email-icon facebook-icon

ขอบคุณรีดทุกท่านมากๆเลยค่าา ^/////^

2 คุณแม่กะทันหัน! 1

ชื่อตอน : 2 คุณแม่กะทันหัน! 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2562 09:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2 คุณแม่กะทันหัน! 1
แบบอักษร

 

2 คุณแม่กะทันหัน! 

อศิราเบิกตาโต งงอยู่อึดใจ ก่อนจะเหลียวมองไปยังด้านหลังของตัวเอง เผื่อจะมีใครอื่นอีก แต่ไม่มีใครเลยนอกจากเธอกับอีตารูปหล่องี่เง่านี่ ซึ่งแม่หนูคนนั้น...คงไม่ได้เรียกเขาแน่ๆ 

เอ๊ะ อย่าบอกนะว่าแกเรียกเธอ!? 

อศิราตัวแข็งทื่อ หนูน้อยตัวจิ๋ว เดินยังไม่คล่องดีเลยด้วยซ้ำ แม่หนูเข้ามาเกาะขาหมีของเธอแน่นหนึบ ถูไถแก้มอิ่มใสไปมา ทำราวกับมีความสุขล้นเหลือ ฟินสุดๆที่ได้กอดขามาสคอตพี่หมีบราวน์ของเธอ 

“แก้มอิ่ม มาหาพ่อมาลูก” อิรวัฒน์รีบคว้าร่างจิ๋วของหนูน้อยเข้าไว้ในอ้อมแขนของเขาเสียเอง แต่ไม่คาดว่าน้องแก้มอิ่มจะร้องโวยวายไม่หยุด ต้องการจะผละจากเขาไปหาอศิราทั้งยังเรียกเธอว่า “แม่” อย่างชัดเจน 

“แม่ แม่!! แง!!”  

“แก้มอิ่ม นั่นไม่ใช่แม่รินของหนู ก็แค่คนหน้าเหมือน อย่าไปสนใจเลยลูก กลับบ้านกับพ่อดีกว่า” ก้มบอกลูกสาว แต่หนูน้อยไม่ยอมรับฟังเลย ชูแขนป้อมทั้งสองข้าง มองอ้อนอศิราน้ำตาคลอเต็มสองตาอย่างน่าสงสาร 

คนถูกอ้อนจากแววตาใสแป๋วไร้เดียงสาคู่นั้นถึงกับจุก!  

ขาเหมือนถูกหล่อด้วยแท่งคอนกรีต เธออยากเผ่นหนี แต่ขยับไม่ได้ ไม่รู้ทำไม สงสารแม่หนูจับใจ 

แต่ว่า...แล้วแม่ตัวจริงของแกไปไหน ทำไมปล่อยลูกกับสามีเอาไว้เพียงลำพังอย่างนี้? 

“แม่!! แม่จ๋า...” น้องแก้มอิ่มร้องเรียกอศิราไม่หยุด ชุดา พี่เลี้ยงที่มาด้วยพยายามจะเข้ามาปลอบโยน ดึงความสนใจ แต่ยัยหนูก็ดิ้นรนผลักไส จนพี่เลี้ยงต้องยอมปล่อยตัว พอเท้าสัมผัสพื้นได้อีกครั้ง หนูน้อยก็วิ่งเตาะแตะเข้าไปคว้าขาพี่หมี เกาะไว้แน่น แหงนเงยใบหน้ากลมแป้นขึ้นมองอศิรา ตาโตวาววิ้งค์วับด้วยความดีใจ  

“แม่จ๋า...” เรียกเธอพร้อมกับยิ้มหวานแฉ่งทั้งน้ำตา 

รอยยิ้มราวกับนางฟ้าของเด็กหญิงตัวจิ๋ว ทำให้อศิรายิ่งใจอ่อนยวบ เธอถอดชุดหมีออก แล้วรีบเข้ามา ช้อนอุ้มเด็กน้อยเอาไว้ สงสารยัยหนูเหลือเกิน  

“แม่จ๋า...” หนูน้อยโผเข้าซุกอกอุ่นของอศิราอย่างเต็มอกเต็มใจ ยิ้มแป้นตาหยี แก้มแดงระเรื่อ ดูมีความสุขขนาดที่คนเป็นพ่อเอง เห็นแล้วยังไม่อยากเชื่อสายตา 

ตั้งแต่ที่รินรดาจากไปเมื่อสองเดือนก่อน น้องแก้มอิ่มก็เอาแต่ร้องไห้คิดถึงแม่มาโดยตลอด แกยังเล็กมาก ไม่เข้าใจว่าแม่หายไปไหน ตอนนี้พอมาเจออศิราที่หน้าเหมือนแม่ จึงเข้าใจว่าเป็นแม่ของตัวเองที่หายตัวไป 

คงคิดว่าคุณแม่กลับมาหาน้องแก้มอิ่มแล้ว...โถ... 

