email-icon facebook-icon

ขอบคุณรีดทุกท่านมากๆเลยค่าา ^/////^

2 คุณแม่กะทันหัน! 2

ชื่อตอน : 2 คุณแม่กะทันหัน! 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2562 18:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2 คุณแม่กะทันหัน! 2
แบบอักษร

 

รถคันหรูจอดนิ่งเฉียดร่างเล็กๆของอศิราไปนิดเดียว ความจริงหญิงสาวก็กะระยะเอาไว้แล้ว ว่าจะโดดหลบทันหากรถไม่ยอมจอด แต่พอออกมาเป็นอย่างนี้ ก็นับว่ายังดีที่เธอไม่ได้กระโดดหนีไปให้เจ็บตัว  

เธอเข้าไปเคาะประตูกระจก เห็นหน้ากลมแป้นของหนูน้อยแก้มอิ่ม จ้องมองมาที่เธอด้วยดวงตากลมโต วาววับกระตือรือร้น

หนูน้อยคงคิดว่าเธอจะไปกับแกด้วย...โอย ใจระทวย สงสารแรงเลยยัยหนูเอ๊ย!! 

เห็นแววตาเจิดจรัสไปด้วยความหวังของแม่หนูผู้น่ารักน่าสงสารแล้ว อศิราก็บอกตัวเองได้เลย ว่าเธอคิดไม่ผิดที่ย้อนกลับมา พร้อมกับของในมือ  

“เธอต้องการอะไร?”  

อิรวัฒน์ลดกระจกลง เอ่ยถามหญิงสาวที่หน้าเหมือนภรรยาของเขาอย่างเยือกเย็น ไว้ตัว ทว่าอีกฝ่ายไม่ตอบโต้ในทันที กลับยื่นของที่กำไว้ในมือ ยื่นส่งให้ไปต่อหน้าแม่หนูที่เกาะขอบหน้าต่าง จ้องเขม็งมองเธอแล้วยิ้มหวานแฉ่งด้วยความดีอกดีใจ  

“น้าให้น้องแก้มอิ่มจ้ะ เป็นเด็กดีนะ อย่าร้องไห้ ต้องเชื่อฟังคุณพ่อรู้มั้ย”  

“โอ้โฮ”  

น้องแก้มอิ่มร้อง ห่อปาก สองมือน้อยๆเอื้อมไปรับเอาช่อดอกกุหลาบสีชมพูแสนสวยจากแม่จ๋ามาอย่างดีใจ แล้วก็ยิ่งตาโต เพราะ “แม่จ๋า” ยังมีของมอบให้เธออีกอย่าง นั่นก็คือตุ๊กตาพี่หมีตัวเล็กๆ  

ไม่ใช่พี่หมีบราวน์ แต่ก็น่ารักไม่แพ้กัน เป็นตุ๊กตาที่เอาไว้แจกเด็กๆที่เข้ามาในสวนสนุกนั่นเอง ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมากมาย แต่น้องแก้มอิ่มกลับกอดทั้งตุ๊กตาหมีสีเหลืองและดอกกุหลาบของอศิราเอาไว้แน่น ราวกับเป็นของรักของหวงที่มีค่ายิ่ง 

“แม่...แม่จ๋า...” หนูน้อยร้องเรียกอศิรา เอื้อมมือมาจะสัมผัสตัวเธอ อศิราเผลอใจอ่อนยื่นมือไปจะจับกับแม่หนู แต่เหลือบไปเห็นลูกตาดุเยือกของพ่อเด็กเข้าก่อน เลยรีบหดมือกลับไปไพล่หลังแทน 

“อ๊ะ...” น้องแก้มอิ่มชะงัก ผิดหวัง ทำหน้าเศร้าเหมือนจะร้องไห้ นั่นทำให้อศิราลำบากใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน  

“อย่าร้องไห้ ถือว่าหนูสัญญากับน้าแล้วนะ รับของขวัญไปแล้ว อย่าผิดสัญญาละ” บอกทั้งที่ทราบดีว่าน้องแก้มอิ่มคงไม่เข้าใจอะไรด้วย ก็แม่หนูยังพูดอะไรไม่ได้เลย พูดได้แต่ “แม่จ๋าๆ”  

“ฮือ...”  

นั่นปะไร ร้องไห้อีกแล้ว แค่ร้องไม่พอ แต่ยังยื่นมือมาสุดแขน ต้องการจะจับมือกับเธอให้ได้ 

อศิราเห็นตาโตๆออดอ้อนเว้าวอนที่คลอไปด้วยหยดน้ำใสๆแล้วก็สะเทือนใจยิ่ง เธอเอื้อมมือไปเกี่ยวกระชับกับมือจิ๋วหลิวเล็กๆน่าทะนุถนอมนั้น รับรู้ได้ถึงความว้าเหว่ของเด็กน้อย 

คงเพราะเธอเองขาดพ่อมาตลอดชีวิต ส่วนแม่ก็ตายจากไปแล้ว...น้องแก้มอิ่มยังดีกว่าเธอมาก อย่างน้อยก็ยังมีคุณพ่อหน้าดุ...นั่นไง เขาจ้องเธอเขม็งตาไม่กะพริบ คงกลัวว่าเธอจะมาล่อลวงอะไรยัยหนูน้อย 

“...ฉันไม่รบกวนแล้ว คุณไปเถอะ...”  

บอกเสียงอ่อย หางตาเหลือบเห็นผู้ดูแลสวนสนุกกำลังวิ่งมา สงสัยว่าจะมาเอาเรื่องที่เธอวิ่งเอาของมาแจกลูกค้าทั้งที่ไม่ได้แต่งมาสคอต อีตาผู้ดูแลคนนี้งกมาก ถ้าไม่ได้อยู่ในช่วงเวลางาน เป็นต้องไม่ยอมให้ของแถมหลุดกระเด็น เขาต้องตามมาด่าเธอแน่ๆ เผ่นดีกว่า 

อย่างน้อยก็ไม่อยากถูกว่า ต่อหน้าแม่หนูน้อยและพ่อหน้าดุของแก! 

อศิราวิ่งหนี แม้จะรีบเร่งแต่ก็ยังทันได้ยินเสียงร้องอ้อแอ้ที่ตามมาข้างหลัง  

น้องแก้มอิ่มร้องเรียกเธอ เกาะขอบหน้าต่างจ้องมองมาตาละห้อย น่าสงสารจับใจ  

“เป็นเด็กดีนะน้องแก้มอิ่ม”  

อศิราหันไปโบกมือหย็อยๆ ส่งยิ้มกว้างเต็มหน้าให้แม่หนู เด็กหญิงตาโตแป๋ว เผลอยิ้มตามรอยยิ้มแจ่มใสของ “คุณแม่” มือป้อมเล็กจิ๋วยกขึ้นโบกบ้ายบายกับอีกฝ่าย ก่อนจะค่อยๆกลับมาหน้าเศร้าสลดจ๋อย น้ำตาคลอ... 

“แก้มอิ่ม มาหาพ่อมาครับเด็กดี” อิรวัฒน์เห็นลูกเศร้าแล้วก็ปวดใจนัก เขาดึงหนูน้อยเข้ามานั่งบนตักตัวเอง โอบกอดแกเอาไว้ด้วยความรักทั้งหมดที่มอบให้ แต่ลูกสาวตัวจิ๋วเอาแต่ก้มหน้างุด กอดดอกกุหลาบและตุ๊กตาหมีที่ได้จากอศิราเอาไว้ น้ำตาปริ่ม ก่อนจะปล่อยโฮเสียงดัง 

อิรวัฒน์ถึงกับทำอะไรไม่ถูก พี่เลี้ยงของแม่หนูก็ปลอบไม่อยู่ น้องแก้มอิ่มร้องไห้คิดถึงคุณแม่มาสองเดือนแล้ว ทุกครั้งที่คิดถึงก็ร้องจ้า จะหาคุณแม่ อิรวัฒน์สงสารลูกใจจะขาด 

“นายครับ คุณหนูชอบเด็กคนนั้น ถ้ายังไง...” นายเก่งกาจ คนขับรถคู่ใจเอ่ยขึ้น เขาเองก็ปวดใจเหลือเกินที่เห็นสภาพของคุณหนูแก้มอิ่ม ร้องไห้แต่ละที คนรอบข้างแทบจะขาดใจตายตามทีเดียว 

“จะให้คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่ไหนไม่รู้ มาเข้าใกล้ลูกฉันเหรอ ไม่มีทาง” ปฏิเสธทันควัน วางท่าเย่อหยิ่งและไว้ตัวอย่างแรง 

“แต่คุณหนูไม่ยอมฟังใครเลยนะครับ” เก่งกาจท้วงเบาๆ  

นายก็น่าจะรู้ดี แม้แต่ตัวนายเอง ก็ใช่ว่าจะปราบความดื้อของยัยตัวจิ๋วได้ง่ายๆ 

ดูสิ ร้องไห้หนักมาก ตะกายกระจกเหมือนจะให้เปิดเพื่อเจ้าตัวจะได้วิ่งตาม “แม่จ๋า” ไป... 

เห็นแล้วสุดทรมานใจ...คุณรินรดาบุญน้อยเหลือเกิน หากเธอยังอยู่ละก็... 

“โทรไปหาคริตหน่อยซิ บอกให้เอาประวัติยัยเด็กนั่นตามไปให้ฉันที่บ้านด้วย...ยังไงก็ต้องตรวจสอบก่อน คนจะเข้ามาใกล้ลูกฉันได้ จะต้องไม่ใช่คนที่มีพฤติกรรมน่ารังเกียจ”  

เอ่ยอย่างเย็นชา เย่อหยิ่ง แววตาเย็นเฉียบ ทว่ายามเมื่อเจ้าตัวก้มลงมองแม่หนูตัวจิ๋วบนตักนั้น ช่างอ่อนโยนเป็นอย่างยิ่ง  

ชายหนุ่มกอดปลอบหนูน้อย ช่วยเช็ดน้ำตาให้เธออย่างนุ่มนวล พร่ำปลุกปลอบแม้จะทราบว่า น้องแก้มอิ่มไม่เข้าใจนักก็ตาม 

“โอ๋...อย่าร้องนะครับเด็กดี...ขอเวลาคุณพ่อหน่อยนะ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร คุณพ่อจะทำให้หนูมีความสุขแน่ๆ เชื่อคุณพ่อนะครับ”  

“ฮือ...” น้องแก้มอิ่มสะอึกสะอื้นเบาลง ซุกเข้าหาคุณพ่อ ขดตัวกลมดิก ทว่าในมือยังกำดอกกุหลาบและตุ๊กตาหมีที่เพิ่งได้มาเอาไว้แน่น 

อิรวัฒน์หลุบตาลง จ้องมองของที่ลูกสาวถือเอาไว้ราวกับเป็นของล้ำค่า...อดนึกถึงเจ้าของดอกกุหลาบและเจ้าหมีตัวนี้ไม่ได้ 

เขาเห็นว่าเธอหน้าเหมือนกับรินรดาผู้ล่วงลับ แต่ว่า...เมื่อครู่ตอนที่ฝ่ายนั้นยิ้มกว้าง โบกมือให้ลูกสาวของเขา อิรวัฒน์ก็เริ่มเห็นว่าผู้หญิงสองคนไม่เหมือนกันเสียทีเดียวนัก 

รินรดาไม่เคยยิ้มกว้างบานแฉ่งอย่างนั้น...เธอเป็นคนอ่อนหวาน เพียบพร้อม งดงามเสมอทุกอิริยาบถ  

ไม่รู้ว่าทำไมน้องแก้มอิ่มถึงเข้าใจผิด เห็นอศิราเป็นรินรดาไปได้ ไม่เหมือนกันสักหน่อย... 

“ฮึก...แม่จ๋า...”  

น้องแก้มอิ่มครางเบาๆ เรียกหาแม่ แต่เขาไม่แน่ใจเสียแล้วว่า แม่ที่ลูกน้อยเรียกหาตอนนี้...คือแม่แท้ๆอย่างรินรดา หรือแม่ตัวปลอมที่ชื่ออศิรากันแน่... 

 

************************** 

*********************** 

****ยัยหนูเรื่องนี้ ร้องไห้เก่งมากๆเลยค่ะ ไรท์ใจบาง เขียนไปก็สงสารน้องแก้มอิ่มไป ต้องให้อศิมาช่วยแล้วล่ะค่ะคุณพ่อ ฮ่าาาา  

ฝากติดตามด้วยนะคะ ขอบคุณรีดทุกท่านมากๆเลยค่าาา  

ความคิดเห็น