facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่4 - จะจูบให้ปากระบม!

ชื่อตอน : ตอนที่4 - จะจูบให้ปากระบม!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 39.9k

ความคิดเห็น : 129

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2562 05:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4 - จะจูบให้ปากระบม!
แบบอักษร

ตอนที่4 - จะจูบให้ปากระบม! 

 

 

 

 

 

22 : 30 น.

 

ฉันกดปิดหน้าจอไอโฟน หลังจากเพิ่งโพสต์รูปล่าสุดลงไอจี ส่วนตอนนี้ก็กำลังรอจูเน่มันแต่งตัวอยู่ ก็ทำอะไรชักช้าเหมือนเดิมทุกที

 

อ้อ วันนี้เราจะไปเที่ยวกัน หลังจากที่ฉันไปตกปากรับคำว่าจะไปงานวันเกิดของรุ่นพี่ที่ค่อนข้างสนิทกันนิดหน่อย ก็หลังจากที่ไม่ได้ออกไปเที่ยวกลางคืนมาหลายสัปดาห์แล้วน่ะนะ

 

"อีหวา ไอ้พี่โบ๊ทแม่งจิกกูยิกๆ แล้วเนี่ย พี่มันกลัวมึงไม่ไป" จูเน่ที่กำลังถือลิปสติกสีแดงอิฐหันมาปากฉันขำๆ อีกมือหนึ่งของมันก็ถือไอโฟนอยู่ ก็คงคุยกับพี่โบ๊ทเจ้าของวันเกิดของวันนี้อยู่นั่นแหละ

 

"บอกพี่มันว่ากูไปจ้า ไม่เชื่อไปดูไอจีกู" ฉันทำหน้าเอือม แล้วส่ายหัวไปมา จูเน่มันก็หัวเราะคิกคัก ก่อนจะรีบๆ เร่งแต่งหน้า พอเสร็จเรียบร้อยแล้ว เราสองคนก็ออกจากห้องแล้วลงไปทันที

 

พอลงไปถึงข้างล่าง สายตาของฉันก็เอาแต่สอดส่องมองไปยังคอนโดฝั่งตรงข้าม ก็คือ...วันนี้ฉันไม่เจอพี่คิมเลยแฮะ

 

แต่วันนี้ที่คอนโดฝั่งตรงข้ามก็เงียบเหงาไปแล้ว เพราะตอนนี้มันก็ค่อนข้างดึก หน้าคอนโดค่อนข้างจะร้างผู้คนเลย พอคิดว่าวันนี้คงจะไม่ได้เจอพี่คิมแล้ว ฉันจึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ก็นะ...พี่คิมใจดีนี่ ฉันก็เลยแอบหวังเล็กๆ ว่าจะได้เจอกันอีก

 

แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะเลิกสนใจคอนโดฝั่งตรงข้ามแล้ว ลุงยามของคอนโดฉันก็ตะโกนลั่น แล้วรีบวิ่งมา

 

"คุณยี่หวาครับ คุณยี่หวา รอผมก่อน"

 

"หื้ม?" ฉันขมวดคิ้วงง เช่นเดียวกับจูเน่ที่งงเป็นไก่ตาแตกไม่แพ้กัน

 

"มาอะไรหรือเปล่าคะ?" ฉันเอ่ยถามตอนที่ลุงยามวิ่งมาถึงพวกเราสองคนแล้ว

 

"นี่ครับ มีคนฝากมาให้" ฉันมองไปที่ถุงที่มีตราร้านสะดวกซื้อของคอนโดฝั่งตรงข้ามด้วยความไม่ไว้วางใจเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือไปรับถุงนั่นมา แล้วเอ่ยถามอะไรนิดหน่อย

 

"ใครฝากมาให้เหรอคะ ลุงพอจะรู้มั้ย?"

