ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 450

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2562 16:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9
แบบอักษร

 

 

 

"เมื่อไหร่นายจะฟื้นนะจิ่งอวี๋ นอนเฉยๆแบบนี้ไม่เบื่อรึไง" เสียงหวานของโจวโจวพูดข้างหูเบาๆของจิ่งอวี๋ที่นอนหลับนิ่งอยู่ มือบางจับขึ้นมากุมแล้วเอามาวางไว้แนบแก้ม นิ้วเล็กสอดเข้าไปจับนิ้วใหญ่จนครบทุกนิ้ว หลังมือหนาของจิ่งอวี๋แนบลงไปแก้มนุ่มของโจวโจว  

 

"ทำไมล่ะโจวโจว นายเบื่อที่จะดูแลฉันแล้วหรอ" เสียงทุ้มของวิญญาณจิ่งอวี๋พูดขึ้นตรงใบหูเล็กของโจวโจว โจวโจวหันหน้าไปมองตามเสียงพูดของวิญญาณจิ่งอวี๋ ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ  

 

"ใช่ ฉันเบื่อแล้ว" เสียงหวานพูดแบบไม่จริงจังนัก ใบหน้าหวานยกยิ้มอย่างกวนประสาทให้วิญญาณร่างสูงข้างๆ จมูกโด่งถูกวิญญาณจิ่งอวี๋จับแล้วโยกไปมาอย่างหมั้นเขี้ยว โจวโจวยิ้มแล้วผลักมือวิญญาณจิ่งอวี๋ออกจากจมูกโด่งรั้นของตัวเอง  

 

"พูดแบบนี้ เดี๋ยวโดนทำโทษนะโจวโจว" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดเสียงเข้ม โจวโจวยิ้มหน้าระรื่นเย้ยวิญญาณจิ่งอวี๋ข้างหน้า 

 

"เป็นแค่วิญญาณจะทำอะไรฉันได้ แน่จริงก็ฟื้นขึ้นมาเร็วๆสิ" เสียงโจวโจวพูด ใบหน้าหวานยังคงยิ้มเย้าวิญญาณจิ่งอวี๋อยู่อย่างนั้น วิญญาณยกยิ้มแล้วก้มลงฟัดแก้มใสตรงหน้าฟอดใหญ่  

 

"นี่แน่ะ ๆจุ๊บๆ" เสียงวิญญาณจิ่งอวี๋พูดพร้อมเสียงกดจูบลงไปที่แก้มขาวอย่างแรง ใบหน้าของโจวโจวถูกมือใหญ่ของวิญญาณจิ่งอวี๋จับล็อค ปากบางกดจูบลงไปบนแก้มนิ่มซ้ำๆจนแก้มขาวขึ้นสี 

 

"ปล่อยนะจิ่งอวี๋ แก้มฉันช้ำหมดแล้ว 555 จิ่งอวี๋ปล่อย" เสียงพูดบวกกับเสียงหัวเราะสั่งให้วิญญาณจิ่งอวี๋หยุดทำ วิญญาณจิ่งอวี๋บดจูบไปอีกสองสามทีจึงปล่อยมือออกจากแก้มนิ่ม พวงแก้มขาวของโจวโจวแดงก่ำจนเห็นได้ชัด  

 

"แก้มฉันช้ำหมดแล้วนะ" โจวโจวพูด มือบางยกขึ้นกุมแก้มร้อนของตัวเองทั้งสองข้าง ริมฝีปากอิ่มยู่ขึ้นแบบไม่พอใจมากนัก วิญญาณยกยิ้มมือหนายกขึ้นลูบลงไปบนผมนิ่มสวยของโจวโจวเบาๆ 

 

"ฉันขอโทษ" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดขอโทษพร้อมรอยยิ้มหวานส่งให้โจวโจว  

 

"ไม่ต้องเลย ฉันงอนนายแล้วจิ่งอวี๋" เสียงหวานพูดงอน หัวกลมของโจวโจวสะบัดออกจากมือของวิญญาณจิ่งอวี๋เบาๆ  

 

"งอนฉันจริงรึเปล่าโจวโจว" เสียงวิญญาณจิ่งอวี๋เอ่ยถามคนหน้ายู่ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความกังวล  

 

"งอนจริงๆน่ะสิ คืนนี้ไม่ต้องมานอนกอดเลยนะ" โจวโจวพูดแล้วลุกออกจากเก้าอี้ข้างคนไข้ วิญญาณจิ่งอวี๋ลุกขึ้นเดินตามหลังโจวโจวที่เดินลงไปนั่งบนโซฟาตัวยาว  

 

"อย่างอนได้มั้ยโจวโจว" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดเสียงอ่อย ใบหน้าหล่อดูเศร้าลงจนโจวโจวเห็นถึงกับใจอ่อน ถึงจะใจอ่อนแต่ก็ไม่ยอมง่ายๆหรอกนะ  

 

"ไม่" เสียงหวานพูดแล้วล้มตัวลงนอนบนโซฟา มือบางดึงผ้าห่มที่อยู่ปลายเท้าขึ้นมาห่มปกปิดร่างกาย  

 

"โจวโจว" วิญญาณจิ่งอวี๋ทรุดตัวนั่งลงไปที่พื้นตรงหน้าโจวโจวที่นอนอยู่บนโซฟา เสียงเรียกชื่อเขาช่างแผ่วเบานัก  

 

"ไม่ต้องเรียกเลย ไม่ให้กอดก็คือไม่ให้กอด" เสียงหวานพูดกำชับ ดวงตาสวยหลับลงพร้อมอ้าปากหาว วิญญาณจิ่งอวี๋ได้แต่นั่งเกยแขนอยู่บนโซฟาใบหน้าหวานที่หลับตาพริ้ม  

 

"ฝันดีนะที่รัก" วิญญาณจิ่งอวี๋ส่งเสียงพูดเบาๆ ใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาอยู่ยกยิ้มหวานส่งให้ วิญญาณจิ่งอวี๋ยกยิ้มตอบถึงอีกคนที่นอนอยู่จะไม่เห็นแต่เขาก็อยากจะยิ้ม วิญญาณจิ่งอวี๋ได้แต่นั่งจ้องคนนอนอยู่อย่างนั้น ใจจริงก็อยากจะฝืนคำสั่งเข้าไปนอน แต่เห็นอีกคนหลับสบายก็ไม่อยากกวนใจ วิญญาณจิ่งอวี๋จึงทำได้แค่นั่งมองอีกคนเท่านั้น  

 

"แม่โจวหลับแล้วหรอ" เสียงของวิญญาณน้อยต้าซู่ถามขึ้นจากด้านหลัง วิญญาณจิ่งอวี๋หันไปมองแล้วพยักหน้าเป็นคำตอบ  

 

"พ่อจิ่ง ออกไปคุยกับหนูข้างนอกหน่อย หนูมีเรื่องจะคุยด้วย" วิญญาณน้อยต้าซู่พูด วิญญาณจิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง วิญญาณต้าซู่จูงมือวิญญาณจิ่งอวี๋แล้วแวปหายออกจากห้องไป  

 

"มีอะไรจะคุยกับฉันหรอต้าซู่" วิญญาณจิ่งอวี๋ถามวิญญาณน้อย หลังจากมาถึงชั้นดาดฟ้าของโรงพยาบาลวิญญาณต้าซู่ก็ยังยืนเงียบอยู่ ดวงจันทร์บนท้องฟ้าส่องสว่างพร้อมกับดวงดาวที่เปร่งประกายสวยงาม วันหลังต้องชวนโจวโจวออกมาดูดาวด้วยกันบ้าง วิญญาณจิ่งอวี๋เงยหน้ามองดูพระจันทร์สีทองอยู่บนฟ้าด้วยรอยยิ้ม  

 

"อีกไม่นานพ่อจะฟื้นแล้วนะ หลังจากพ้นคืนนี้ไป พลังงานวิญญาณของพ่อก็จะน้อยลง ต่อไปพ่อจะสัมผัสโจวโจวไม่ได้อีก" เสียงวิญญาณต้าซู่พูดขึ้น ทำให้วิญญาณจิ่งอวี๋ละสายตาจากพระจันทร์สีสวย  

 

"นายพูดจริงหรอต้าซู่ ฉันจะฟื้นมาเจอโจวโจวแล้วใช่มั้ย" เสียงวิญญาณจิ่งอวี๋พูดด้วยความดีใจ ปาฏิหาริย์ที่เขาหวังไว้ใกล้จะเป็นความจริงแล้ว  

 