อิรวัฒน์สงสารลูกสาวตัวน้อยผู้ไร้เดียงสาของตนเองจับใจ! 

เขาต้องการให้น้องแก้มอิ่มหายเศร้าเรื่องรินรดาให้ได้โดยเร็ว จึงพยายามเอาใจแกทุกอย่าง ที่พามาเที่ยวนี่ก็เพื่อต้องการเบี่ยงเบนความสนใจ ไม่นึกเลยว่าการมาคราวนี้ จะยิ่งไปตอกย้ำให้ตัวตนของรินรดาชัดเจนในความทรงจำของหนูน้อยหนักกว่าเดิมเสียอีก 

น้องแก้มอิ่มเข้าใจว่าอศิราก็คือรินรดา เฝ้าเกาะกอดแน่นไม่ห่าง ดูมีความสุขสุดๆ ยิ้มหวานแก้มอิ่มใส น่ารักราวกับเทพธิดาตัวน้อย คนเป็นพ่อเห็นแล้วก็สะเทือนใจ 

เขาอยากเห็นยัยตัวเล็ก ยิ้มแย้ม มีความสุขแบบนี้ตลอดไป... 

“คุณ มัวยืนมองอะไรอยู่ได้ รีบเอาน้องไปสิ”  

อศิราเรียกอิรวัฒน์ เขาจะมองอะไรนักหนา เธอเอ็นดูหนูน้อยก็จริง แต่ไม่ชอบใจนักหรอกที่พ่อของแม่หนูเอาแต่จ้องเขม็งมาตาวาววับ  

เธอไม่ได้ล่อลวงอะไรเลยนะ เด็กมาเอง! 

อิรวัฒน์ก้าวเข้ามาดึงเอาตัวหนูน้อยออกจากอ้อมอกของอศิรา แต่เพราะน้องแก้มอิ่มไม่ยินยอมจะผละจากหญิงสาว เลยดิ้นรนป่ายปัดจะหนีจากมือแกร่งของบิดา ไม่รู้หรอกว่า การดิ้นอาละวาดของตัวเองนั้น ทำให้มือแกร่งของอิรวัฒน์ ไปแตะโดนหน้าอกอิ่มนุ่มของอศิราโดยไม่ตั้งใจ 

ก็เป็นเรื่องอีกสิคะ!  

“อะ ไอ้ลามก!!” หญิงสาวโมโหปรี๊ด ฟิวส์ขาดผึง  

“เดี๋ยว!! ฉันไม่ได้ตั้ง...ใจ” 

เผียะ!!!  

อศิราไม่รับฟังอะไรทั้งนั้น เธอซัดเปรี้ยงเข้าไปเต็มๆซีกหน้าด้านซ้ายของเขา อิรวัฒน์ถึงกับหน้าหัน นิ่งไป แต่แก้มของเขาแดงจัดขึ้นมาในพริบตา อศิราถึงกับผงะหน้าซีด เพราะดวงตาคมวาวที่หันขวับกลับมาจ้องเธอเหมือนจะแผดเผาให้วายวอด! 

ตายแน่ๆ ท่าทางหมอนี่จะโหดมากเสียด้วย!!! 

อศิราก้มหน้า หลับตาปี๋ เชื่อว่าตัวเองกำลังจะถูกตบเอาคืนจากผู้ชายตัวโตหน้าอย่างโหด แต่รอจนแล้วจนรอดก็ไม่ยักกะเจ็บปวดที่หน้าหรือตรงไหนเลย... 

เอ๋...ไม่เจ็บจริงๆด้วย? 

“อื๊อ!!” เสียงของเด็กน้อยร้องดังขึ้นมาแทน 

อศิราเปิดตาขึ้นมองด้วยความงุนงง ถึงจะกลัวอิรวัฒน์ แต่เธอก็ยังคงอุ้มหนูน้อยเอาไว้แน่น ทว่าที่หญิงสาวคาดไม่ถึงก็คือ แม่หนูตัวกระจิ๋วเดียวคนนี้ กางแขนป้อมๆของแก กอดเธอเอาไว้แน่นแล้วร้องในลำคอ เป็นเชิงห้ามไม่ให้บิดาทำร้ายอศิรา 

หญิงสาวถึงกับกะพริบตาปริบๆ งงงัน ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแท้ๆ ทำไมหนูน้อยคนนี้ถึงได้ปกป้องเธอ!? 

อิรวัฒน์นั้นงงเช่นกัน ไม่คาดเลยว่าลูกสาวของตนเองจะ “ปกป้อง” คนอื่น  

น้องแก้มอิ่มไม่ต้องการให้เขาทำร้ายผู้หญิงคนนั้น โธ่! นี่ลูกเข้าใจจริงๆจังๆเลยสินะ ว่านั่นคือแม่รินของตัวเอง! 

อิรวัฒน์แสนสงสารลูกสาว น้องแก้มอิ่มยังพูดไม่ได้เลยด้วยซ้ำ คำเดียวที่เจ้าตัวพูดได้ก็คือ “แม่จ๋า” แต่อนิจจา...แม่จ๋าของหนูน้อย ไม่มีโอกาสรับฟังอีกแล้ว และยัยหนูก็กำลังเรียกขานคนอื่น ด้วยคำนั้นอย่างสนิทใจ 

น้องแก้มอิ่มยังเล็กมาก พอเห็นคนหน้าเหมือนแม่ ก็เลยเข้าใจว่านั่นคือแม่รินของตัวเองในทันที 

“พ่อถูกเขาทำร้ายนะแก้มอิ่ม หนูไปปกป้องเขาทำไมลูก?”  

อิรวัฒน์ลูบแก้มตัวเอง ยังเจ็บหนึบอยู่เลย เห็นตัวเล็กๆแต่แรงตบไม่ธรรมดา มันน่าโมโหที่ลูกสาวตัวน้อยของเขาแทนที่จะช่วยกันเล่นงานยัยผู้หญิงป่าเถื่อน กลับปกป้องไม่ยอมให้เขาเอาคืนกับฝ่ายนั้น นี่ยัยหนูเข้าใจจริงๆจังๆเลยสินะ ว่าอีกฝ่ายคือแม่ของตัวเอง 

อิรวัฒน์หน้าเครียด ยิ่งขรึมดุดันน่าสะพรึงกลัว ลูกน้องของเขาและพี่เลี้ยงน้องแก้มอิ่มพากันกลัวหัวหด หน้าเสียไปตามๆกัน แต่แม่หนูแก้มอิ่ม หนูน้อยวัยประมาณหนึ่งขวบ ตัวจิ๋วๆเดียวกลับจ้องหน้าบิดาเขม็ง ออกตัวแรง ปกป้องอศิราจริงจัง ไม่กลัวคุณพ่อหน้าดุของตัวเองเลย 

“เอ่อ...คุณเอาลูกคุณไปเถอะ ฉันมีธุระต้องไปแล้ว” อศิรารู้สึกแปลกๆ และไม่ต้องการจะเข้าใจว่ามันคืออะไร รู้แต่ว่าเธอควรจะหนีไปจากสถานการณ์น่าอึดอัดตอนนี้ให้เร็วที่สุดดีกว่า 

หญิงสาวยื่นร่างจิ๋วหลิวไปให้บิดาของแม่หนู ทำเป็นเมินมองไม่เห็นดวงตาคมกริบวาววับของเขาไปซะ ช่วยไม่ได้ เธอไม่ได้ผิด ก็เขาอยากมาลวนลามเธอทำไม...ไม่แจ้งความเอาเรื่องก็ถือว่าเมตตาเท่าไหร่แล้ว 

อิรวัฒน์รับร่างหนูน้อยแก้มอิ่มมาอุ้มเอาไว้อย่างทะนุถนอม เขาไม่อยากจะสนใจยัยผู้หญิงบ้าป่าเถื่อนนั่นหรอก แต่ลูกสาวผู้น่าสงสารของเขาสิ พอเห็นอศิราหันหลังวิ่งจากไปก็ถึงกับกรีดร้องลั่น 

“แม่!! แม่จ๋า!! โฮ!!!”  

“แก้มอิ่มลูก เขาไม่ใช่คุณแม่หนู หนูเข้าใจผิดแล้ว... 

“แม่จ๋า แม่ ฮือ!!”  

“โธ่...” อิรวัฒน์ร้อนใจมาก เพราะลูกน้อยไม่รับฟังเขาเลย กลับพยายามจะผลักไสเขา ต้องการจะวิ่งเตาะแตะตามอศิราไป น้ำหูน้ำตาไหลพรากเนืองนอง ใบหน้าอิ่มกลมแดงก่ำไปหมด 

“อ๊า!!”  

ทว่าพอรู้ว่าตามอศิราไปไม่ทันแล้ว ยัยตัวน้อยก็หันมาตัดพ้อต่อว่าบิดา เสียงร้องเล็กแหลมนั้นแสดงออกถึงความเจ็บปวดและโศกเศร้า คนเป็นพ่อถึงกับร้อนผ่าวไปทั้งกรอบตา  

สงสารลูกเหลือเกิน...รินรดา ทำไมต้องมาด่วนจากไปด้วย... 

“คุณหนูร้องไห้ไม่หยุดเลย น่าสงสารจังเลยค่ะนาย ทำยังไงดี...” ชุดา พี่เลี้ยงสาวใหญ่หน้าแห้ง สงสารน้องแก้มอิ่ม แต่หนูน้อยก็ไม่รับฟังเธอเสียด้วย อาการร้องไห้จ้าราวกับจะขาดใจของแก บีบคั้นหัวใจของทุกคน ดูสิ...แดงเถือกไปหมดทั้งตัว  

ตัวเล็กนิดเดียวเท่านั้น ร้องไห้ราวกับจะให้คนทั้งโลกร้องตามไปด้วย... 

ตัวแค่นี้ต้องมากำพร้าแม่...ตอนคุณรินอยู่ก็เลี้ยงดูแกด้วยตัวเอง ชุดาแทบไม่ต้องลำบากเลยด้วยซ้ำ... 

“ออกรถ ฉันจะกลับบ้าน”  

อิรวัฒน์บอกกับคนขับรถ สีหน้าดุดันถมึงทึงของเขาทำให้ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ทั้งที่วันนี้เจ้านายตั้งใจจะพาคุณหนูแก้มอิ่มมาเล่นแท้ๆ แต่กลับกลายเป็นยิ่งเพิ่มเสียงร้องไห้ให้กับคุณหนูตัวน้อย  

เห็นยัยหนูเสียใจ หัวอกคนเป็นพ่อก็ยิ่งทุกข์ระทม ไม่ต้องบอกก็รู้ วันนี้ทั้งวัน เจ้านายจะต้องอารมณ์ไม่ดี ไม่มีใครเข้าหน้าติดแน่นอน 

“นายครับ...คุณเรบอกว่า...จะแวะมาช่วยเลี้ยงคุณหนูตอนเย็นๆน่ะครับ...” คนขับรถของอิรวัฒน์ เอ่ยถึง คุณเร หรือ เรณู น้องสาวแท้ๆของรินรดา  

เป็นที่ทราบกันดีว่า ตั้งแต่ที่คุณรินรดาอยู่แล้วที่น้องสาวของเธอ คิดจะอ่อยพี่เขย ตอนนี้ยิ่งคุณรินรดามาจากไปเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ ก็ยิ่งเข้าทางเรณู หญิงสาวเฝ้าเทียวไล้เทียวขื่อ มาที่บ้านของเจ้านายแทบทุกวัน อ้างว่ามาช่วยเลี้ยงหลาน แต่ความจริงคือมาวุ่นวายอยู่กับการตามเฝ้าประกบอิรวัฒน์ไม่ให้คลาดสายตา 

เจ้านายนั้น สุดแสนจะเบื่อหน่าย รำคาญใจ แต่ก็ไม่อยากห้ามปราม เพราะเดี๋ยวจะหาว่าเขาแล้งน้ำใจ กีดกันไม่ให้น้าหลานได้เจอกัน... 

พวกผู้หญิงมีแต่น่าเบื่อ แต่ละคนไม่มีใครจริงใจกับลูกสาวเขาเลย อาศัยน้องแก้มอิ่มเพื่อจะเข้าถึงตัวเขาเท่านั้นเอง! 

อริวัฒน์ครุ่นคิดอย่างเบื่อหน่าย หากแล้วจู่ๆ หนูน้อยตัวจิ๋วในอ้อมแขนของเขาก็ผละมาเกาะติดหน้าต่างข้างๆ ตีมือตีไม้ไปที่หน้าต่างกระจก ร้องอ้อแอ้ ชี้มือป้อมจิ๋วเรียกให้บิดาดู ชายหนุ่มจ้องตาม พลันก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นร่างบอบบางของหญิงสาวคนเดิม วิ่งกลับมา แทบจะชนกับรถของเขา  

“จอดรถ!!” อิรวัฒน์สั่งเสียงห้วน 

เอี๊ยด!!  

 

**************************** 

********************* 

****มาต่ออีกนะคะ คุณพ่อจะทำยังไงดีเนี่ย ยัยหนูทึกทักเอาอศิเป็นแม่จ๋าของแกไปแล้ววว เรื่องนี้น้องแก้มอิ่มยังพูดไม่ค่อยได้นะคะ ส่วนมากจะร้องอ้อแอ้ๆ อิอิ  

ฝากติดตามด้วยนะคะ ขอบคุณรีดมากๆๆๆๆๆเลยนะคะ จุบุๆๆๆๆๆ ^^ 

ความคิดเห็น