 

"พ่อหนุ่มตัวสูงๆ หน้าตาดีๆ เขามาฝากให้ลุงเมื่อกี้นี่เองครับ ลุงเห็นเดินมาจากคอนโดฝั่งนู่นแหน่ะ" ลุงยามตอบ พลางชี้มือไปที่คอนโดฝั่งตรงกันข้าม ฉันก็ร้องอ้อในใจทันที

 

ต้องเป็นของพี่คิมแน่ๆ

 

"อ้อ ขอบคุณนะคะลุง แล้ว...คนที่ฝากเขาไปไหนแล้วล่ะคะ?" ฉันเอ่ยถามต่อ

 

"ลุงเห็นขึ้นรถออกไปไหนไม่รู้ แต่งตัวซะหล่อเลยนะครับ คงจะไปเที่ยวตามประสาคนหนุ่มนั่นแหละ งั้นลุงขอตัวก่อนนะครับ"

 

"ค่ะ" ฉันพยักหน้ารับ มุมปากก็ยกขึ้นยิ้ม จนจูเน่ที่เงียบอยู่นานต้องส่งสายตาล้อเลียนมาให้

 

"คือก็ไม่ต้องเดาเลยใช่ป่ะ ว่าพ่อหนุ่มหล่อคนนั้นคือใคร?"

 

"เอ้า! ใครจะไปรู้ มึงอาจจะเดาผิดก็ได้" ฉันทำเฉไฉ ก่อนที่เราสองคนจะเดินไปที่ลานจอดรถพร้อมๆ กัน ส่วนฉันก็ลองเปิดถุงดูว่ามีอะไรบ้าง ก็มีพวกนมกับขนม

 

"พอดีเลย กูเห็นมีขนมปังอยู่ ขอกินรองท้องบ้างดิ" พอเราขึ้นมาที่รถ จูเน่มันก็เอ่ยขอ ฉันก็ทำท่าคิดหนักเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าแล้วหยิบขนมปังส่งให้มันไป จนทำให้เห็นว่าในถุงนี้มีใบเสร็จของร้านที่มีรอยปากกาเขียนไว้อยู่ข้างหลัง ฉันจึงหยิบขึ้นมาอ่าน และแน่นอน...มันทำให้ฉันยิ้มอีกแล้ว

 

'ทานให้อร่อยนะครับ - คิม'

 

ก็คือเป็นประโยคที่โคตรจะธรรมดา แต่มันทำให้ฉันยิ้มได้อ่ะ ฮื่อออ

 

"หื้อ? มีข้อความด้วย พี่เค้าบอกรักมึงเหรอ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว" จูเน่พอเห็นฉันยิ้มไม่หุบก็หันมาแซวกันอีกแหละ ฉันนี่ต้องรีบหุบยิ้มฉับเลย

 

"บอกรักก็เหี้ยล่ะ" ฉันทำเป็นพูดกลบเกลื่อน

 

"เอ้า! ก็พี่เค้าจีบมึงไม่ใช่เหรอ"

 

"เขาไม่ได้พูดสักหน่อย กูไม่อยากคิดไปเอง" ...ถึงแม้ว่าจะคิดไปเองในใจไปแล้วก็ตาม

 

"ไม่อยากคิดไปเอง~ แต่ใจมึงนี่เริ่มจะไม่อยู่กับเนื้อตัวแล้วน้าเพื่อนร๊ากกก~" จูเน่มันแกล้งทำเป็นพูดเลียนแบบฉัน แถมยังทำท่าทางยึกยักยักไหล่แบบกวนตีนสุดๆ ฉันที่เห็นแล้วหมั่นไส้แล้วคว้าขนมปังจากมือมันมากินเองซะเลย

 

"พูดมากนัก ก็ไม่ต้องกิน กูกินเอง" นี่! เจาะนมโชว์มันด้วย

 

"กูไม่แย่งมึงก็ได้ ก็พี่คนนั้นเขาซื้อมาให้นี่เนอะ ก็ต้องหวงเป็นธรรมดา ฮ่าๆๆ" จูเน่หัวเราะชอบใจที่แกล้งให้ฉันเขินได้ ส่วนฉันที่ก็เขินจริงๆ แหละ ก็ทำอะไรไม่ถูก เลยไม่คุยกับมันแม่งเลย อีเพื่อนเลววว

 

 

 

@Dior Pub & Bar

 

จนเมื่อเรามาถึงยันที่หมายแล้ว ฉันกับจูเน่ก็เดินเข้าไปในผับที่ตอนนี้ชั้นล่างที่มีบรรดาขาแด๊นซ์กำลังอวดสเต็ปรวดลายกันเต็มที่ แต่ที่หมายของฉันกับจูเน่เป็นชั้นสองของร้าน ตรงนั้นจะเรียกว่าเป็นบาร์ก็ยังได้ เพราะมันมีในส่วนของโต๊ะ บาร์เทนเดอร์ โต๊ะวีไอพี อ้อ...ถ้าพิเศษกว่านั้นอีกหน่อยก็ชั้นดาดฟ้า ตรงนั้นคือ VVIP ส่วนใหญ่จะมีแต่พวกลูกคุณหนูจัดๆ ที่ไปเหมาชั้นแล้วจัดปาร์ตี้กัน มีสระน้ำด้วยนะ ฉันเคยขึ้นไปครั้งหนึ่ง