"จริงสิ อีกสามวันวิญญาณของพ่อจะเข้าร่างแล้ว นับจากคืนนี้ไปพลังวิญญาณของพ่อก็จะลดลงไปเรื่อยๆ จากที่สัมผัสตัวโจวโจวได้ ต่อไปพ่อก็จะทำไม่ได้" วิญญาณต้าซู่ วิญญาณจิ่งอวี๋พยักหน้ารับฟัง ถึงในใจจะรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้สัมผัสร่างนิ่มของโจวโจว แต่ก็ไม่เป็นไรถ้าเขาฟื้นเขาจะกอดโจวโจวให้แน่นที่สุดเลย วิญญาณจิ่งอวี๋ยกยิ้มด้วยความดีใจ อยากรู้ว่าเขาฟื้นโจวโจวจะทำหน้ายังไง  

 

"โจวโจว ต้องดีใจมากๆแน่เลยต้าซู่ ขอบใจนายมากนะที่มาบอก" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดด้วยน้ำเสียงดีใจ วิญญาณต้าซู่ยืนมองวิญญาณจิ่งอวี๋ด้วยใบหน้าเรียบเฉย วิญญาณจิ่งอวี๋มองด้วยความแปลกใจ  

 

"นายไม่ดีใจหรอต้าซู่ นายไม่ต้องกลัวว่าถ้าฉันฟื้น ฉันจะทิ้งนายนะ ฉันสัญญาไม่ทิ้งนายแน่ๆ" วิญญาณจิ่งอวี๋คุกเข่าพูดกับวิญญาณต้าซู่ตรงหน้า มือหนากุมมือเล็กของวิญญาณต้าซู่เอาไว้แนบแน่น  

 

"แต่ถ้าพ่อฟื้น พ่อจะลืมเรื่องราวตอนเป็นวิญญาณทั้งหมด รวมถึงโจวโจวคนที่พ่อรักในโลกวิญญาณด้วย" เสียงของวิญญาณต้าซู่พูดเสียงเศร้า ดวงตาเล็กมีแววเศร้าใจอยู่จนเห็นได้ชัด วิญญาณจิ่งอวี๋นิ่งอึ้งไปเมื่อได้รับรู้ความจริงข้อนี้  

 

"โจวโจว" วิญญาณจิ่งอวี๋เอ่ยเรียกชื่อคนรักเสียงแผ่ว ดวงตาคมเคลือบไปด้วยก้อนน้ำสีใสอยู่ในนั้นจนชุ่มดวงตา  

 

"ใช่ โจวโจวจะอยู่ยังไง ถ้าพ่อฟื้นมาแล้วลืมเขา แม่ต้องเสียใจมากแน่ๆ" วิญญาณต้าซู่พูดเสียงเศร้า วิญญาณจิ่งอวี๋ทรุดตัวนั่งล้มลงไปบนพื้นอย่างหมดแรง น้ำตาสีใสไหลหล่นลงบนแก้มหนาจนเปียกชื่น วิญญาณจิ่งอวี๋เดินกลับเข้ามาในห้องพักฟื้น วิญญาณร่างสูงล้มตัวลงนอนซ้อนด้านหลังของโจวโจวที่หลับตาพริ้มอยู่ ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยแล้วนอนหลับต่อ วิญญาณจิ่งอวี๋โอบกอดร่างบางของโจวโจวทันที น้ำตาสีใสของวิญญาณจิ่งอวี๋หยดลงไปบนแก้มใสของโจวโจว โจวโจวกระพริบตาตื่นเมื่อรู้สึกเปียกชื้นอยู่บนผิวแก้ม ใบหน้าหวานหันไปมองใบหน้าหล่อที่อยู่ด้านหลัง วิญญาณจิ่งอวี๋ทำหน้าเศร้าพร้อมกับน้ำตาสีใสไหลอาบแก้ม 

 

"จิ่งอวี๋ นายร้องไห้ทำไม" โจวโจวพูด ดวงตาหวานเบิกตากว้างมองวิญญาณจิ่งอวี๋ด้วยความเป็นห่วง โจวโจวจะขยับตัวลุกขึ้นแต่ก็โดนวิญญาณจิ่งอวี๋โอบกอดเอาไว้  

 

"โจวโจว ฉันขอกอดนายแบบนี้ได้มั้ย นายอย่าเพิ่งลุกขึ้นไปไหนได้รึเปล่า" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดพร้อมกระชับกอดร่างบางให้แน่นขึ้น โจวโจวนอนนิ่งให้วิญญาณจิ่งอวี๋ได้กอด  

 

"ร้องไห้ทำไมจิ่งอวี๋" โจวโจวถามวิญญาณจิ่งอวี๋ วิญญาณจิ่งอวี๋เกยคางวางบนซอกคอหอมจนแก้มทั้งสองแนบเข้าหากัน  

