เรื่องที่ 5 มาเสิร์ฟแล้วจ้าาาา ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนนะคะ : )

ชื่อตอน : Catch My Breath 45

คำค้น : ไค Kai ไอริส Iris Catch My Breath

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2562 17:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Catch My Breath 45
แบบอักษร

 

วันรุ่งขึ้น ณคุณพาคนรักมาพบผู้เป็นแม่ตามคำสัญญา ลิลลี่แต่งตัวธรรมดา แต่ยังคงต้องใส่หมวกแก็ปและแมสปิดบังใบหน้า เพราะเธอค่อนข้างมีชื่อเสียงในไทยแล้ว จึงต้องมีการคุ้มกันพิเศษ เมื่อถึงที่หมาย เธอสำรวจสถานที่โดยรอบ ร่างบางเดินตามทางมาเรื่อยๆ นัยน์ตาหวานแดงก่ำ ภายในใจเริ่มรู้สึกหวั่น คำถามมากมายที่เคยได้ยินผุดเข้ามาในหัวเธออีกครั้ง จนกระทั่ง เจ้าหน้าที่พาเธอมารอที่ห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ห้องหนึ่ง  

ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่พาหญิงสูงวัยคนหนึ่งเข้ามาหาเธอ ลิลลี่วิ่งไปหาผู้เป็นแม่ มือเล็กพยายามสัมผัสมือของอีกคนผ่านกระจกสีใส ที่วางกั้นไว้ตรงกลางระหว่างทั้งสอง เสียงร่ำไห้ของสองแม่ลูก ได้ยินไปถึงคนที่ยืนรออยู่ด้านนอก เขาเองก็ไม่ได้อยากให้เหตุการณ์มันเป็นแบบนี้ แต่ทุกอย่างมันเป็นไปตามกฎหมาย ณคุณปล่อยให้สองแม่ลูกได้คุยกัน เขายอมซื้อเวลาให้เธอได้อยู่กับแม่นานที่สุดเท่าที่จะทำได้  

“ พี่คุณ มานั่งทำอะไรตรงนี้คะ ” เสียงหวานเอ่ยทัก เห็นพี่ชายนั่งคอตกอยู่ด้านนอก  

“ พี่พาลิลลี่มาเยี่ยมคุณน้า ไอริสมาคนเดียวเหรอ ”  

“ ไคยืนคุยกับเพื่อนอยู่ด้านนอกค่ะ วันนี้ไอริสเอาอาหารมาเยี่ยมคุณป้า ”  

“ เข้าไปตอนนี้เลยก็ได้นะ ลิลลี่อยู่ข้างในนานแล้ว พี่... ” เห็นเธอร้องไห้เขาเองก็พลอยเจ็บปวดไปด้วย ดีเหมือนกันที่ไอริสมาได้ถูกเวลา 

“ นั่งฟังสองคนร้องไห้นานแล้วใช่ไหมคะ ” 

“ อืม ฝากด้วยนะ ” 

ไอริสรีบเดินเข้าไปห้องเยี่ยมนักโทษก่อนจะหมดเวลา สัมผัสได้ถึงบรรยากาศแห่งความโศกเศร้า วันนี้เธอตั้งใจมาปลดปล่อยทุกชีวิตให้พ้นจากความโศกเศร้า 

“ หมดเวลาของคุณแล้วครับ ” 

“ ไว้หนูจะกลับมาเยี่ยมอีกนะคะ คุณแม่ต้องเข้มแข็งนะคะ หนูจะหาทางช่วยคุณแม่ให้ได้ ” 

“ แค่ได้เห็นหน้าหนูวันนี้ แม่ก็ดีใจแล้ว ตั้งใจทำงานนะ แม่รักน้องลิลนะลูก ” 

“ เชิญคนถัดไปครับ ” ไอริสบีบมือบางของเพื่อนรักอย่างให้กำลังใจ ก่อนเดินสวนกันออกจากห้อง 

“ มาสมน้ำหน้าฉันทุกเดือนไม่เบื่อหรือไง ” 

“ คุณอ่านไดอารี่ของแม่จบหรือยัง ” 

“ ฉันโยนมันทิ้งไปแล้ว ” 

“ จนถึงวันนี้คุณยังเกลียดน้องสาวตัวเองอยู่ไหม ” 

“ ฮึก แกจะมาเพื่อซ้ำเติมฉันจริงๆใช่ไหม นังหลานบ้า ” 

บุปผากลับมาสะอื้นไห้อีกครั้ง เธออ่านไดอารี่เล่มนั้นของเฟื่องฟ้าหมดทุกหน้าแล้ว มาถึงวันนี้เธอสำนึกได้แล้วว่าครอบครัว คือ สิ่งที่สำคัญกับเราที่สุด สุดท้ายเวรกรรมก็กลับมาเล่นงานเธอ ต้องอยู่ห่างลูก เหมือนกับที่เธอทำให้น้องสาวต้องละเห็ดออกไปอยู่แดนไกล ทั้งๆที่นายขจรไม่เคยอยากอยู่ห่างลูกสักคน ชีวิตของเธอต้องมาตกอับถึงขีดสุด เพราะความรัก โลภ โกรธ หลง มันปิดหูปิดตา และปิดใจ ทำให้เธอลงมือทำสิ่งที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต 

“ หนูเอาอาหารมาให้ หวังว่าคุณจะไม่โยนมันทิ้ง ” 

“ ฉันไม่กิน! แล้วไม่ต้องทำอะไรมาให้ฉันอีก ฮึก แค่นี้ฉันก็สมเพชตัวเองมากพอแล้ว " 

“ คุณไม่อยากออกไปเยี่ยมลูกคุณที่นอนป่วยอยู่โรงพยาบาลเหรอ อยากให้คนอื่นตราหน้าลูกสาวของคุณว่ามีแม่ขี้คุกเหรอ ลิลลี่จะอายแค่ไหนถ้าต้องมาเยี่ยมคุณบ่อยๆ แล้วข่าวนี้เกิดหลุดไปคุณคิดบ้างไหม ”  

“ ฉันเป็นแม่ที่แย่มากเลยใช่ไหม ฮือๆ ” 

“ หนูจะอโหสิกรรมให้ทุกอย่าง แต่คุณต้องกินอาหารในกล่องนี้ให้หมด คิดซะว่าทำเพื่อลูกของคุณ...ได้ไหม ” 

เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้ารับ ไอริสหันหลังกลับเตรียมเดินออกจากห้อง เสียงแหลมตะโกนตามหลังมา จนเธอต้องเหลียวหลังกลับไปมองอย่างไม่เชื่อหู 

“ ฉันขอโทษ...ฮึกก ” 

เธอเห็นสายตารู้สึกผิดในแววตาของหญิงสูงวัยตรงหน้า ความรู้สึกอึดอัดภายในเหมือนได้รับการปลดปล่อย คิดไม่ผิดจริงๆที่นำอาหารมาให้เธอในวันนี้ จากนี้ไปคงจะมีแต่เรื่องราวดีๆตามมา  

ไครีบกลับมาแต่งตัว เตรียมความพร้อม คืนนี้เขามีภารกิจด่วนและสำคัญมาก  

“ จะไปแล้วเหรอ ” 

“ ใช่ อย่าลืมกินข้าวนะ ล็อคห้องดีๆด้วย ” 

“ จะกลับดึกไหม ” 

“ อาจจะ...อย่านอนดึกนะ ง่วงก็หลับได้เลย รักนะ จุ๊บ ”  ไคก้มลงจุมพิตบนหน้าผากนวลเบาๆ ก่อนผละจากไปในทันที  

ดวงตากลมโต จ้องมองแผ่นหลังกว้างค่อยๆเดินห่างไป เธอเป็นห่วงเขาทุกครั้งที่ต้องออกไปข้างนอกกลางดึก แม้จะยังไม่รู้ชัดว่าเขาทำงานอะไร แต่ที่แน่ๆคงไม่ใช่งานปกติที่ชาวบ้านเขาทำกัน 

 

ทีมงานคุณภาพของไค ยังไม่ได้บินกลับไปทันทีเมื่อปิดคดีเสร็จ พวกเขาสละเวลาเที่ยวมาช่วยเพื่อนรักทำภารกิจที่เหลือให้เสร็จสิ้น 

“ วันนี้มีนักโทษหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน 1 คน ร่างนี้ต้องแยกไปเก็บดีๆนะ อย่าไปรวมกับฝั่งศพไร้ญาติ เดี๋ยวผู้คุมจะมาตรวจสอบ ” 

“ ครับ ” บุรุษพยาบาลจำเป็นรับคำ ก่อนจะเข็นร่างไร้สติไปเก็บไว้อีกห้อง  

“ อย่าพึ่งไปค่ะ ฮึกกก แม่คะ ตื่นมาคุยกับลิลลี่ก่อนได้ไหม อย่าทิ้งหนูไปแบบนี้... ฮือออๆ ”  

ร่างบางวิ่งเข้ามากอดร่างแน่นิ่งของผู้เป็นแม่ พึ่งจะห่างกันแค่ไม่กี่ชั่วโมง ตกเย็นเธอได้รับข่าวร้ายจากทางเรือนจำว่าบุปผาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล และทีมแพทย์ไม่สามารถยื้อชีวิตไว้ได้ สองพี่น้องพากันร่ำไห้อยู่นาน จนกระทั่งเจ้าหน้าที่พาร่างไร้วิญญาณของผู้เป็นแม่ย้ายไปเก็บที่ห้องดับจิต 

อีกไม่กี่ชั่วโมงจะใกล้เข้าเช้าวันใหม่ ไคที่พึ่งกลับมาถึงคอนโด กำลังจะล้มตัวนอน แต่กลับสะดุ้งตกใจ เมื่อเห็นคนรัก นั่งเหม่อลอยอยู่ปลายเตียงในความมืด  

“ เห้ยย...ไอริส ทำไมยังไม่นอนอีก ” 

“ กลับมาแล้วเหรอ ” 

“ จ้ะ...นอนกันไหม ง่วงมากเลย ” 

“ ไปโรงบาลมาเหรอกลิ่นยาเต็มเลย อาบน้ำก่อนไหม ” 

“ ได้กลิ่นเหรอ...ไปอาบก็ได้ ” 

เธอจะไม่ถามอะไร เธออยากให้เขาเล่าทุกอย่างให้ฟังด้วยตัวเอง นานแค่ไหนก็จะรอ 

“ ฉันรอนายเล่าให้ฟังอยู่นะ ” 

 

 

######################## 

ฟ้าหลังฝนกำลังจะตามมาเน้อออ 

จนป่านนี้ ไคก็ยังไม่บอกไอริสว่าทำงานอะไร มันน่าางอนซะให้เข็ด 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว