ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเรื่องราวความรักของมาร์คจินนะคะ :)

Sideline ความรักของเด็กขายตัว 14

ชื่อตอน : Sideline ความรักของเด็กขายตัว 14

คำค้น : มาร์คจิน / ความรักของเด็กขายตัว / sideline / กระดุ๊กกระดิ๊ก / ทามใบไม้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.1k

ความคิดเห็น : 47

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2558 17:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Sideline ความรักของเด็กขายตัว 14
แบบอักษร

Sideline ความรักของเด็กขายตัว 14

 

 

By : กระดุ๊กกระดิ๊ก

 

 

 

 

“เอ่อ  ... เรื่องอะไรคะ”  แต๋วทำเป็นไม่รู้เรื่อง เพราะจินขอเขาไว้ว่าไม่อยากให้มาร์ครู้ว่าจินอยู่ที่ไหน

 

 

“ไม่รู้จริงๆหรอครับ”   มาร์คถามแต๋วเสียงเข้ม

 

 

“คะ คือว่า  น้องจินมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ”  แต๋วเลียงตอบแต่ถามแทน

 

 

“จินไม่ได้มีปัญหาอะไร  แต่ทุกอย่างผมผิดเอง”  มาร์คยอมรับออกมาตรงๆ

 

 

“แล้วคุณผิดเรื่องอะไรล่ะคะ  คุณมาร์ค ...  คุณเอาเด็กของฉันไปก็ต้องดูแลให้ดี  ไม่ใช่ทิ้งขว้างเขาเหมือนของเล่น  คุณมาร์คดูแลจินไม่ไหวหรือคะ  ถ้าฉันจะซื้อจินกลับมา ..”  แต๋วเริ่มถือไพ่เหนือกว่ามาร์คในตอนนี้

 

 

“ไม่มีทาง!! ผมอยู่โดยที่ไม่มีจินไม่ได้”  มาร์คโพล่งออกไปเสียงดัง  เขาพูดจริงๆ  แค่ได้ยินว่าแต๋วจะซื้อจินคืนหัวใจก็สั่นคลอนไปหมด

 

 

“คุณมาร์ค  คุณดูแลเด็กของฉันไม่ได้  ตั้งแต่มีประวัติการซื้อมา  เด็กของฉันไม่เคยมีใครหนีมาที่นี่ หรือกลับมาเลย  ทุกคนอยู่ดีมีความสุข  นั่นก็ทำให้ฉันมีความสุข  แต่สิ่งที่คุณทำ  .... ฉันรับไม่ได้”  แต๋วเริ่มเสียงแข็ง  เพราะจากคำพูดของมาร์คดูเหมือนจะทำอะไรผิดจริงๆ  ซึ่งแต๋วก็เริ่มโกรธที่มาร์คทำให้จินต้องหนีมา  และทำให้เด็กของเขา ที่แต๋วรักเสมือนลูกต้องเสียใจ

 

 

“ผมขอโทษ  แต่ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้  ผมคิดน้อยเกินไป”  มาร์คก้มหน้าพูด  สีหน้ามาร์คเหมือนต้องการจะร้องไห้  แต๋วก็อดสงสารไม่ได้   แต่ความโกรธมีมากกว่า

 

 

“ถ้าฉันจะขอให้คุณเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น  คุณมาร์คยินดีที่จะเล่าไหมคะ”  แต๋วถาม   มาร์คพยักหน้ายอมอย่างโดยดี  เขาสามารถทำทุกอย่างที่จะให้จินกลับมาหาเขา  แต่ถึงม่ามาร์คไม่บอก  แต๋วก็ต้องรู้ให้ได้

 

 

“คือว่าผม ....”  มาร์คเล่าทุกอย่าง ตั้งแต่เรื่องของนิว  เรื่องของเจมส์  เมื่อได้ยินว่ามาร์คยังคงมีสัมพันธ์สวาทกับเจมส์ทั้งๆที่ได้จินไปอยู่ในครอบครองแล้วก็แทบจะยั้งมือไม่อยู่  แต่ก็ต้องพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองเอาไว้

 

 

“คุณนี่ ....”  แต๋วทนไม่ไหวเกือบจะหลุดปากด่ามาร์คไป  แต่ก็ต้องยับยั้งอารมณ์เอาไว้

 

 

 

“ผมรู้ผมผิด  แต่ผมขอโทษ”  มาร์คกลายเป็นอีกคนที่ยอมก้มหัวขอโทษคนอื่นง่ายๆ ก็เพราะจินคนเดียว  ทั้งๆที่ในชีวิตจริง  เป็นผู้ชายที่แสนจะเพอร์เฟคและเฉลียวฉลาดมากแค่ไหนก็ตาม  แต่กับเรื่องของจิน  ทำให้มาร์คกลายเป็นอีกคนได้ในทันที

 

 

“เฮ้ออ  ....  จินไม่อยากเจอคุณนี่คะ” แต๋วพูดออกมาตามความจริง  ที่จินยังไม่อยากเจอมาร์คในตอนนี้

 

 

“จินอยู่ข้างบนหรือเปล่าครับ  ผมจะขึ้นไปหาเขา”  มาร์คพูดอย่างร้อนรน  ตอนนี้เขาอยากเจอจินจะบ้า

 

 

“อย่าเพิ่งค่ะคุณ  ฉันว่าอย่าเพิ่งไปเจอกันตอนนี้เลย   จินอาจจะโกรธคุณมากไปกว่านี้ก็ได้” แต๋วพูดออกมาอย่างสงสาร  เพราะมาร์คแสดงความไม่สุขใจจนเห็นได้ชัด 

 

 

 

“ผมอยากเจอเขา  ได้โปรด ...”   มาร์คในมุมอ่อนแอที่แต๋วเห็นก็ทำให้ใจหวิวได้ไม่ยาก ชายที่สุขุมกับมาจนมุมให้กับเด็กของเขา  ทำให้แต๋วรู้สึกอะไรบางอย่าง ....

 

 

 

 

.....

 

 

 

 

“จิน”  แต๋วขึ้นมาปลุกจินเมื่อเดินกลับเขามาในห้องหลังจากที่ปิดผับเรียบร้อยแล้ว

 

 

“อื้ออ”  จินบิดขี้เกียจเล้กน้อยก่อนจะรู้ว่าไม่ใช่ห้องของตนก็สะดุ้งตื่นขึ้น

 

 

“คืนนี้มีแขกเรียกจอนด้วยแหละ  แต่เจ้บอกว่าจินไม่ได้ทำงานแล้ว”  แต๋วให้ฟัง  เพราะบรรดาเด็กของเขาเมื่อเห็นจินกลับมาก็พูดถึงกันใหญ่  จนลูกค้าบางคนอยากจะเห็นหน้าเลยทีเดียว

 

 

“เจ้  ผมอยากทำงานจริงๆนะ”   จินอ้อนแต๋วอีก 

 

 

 

“จริงหรอ  ตอนนี้มีลูกค้าคนหนึ่ง  ไม่ยอมกลับบ้านเพราะเขาอยากเจอจิน” แต๋วบอก  จินมีความหวังขึ้มาทันที แต่ในหัวใจไม่มีความสุขเลยสักนิด

 

 

 

 

 

 

 

.....................................40..........................................

 

 

 

 

“อยากเจอผมหรอฮะ”  จินถามอย่างแปลกใจ

 

 

“ก็ไม่เชิง  เขาไม่รู้จักจินด้วยซ้ำ  แต่เขาเห็นเด็กในร้านพูดถึงเลยอยากเจอมั้ง”  แต๋วพูด

 

 

“ทำไมถึงอยากเจอง่ายนัก”  จินพึมพำกับตัวเองเบาๆ

 

 

“ตกลงว่าจินจะรับงานนี้ไหม”  แต๋วถามลองเชิงจินอีกครั้ง  ถ้าเด็กของเขากล้ารับ  แต๋วก็กล้าที่จะให้จินไป

 

 

“กล้าฮะ...” จินตอบรับเสียงแข็ง  แต่ใจกลับอ่อนยวบ

 

 

“เขารออยู่ ...”  แต๋วบอกออกไป  ก็ดีเหมือนกัน  เพราะเขาต้องการที่จะรู้อะไรบางอย่างจากจินอยู่เช่นกัน

 

 

 

.....

 

 

 

 

ก็อก ก็อก ก็อก

 

 

 

จินเคาะประตูตามห้องที่แต๋วบอกออกมาว่ามีแขกรออยู่   มือสั่นเคาะลงไปที่ประตูอย่างไม่มีความมั่นใจแม้แต่นิด

 

 

“เชิญ”  เสียงทุ่มใหญ่ดูมีเสน่ห์พูดขึ้น

 

 

“สวัสดีฮะ”  เมื่อจินเดินเขาไปก็เจอกับชายหนุ่มหน่าตาดี  ผมยาวปะบ่า  มีหนวดแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความหล่อลดลงไปสักนิด 

 

 

“เห็นคนพูดถึงนายซะเยอะแยะ  ... แต่ก็ไม่แปลกใจ” ชายหนุ่มมาดเซอน์คนนั้นเดินมาลูบแก้มจินที่ยืนตัวสั่นงักอยู่

 

 

“คือ ...”  จินพยายามจะปฎิเสธแต่อีกใจก็คิดอยากจะประชดมาร์คจึงเงียบเอาไว้เหมือนเดิม

 

 

“คือ  .. คืออะไร”  ร่างหนาตรงหน้าพูด  ใจจินเต้นแรงราวกับไปวิ่งมา  แต่ไม่ได้รู้สึกดีเหมือนเวลาที่ใจเต้นแรงกับการกระทำของมาร์คเลยสักนิด

 

 

“คือเมื่อไรจะเริ่มฮะ” จินกัดฟันพูดออกไป  ตัวสั่นไปหมดเพราะความกลัว

 

 

“รีบหรอ  โอเค งั้นเริ่มเลยก็แล้วกัน”  ชายหนุ่มผู้นั้นพูด   ก่อนที่จะจูงจินไปที่เตียง

 

 

“อ่ะ  เวลารับแขกนายทำยังไงบ้างล่ะ” ชายหนุ่มปริศนาถาม

 

 

“ผมไม่เคยมาก่อน  คุณเป็นแขกคนแรก”  จินจำต้องตอบออกไป  เพราะเขาทำอะไรไม่เป็นเลย

 

 

“อ่อ  งั้นคงต้องเริ่มตั้งแต่แรก  เอาเป็นว่าฉันแนะนำตัวก่อนนะ  ฉันชื่อคิม  นายชื่อจินฉันรู้”  จินทำท่าจะพูดชื่อตนออกมาบ้าง  คิมจึงขัดเอาไว้ก่อน

 

 

“ทำไมถึงรู้จักผม” จินถามอย่าง งง

 

 

“หึหึ  ไม่ต้องถามหรอก  เพราะฉันก็ไม่รู้จะตอบยังไง”  คิมพูดออกมา  ไม่ช่วยให้กระจ่างขึ้นแถมยังทำให้จินคิดหนักกว่าเดิม

 

 

“แต่วะ ..” จินพยายามที่จะหาข้อสรุปให้กับตนเอง

 

 

“ไม่ต้องถามมากหรอก  เริ่มเลยแล้วกัน”  คิมพูด ก่อนที่จะสูดดมความหอมหวานกับซอกคอของจิน  จินพยายามหลบเพราะไม่ชิน  แต่คิมเองก็พยายามจะทำให้ได้  ทำให้จินรู้สึกกลัวขึ้นมา

 

 

ฟอดดดดดดด

 

 

 

 

คิมสูดความหอมที่แก้มของจินเต็มปอด  ความเขินอายและความสุขไม่ได้มีในบทรักบทนี้เลย  ความขัดแย้งในใจของจินตีกันจนยุ่งไปหมด

 

 

“คุณคิมฮะ  ผมกลัว”  จินพูดอย่างสั่นๆ  ดวงตาร้องผ่าวเหมือนต้องการที่จะร้องไห้

 

 

“ไม่ต้องพูดมาก  เดี๋ยวก็ชิน”  คิมพูดเสียงแข็ง  ก่อนที่จะถอดเสื้อของจินออก

 

 

“ฮึก  อย่าเลยฮะ  ผมไม่ไหวจริงๆ”  แค่คิดว่าต้องทำอะไรกับคนที่ตนไม่ได้รัก  น้ำตาก็พลันไหลลงมาเสียดื้อ

 

 

“คิดว่าทำไม่ได้แล้วทำแบบนี้ทำไม  ประชดให้ได้อะไรว่ะจิน”  คิมหยุดการกระทำทุกอย่างเมื่อจินร้องไห้ก่อนที่จะถามเสียงเครียด

 

 

“ฮึก  ฮืออ”  จินปิดหน้าร้องอยากรู้สึกผิดกับตนเอง และคนที่เขารัก

 

 

“อย่าประชดคนอื่นถ้าไม่ใช่ผมคนอื่นอาจจะฝืนใจคุณไปแล้ว  คนที่เป็นห่วงคุณตอนนี้มันเกือบจะบ้าตายอยู่แล้ว  ให้โอกาสมันหน่อย  ผมรู้นะ  ว่าคุณรู้ว่าผมหมายถึงใคร”  คิมพูด  ซึ่งเหมือนจินจะเข้าใจ  แต่ก็ยังไม่แน่ใจ

 

 

“เข้ามาได้แหละ”  คิมเดินไปพูดที่หน้าประตูห้อง  ประตูนั้นไม่ได้ปิดอยู่  เหมือนแค่แง้มๆไว้เท่านั้น

 

 

“นี่!!”  เสียงนิวดุคิมดังลั่นห้อง

 

 

“คุณบอกให้ผมทำเองนะ”  คิมตอบกลับไปอย่างมึนๆ  แต่แววตาดูเอ็นดูนิวไม่น้อยเลยสักนิด

 

 

“จิน ...”  มาร์คเดินเข้ามาหลังจากที่ยืนอยู่นอกห้อง

 

 

“คุณมาร์ค  อึ่ก ฮึก”  จินที่โกรธมาร์คอยู่แต่พอเห็นมาร์คในช่วงเวลาแบบนี้กับรู้สึกดีใจอย่างที่สุด

 

 

“ฉันผิดไปแล้วจิน  ขอโทษ”   มาร์คเดินเข้าไปกอดจินเต็มอก  จินเองก็ซุกอกมาร์คอย่างต้องการที่พึ่งเหมือนกัน

 

 

“ผม อึ่ก  ผมทำไม่ได้”  จินพูด  เขาทำไม่ได้จริงๆ  ไม่ว่าจะเลิกรักมาร์ค  จะเดินหันหลังให้มาร์ค  ร่างกายนี้ให้กับคนอื่นที่ไม่ใช่มาร์ค  ให้ความรักกับคนอื่น  ไม่ได้จริงๆ

 

 

“จิน  ฉันขอโทษ”  มาร์คพูดพร่ำคำว่าขอโทษตลอด  ไม่ว่าจะพูดออกมาแค่ไหน  ในใจก็ยังรู้สึกผิดไม่หาย  และมาร์คก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่มันจะหายไปด้วย

 

 

“ผมไม่อยากอยู่ห้องนี้”  จินพูด  พร้อมกับหลบสายตาคิมและนิวที่มาตอนไหนไม่รู้

 

 

“เดี๋ยวฉันพากลับบ้าน   และเดี๋ยววันพรุ่งนี้ฉันและนิวอธิบายทุกอย่างให้ฟัง” มาร์คพูดบอกกับจิน  แต่ตอนนี้จินต้องการที่จะกลับบ้านเท่านั้น  มาร์คเองก็ทำตามโดยง่าย  อุ้มร่างบางที่ตัวสั่นไปด้วยความกลัวลงมาจากชั้น3ของผับ  ก่อนที่จะประคองเข้าไปในรถอย่างทะนุถนอม  และตรงกลับบ้านไปในทันที

 

 

ตลอดทางจินไม่ได้พูดอะไร  และยังติดสะอื้นอยู่  จนมาร์คอยากจะกอดคนตัวเล็กของเขาเสียให้เต็มกอด  แต่ก็ต้องอดเอาไว้ เพราะตอนนี้จินอยากกลับบ้าน

 

 

 

....

 

 

 

เมื่อมาถึงบ้าน  มาร์คก็เดินอ้อมมาอุ้มจินอีก  จินบอกจะเดินเองมาร์คก็ไม่ยอม

 

 

“เดี๋ยวผะ ... จินเดินเองก็ได้ฮะ  ไม่เป็นไร”  จินพูดกับมาร์คเสียงแผ่ว  เพราะเริ่มหมดแรงและอารมณ์ยังมีความกลัวอยู่ด้วย

 

 

“เดี๋ยวฉันอุ้ม  ให้ฉันอุ้มนะจิน”  มาร์คพูดแกมขอร้อง  เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแผ่วเบา  เพราะคนรักของเขาทำท่าเหมือนไม่อยากให้เขาจับตัว  หลบจนหลังติดไปกับเบาะ

 

 

“จะ ..”  จินกำลังจะพูดขึ้น  แต่มาร์คใช้จังหวะที่จินเผลอตัว ช้อนคนตัวเล็กขึ้นเข้าบ้านทันที

 

 

“น้องจิน!!!!!”  เสียงของส้มดังขึ้นเมื่อมาร์คอุ้มจินเข้ามาในบ้าน  เพราะคนในบ้านก็เป็นห่วงจินที่หายไปหนึ่งคืนและอีกเกือบวัน  จินสำคัญสำหรับคนในบ้านนี้มากๆ

 

 

“ค่อยๆยัยส้ม”  ป้าพรที่พูดเตือนส้ม  แต่ตนเองก็ตื่นเต้นและดีใจไม่แพ้กัน  มาร์คอุ้มจินเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น  คนงานหลายคนพากันเดินตามเข้ามาหาจิน

 

 

“น้องจินเจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ”  ส้มรีบนั่งลงกับพื้นข้างๆจินก่อนที่จะจับแขนของจินขึ้นมาดูว่ามีแผลหรือไม่

 

 

“ผมไม่เป็นไรฮะ” จินตอบและเริ่มน้ำตาคลอ  เพราะตื้นตันใจที่คนในบ้านเป็นห่วงเขาขนาดนี้  ทั้งๆที่รู้จักกันได้ไม่นานด้วยซ้ำ

 

 

“ค่อยโล่งหน่อยนะคะ  ที่คุณพาจินกลับมาได้”  ป้าพรพูดอย่างโล่งใจ

 

 

“อื้อ”  มาร์คตอบแค่นั้น  แต่สายตามองมาที่จินเหมือนไม่ต้องการจะให้จินหายไปจากสายตา

 

 

“คุณมาร์คพักผ่อนเถอะคะ  ไม่ได้นอนเลยตั้งแต่จินหายไป”  ป้าพรพูดออกมาอีก  จินหันไปมองมาร์คทันที  ก่อนที่จะเริ่มสังเกตว่ามาร์คนั้นดูโทรมมากๆ  ขอบตาคมคล้ำจนเห็นได้ชัด  หน้าตาดูไม่สดชื่นอย่างมาก  จนจินเองก็อดสงสาร  แต่ก็ยังติดงอนๆอยู่จึงไม่ได้พูดอะไร

 

 

“ผมก็อยากนอนนะครับ  แต่ไม่รู้ว่าจินจะไปนอนกับผมได้รึป่าว”  มาร์คพูดกับป้าพรแต่สายตาก็ยังมองที่จิน

 

 

“น้องจินไปนอนเป็นเพื่อนคุณมาร์คหน่อยสิคะ  คุณมาร์คไม่ได้นอนมาเกือบวันแล้วนะ”  ส้มพูดโน้มน้าวจิน

 

 

“ผมไม่ง่วง”  แต่ความดื้อของจินมีมากกว่า  จึงไม่มีใครกล้าขัด  ก่อนที่คนในบ้านจะพูดคุยกับจินสักพัก  ก่อนที่จะพากันไปพักผ่อน

 

 

“ไม่ไปนอนเป็นเพื่อนฉันหน่อยหรอ”  มาร์คนั่งข้างจินที่โซฟา  จินที่ทำท่าขยับหนี แต่ไม่ทันมาร์คที่คว้าเอวของจินได้ก่อน

 

 

“คุณง่วงก็ไปนอนสิอะ”  จินพูดอ้อมแอ้ม 

 

 

 

“แต่ฉันอยากนอนกับนาย” มาร์คพูด

 

 

“นะ จินนะ”  มาร์คอ้อมจินทั้งๆที่ไม่เคยทำมาก่อน  กอดร่างบางเอาไว้แนบตัว  เอาคางเกยไหล่เล็กนั้นไว้  ก่อนที่จะพูดเสียงอ้อน  จนจินเองหัวใจสั่นไหวจนได้

 

 

“ฉันรู้ว่าตอนนี้นายกำลังโกรธ  และฉันก็พร้อมที่จะอธิบายตอนนี้ถ้านายอยากฟัง  และพรุ่งนี้ฉันก็นัดให้นิวมาคุยแล้วด้วย  เพื่อแสดงความรักที่ฉันมีต่อนาย  ว่า พี่รักจินมานานแล้ว

 

 

 

 

 

To be con ... 

 

 

 

 ------------------------------------------------------------

 

 

 

  (ใครอยากรู้อะไรไปไลค์เพจแล้วมาถามได้เลยนะคะ  เรื่องเวลาอัพจะบอกไว้ในเพจก่อนที่จะอัพเสมอน้าาา)

 

 

 *กำลังใจ = โหวต  กดถูกใจ  และคอมเม้นนิยายเรื่องนี้เยอะๆน้าาาาาาา 

 

  *ยังไม่ได้ตรวจคำผิดเลยสักตอน  เดี๋ยวว่างๆจะมาตรวจให้นะคะ (น่าจะเป็นตอนจบแล้วนะคะ) 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว