Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 05

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2562 16:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 05
แบบอักษร

TAKE CARE : 05 

 

"พี่จองกุกจะไปมหาลัยแล้วหรอ" เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยถามผ่านรั้วที่กั้นระหว่างบ้านของเจ้าตัวและบ้านของจองกุกที่ระดับพอดีกับหน้าอกเมื่อเห็นคนร่างหนาที่สวมชุดนักศึกษาชายสาวเท้าเดินออกมาจากบ้าน 

 

"เออ" สายตาคมเหลือบมองอีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนจะก้มใส่รองเท้าผ้าใบสีดำขาวท่าทีที่ดูไม่ค่อยใส่ใจกับคนบางคนเท่าไหร่นัก 

 

"จีมินล่ะ" เอ่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อไม่เห็นเพิ่อนสนิทเดินตามจองกุกออกมา 

 

"มึงดูเวลา ตอนนี้กี่โมง" 

 

"เจ็ดโมงครึ่ง" ตอบกลับคนอายุมากกว่าด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเมื่อดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือของเจ้าตัวตอนนี้เข็มสั้นชี้ที่เลขเจ็ดเข็มยาวชี้เลขหก 

 

"แล้วมึงรออะไร" จองกุกเลิกคิ้วถามลูกคุณหนูข้างบ้านด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาทันทีที่เขาผูกเชือกรองเท้าเียบร้อยและตรงไปที่มอไซค์คันโปรดของตัวเองที่จองเอาไว้ไม่ไกล 

 

"รอจีมินไง" 

 

"จีมินให้พี่จินไปส่งโรงเรียนตั้งแต่หกโมงเช้า เปิดเทอมวันแรกมึงควรตื่นให้ไวกว่านี้นะแทฮยอง" 

 

"อ้าว! ทำไมจีมินไปไม่รอผมเลย" คนร่างบางเริ่มโวยวายออกมาเล็กน้อยคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปมสายตาสวยมองคนในชุดนักศึกษาไม่วางตา 

 

"จีมินโทรปลุกมึงละ ไม่เห็นจะตื่นมารับสักสาย" จองกุกว่าหลังจากที่นำมอเตอร์ไซ์คันโปรดออกมาจากบ้านเขาไม่รอช้าลงมือล็อคประตูรั้วของบ้านให้เรียบร้อย 

 

"แฮร่ จริงด้วย" แทฮยองยิ้มแห้งเล้กน้อยเมื่อเปิดโทรศัพท์ดู จีมินโทรปลุกเขาตั้งหลายสายแต่แทฮยองไม่ได้รับสายจีมินเลยสักสาย 

คงเพราะจีมินปลุกเขาเช้าเกินไป... 

 

"ไม่ได้เรื่อง" คนร่างหนาว่าพลางส่ายหัวไปมาเขานั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์คันใหญ่สวมหมวกกันน็อคราคาแพงที่คลุมศีรษะและใบหน้าเขาเอาไว้ 

 

"เดี๋ยว!" แทฮยองรับสาวเท้าออกมายืนขวางหน้ารถของจองกุกเอาไว้ทันทีที่เห็นว่าเขาสตาร์ทรถเตรียมที่จะขับออกไป 

 

"อะไร" 

 

"ผมขอติดรถไปด้วยได้มั้ย ถ้าโทรให้คนขับรถที่บ้านมารับตอนนี้ก็คงจะไปไม่ทันเข้าแถวแล้ว" 

 

"ไม่" ปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเขาจ้องมองแทฮยองผ่านกระจกบังลมของหมวกกันน็อค คนร่างบางก็พยายามเพ่งตามองเขาผ่านกระจกฟิมล์สีดำนั่นเช่นกัน 

 

"เถอะนะ ยังไงทางไปมหาลัยพี่จองกุกก็ต้องผ่านโรงเรียนผมอยู่แล้วนี่" 

 

"ไม่" 

 

"ผมจ้าง 500" 

 

"ไม่" 

 

"1000" 

 

"ไม่" 

 

"พี่จองกุกจะเอาเท่าไหร่" แทฮยองยืนเท้าเอวใบหน้าสวยแสดงความหงุดหงิดออกมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเสนอด้วยราคาเท่าไหร่จองกุกก็ไม่มีท่าทีจะให้เขาติดรถไปด้วยเลย 

 

"ให้เป็นล้านกูก็ไม่ให้ไป" 

 

"ไม่มีน้ำใจเลย!!" 

 

แทฮยองโวยวายออกมาด้วยความหัวเสียสายตาและใบหน้าสวยไม่พอใจจนจองกุกรู้สึกได้ คนร่างหนาแอบยิ้มหลังกระจกบังลมพลางหัวเราะในลำคอเขารู้สึกสนุกที่ได้แกล้งคนร่างบางที่ยืนขวางหน้ารถเขาอยู่ตอนนี้ 

แทฮยองไม่เห็นหรอกว่าจองกุกยิ้มกว้างแค่ไหน.. 

 

"รถกูไม่ใช่รถเก๋งหรูๆ มอเตอร์ไซค์แบบนี้มึงนั่งได้หรือไง" เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แข็งกราวผิดจากรอยยิ้มที่่ประดับอยู่บนหน้าเขาในตอนนี้ซะจริง 

 

"ได้ดิ พี่ชายผมก็ขับรถรุ่นนี้ ว่าแต่ใครซื้อให้พี่จองกุกหรอ" แทฮยองเอ่ยถามด้วยความสงสัยสายตาสำรวจมองรถมอเตอไซค์ของอีกฝ่าย ถ้าจำไม่ผิดมอเตอร์ไซค์คันนี้ราคาแพงใช่เล่น 

 

"กูเก็บตังค์ซื้อเองตั้งแต่มัธยมปลาย" จองกุกว่าที่เขาบอกแทฮยองไปมันคือเรื่องจริงเขาเก็บตังค์ซื้อมาตั้งแต่มัธยมปลายปีที่ห้ากว่าจะได้รถในฝันของเขามา 

 

"สุดยอด!" คนร่างบางเปลือกตากลมโตตะลึงในความอดทนของคนอายุมากกว่าตรงหน้าแทฮยองรู้ดีว่าสิ่งที่อยากได้กว่าจะได้มันมาต้องอดทนขนาดไหน ก็เหมือนบ้านหลังนี้ที่แทฮยองเก็บตังค์ซื้อมันด้วยตัวเอง 

ซื้อเพราะอยากอยู่ใกล้จีมิน... 

 

"จะมาก็มา มัวแต่พูดมากเดี๋ยวก็สาย"  

 

เมื่อรู้ว่าเวลาเริ่มล่วงเลยไปมากแล้วเขากลัวเขาจะเข้าคลาสไม่ทันเพราะมัวแต่คุยกับลูกคุณหนูอวดรวยคนนี้มากเกินไป แทฮยองฉีกยิ้มกว้างจนปากเป็นสี่เหลี่ยมสองเท้ารีบก้าวคร่อมรถมอเตอร์ไซค์ทันทีแม้เบาะมันจะสูงไปหน่อยเมื่อเห็นว่าจองกุกยอมให้เขาติดรถไปโรงเรียนด้วยแล้ว เจ้าตัวคิดไว้อยู่แล้วว่าจองกุกคงไม่ใจร้ายกับเขาขนาดนั้น 

 

"ไม่เอา ไม่ใส่" แทฮยองดันหมวกที่จองกุกถอดออกจากศีรษะของตนแล้วยื่นให้กับคนตัวดีออก แทฮยองไม่ชอบใส่หมวกมันอบอ้าวและอึดอัด 

 

"ใส่ไว้"  

 

"ไม่เอา" 

 

"ถ้าไม่ใส่ก็โบกแท็กซี่ไปเอง" จองกุกว่าด้วยน้ำเสียงและใบหน้าเรียบนิ่งทำให้แทฮยองรับรู้ได้เลยว่าหากเขาไม่ยอมใส่จองกุกคงเปลี่ยนใจไม่ให้ติดรถไปด้วยแน่ๆ 

 

"แล้วพี่จองกุกไม่ใส่หรอ" คนร่างบางเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัยในเมื่อจองกุกถอดหมวกกันน็อคให้เขาใส่แล้วจองกุกจะใส่อะไร 

 

"ถ้าเกิดอุบัติเหตุกับมึงขึ้นมา กูคงไม่มีปัญญาชดใช้เงินให้ครอบครัวมึงหรอก" 

 

"เป็นห่วงผมล่ะสิ" แทฮยองเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทะเล้นยอมรับหมวกไปใส่เอาไว้แต่โดยดีถึงแม้จะรู้ดีว่าจองกุกไม่มีทางเป็นห่วงเขา 

พวกเขาเป็นคู่กัดกันด้วยซ้ำไป... 

 

"เพ้อเจ้อ ใครเขาห่วงมึง" 

 

"ผมหยอกเล่นน่า" 

 

"จับดีๆแล้วกัน หงายหลังไปกูไม่รับผิดชอบนะ" สิ้นประโยคของคนร่างหนาข้างหน้าแทฮยองก็ใช้มือจับเข้าที่ลาดไหล่แกร่งของจองกุกเอาไว้อย่างแน่นหนา เขากลัวจะหงายหลังตกลงไปจริงๆเพราะเบาะหลังมันสูงใช่เล่น 

 

 

[ 15 นาทีผ่านไป.. ] 

 

"ขอบคุณที่มาส่งนะพี่จองกุก" เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยปากขอบคุณคนอายุมากกว่าพร้อมรอยยิ้มน่ารักทำเอาคนมองใจสั่นอย่างไร้เหตุผล หมวกใบใหญ่ถูกส่งคืนให้กับคนเป็นเจ้าของ 

 

"เออ" เขาตอบกลับเสียงเข้มพลางยื่นมือไปรับหมวกคืนจากอีกฝ่ายไม่รอช้าเขารีบใส่มันลงบนศีรษะทันที 

 

"พี่จองกุกขับรถดีๆนะ" 

 

"อืม ตั้งใจเรียน" แม้จองกุกใส่หมวกแล้วเสียงทันจะอู้อี้แต่แทฮยองก็ฟังออกว่าจองกุกพูดอะไร คนร่างหนาไม่รอช้าพูดสิ้นประโยคก็บิดรถออกไปจากหน้าโรงเรียนเพื่อตรงไปที่มหาลัยของเจ้าตัวทันที 

 

[Rrrrr] 

 

แทฮยองยืนมองรถมอเตอร์ไซค์ที่คุ้นตาขับห่างออกไปเรื่อยๆจนลับสายตาไปเพียงไม่นานเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมือบางลวงโทรศัพท์ราคาแพงออกมาจากกระเป๋ากางเกงนักเรียนแล้วกดรับสายทันทีที่เห็นรายชื่อของคนที่โทรเข้ามา 

 

"ว่าไงจีมิน" 

 

"[อยู่ไหนแล้ว จะได้เวลาเข้าแถวแล้วนะ]" สิ้นประโยคของจีมินเปลือกตาสวยก็เบิกกว้างแทฮยองมัวแต่ยืนมองจนลืมไปเลยว่าตอนนี้เขาสายมากแล้ว 

 

"อยู่หน้าโรงเรียนแล้ว กำลังเข้าไปแค่นี้ก่อนนะ" 

 

 

[ 12:03 ] 

 

โรงอาหารที่เต็มไปด้วยนักเรียนชั้นมัธยมต้นรวมไปถึงมัธยมปลาย เสียงพูดคุยดังระงมจนน่าปวดหัวผู้คนเดินสวนกันไปมาเพื่อซื้อน้ำและอาหารตอนนี้เป็นเวลาพักทานข้าว แทฮยองและจีมินต่างพากันลงมาหาอะไรทานเพราะตอนนี้แทฮยองเริ่มหิวจนทนไม่ไหวเนื่องจากเมื่อเช้าเขาไม่ได้ทานอะไรก่อนจะมาโรงเรียน 

 

"กุญแจบ้านเรา" แทฮยองยื่นกุญแจบ้านให้กับคนที่กำลังตักอาหารเข้าปากอยู่ฝั่งตรงข้ามของเจ้าตัวทันทีที่นั่งลงบนโต๊ะ 

 

"แทฮยองให้เราทำไม" จีมินเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัยเมื่อจู่ๆอีกฝ่ายก็ยื่นกุญแจบ้านให้เขาอย่างไม่มีเหตุผล 

 

"เราอยากให้ จีมินอยากจะเข้าไปตอนไหนก็ได้นะ อีกอย่างมาปลุกเราด้วยก็ดี" 

 

"เราไม่อยากล้ำเส้นเกินไป" 

 

"เถอะนะ จีมินคือคนที่เราไว้ใจเราที่สุด" 

 

"อือ เอางั้นก็ได้" เพื่อนสนิทตัวเล็กพยักหน้างึกงักพลางยื่นมือไปรับกุญแจบ้านจากอีกฝ่ายมาเก็บเอาไว้กับตัว ถึงแม้จะรับไว้แต่จีมินจะไม่เข้าบ้านของแทฮยองหากไม่จำเป็นจะเข้าไปก็ต่อเมื่อต้องปลุกเพื่อนสุดแสนจะขี้เซาของตัวเองและในเมื่อมีเหตุจำเป็นเท่านั้น 

ถึงแม้จะสนิทกันแค่ไหนความเป็นส่วนตัวก็สำคัญที่สุด... 

 

"วันนี้ตอนเย็นไปหาอะไรกินกันมั้ย เดี๋ยวเราเลี้ยงเอง" แทฮยองเอ่ยปากเสนอพลางฉีกยิ้มกว้างนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แทฮยองเอ่ยปากชวนและยืนยันจะเลี้ยงข้าวจีมินแบบนี้ 

 

"อย่าเลยแทฮยอง" และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่จีมินปฏิเสธการเลี้ยงข้าวของแทฮยองเช่นกัน หากไปเที่ยวหรืออะไรอร่อยๆทานด้วยกันจีมินไปด้วยได้เพียงแต่คนตัวเล็กไม่ต้องการให้แทฮยองมาคอยเลี้ยง 

 

"ถ้าจีมินไม่เอาเลี้ยงกูก็ได้นะแทฮยอง" โฮซอกที่นั่งทานข้าวอยู่ข้างแทฮยองอย่างเงียบๆเมื่อสักครู่นี่ก็เขยิบตัวเข้ามากอดคอแทฮยองเอาไว้แล้วยักคิ้วพร้อมสายตาออดอ้อน 

 

"ไปไกลตีนกูเลย กูไม่เลี้ยงมึงหรอกไอโฮซอก" คนร่างบางเอ่ยปากปฏิเสธเพื่อนคนข้างกายพลางดันอีกฝ่ายออกเล็กน้อย 

 

"มึงนี่มันสองมาตรฐานจริงๆเลยนะ" โฮซอกว่าพลางแสดงสีหน้าน้อยใจออกมาให้คนที่นั่งอยู่ข้างกายเขาได้เห็นแต่อันที่จริงโฮซอกไม่ได้น้อยใจอะไรหรอก 

 

"มึงชื่อจีมินหรือเปล่า ถ้าไม่ ก็อดแดก" แทฮยองว่าพลางหัวเราะออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนข้างกาย 

 

"กูก็เพื่อนมึงนะ!" 

 

"มึงเพื่อนก็จริง" 

 

"......" 

 

"แต่กับจีมินเป็นทั้งเพื่อนและแฟนในอนาคต" เสียงกระซิบถูกส่งผ่านเข้ามาในโสทประสาทของหูโฮซอก ทำเอาจีมินที่นั่งมองอยู่ถึงกับทำหน้างุนงงเมื่อไม่ได้ยินในสิ่งที่แทฮยองพูด มีเพียงโฮซอกที่ได้ยินเท่านั้น 

 

"ฮ่าๆ เรารู้กันเพื่อน" โฮซอกว่าพลางทำหน้าตาหื่นกามและทะเล้นจนจีมินหลุดหัวเราะออกมา 

 

"โฮซอกทำหน้าตาประหลาดอีกแล้ว" เสียงหวานของคนตัวเล็กเอ่ยพลางหัวเราะคิกคักแม้มือเล็กป้อมจะกำช้อนซ่อมเอาไว้อยู่ก็ตาม 

 

"แดกข้าวไปเลยมึงน่ะไอโฮซอก!" 

 

 

 

Twitter : jonet_z 

ความคิดเห็น