 

"ต้าซู่บอกว่า อีกสามวันฉันจะฟื้นแล้ว" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดเสียงสั่น โจวโจวหันหน้ามองวิญญาณจิ่งอวี๋ด้านหลังอย่างตกตะลึง สักพักก็ยกยิ้มเมื่อตั้งสติได้  

 

"นายดีใจจนร้องไห้เลยรึไง" โจวโจวพูดยิ้มๆ เขาก็ดีใจไม่ต่างจากจิ่งอวี๋เลย วิญญาณจิ่งอวี๋โอบกอดโจวโจวแน่นพร้อมแนบแก้มลงไปบนแก้มใสอีกรอบ  

 

"พ้นจากคืนนี้ไปฉันจะกอดนายแบบนี้ไม่ได้อีก นายจะสัมผัสวิญญาณฉันไม่ได้อีกหลังจากคืนนี้" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดเสียงเศร้า โจวโจวใจหายวาบเมื่อได้ยินวิญญาณจิ่งอวี๋พูด  

 

"คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายใช่มั้ยที่เราจะได้กอดกันจนกว่านายจะฟื้น" โจวโจวถามเสียงแผ่ว วิญญาณจิ่งอวี๋พยักหน้าเบาๆเป็นคำตอบ  

 

"ฉันจะกอดนายแบบนี้จนถึงเช้า ฉันไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนถึงจะได้กอดนายอีกครั้ง โจวโจว ฉันรักนายนะ" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดข้างใบหูเล็ก ริมฝีปากบางกดจูบลงไปบนขมับขาวเบาๆ  

 

"รออีกแค่สามวันเองจิ่งอวี๋ นายอย่าเศร้าเลยนะ" โจวโจวพูดปลอบวิญญาณจิ่งอวี๋ อ้อมกอดวิญญาณจิ่งอวี๋แน่นขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าหล่อวางแนบอยู่บนแก้มนิ่มแล้วนิ่งเงียบ สักพักร่างบางของโจวโจวก็ถูกจับพลิกตัวเข้ามานอนเผชิญหน้ากัน  

 

"โจวโจว ฉันมีเรื่องสำคัญจะพูดกับนาย" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดเศร้า ดวงตาคมสบเข้ากับดวงตาหวานของโจวโจว  

 

"อืม พูดมาสิ ฉันฟังอยู่" โจวโจวพูดพร้อมกับจับมือหนาของวิญญาณจิ่งอวี๋ขึ้นมาแนบแก้ม ถึงมือนี้จะเย็นแต่มันก็ทำให้เขาอบอุ่นในหัวใจทุกครั้ง ใบหน้าหวานยกยิ้มให้วิญญาณจิ่งอวี๋ด้วยความเต็มใจ  

 

"ถ้าฉันฟื้น ความทรงจำตอนที่ฉันเป็นวิญญาณก็จะหายไปด้วย ฉันจะลืมนาย ฉันจะลืมต้าซู่ จะลืมเรื่องราวระหว่างเรา ลืมความรักของเรา โจวโจวฉัน...ฉันไม่อยากลืมนาย" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดเสียงสั่นเครือ น้ำตาสีใสไหลอาบแก้มเนียนอย่างไม่รู้ตัวดวงตาหวานเบิกค้างอยู่อย่างนั้น วิญญาณจิ่งอวี๋ดึงร่างบางเข้ามาโอบกอดอย่างแนบแน่น เสียงสะอื้นน้อยๆดังแววออกมาตรงอกแกร่ง  

 

"ฮึก จิ่งอวี๋ ฮึก ฉันจะทำยังไงดี ฮึก ฉันไม่อยากให้นายลืมพวกเรา ฉันไม่อยากให้นายลืมความรักของเรา ฮึก จิ่งอวี๋ ฮือๆๆ" เสียงหวานพูดสะอื้นไห้ ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยหยดน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูออกมาเป็นสาย วิญญาณจิ่งอวี๋โอบรัดร่างบางเอาไว้แน่น ใบหน้าหวานซบลงบนอกแกร่งของวิญญาณจิ่งอวี๋ ทั้งสองต่างโอบกอดกันร้องไห้จนฟ้าใกล้รุ่งสาง  

 

"โจวโจว จะเช้าแล้วนะ ต่อไปนี้เราจะกอดกันไม่ได้แล้วนะ" เสียงวิญญาณจิ่งอวี๋พูด โจวโจวเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาที่แดงช้ำ น้ำตาสีใสยังคงค้างคาอยู่ในหน่วยตา 

 

"จิ่งอวี๋ จะ...จูบฉัน ฉันอยากให้นายจูบฉัน" เสียงหวานพูดแผ่ว วิญญาณจิ่งอวี๋ก้มลงจูบปากอิ่มอย่างดูดดื่ม ดวงตาหวานหลับพริ้มเพื่อซึบซับรสจูบหวานจนน้ำตาไหลอาบแก้ม สัมผัสอ่อนนุ่มของริมฝีปากบางค่อยๆจางหายไปพร้อมกับแสงอาทิตย์ที่สาดส่อง ดวงวิญญาณจิ่งอวี๋ที่เคยชัดแจ้งบัดนี้เริ่มเลือนลางลงไปเรื่อยๆจนวิญญาณนั่นโปร่งใส รสจูบที่ดูดดื่มก็เลือนลางไปเรื่อยๆพร้อมกับวิญญาณของจิ่งอวี๋  

 

"โจวโจว ฉันสัมผัสนายไม่ได้แล้ว โจวโจว" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดเสียงแผ่ว แขนแกร่งพยายามโอบกอดร่างบางตรงหน้า แต่ก็ทำไม่ได้เพราะวิญญาณของเขาทะลุผ่านร่างของโจวโจวไป โจวโจวเงยหน้ามองแล้วโผเข้ากอดวิญญาณจิ่งอวี๋บ้าง แต่ก็ล้มเหลวเพราะโจวโจวก็กอดได้แค่เพียงอากาศเท่านั้น เพราะไม่ได้สัมผัสความเย็นของดวงวิญญาณจิ่งอวี๋เลย 

 

"ฮึก จิ่งอวี๋ ฉันไม่สามารถสัมผัสนายได้แล้วนะ สามวันเท่านั้น ที่นายยังไม่ลืมฉัน เหลืออีกสามวันเท่านั้น ที่ฉันกับนายจะได้เป็นแฟนกัน ฮึก จิ่งอวี๋ สามวันเท่านั้นที่นายยังรู้สึกรักฉัน อีกสามวันนายจะฟื้นขึ้นมาแล้ว จิ่งอวี๋ถึงนายจะจำฉันไม่ได้ แต่ฉันก็ยังจำนายได้อยู่ ฉันจะอยู่เคียงข้างนายจนกว่านายจะฟื้น" โจวโจวพูด น้ำตาสีใสยังคงไหลอาบแก้มอยู่แบบนั้น  

 

"สัญญานะโจวโจว ว่าฉันลืมตาขึ้นมา ฉันจะได้เห็นนายอยู่ข้างๆฉัน" วิญญาณจิ่งอวี๋พูด นิ้วก้อยใหญ่ชูขึ้นอยู่ตรงหน้าของโจวโจว  

 

"ฉันสัญญาจิ่งอวี๋" เสียงหวานของโจวโจวตอบรับ พร้อมยื่นนิ้วก้อยเล็กเกี่ยวกวัดกับนิ้วของวิญญาณจิ่งอวี๋ ถึงจะไม่ได้สัมผัสแต่ก็รับรู้ได้ด้วยความรู้สึกข้างใน  

 

วิญญาณต้าซู่ยังคงยืนมองเพื่อนรักอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ มือน้อยยกขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มด้วยความซาบซึ้ง ต่อจากนี้ไปเขาจะดูแลโจวโจวเอง รอวันที่จิ่งอวี๋จะกลับมารักโจวโจวอีกครั้ง คู่กันแล้วยังไงก็ไม่แคล้วกันไปได้ จากกันเพื่อที่จะกลับมารักกันอีกครั้ง ทนหน่อยนะโจวโจว นายโสดได้ไม่นายหรอก วิญญาณต้าซู่คิดอยู่ในใจ วิญญาณจิ่งอวี๋ยังคงนอนแนบซบอยู่บนอกบางของโจวโจว ถึงจะไม่ได้รู้สึกเหมือนเดิมแต่โจวโจวก็ยังมองเห็นวิญญาณจิ่งอวี๋ได้อยู่  

 

 

 

มาแล้วค่ะ ขออภัยที่ให้รอนานนะคะ เม้นท์มาแนะนำติชมกันเยอะๆนะ ขอกำลังใจให้ไรท์ด้วยค่ะ ดีหรือไม่ดียังไงบอกได้นะ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ 😍🙏ขอบคุณทุกคนเลย  

ความคิดเห็น