อัพทุกวันอาทิตย์ ฝากติดตามด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ

ตอนที่ 11 หุบเขาหยางซาน 2 (หวั่นไหว)

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 หุบเขาหยางซาน 2 (หวั่นไหว)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 148

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.พ. 2563 22:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 หุบเขาหยางซาน 2 (หวั่นไหว)
แบบอักษร

กลางดึกสงัด ใต้ม่านน้ำที่ไหลเบาลงจนมองเห็นดวงจันทร์กลมโตด้านนอก ติงจื่อเฉิงนอนหลับสนิทด้วยความอ่อนเพลียไปนานหลายชั่วยาม แต่เขากลับสะดุ้งตื่นขึ้น เมื่อมีเสียงครางละเมอลอยเข้าหูเขาจนทนไม่ไหว

ดวงตาที่เบิกโพลงขึ้นพยายามรับแสงสอดส่องหาที่มาของเสียง เมื่อหันกลับไปกลับพบว่าเป็นเสียงของชินอ๋องที่กำลังละเมอด้วยพิษไข้ เสื้อผ้าที่เปียกชื้นกลับกลายเป็นที่เกาะน้ำค้างชั้นดีในยามนี้

“อู๋ซัวซี อู๋ซัวซี”

ติงจื่อเฉิงพยายามขยับตัวเรียก แต่ชายร่างโปร่งบางกลับคดงอเท้าราวกับลูกนกเพิ่งเกิดใหม่

แม้เขาจะก่นด่าอยู่ในใจ ว่าทำไมจะต้องเรื่องมากมากนัก เพียงแค่การถอดเสื้อผ้าเอามาผิงไฟ

แต่ก็ต้องส่ายหน้าเมื่อชายที่ดื้อด้านคนนี้ไม่เคยยอมฟังเขาสักครั้ง เขาจึงกระชากชุดนอกและชุดด้านในออกอย่างไม่ไยดีนัก

กองไฟถูกเติมเชื้อเพลิงมากขึ้น ร่างที่เกืิอบจะเปล่าเปลือยของชินอ๋องเผยขึ้นตรงหน้าติงจื่อเฉิง จนเขาประหลาดใจ

ศัตรูคู่แค้นที่แทบจะฆ่าให้ตายตกกันไปข้างหนึ่งมายาวนาน บัดนี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป ร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของชินอ๋องกลับขาวผ่องนุ่มนิ่มราวกับขนกระต่าย ริมฝีปากที่แดงระเรื่อด้วยพิษไข้ดึงดูดติงจื่อเฉิงเข้าหา

เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกหวาบวามเช่นนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร แต่พอมันเกิดขึ้นแล้ว กลายเป็นว่าเขาไม่สามารถหยุดความรู้สึกที่แปลกประหลาดได้เลย

ติงจื่อเฉิงสะบัดหน้าไล่ความคิดที่ว้าวุ่นออกไป แล้วนำผ้าที่แห้งแล้ว คลุมชินอ๋องเอาไว้ แต่แม้เขาจะเติมไฟให้กองใหญ่ขึ้น ก็ไม่ได้ทำให้ชายตรงหน้าหยุดสั่นจากความหนาวได้เลย

ร่างกายผิวสีเข้มของติงจื่อเฉิง ค่อยๆสอดรับร่างที่หนาวเย็นของชินอ๋องเขามาในอ้อมแขนอย่างต้องมนต์สะกด ไออุ่นที่เขามอบให้ กลับคืนมาสู่หัวใจของเขาที่กำลังเต้นโลดแล่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่ว่าก่อนหน้านี้เขาจะเคยเกลียดชายผู้นี้มากแค่ไหน แต่ตอนนี้เขาไม่อาจละสายตาไปจากชายผู้นี้ได้เลย

 

เช้าตรู่วันต่อมา

แสงแดดอ่อนๆสาดส่องทะลุม่านน้ำตกเข้ามาในถ้ำเพียงเล็กน้อย สองร่างสีผิวตัดกันกอดก่ายอย่างอบอุ่น ชินอ๋องที่หายอาการหนาวสั่น มุดซุกตัวเข้าไปที่หน้าอกของติงจื่อเฉิงโดยไม่รู้ตัว ยิ่งเขาเบียดเสียดเข้าหาราวกับเด็กน้อยมากแค่ไหน

ช่วงล่างของติงจื่อเฉิงก็กลับตื่นตัวเร่าร้อนขึ้น อย่างควบคุมไม่ได้ ผิวสีน้ำตาลอ่อนๆเจือปนสีแดงระเรื่อไปทุกส่วน อย่างเห็นได้ชัด ตัวแข็งเกร็งเพราะจะลุกจากที่นอนก็ไม่อยากทำให้ชินอ๋องตื่น แต่หากไม่คุมอาการไว้เขาเองก็ไม่อาจคาดเดาผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นได้

ใจเจ้ากรรมที่เริ่มหวั่นไหวเผลอไผลไปกับบางอย่างที่ไม่สามารถควบคุม เมื่อติงจื่อเฉิงยื่นหน้าเข้าหาริมฝีปากชินอ๋อง เมื่อแตะสัมผัสเข้าเบาๆกลายเป็นความเผลอไผลที่เกิดขึ้น กลายเป็นความถวิลหาบางอย่างแล้วถาโถมรุนแรงไร้ที่สิ้นสุด

ชินอ๋องสะดุ้งตื่นขึ้นด้วยการถูกรุกล้ำที่ยากจะต้านทาน เมื่อถูกจูบเข้าโดยไม่รู้ตัว หนวดไรที่สัมผัสและความอุ่นร้อนจากริมฝีปากติงจื่อเฉิงส่งผ่าน

เพียะ !

เสียงตบฉาดดังลั่นสนั่นในถ้ำ เมื่อใบหน้าชินอ๋องแดงก่ำโกรธจัด นอกจากเสื้อผ้าของเขาที่ถูกถอดโดยไม่ได้รับอนุญาตแล้ว เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมากลับถูกริมฝีปากคนถ่อยบดเบียดอย่างกระหาย

“นี่เจ้าบ้าไปแล้วรึ”

ชินอ๋องตวาดลั่น พร้อมถอยครูดไปติดกับกำแพง

“มือหนักใช่เล่น”

ติงจื่อเฉิงเลียริมฝีปากที่มีเลือดซึมไหลเบาๆ

“จะจะเจ้าคนถ่อย”

เมื่อชินอ๋องเห็นสายตาที่เขาจ้องมาเต็มไปด้วยความที่ไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย ก็รีบโกยเสื้อที่คลุมไว้คลุมตัวอย่างรวดเร็ว

“หรือไม่ชอบ...?”

เขาถามหน้าตาย ตอนนี้เขาแน่ใจแล้วว่า ที่เขาต้องคอยตามชินอ๋องไปทุกที่เพราะอะไร แล้วความรู้สึกที่เขาไม่ต้องค้นหาก็ปรากฎชัดเจนแล้ว

“ชอบอะไร”

ชินอ๋องถามกลับ พร้อมควานหาหินเล็กๆเหวี่ยงหาเขาเพื่อระบายความโกรธ

“ขอบข้าไง...?”

เมื่อคำถามหนึ่งดังขึ้น กลับทำให้เสียงในถ้ำเงียบกริบ มีเพียงเสียงหายใจที่ระรัวดังขึ้นของทั้งคู่

———

 

 

ความคิดเห็น