนี่ย..

 

..หลายวันต่อมา

ณ โรงเรียนนานาชาติ IBS

[แสนหวาน]

ตอนนี้ฉันเลิกเรียนแล้วค่ะกำลังรอพี่เพลย์มารับ..พักหลังๆมานี้เขาดูน่ากลัวน้อยลงเยอะเลยนะ ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองรึเปล่า แต่ก็รู้สึกได้แบบนั้นจริงๆค่ะ..พี่เพลย์ทำหน้าหงุดหงิดใส่ฉันน้อยกว่าเมื่อก่อน คุยกับฉันเยอะขึ้นกระจึ๋งนึง

 

รวมๆก็ถือว่าดีนะคะ แต่ยังเดาใจยากเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย..นี่ตั้งแต่เขาเอารถยนต์มารับฉันที่โรงเรียนเพื่อนๆก็พากันแวะเวียนถามไถ่กันยกใหญ่ ว่ารถคนนั้นน่ะมันคาคาเท่าไหร่ นั่งสบายไหม ข้างในเป็นยังไง..บ้างก็บอกว่าเคยเห็นบนถนนแต่ไม่เคยนั่งมาก่อนอะไรทำนองนี้

 

แต่มันก็คงจริงแหละค่ะ รถที่พี่เพลย์ใช้ขับมารับมันดูมีราคาแพงมหาศาลมาก..ถึงความรู้เรื่องรถฉันจะมีน้อย แต่ก็ใช่ว่าจะเดาไม่ได้ว่ามูลค่ามันเกินบรรยายแค่ไหน..ฉันเข้ามานั่งทีไรเป็นต้องกวาดสายตามองมันทุกทีแหละ เพราะข้างในสวยมาก..ถ้าให้พูดแบบง่ายๆก็คือดูเป็นรถที่ใช้เทคโนโลยีชั้นสูงจริงๆอะค่ะ

 

ที่บ้านฉันไม่มีรถอะไรแบบนี้เลยค่ะ ส่วนใหญ่จะเป็นสปอร์ตคาร์เป็นรถแนวๆนักธุรกิจใช้ซะมากกว่า..ไม่ใช่ทรงรถแข่งซูเปอร์คาร์เหมือนที่บ้านน้าเพลินมีหรอก

 

กึก!

 

“ ..เหม่อไร? “ น้ำเสียงคุ้นเคยของใครบางคนดังขึ้นถัดจากเสียงปิดประตูรถ..คนตัวสูงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันก่อนจะกอดอกมองนิ่งๆ

 

“ อ่าว..มาแล้วเหรอคะ ☺️

 

พอเห็นว่าเป็นพี่เพลย์ฉันก็รีบเก็บกระเป๋าแล้วลุกออกจากเก้าอี้ทันที เขาไม่พูดอะไรตอบกลับมาแต่ปลอดล็อกรถแล้วอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับตามปกติเหมือนที่ทำทุกวัน..ไม่ต้องคาดหวังความสุภาพบุรุษแบบว่าเปิดประตูให้ฉันขึ้นอะไรแบบนี้หรอกค่ะ แค่เขายอมเอารถยนต์ออกมารับแทนการแว้นบิ๊กไบค์ได้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว

 

“ ....... “

 

“ นี่..เราส่งการบ้านไปแล้วนะคะ ครูเอาวีดีโอมาเปิดให้เพื่อนในห้องดูด้วย 😊

 

“ อื่ม “

 

“ เพื่อนเราบอกว่าพี่หล่อมากๆเลยนะ “ ฉันบอกไปตามความจริงค่ะ เพราะคุณครูก็เปิดคลิปของทุกๆคนในห้องนั่นแหละ..เพียงแต่ของคนอื่นเขาจะเน้นถ่ายกับพ่อแม่หรือผู้ใหญ่ซะมากกว่าน่ะสิ

 

“ ..แล้วเธอคิดว่าไง? “ พี่เพลย์คาดเข็มขัดแล้วหันมาถามด้วยน้ำเสียงและสีหน้าราบเรียบ..เขาค่อยๆขับรถออกจากรั้วโรงเรียนไปช้าๆเพราะต้องแลกตราประทับกับเจ้าหน้าที่ตรวจสอบการรับส่งนักเรียนเสียก่อน

 

แต่ให้ตายเถอะเขามาถามแบบนี้แล้วฉันจะตอบยังไงได้อีกล่ะ..หลักฐานก็ชัดเจนอยู่ทนโท่ว่าเขาน่ะหล่อ แถมยังรูปร่างดีเป็นบ้า..ไม่ใช่แค่พี่เพลย์คนเดียวแต่รวมถึงพี่พีชด้วย

 

เขาสองคนเหมือนเป็นตัวแทนความลำเอียงของธรรมชาติ ที่เลือกสรรเอาแต่องค์ประกอบดีๆมารวมกันจนกลายเป็นมนุษย์ที่ดูจะเกินมนุษย์ไปหลายขุม..รวมถึงนิสัยด้วยอะนะ

 

“ ..เราไม่ออกความเห็นได้ไหมคะ? “

 

“ ทำไม..ฉันไม่หล่อเหรอ? “ เขาถาม

 

“ ก็ดูดีค่ะ “

 

“ แล้วควรทำไงถึงจะดีกว่านี้? “ พอแล้วค่ะพ่อคุณ! แค่นี้ก็เหลือเฟือแล้วจะหล่ออะไรนักหนา!

 

“ ถามกวนเราหรือถามจริงๆคะเนี่ย -0- “

 

“ หน้าฉันเล่นมากมั้ง.. “ เขาเหลือบสายตามามองฉันเล็กน้อยแล้วหันกลับไปมองถนนเหมือนเดิม..นี่ฉันคงจะลืมไปสินะว่าพี่เพลย์เขาไม่ใช่พวกขี้เล่นเหมือนพี่พีช เฮ้อ..แต่บางทีเวลาคุยกับเขามันก็เหมือนว่าเขาจะเล่นด้วยหน่อยๆนะคะ(หรือฉันคิดไปเองก็ไม่รู้สิ)

 

“ ใช้ครีมบำรุงสิคะ..สกินแคร์ก็ช่วยได้นะ “

 

“ เหนียวหน้า 😒

 

“ พี่เคยใช้แล้วเหรอ? “ ฉันหันไปถาม

 

“ ไม่ “

 

“ แล้วรู้ได้ไงคะว่ามันเหนียววว! “

 

“ เดาเอา “ กวนดีไหมล่ะ..แต่คงเป็นหน้ากวนที่นิ่งมากๆอะค่ะ เขาก็ถามปกติตอบปกตินะ..แค่บางทีมันอาจจะตรงเกินไปจนเหมือนกำลังกวนประสาทอยู่

 

“ เฮ้อ..ใช้โฟมปกติไปเถอะค่ะ -.- “

 

“ ไปมอนะ จะส่งงาน.. “ พี่เพลย์ตัดบทไปดื้อๆแล้วหักพวงมาลัยเลี้ยวขึ้นทางด่วนทันที..ปกติเขาไม่ค่อยพาฉันไปที่มอด้วยหรอกค่ะ ถ้าไม่ได้มีงานอะไรสำคัญ..ถ้าจำไม่ผิดครั้งนี้คงเป็นครั้งที่สามหรือสี่นี่แหละที่ฉันได้ไปคณะเขา

 

อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าจะมีการจัดสอบค่ะ สอบต่างๆนาๆสำหรับเด็กมอหก..ซึ่งฉันเองต้องเตรียมอ่านหนังสือเตรียมความพร้อมอะไรหลายๆอย่างเลยล่ะ เพราะมหาวิทยาลัยที่ฉันอยากเรียน..มันคือมหาลัยเดียวกันกับที่พี่เพลย์กำลังเรียนอยู่ตอนนี้น่ะสิ

 

...พวกเราใช้เวลาเดินทางไม่นานก็มาถึงมอค่ะ อย่างแรกเลยคือลานจอดรถกับตึกคณะเขาอยู่ไม่ไกลกันเท่าไหร่ ซึ่งนับเป็นเรื่องที่ดีเพราะฉันไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของใครเลยจริงๆ โดยเฉพาะผู้หญิงหลายๆคนที่มักจะพากันเหลียวมองพี่เพลย์ด้วยสายตาแพรวพราว

 

“ เดินห่างทำไม? “ คนตัวโตหยุดเดินแล้วหันกลับมาถามฉันทันทีที่เริ่มรู้สึกได้ถึงระยะที่ผิดพลาดไปจากเดิม

 

“ ..เราไม่ชอบให้คนมอง “

 

“ ใครมอง? “ พี่เพลย์ขมวดคิ้วแล้วกวาดสายตาไปรอบๆ ทันใดนั้นทุกๆคนก็พากันหลบเรด้าร์ของเขากันหมดจากที่ตอนแรกพากันมองมาทางฉัน

 

“ ..ช่างเขาเถอะค่ะ เราเดินใกล้ๆก็ได้ “ ฉันตอบพลางใช้สองมือดันๆหลังพี่เพลย์ให้เขาเดินต่อไปแล้วเลิกใช้สายตาอำมหิตคู่นั้นหาเรื่องชาวบ้านเสียที..ซึ่งตอนนี้ถ้าพูดถึงคณะวิศวะของเขาก็คงหนีไม่พ้นพวกเพื่อนๆเขาด้วยนั่นแหละค่ะ เห็นนั่งล้อมวงกันตั้งแต่ไกลๆแล้วล่ะ

 

“ กว่าจะโผล่หัวมานะมึงเนี่ย! “ พี่ชยินพอเห็นพี่เพลย์ปุ๊บก็ตะโกนเรียกทันที

 

“ มันไปรับเด็กที่โรงเรียนมึงก็รู้ 😏 “ พี่เวหาเสริมขึ้นแล้วเหลือบสายตามองมาที่ฉัน

 

“ ..ฝากแปบ เดี๋ยวมาเอา “ พี่เพลย์บอกกับเพื่อนๆของเขาอย่างนั้นแล้วเดินเข้าไปส่งงานในตึก ว่าแต่เขาใช้คำว่าฝากหรอกเหรอเนี่ย? ฉันเป็นคนนะไม่ใช่สิ่งของจะมาฝากกันง่ายๆแบบนี้ได้ยังไงล่ะ บ้าจริง!

 

“ น้องแสนหวานอยากเรียนอะไรนะ? บริหารใช่ไหม? “ ทันทีที่ฉันทิ้งตัวลงนั่งพี่กวินก็ชวนคุยตัดหน้าก่อนที่เพื่อนๆเขาจะพากันแซวจนคนหันมามอง

 

“ ค่ะ “

 

“ อ่านหนังสือบ้างยัง? “

 

“ เตรียมตั้งแต่มอห้าแล้วค่ะ ☺️ “ ฉันตอบยิ้มๆ แต่ก็ไม่วายถูกพี่ชยินแซวอยู่ดี

 

“ พี่ก็เตรียมแล้วเหมือนกันครับ “

 

“ เตรียมหางานทำ? “ พี่เวหาเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

 

“ ฮึ เตรียมซิ่วไปบริหาร5555555 “

 

“ ฝ่ายทะเบียนไม่ถูกใจสิ่งนี้55555555 “ พี่กวินตอบแล้วหัวเราะอย่างชอบใจ จริงๆเพื่อนๆพี่เพลย์เนี่ยหน้าตาดีกันหมดเลยนะคะ..โดยเฉพาะพี่เขตแดนกับพี่ภาคภูมิ ที่แบบว่าออร่าจับสูงยาวเข่าดีเวอร์

 

“ ฝ่ายทะเบียนก็มาดิค้าบบ จะโบกให้คว่ำ 😏 “ พี่ชยินคงเป็นสายฮาของกลุ่มอะค่ะ ขี้แซวเป็นที่หนึ่งแถมยังยิ้มเก่งโคตรๆ..ถ้าเปรียบกับพี่เพลย์ก็คงคนละขั้วกันเลยอะ เมื่อกี้มีการทำไม้ทำมือเหมือนจะโบกเจ้าหน้าที่ฝ่ายทะเบียนด้วยนะ

 

“ สงสารรรร.. “ พี่ภาคภูมิว่าอย่างเห็นอกเห็นใจ แต่ก็ไม่วายถูกพี่เขตแดนขัดแข้งขัดขาจนได้

 

“ สงสารนักศึกษาเถอะสัส ไปขอเอกสารทีไรดึงหน้าตึงใส่ตลอด..ค่าเทอมกูเหยียบสองแสนพูดจาเหมือนกูขอเรียนฟรีไอ้เวร 😑

 

“ เห็นด้วยอย่างแรงครับเพื่อน55555555 “ พี่เวหาตบที่ไหล่พี่เขตแดนเบาๆอย่างเอาพรคคเอาพวก นี่ฉันไม่เข้าใจเลยทำไมพวกพี่ๆเขาถึงดูเคียดแค้นเจ้สหน้ที่ฝ่ายทะเบียนกันนัก เฮ้อ..แต่ก็เอาเถอะค่ะ ยังไงซะถ้าได้เข้ามาเรียนที่นี่ก็คงรู้เองนั่นแหละ

 

“ น้องแสนหวาน พ่อมารับละครับ.. “ พี่กวินพูดยิ้มๆแล้วจับโฟกัสไปทางพี่เพลย์ที่กำลังเดินมาหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกว่าปกติ..วันนี้เขาดูเท่มากในชุดช้อปวิศวะที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ว่าแต่ตอนมาด้วยกันเมื่อกี้ก็ไม่เห็นใส่นี่? แล้วเสื้อตัวนี้มาจากไหนล่ะเนี่ย?

 

“ ไอ้เพลย์ ทำหน้างี้มีเรื่องไรวะ? “

 

“ SQtv แม่งเล่นข่าวกูอีกละไอ้เหี้ย.. “ พี่เพลย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดข่าวที่ว่าส่งต่อให้เพื่อนๆเขาอ่านทันที แต่ตอนนั้นฉันไม่ได้ถามแทรกหรืออะไรหรอกนะคะเพราะเห็นว่าเครียดๆกันอยู่

 

“ ไอ้แฝดนรกหางานให้มึงอีกแล้วววว! เฮ้อ..ละตอนนี้มึงเอาไงเนี่ย? “ พี่กวินพออ่านจบก็โวยวายใหญ่เลยค่ะ

 

“ พวกมึงพอรู้จักใครที่ทำงานให้SQtvไหม? “ พี่เพลย์ถาม และทุกคนก็ส่ายหน้ากันหมด

 

“ ไม่มี..แต่สืบให้ได้ มึงอยากรู้อะไรล่ะ? “ พี่ภาคภูมิพูดขึ้น

 

“ สืบมาว่าใครเป็นคนสั่งให้เล่นข่าว..กูต้องรู้ภายในพรุ่งนี้ “ พี่เพลย์กดเสียงต่ำพร้อมกับกดมือถือส่งข้อความหาใครบางคนที่ฉันเดาว่าน่าจะเป็นลูกน้องของเขา

 

“ ถ้าเกินพรุ่งนี้อะ? “

 

“ ก็เป็นมะรืนไงสัส555555555 “ พี่ภาคภูมิถามอย่างจริงจัง แต่พี่ชยินก็นะ..ปล่อยมุกวอนตีนเพื่อนมากค่ะโดยเฉพาะตีนพี่เพลย์

 

“ ไอ้นี่ เล่นไม่รู้เวลาเดี๋ยวก็โดนหลังมือหรอก555555 “ พี่เวหาแซว

 

“ ไปขึ้นรถ.. “ พี่เพลย์หันมาพูดกับฉันเสียงเข้มก่อนจะเดินนำฉันกลับไปที่ลานจอดรถทันที..ในใจฉันตอนนั้นมันสับสนไปหมดค่ะ ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และไม่รู้ว่าพี่เพลย์เขากำลังจะไปไหนทำอะไรต่อ

 

เขาขับรถออกจากมหาลัยตรงขึ้นทางด่วนเหมือนเดิม..บรรยากาศภายในรถมันเงียบมาก เงียบจนฉันเริ่มทำตัวไม่ถูกเลยเลือกจะถามพี่เพลย์ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้

 

“ เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ? “

 

“ ....... “

 

“ เรารู้ได้ไหม? “

 

“ ..อ่าน “ พี่เพลย์ไม่ได้พูดอะไรมาก เขายื่นโทรศัพท์ที่เปิดหน้าข่าวทิ้งไว้อยู่ก่อนแล้วมาให้ฉันอ่าน แล้วขับรถต่อไปเงียบๆ

 

‘ SQtvด่วน! พบเจ้าของคลับสุดหรูชื่อดังกำลังเดินทางหลบหนีออกนอกประเทศ หลังจากกระแสข่าวฟอกเงินภายในคลับกำลังเป็นที่อื้อฉาวในแวดวงธุรกิจ และถูกชาวเน็ตวิพากษ์วิจารณ์เป็นอย่างมากถึงการทำงานที่หละหลวมของ ปปง.

 

ซึ่งทาง ปปง. เองก็ได้ออกมาให้สัมภาษณ์แล้วว่าจะดำเนินการสืบสวนข้อเท็จจริงให้เร็วที่สุด แต่ทั้งนี้ก็ยังไม่สามารถเอาผิดหรือสั่งปิดคลับดังกล่าวได้เนื่องจากมีหลักฐาน และพยานไม่เพียงพอ... ‘

 

ฉันนั่งอ่านข่าวจนหมดก็สรุปได้คร่าวๆค่ะว่าตอนนี้พี่พีชกลับถึงไทยแล้ว และคนที่มีรูปอยู่ในข่าวนั้นก็คือพี่พีชแน่ๆ..แต่ทำไมนักข่าวถึงได้พยายามโยงเรื่องนี้มาหาพี่เพลย์ได้ล่ะ แล้วไหนจะเรื่องฟอกเงินนั่นอีก..เขาทำมันจริงๆเหรอเนี่ย?

 

หลังจากอ้ำอึ้งไปพักใหญ่ๆฉันก็ตัดสินใจยื่นโทรศัพท์คืนให้พี่เพลย์ไป ตอนนี้เราลงจากทวงด่วนมาแล้วและกำลังติดไฟแดงอยู่..ซึ่งแน่นอนว่าบรรยากาศมันเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆเพราะวันนี้พี่เพลย์ไม่แตะเครื่องเสียงในรถเลยค่ะ ปกติเขาจะเปิดเพลงชิลๆฟัง..แต่วันนี้เงียบกริบสุดๆ

 

“ เราถามได้ไหม? “

 

“ อะไร.. “

 

“ ถามหลายๆอย่างเลยนะ “

 

“ เออ จะพูดก็พูด.. “ พี่เพลย์เริ่มขมวดคิ้ว

 

“ พี่เป็นเจ้าของที่นั่นจริงๆใช่ไหม? ค็อบบร้าคลับน่ะ “ ฉันพอจะได้ยินมาบ้างเรื่องคลับแห่งนี้ค่ะ แต่ส่วนใหญ่จะได้ยินพร้อมข่าวที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่..และชื่อมันก็คับคล้ายคับคลาว่าจะเป็นชื่อสถานที่เดียวกับนามบัตรสีดำที่พี่เพลย์เคยให้เอาไว้เลยด้วย

 

“ แค่ดูแล..พ่อฉันเจ้าของ “

 

“ สักวันมันก็ต้องเป็นของพี่อยู่ดี.. “

 

“ รู้ “

 

“ แต่ที่นั้นน่ะ ไม่ใช่แค่คลับธรรมดาใช่ไหม? เราจำนามบัตรที่พี่เคยให้เราได้.. “ ฉันพูดพร้อมกับหยิบเอานามบัตรใบนั้นออกมาจากกระเป๋าสตางค์ ด้านหนึ่งมันคือเบอร์โทร..และอีกด้านมันเขียนว่าค็อบบร้าคาสิโน

 

“ คนทั่วไปเข้าใจว่ามันคือคลับ..แต่ลูกค้าของที่นี่จะรู้ดีว่าข้างในนั้นมีอะไรมากกว่าเสียงเพลง กับค็อกเทล “

 

“ แต่ข่าวออกไปแบบนั้นคลับมีสิทธิ์ถูกตรวจค้นสูงมากเลยนะคะ.. “

 

“ ..ฉันจ่ายใต้โต๊ะต่อปีหลักสิบล้าน แล้วผู้มีอิทธิพลที่ถือหุ้นอยู่คงไม่ยอมให้ใครมาค้นง่ายๆแน่ ส่วนเรื่องข่าวเดี๋ยวคนมันก็ลืม..ตอนนี้ฉันสนไอ้คนที่สั่งให้เล่นข่าวมากกว่า “

 

“ พี่คง..ไม่ได้จะทำร้ายเขา ช..ใช่ไหม? “ ฉันถามอย่างตะกุกตะกัก เพราะสายตาและน้ำเสียงของพี่เพลย์มันฟังดูเหมือนเขากำลังโกรธมาก..แต่คงเป็นอารมณ์โกรธในแบบที่ไม่ได้โวยวายอะไรจึงทำให้น่ากลัวขึ้นเป็นสิบเท่าเลยล่ะค่ะ

 

“ ..เอาตีนเหยียบหน้า นี่นับรึเปล่า? “

 

“ เข้าข่ายเจตนาทำร้ายร่างกายแล้วค่ะ -.- “

 

“ นั่นสิ..ข้อหาเดียวมันจะไปสนุกอะไร 😏 “ พี่เพลย์แค่นหัวเราะในลำคออย่างประชดประชัน ผู้ชายคนนี้มีอารมณ์อีกหลายด้านที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อน..และแน่นอนว่าเขาเองก็ไม่ได้เปิดเผยมันออกมาทั้งหมด บางทีเขาก็เหมือนคนธรรมดาที่ไม่มีพิษมีภัย แต่บางทีเขาก็น่ากลัวจนเหมือนกับปีศาจร้ายในร่างมนุษย์

 

[เพลย์]

ตอนนี้ผมกำลังคิดอยู่ครับว่าจะจัดการไอ้ตัวต้นเหตุยังไงดี เพราะผมเบื่อเต็มทนแล้วถ้าสุดท้ายมันจะมาเล่นมุกทิ้งตัวลงคุกเข่าพร้อมกับยกมือไหว้ท่วมหัวขอโทษขอโพยอย่างนั้นอย่างนี้..เห็นแล้วจะอวกหวะ มุกซ้ำๆของพวกชอบล้วงคอหูเห่า

 

Rrrrrr! Rrrrrrr! Rrrrr!

 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพร้อมโชว์ชื่อปลายสายเด่นหราบนหน้าจอ..ผมเหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะหยิบมันขึ้นมากดรับทันที เพราะคนที่โทรมามันคือป๋าพี..พ่อของผมเอง

 

“ ฮัลโหลครับ.. “

 

“ ..อยู่ไหน? “

 

“ กำลังจะเข้าบ้านครับ ป๋ามีไร? “

 

“ ไปเจอกันที่ค็อบบร้า เดี๋ยวนี้.. “ ป๋าพีย้ำชัดในทุกๆคำทำให้ผมรู้เลยว่าเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้มันสำคัญแค่ไหน และต้องเกี่ยวข้องกับข่าวของไอ้พีชที่สนามบินด้วยแน่ๆ

 

“ ครับๆผมกำลังไป! “

 

“ อื่ม “

 

Tood!

 

เมื่อสายถูกตัดผมก็รีบเหยียบคันเร่งแล้วหาที่กลับรถทันที และแสนหวานเองเธอก็คงจะตกใจอยู่ไม่น้อยเลยที่จู่ๆผมเปลี่ยนเส้นทางการเดินรถกะทันหันแบบนี้

 

“ พี่จะไปไหนเหรอคะ? “

 

“ นั่งเงียบๆก่อน.. “ พักหลังมานี้ผมขับรถยนต์ตลอดครับเพราะยัยเด็กนี่ไม่ค่อยโอเคกับบิ๊กไบค์สักเท่าไหร่..ผมเลยตัดปัญหาแก้เสียงบ่นด้วยการเอารถยนต์ออกมาใช้แม่ง

 

“ อ..อย่าขับเร็วแบบนั้นสิคะ “

 

“ บอกให้เงียบไง..ใช้สมาธิอยู่ 😒 “ ผมเหลือบสายตาไปมองคนตัวเล็กที่นั่งกอดสายเข็มขัดแน่นแล้วเอ่ยเตือนเธออีกครั้งที่ความเร็วหนึ่งร้อยเจ็ดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง..ส่วนตัวผมชินกับความเร็วประมาณนี้นะ เพราะถ้ามีเวลาว่างๆผมกับป๋าชอบไปแข่งรถกันที่สนามของเพื่อนป๋าอยู่บ่อยๆ หรือจะเรียกว่าแข่งเป็นกิจวัตรเลยก็ยังได้

 

เฮ้อ..ตอนนี้แสนหวานนั่งเงียบเลยครับ เธอทำตามที่ผมบอกอย่างเคร่งครัดแถมยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองถนนหนทางรอบๆเลยด้วย..คงจะกลัวล่ะมั้ง ไม่รู้สิ

 

ณ Cobra Casino

ผมเหยียบขึ้นทางด่วนมาถึงที่บ่อนใช้เวลาสิบห้านาทีครับ..แต่ทางเข้าแม่งมีแต่รถนักข่าวมาจอดเต็มไปหมด ซึ่งรับประกันได้ว่าพวกนี้ไม่มีทางเข้าไปข้างในลานจอดรถของเราได้แน่นอนเพราะหนึ่งเลยคือไม่ใช่ลูกค้า และสองไม่มีบัตรผ่านประตู

 

“ ใส่แว่นนี่ไว้ แล้วตอนลงรถอย่าหันหน้าไปทางนักข่าวเด็ดขาด “ ผมหยิบแว่นกันแดดตัวเองยื่นให้แสนหวานใส่ ก่อนจะถอดเสื้อช้อปออกแล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อยีนที่ผมมักจะพกติดรถประจำ

 

กึก!

 

“ พวกมึงมายืนบัง! อย่าให้นักข่าวเห็นเด็กคนนี้! “ ผมรีบเปิดประตูลงจากรถ แล้วสั่งลูกน้องให้มาช่วยกันยืนกั้นไว้เป็นแนวยาว ซึ่งความจริงเราเข้ามาข้างในนี้แล้วนักข่าวไม่มีทางเห็นได้แน่นอน..แต่เพื่อความปลอดภัยต่างๆนาๆผมจะปล่อยให้รูปหน้าแสนหวานหลุดออกไปไม่ได้เด็ดขาด

 

“ ท่านรออยู่ในห้องแล้วครับคุณเพลย์.. “ ลูกน้องของป๋ารีบวิ่งออกมารับพร้อมกับช่วยกันยืนล้อมหลังเราจนทึบไปหมดเพื่อความปลอดภัยจากกล้อง ที่รอจับภาพอยู่ข้างนอกรั้วนั่น

 

“ อื่ม.. “

 

“ กับนักข่าวคุณเพลย์จะปล่อยไว้ข้างนอกก่อนไหมครับ? “

 

“ เอาไอ้พวกขี้เสือกปากไม่มีหูรูดออกไปจากที่ของกูให้หมด.. “

 

“ ครับ เดี๋ยวผมจัดการตรงนี้ให้ครับ “ ผมพยักหน้ารับแล้วรีบจูงมือแสนหวานเข้ามาข้างในโซนที่เป็นบ่อนทันที..แต่ปกติไม่ใช่ว่าใครจะเข้าออกตามอำเภอใจก็ได้หรอกนะ มันต้องได้รับการสอบประวัติ และตรวจสอบทรัพย์สินแล้วเท่านั้นถึงจะมีบัตรผ่านเข้ามาเล่นในบ่อนได้

 

“ คุณแคท..ฝากดูเด็กคนนี้หน่อย “ ผมพาแสนหวานเข้ามานั่งรอในห้องทำงานตัวเองพร้อมกับเดินไปเรียกเลขาให้มาช่วยดูแลเธอด้วย

 

“ ค่ะ “ แคทเป็นเลขาที่คอยจัดการเรื่องตารางงานของผม เรื่องคอนแทคต่างๆ และนอกจากนั้นแคทยังเป็นมือปืนชั้นดีของที่นี่เลยก็ว่าได้..เธออายุมากกว่าผมไปแค่สองปี แต่ฝีมือไม่เป็นรองใครเลยจริงๆ

 

“ พี่จะทิ้งเราไว้ที่นี่นานไหมคะ? ร..เรานั่งรถกลับบ้านได้นะ “ คนตัวเล็กตามมาดึงๆชายเสื้อผมเอาไว้ก่อนจะเอ่ยถามเสียงสั่นๆ

 

“ อย่าออกไปข้างนอกเด็ดขาด..ถ้านักข่าวรู้ว่าเธออยู่ที่นี่เรื่องถึงหูพ่อเธอแน่ “

 

“ ..ก็ได้ค่ะ😣 “ เธอดูหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนสายตากระวนกระวายไปหมด ผมก็อยากปลอบนะแต่ไม่รู้จะทำไงเพราะไม่เคยมานั่งปลอบผู้หญิงที่ไหนมาก่อนเลยน่ะสิ แต่เอาเป็นว่าครั้งนี้จะพูดให้ดีๆก็แล้วกัน

 

“ มันไม่มีอะไรหรอก..เดี๋ยวค่อยกลับด้วยกัน “

 

“ คุณรีบไปพบท่านเถอะค่ะ ทางนี้แคทดูแลเอง “

คุณแคทรีรวบรัดตัดรวามเพราะเธอเองก็รู้ดีว่าป๋าพีน่ะ เกลียดการรอเป็นที่สุด

 

“ อื่ม..เดี๋ยวมา “ ผมหันไปบอกกับแสนหวานแบบนั้นแล้วรีบออกจากห้องทำงานตรงมาที่ห้องรับรองแขกวีไอพีทันที แต่ถึงไม่บอกรู้ว่าป๋าต้องอยู่ข้างในแน่ๆเพราะการ์ดแม่งตามมายืนเฝ้ากันเป็นว่าเล่นเลย

 

กึก!

 

“ ป๋าหวัดดีครับ.. “ ผมเดินเข้าห้องก็แน่นอนว่าต้องเจอป๋า แต่สำหรับใครอีกคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆกันนั้นผมคิดไม่ถึงเลยว่าจะเจอมันที่นี่ด้วย

 

“ นั่ง “ สำเสียงเข้มขรึมเอ่ยบอกอย่างจริงจังทำให้ผมต้องหยุดความอ้ำอึ้งของตัวเองแล้วรีบนั่งลงตามคำสั่ง แต่ก็ไม่วายขอด่าไอ้ตัวต้นเรื่องหน่อยเถอะวะ

 

“ ..หาเรื่องให้กูจนได้นะไอ้เวร “

 

“ ใครจะไปรู้ว่าแม่งเล่นข่าวกันหน้าด้านๆ -.- “ นี่คือไอ้พีช แฝดนรก..เอ้ย!แฝดน้องของผมเอง..เราเหมือนกันจริงๆแค่หน้าตาครับ นอกนั้นก็แทบจะต่างกันอย่างสิ้นเชิง..ไม่ว่าจะเป็นความคิด ความชอบ นิสัย หรือแม้แต่การใช้ชีวิต

 

“ เพลย์..จะเอายังไงกับข่าว? “ ป๋าพีหันมาถาม

 

“ ผมให้เพื่อนสืบอยู่ครับว่าใครจงใจเล่นข่าวนี้ “

 

“ ได้เรื่องแล้วรีบบอกล่ะ.. “

 

“ ครับ “ ผมขานรับอย่างหนักแน่น

 

“ ป๋าคุยกับเสี่ยกิตติแล้ว..ไม่ต้องห่วงเรื่อง ปปง. “ เสี่ยกิตติแกเป็นผู้มีอิทธิพลคนหนึ่งในวงการครับ พอมีเสี่ยมาถือหุ้นด้วยอะไรๆก็ง่ายขึ้นเยอะ..ซึ่งก็เหมือนอย่างที่ผมพูดกับแสนหวานอะครับ ว่าถ้าจะมีการตรวจค้นจริงๆยังไงผู้ถือหุ้นก็ไม่มีทางยอม..ยิ่งเป็นผู้มีอิทธิพลแล้วล่ะก็ ยิ่งจะไม่ยอมง่ายๆเลยเพราะมันเสียผลประโยชน์

 

“ แล้วรูปไอ้พีชที่ว่อนเน็ตตอนนี้เอาไงดีป๋า? “

 

“ ไม่เอาไง ทิ้งไว้งั้นแหละ..กูหล่อดี ☺️ “ ไอ้พีชแทรกขึ้นยิ้มๆทันทีที่ได้ยินว่าเป็นเรื่องของตัวเอง แต่ผมล่ะหมั่นใส้มันจนริงๆ จะด่ามากก็ไม่ได้เดี๋ยวเข้าตัวเองหมด..หน้าตาเสือกเหมือนกันด้วยนะ

 

“ รูปพีชจะเอาไงก็ตามใจ ไม่ซีเรียส..แต่รูปเด็กคนนั้นที่หน้าคลับ ถ้ามีหลุดออกไปได้ก็จัดการซะ..อย่าให้เป็นปัญหาทีหลัง “

 

“ จะเช็คให้ดีอีกทีครับ “ ผมตอบ

 

“ เด็ก? เด็กไหน? “ ไอ้พีชทำตาโตแล้วหันมามองผมด้วยสีหน้าตื่นๆ

 

“ มึงน่าจะรู้จักดี.. “

 

“ ใคร? น้องแสนหวานอะนะ? “ คือมันก็ไม่แปลกหรอกครับที่ไอ้พีชมันจะเดาได้ถูกทันที เพราะก่อนที่เด็กนั่นจะเข้ามาอยู่ในบ้าน แม่ก็บอกและย้ำกับพวกผมไปแล้วว่าให้ช่วยกันดูแล..แต่ไอ้แฝดเวรมันหนีไปค่ายที่จีนซะก่อนน่ะสิ

 

“ เออ “ ผมตอบ

 

“ เอ้า!พาน้องมาด้วยก็ไม่พูด! “ ผมรู้ว่าไอ้พีชมันสนิทกับเด็กนั่นมาก..ถ้าสองคนเจอกันผมก็คงไม่มีอะไรต้องไปยุ่งเกี่ยวกับเด็กคนนี้อีก เพราะไอ้พีชมันคงไม่อยู่เฉยแน่ถ้ารู้ว่าผมดูแลเธอได้ไม่ดีเท่าที่ควร แถมยังพูดจาห่ามจนค่อนไปทางเหี้ยกับเธออีก

 

“ ก็มึงไม่ถาม.. “

 

“ เนี่ยป๋าดูดิ ไอ้เพลย์แม่งชอบกั๊กสาว -.- “ ผมลืมบอกอีกเรื่องนึงคือไอ้พีชโคตรขี้ฟ้องเลยครับ ตั้งแต่เล็กจนโตอะพูดจริงๆ

 

“ ..ถ้าไม่มีอะไรแล้วป๋าไปก่อน ไว้เจอกันที่บ้าน “ ป๋าคงปลงกับมันแล้วมั้งครับ ถึงได้ตัดบทเอาดื้อๆแล้วเดินออกจากห้องไปเลย..ส่วนไอ้พีชก็ไม่ต้องพูดถึง ตอนนี้มันมองหน้าผมแบบพร้อมจะวิ่งออกไปหาตามแสนหวานดัวตัวเองแล้วถ้าผมยังไม่ยอมบอกมันดีๆ

 

“ อะไรอีกไอ้สัส - - “

 

“ แสนหวานอยู่ไหน? บอกมาๆๆๆ! “

 

“ ห้องทำงานกู “

 

“ เค! “

 

ปั้ง!

 

ไอ้แฝดเวรนี่มันจะรีบอะไรขนาดนั้นวะ..ปิดประตูซะเสียงดังเลย ถ้าพังขึ้นมาผมจะหลังมือเข้าให้..ว่าแต่ตามไปดูสองคนนั้นหน่อยก็คงจะดี เพราะบังเอิญตอนนี้ผมมีเรื่องสำคัญจะสั่งให้คุณแคททำด้วยน่ะสิ

 

แต่ทว่าผมเดินไปยังไม่ทันจะถึงห้องทำงานก็ดันสวนกับคุณแคทเข้า หลายคนอาจจะคิดว่าเป็นเรื่องปกติจะสนใจทำไมแค่เดินสวนกัน..สำหรับคนอื่นอาจจะใช่ แต่สำหรับผมสำหรับที่นี่มันไม่ใช่

 

ทุกคำสั่งที่ผมบอกไปไม่ว่าใครก็ตามถ้าตกปากรับคำผมแล้วก็ต้องปฏิบัติหน้าที่อย่างเคร่งครัด เหมือนอย่างผมสั่งให้เธอดูแลเด็กนั่น..แต่ทำไมตอนนี้ถึงได้ออกมาเดินเพ่นพ่านแบบนี้ล่ะ

 

“ อ่าว ทำไมออกมา? “ ผมกอดออกแล้วถามเธอทันที

 

“ คุณพีชบอกให้ออกมาค่ะ “

 

“ ..ไอ้น้องเวร “ ผมสบถกับตัวเองเบาๆ

 

“ ว่าอะไรนะคะ? “

 

“ ช่างเถอะ..เอาเป็นว่าพรุ่งนี้บ่ายคุณช่วยไปงานประมูลที่ยูนิตสุดท้ายบนโรงแรมมิราเคิลแทนผมหน่อย “

 

“ โรงแรมในเครือพัชรกานต์กุลน่ะเหรอคะ? “ คุณแคทถาม

 

“ ใช่ “

 

“ ทำไมคุณเพลย์ไม่ติดต่อผ่านท่านพชรพลไปเลยล่ะคะ พอดีแคทเห็นว่าภรรยาท่านเป็นเพื่อนสนิทของคุณเพลินด้วยมันน่าจะง่ายกว่า.. “

 

ผมรู้ครับว่าโรงแรมมิราเคิลเป็นของภรรยาท่านพชรพล ซึ่งก็คือน้าปลายฝนเพื่อนสนิทแม่ผมเอง และท่านที่กำลังพูดถึงก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกครับ เป็นอาพายุเพื่อนสนิทของป๋าพีเช่นกัน..ถึงแม้ว่าอาจะมีศักดิ์เป็นพี่ชายของแม่ผมก็ไม่อยากเรียกว่าลุงอะครับ มันดูแก่เกินไปเรียกอาดีกว่าเยอะ

 

“ ผมลองคุยเรื่องนี้กับแม่แล้ว น้าปลายฝนบอกว่าทางเราติดต่อมาช้าเกินไป..ทางนั้นเขาส่งจดหมายเชิญให้ธุรกิจที่สนใจเข้ามาร่วมประมูลไปแล้ว ถ้ายกเลิกกลางคันมันน่าเกลียด.. “

 

“ เข้าใจค่ะ ว่าแต่คุณเพลย์ให้ไม่เกินเท่าไหร่คะ สำหรับการประมูลนี้? “

 

“ เท่าไหร่เท่ากัน..เอามาให้ได้ก็พอ ทำเลชั้นบนสุดของโรงแรมนี้ดีมากมันทำอะไรได้อีกหลายอย่างเลยล่ะ “ ผมตอบ

 

“ แต่มันจะไม่มากเกินไปเหรอคะคุณเพลย์? ถ้าเกิดเราได้มาในราคาที่สูง “

 

“ ผมดีลราคาซื้อจริงกับน้าปลายฝนไว้แล้ว คุณไปประมูลให้ได้ก็พอ.. “

 

“ ค่ะ “ หลังจากสั่งงานคุณแคทเสร็จผมก็รีบสาวเท้าตรงเข้าไปในห้องทำงานทันที ก่อนจะพบว่าแสนหวานเธอกำลังนั่งหัวเราะอย่างมีความสุขกับไอ้พีช..ซึ่งผมก็ไม่รู้หรอกว่าพวกนั้นคุยเรื่องอะไรกัน และไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกมีความอิจฉาเล็กๆเกิดขึ้นภายในใจแบบนี้

 

กึก!

 

“ ..อันนี้ซื้อให้หนูเหรอคะ? “ แสนหวานรับของจากมือไอ้พีชแล้วฉีกยิ้มกว้าง สรรพนามที่เธอใช้แทนตัวเองกับไอ้พีชมันต่างจากผมมาก..อาจจะเพราะสองคนนั้นสนิทกันมาตั้งแต่เด็กก็ได้ เลยทำให้อะไรๆที่เด็กคนนี้แสดงออกมามันต่างกัน

 

“ ใช่ครับ “ ไอ้พีชขานรับ

 

“ ไว้ถึงบ้านแล้วจะเปิดดูนะคะ “

 

“ ..จะคุยกันอีกนานไหม? 😒 “ ผมถามแทรกแล้วเดินไปทิ้งตัวลงนั่งที่โต๊ะทำงานก่อนจะเปิดอ่านเอกสารใหม่ที่คุณแคทมักจะเอามาวางไว้เพื่อรอผมเซ็นอนุมัติเรื่องต่างๆในแต่ละสัปดาห์

 

“ พี่เพลย์..จะกลับรึยังคะ? “ ยัยตัวเล็กหันมาถาม

 

“ เดี๋ยวแสนหวานกลับพร้อมพี่ก็ได้นะ ไปกับไอ้เพลย์อันตรายจะตาย..แม่งชอบขับรถเร็ว 😑 “ กวนตีนกูไม่เลิกจริงนะมึงนี่

 

“ มึงช้ามากมั้งไอ้ควาย.. “ ผมตอบ

 

“ วันนี้ช้าแน่นอนกูมีคนขับรถละ “

 

“ เรื่องของมึง “ ผมลืมไปว่าวันนี้ไอ้พีชมันเพิ่งลงเครื่อง แล้วตอนมาที่นี่ก็คงมากับคนรถที่ป๋าส่งไปรับแน่ๆ

 

“ อ..อย่าทะเลาะกันเลยค่ะ “ ยัยตัวเล็กพูดขึ้นเบาๆราวกับกำลังเข้าใจว่าผมกับไอ้พีชทะเลาะกันจริงๆ

 

“ พี่กับไอ้เพลย์คุยกันแบบนี้ปกติแหละ ไม่ต้องแปลกใจหรอก5555555555 “

 

“ มึงจะพาเด็กนี่กลับด้วยก็ตามใจ..กูจะได้เอาเวลาไปทำอย่างอื่น “ ผมว่าอย่างนั้นแล้วก้มหน้าลงเซ็นเอกสารต่อ

 

“ ดี กูจะพาน้องไปกินข้าว..เดี๋ยวบอกคุณแคทโทรจองโต๊ะที่เลอเชแปบ “

 

กึก!

 

พอไอ้พีชมันพูดจบมันก็รีบออกจากห้องไปตามคุณแคททันที ซึ่งผมเดาว่าตอนนี้เธอคงกำลังคุยโทรศัพท์กับทางธนาคารอยู่เพื่อเตรียมวงเงินสำหรับการประมูลที่ชั้นดาดฟ้าวันพรุ่งนี้

 

“ ...ไหนบอกว่าจะกลับด้วยกันไงคะ “ แสนหวานทำหน้าหงอยลงนิดหน่อย ต่างกับตอนที่มีไอ้พีชนั่งอยู่ข้างๆอย่างสิ้นเชิง..แต่ก็จริงอยู่หรอกที่ผมบอกเธอไปตอนแรกว่าเราจะกลับด้วยกันน่ะ

 

“ ทำไม อยากกลับด้วยกันเหรอ? 😒

 

“ ......... “ แสนหวานมีสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย และใช่..เธอไม่ตอบคำถามผม

 

“ ..เธอไปกับไอ้พีชเถอะ ฉันมีเรื่องต้องรีบไปจัดการ “

 

“ แล้ว..พี่จะกลับบ้านกี่โมงเหรอคะ? “

 

“ คงไม่ดึกมาก มั้ง..มีอะไร? “ ผมถามด้วยความสงสัย

 

“ คือกระเป๋าเราอยู่ในรถพี่..เราต้องแก้การบ้านฟิสิกส์ส่งครูพรุ่งนี้น่ะค่ะ “

 

“ อื่ม..จะรีบกลับละกัน “

 

“ เรารอนะคะ ☺️ “ แสนหวานตอบกลับผมด้วยรอยยิ้มอ่อนๆพร้อมกับยกมือไหว้ขอบคุณผมล่วงหน้า..ทว่าถ้อยคำของเธอมันกลับทำให้ผมรู้สึกหวิวๆในใจอย่างบอกไม่ถูก เด็กนี่เรียบร้อยเรื่องนั้นผมดูออก และผมก็รู้ดีคำว่ารอของเธอไม่ได้หมายถึงตัวผมแต่เป็นการบ้าน..แล้วทำไมล่ะ

 

..ทำไมผมต้องมารู้สึกอะไรแปลกๆด้วย โคตรจะไม่เข้าใจเลยให้ตายเถอะ

 

—————————————————

#ความเพลย์ความพีชที่กัดกันตลอดเวลานี้😂

 

ความคิดเห็น