 

"น้องหวามาจริงๆ ด้วยยยย ไอ้เชี่ยยยย" พอขาฉันแตะลงที่พื้นของชั้นสอ ไอ้พี่โบ๊ทเจ้าของวันเกิดก็ร้องตะโกนโวกเวกโวยวายทันที แถมเจ้าตัวรีบกุลีกุจอชงเหล้าให้ฉันเสียยกใหญ่ จนฉันนี่อดที่จะส่ายหน้าระอาไม่ได้เลย ทำตัวเป็นเด็กๆ

 

"โอ้โห~~ ก็คือตรงนี้มีแต่อิหวาคนเดียวเหรอคะไอ้พี่โบ๊ทท จูเน่อยู่ตรงนี้ ยู้ฮู้ววว~~ เห็นน้องหรือเปล่าเอ่ย?" จู่เน่ถามเสียงกระแนะกระแหน เมื่อเห็นพี่โบ๊ทเดินยิ้มร่ามาพร้อมกับแก้วเหล้าที่เพิ่งชงเสร็จๆ ร้อนๆ แต่ทุกคนรู้อะไรมั้ย ไอ้พี่โบ๊ทเอามือดันหัวจูเน่ซะกระเด็นเลย แล้วเดินมาโอบคอฉันไว้ทันที

 

"น้องยี่หวานี่ของแรร์เว้ย ส่วนมึงอ่ะกูเจอหน้าจนเบื่อล่ะ กูถามจริงนะ มึงเคยพลาดงานใครบ้าง?" ไอ้พี่โบ๊ทกวนตีนจูเน่กลับ แต่คนอยากจูเน่เพื่อนฉันน่ะหรือจะยอมแพ้

 

"ก็งานศพพี่มึงเนี่ยแหละ ที่น้องจะยอมพลาดค่าาา"

 

ฮิ้วววว~~~

 

และดูเหมือนว่าคำตอบของจูเน่จะถูกใจเพื่อนหลายๆ คนของพี่โบ๊ท จนต้องโห่ร้องปรบมือชอบใจกันใหญ่ พลอยทำให้ฉันหัวเราะไปด้วย พี่โบ๊ทมันก็ทำเพียงแค่ชี้หน้าคาดโทษจูเน่ไว้ ก่อนจะพาฉันไปนั่งที่โซฟาใกล้ๆ เจ้าของวันเกิดเลย

 

เราพูดคุยทักทายกันอย่างสนุกสนาน โดยที่ในมือฉันก็มีแก้วเหล้าที่ไอ้พี่โบ๊ทมันชงให้ซะเข้ม แต่ก็คือตอนนี้ฉันนั่งมาครึ่งชั่วโมงแล้ว ฉันก็ยังดื่มไม่หมดอ่ะ เพราะนั่งจิบเอา ฉันไม่อยากกินเยอะ กลัวเมา

 

แต่ยิ่งดึก บรรยากาศก็ยิ่งคึก พี่โบ๊ทและคนอื่นๆ ถยอยลงไปเต้นข้างล่างกันบ้าง จนในโต๊ะเหลืออยู่แค่ไม่กี่คน ซึ่งส่วนใหญ่ฉันก็ไม่ค่อยสนิทด้วยเท่าไหร่ จึงหยิบไอโฟนออกมานั่งเล่นแทน

 

ฉันเข้าไปอ่านคอมเมนต์ของโพสต์ล่าสุด ที่เริ่มมีเพื่อนๆ ของพี่คิมมาเมนต์มากวนเรื่อยๆ ยิ่งคอมเมนต์ของพี่วาโยยิ่งทำให้ฉันยิ้มไม่หุบ ก่อนจะไปเจอคอมเมนต์ของพี่สกายที่ถามว่าไปที่ดิออป่ะ ก็ใช่! เพราะตอนนี้ฉันอยู่ที่นี่เลยล่ะ

 

ฉันจึงคอมเมนต์ตอบพี่สกายไป แล้วเลื่อนอ่านดูคอมเมนต์อื่นๆ บ้าง แต่ก็ทำได้แค่แป๊บเดียว เพราะจู่ๆ คนที่ซื้อขนมมาฝากฉันก่อนหน้านี้ก็ทักไดเรกไอจีมา

 

kim.m 

 

พี่อยู่ชั้นบน

มาเจอกันได้มั้ยครับ?

 

 

ฉันทำหน้าลังเลเล็กน้อย สายตาก็มองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าตอนนี้คนอื่นยังไม่กลับมาก็เลยกดพิมพ์ตอบพี่คิมไป

 

 

มารับได้มั้ยคะ? 

โอเคครับ

มารอที่บันไดเลย

 

 

 

 

พอพี่คิมตอบกลับมา ฉันที่เข้าใจแล้วก็กดปิดหน้าจอไอโฟน ก่อนจะหยิบกระเป๋าตัวเองมาถือแล้วเดินไปที่บันไดทางขึ้นไปชั้นบน ฉันยืนรอไม่นาน พี่การ์ดที่ยืนเฝ้าประตูอยู่ก็เปิดประตูออก พร้อมๆ กับที่พี่คิมที่ตอนนี้อยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำสบายๆ พร้อมกับกางเกงสามส่วน พี่คิมยกยิ้มบางๆ มาให้ฉัน ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ๆ กัน

 

"ว่าไงครับ ได้ขนมที่พี่ฝากไว้ให้มั้ย?" พี่คิมยกยิ้มใจดี แล้วยกมือขึ้นมาวางไว้บนหัวทุยของฉันแผ่วเบา

 

"ได้แล้วค่ะ ขอบคุณมากๆ นะคะ ซื้อขนมให้หวาอีกแล้วอ่ะ" ฉัยยิ้มรับ แต่ประโยคหลังพูดพร้อมย่นจมูกใส่คนตรงหน้า

 

"เห็นเราชอบกินพี่ก็เลยซื้อไปให้ แต่ถ้าเบื่อเมื่อไหร่ก็บอกนะครับ เดี๋ยวจะเปลี่ยนไปเลี้ยงอย่างอื่นบ้าง"

 

"ฮื่อออ แค่นี้หวาก็เกรงใจจะแย่แล้ว"

 

"ไม่ต้องเกรงใจไง ก็พี่บอกแล้วว่าพี่..."

 

"เลี้ยงไหว!" พี่คิมยังไม่ทันพูดจบ ฉันก็ชิงพูดตัดหน้าพี่คิมเสียก่อนเลย "หวาฟังจนจำได้แล้วค่ะ"

 

"หึหึ ครับ...เลี้ยงไหว ต่อให้เลี้ยงทั้งชีวิตก็ยังไหว"

 

"อ่า..." เขินเลย...ให้ตายสิ!

 

"ขึ้นไปข้างบนกันดีกว่า พี่สั่งไวน์ไว้ให้เราด้วยนะ" พี่คิมเอ่ยก่อนจะใช้มือขาวๆ ของพี่คิมมากุมมือของฉันเอาไว้อีกครั้ง ก่อนที่พี่คิมจะจูงมือฉันเดินขึ้นบันไดไป จนเมื่อเข้ามาถึงชั้นดาดฟ้าที่ตอนนี้มีลมเอื่อยๆ พร้อมๆ กับบรรยากาศชิลล์ๆ ที่ต่างจากข้างล่างลิบลับ สระว่ายน้ำตรงกลางตอนนี้มีเพียงแค่หนุ่มสาวที่นั่งแกว่งขาไปมาอยู่ที่ขอบสระ แต่พี่คิมกลับพาฉันไปยังมุมระเบียงกระจก ที่มีที่นั่งเหมือนบาร์เล็กๆ ตรงนี้เป็นมุมเงียบๆ มองไปตรงหน้าก็เห็นเป็นสวนเล็กๆ ที่มีไฟเปิดประดับไว้อยู่

 

"บนนี้เงียบมากเลย" ฉันพูดขึ้น ในขณะที่พี่คิมหันไปรับแก้วไวน์จากบริกรที่เดินเอาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ

 

"สงบดีครับ โดยเฉพาะตรงนี้" พี่คิมตอบกลับมา แล้วยื่นแก้วไวน์มาให้ฉัน ฉันก็รับมาถือไว้ แล้วมองมันอย่างคิดมากเล็กน้อย

 

ก็คือ...กลัวเมาน่ะ

 

"ลองชิมสิ" พี่คิมว่า พร้อมๆ กับยกแก้วไวน์ตัวเองขึ้นจิบบ้าง คือต้องบอกว่าแม้แต่ท่าดื่มไวน์ พี่คิมก็ยังดูดีอ่ะ ฮื่อออ

 

"อื้อ" ฉันที่เห็นพี่คิมดื่ม ตัวเองก็ยกแก้วขึ้นมาจิบบ้าง และแน่นอนว่ารสชาติมันดีมากๆ เลย

 

"หึหึ ชอบใช่มั้ย?" พี่คิมหัวเราะเบาๆ ก็คงจะเห็นว่าฉันทำหน้าอย่างไงนั่นแหละ ถึงขำออกมา

 

"อร่อยค่ะ" ฉันตอบ แล้วยิ้มกริ่ม ก็คือ...มันไม่บาดคอฉันเหมือนกับเหล้าที่เพิ่งกินไปก่อนหน้านี่น่ะ

 

"อร่อยก็ดื่มเยอะๆ ได้นะ ถ้าหมดพี่สั่งให้อีกได้"

 

"แหน่ะ จะมอมหวาเหรอ?" ฉันแกล้งถามออกไป มือก็ยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบอีก

 

"แล้วเราจะยอมให้พี่มอมมั้ย?" พี่คิมหันตัวเข้ามาทางฉัน แขนข้างหนึ่งวางศอกไว้ระเบียงกระจก แล้วยันกับข้างแก้มตัวเองเอาไว้ บอกเลยว่ามันเป็นภาพที่ดูดีสุดๆ

 

ฉันเงียบแล้วยิ้มกริ่มให้คนตรงหน้าที่รอคอยคำตอบอยู่ ก่อนจะยกไวน์ขึ้นมาจิบอีกครั้ง แล้วตอบออกไปเสียงอู้อี้ว่า...

 

"ไม่ตอบหรอก" ฉันว่าแล้วทำสายตาเฉไฉ จนคนข้างๆ ต้องหัวเราะออกมา

 

"หึหึ"

 

"ว่าแต่...วันนี้ไม่เห็นเจอกันเลย" ฉันหันหน้าไปเอียงคอถามพี่คิม แต่ไม่รู้เพราะว่าหันเร็วไปหรือฉันที่เริ่มจะเมากันแน่จึงรู้สึกว่าภาพตรงหน้ามันไม่นิ่ง เหมือนจะมึนๆ นิดๆ นะ

 

"ทำไมเหรอครับ คิดถึงพี่เหรอ..."

 

"....." ฉันเงียบ เพราะสมองกำลังประมวลผลอยู่

 

"ว่าไงครับ คิดถึงกันมั้ย?" พี่คิมยิ้มมุมปาก แล้วเอ่ยถามซ้ำ

 

"นึกถึง...ยังแค่นึกถึงอยู่" ฉันตอบชัดถ้อยชัดคำ แล้วสบสายตามองคนตรงหน้าตาแป๋ว

 

"เหรอครับ น่าเสียดายจัง"

 

"แล้วพี่คิมคิดถึงหวาเหรอ?" สงสัยฉันเริ่มจะเมาแล้ว ถึงได้กล้าถามคำถามแบบนี้ออกไป

 

"ครับ....คิดถึงมากๆ เลย" น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ออกมาจากริมฝีปากสวยๆ ของพี่คิมทำให้ฉันรู้สึกพร่ามัวไปหมด แล้วไหนจะฝ่ามือขาวๆ ของพี่คิมที่ยกขึ้นมาลูบแก้มของฉันแผ่วเบา

 

ฉันมองคนตรงหน้านิ่ง แล้วกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะยกมือขึ้นมาจับฝ่ามือขาวของพี่คิมที่กำลังลูบแก้มของฉันเอาไว้อยู่

 

"เมาแล้วเหรอเรา?" พี่คิมถามออกมา แต่ก็ยังคงเอาแต่ยิ้ม

 

"เมา...มั้ง?" ฉันตอบเสียงอู้อี้เล็กน้อย ก่อนจะดึงมือของพี่คิมมาทาบกับมือตัวเองเล่นๆ "พี่คิมมือขาวจัง..."

 

"....." พี่คิมไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงแค่มองมาที่ฉันแล้วยิ้มไม่เลิก แถมยังปล่อยให้ฉันเล่นมือของพี่คิมไปอย่างนั้นโดยที่ไม่ได้ว่าอะไร

 

"มือใหญ่กว่าหวาอีก..." ฉันกลางมือตัวเองไปวางทาบกับมือหนาของพี่คิม มือพี่คิมใหญ่ว่ามือฉันมาก

 

"ก็พี่เป็นผู้ชาย" พี่คิมตอบ ก่อนที่มือหนาของพี่คิมจะขยับหุบนิ้วเข้ามาสอดเข้าไปในช่องระหว่างนิ้วของฉัน จนกลายเป็นว่าเรากำลังกุมมือสอดประสานนิ้วกันไว้อยู่

 

"....." ฉันเงียบ แล้วกระพริมตาถี่ๆ มองฝ่ามือของเราสองคนที่กุมกันไว้แน่น ก่อนจะเงยหน้าไปมองใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงหน้า ที่พี่คิมกำลังมองฉันอยู่เช่นกัน

 

"พี่คิมหล่อจัง..." ฉันเมาแน่ๆ เมาแล้วเริ่มพูดมากอ่ะ แถมพูดตรงตามที่ใจคิดเลยนะ

 

"เราก็สวยเหมือนกัน..." พี่คิมตอบกลับมาเสียงแผ่ว แต่ฉันกลับรู้สึกร้อนผะผ่าวไปทั้งสองแก้มลามไปจนถึงหู

 

"พี่คิมเมาเหรอ?"

 

"หึหึ....." พี่คิมไม่ตอบ เอาแต่ยิ้มแล้วมองหน้าฉันอยู่นั่นแหละ สงสัยเมาแล้วแน่ๆ

 

"ถ้าเมาแล้ว....หวาขอจับหน้าหล่อๆ หน่อยซี่" ฉันทำเสียงอารมณ์ดี แต่มันฟังดูอู้อี้แปลก ก่อนที่จะจะลงมาจากเก้าอี้ แล้วขยับเข้าไปยืนใกล้ๆ พี่คิม ฉันแทรกตัวเข้าไปยืนที่ระหว่างขาของพี่คิมแล้วยกมือข้างที่ไม่ได้จับมือพี่คิมเอาไว้มาลูบแก้มเนียนขาวของพี่คิม

 

"คออ่อนเหรอ?" พี่คิมพึมพำถาม แต่ดูเหมือนชอบใจในการกระทำของฉันอ่ะ

 

"คอแข็งมั้ง หวาเมาแล้วเนี่ย!" ฉันพูดเสียงเอ็ดๆ เล็กน้อย ก่อนจะใช้นิ้วโป้งมาเกลี่ยไล้กับริมฝีปากสีสวยของพี่คิมแผ่วเบา

 

"หึหึ"

 

"จิ๊! หัวเราะอะไร?" ฉันส่งเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจใส่คนที่เอาแต่หัวเราะในลำคออยู่นั่นแหละ

 

"หัวเราะคนเมาไงครับ"

 

"มาหัวเราะหวาทำไม เดี๋ยวก็จับจูบซะเลยนี่" ฉันทำน้ำเสียงไม่พอใจ แล้วออกแรงบี้ริมฝีปากของคนตรงหน้าแรงๆ ด้วยความมันเขี้ยว

 

"หึ...เอาสิ"

 

"ท้าเหรอ?" ฉันเอียงคอทำหน้าบึ้งถามคนตรงหน้า

 

"ท้าครับ"

 

"งั้นจูบนะ!" หงุดหงิด...หงุดหงิดมากๆ ที่มาโดนท้าอะไรแบบนี้ นี่คิดว่าคนอย่างยี่หวาไม่กล้าทำจริงๆ หรือไง พี่คิมไม่รู้ซะแล้วว่าถ้าฉันเมา ท้าอะไรมาก็ไม่เคยเกี่ยงอยู่แล้ว

 

"จูบมาเลยครับ หึหึ"

 

"ได้! เดี๋ยวจะจูบให้ปากระบมเลย อื้ออ!!!"

 

 

 

 

 

 

 

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ต้องคอยดูว่าปากใครจะระบมกันแน่ ฮี่ๆ

 

ถ้ารอตอนต่อไปก็อย่าลืมคอมเมนต์กันมาเยอะๆ น้าาา แล้วก็ช่วยกดถูกใจนิยายเรื่องนี้กันเยอะๆ ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ

 

ป.ล. ถ้าเจอคำผิดทักด้วยนะคะ ไรท์แต่งดึกจะเบลอๆ หน่อย นี่จะเช้าแล้วขอตัวไปนอนก่อนจ้า

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว