ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แผนการร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ส.ค. 2562 22:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แผนการร้าย
แบบอักษร

ตึง!!

แฮ่ก!ๆๆ

เหนื่อยเป็นบ้าเลยแหะ! สงสัยต้องมาออกกำลังกายบ่อยๆเสียแล้ว

ผมนอนพักหายใจหลังจากที่ออกกำลังกายอยู่หลายชั่วโมงอย่างเหนื่อยแรง ในระหว่างที่ผมกำลังนอนอยู่ หางตาผมไปสะดุดกับใครคนหนึ่งที่ยืนแอบตรงหน้าประตู

"โรสหรอ"ผมเอยถามจนเจ้าตัวที่กำลังยืนเหมือนคิดอะไรอยู่สะดุ้งด้วยความตกใจ

"อะ....เออ"โรสเดินเข้ามาหาผมก่อนจะยื่นอะไรบางอย่างให้

"มันคือ....."ผมมองขนมในมือของเธออย่าง งงๆ

"คือโรสอยากขอโทษน่ะ...โรสไม่รู้ว่าคุณต้าร์กับมาร์คจะ....."

"ขอโทษเรื่ออะไรครับ"

"ก็เรื่องที่โรสสร้างปัญหาให้คุณเมื่อตอนนั้น...ได้ยินมาว่าคุณต้าร์โดนมาร์คทำโทษถึงขั้นป่วยนอนจนติดเตียงเป็นอาทิตย์เลย"แบบนั้นไม่น่าจะเรียกว่าทำโทษนะ

"ขอบคุณครับ"ผมรับขนมในมือของเธอมาเปิดดูก็พบกับขนมคุ้กกี้หลากหลายแบบ เป็นรูปตัวการ์ตูนมากมาย

"โรสทำเองหรอ"

"อืม โรสตั้งใจอยากจะขอโทษคุณต้าร์ที่สร้างปัญหาให้ ทั้งๆที่คุณก็ช่วยฉันไว้เยอะเลย"โรสกล่าวออกมาจากใจจริง

เธอยอมรับว่าเคยชอบต้าร์มาก่อน ตอนที่เธออยู่ในช่วงที่คิดว่าจะไม่มีโอกาสรอดชีวิตจากซอมบี้ในตอนนั้น คุณต้าร์ก็ได้เข้ามาช่วยเธอเอาไว้ รอยยิ้มและมือที่ยื่นมาหาเธอมันช่างอบอุ่นแบบที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน แต่พอรู้ว่าเขาคือคนรักของมาร์ค เธอก็แอบตกใจอยู่พอสมควร ยิ่งมีข่าวว่าเขาถูกทำโทษเพราะเธอ เธอก็ยิ่งรู้สึกใจไม่ดีกลัวอีกฝ่ายจะโกรธเคืองจึงอยากมาขอโทษ และตั้งใจว่าหากสถานการณ์ดีขึ้นเมื่อไร เธอจะขอกลับไปหาปะป๊าและมาม๊า แม้จะไม่รู้ก็ตามว่าพวกท่านยังมีชีวิตรอดไหม

"ขอบคุณครับ"

"ไม่เป็นไร คือ...."

"มีอะไรรึเปล่า?"

"คือ...เรายังเป็นเพื่อนกันได้ ใช้มั้ย"เธอก้มหน้าถามผมด้วยสีหน้าที่ดูลุ้น

"ถามอะไรแปลกๆนะครับ เราก็เป็นเพื่อนกันอยู่แล้วนิ"

โรสยิ้มหน้าบานหลังจากที่ได้ยินคำตอบของผม ดีใจขนาดนั้นเชียว?

"อันที่จริง โรสเรียกผมแค่ต้าร์เฉยๆก็ได้นะครับ อย่าเรียกคุณเลย..พอฟังแล้วมันทำให้ผมรู้สึกแก่ยังไงไม่รู้"

"ค่ะ"

ภาพหนุ่มสาวนั่งคุยและกินขนมด้วยกันอย่างสนุกสนาน ถูกชายวัยกลางคนยืนมองดูเหตุการณ์ก่อนที่เขาคนนั้นจะแสยะยิ้มออกมา

"ได้เวลาแล้วสิ ฮิๆๆๆ"

ต้าร์ที่กำลังคุยทำความสนิทกับโรสอยู่ ก็รู้สึกหนาวสันหลังขึ้นมา รู้สึกกังวลใจยังไงชอบกล

"รู้สึกขนลุกยังไงไม่รู้แหะ บรึ้ยยยย"ต้าร์ยกแขนลูบตัวเองสร้างความแปลกใจให้กับเพื่อนสาวท่กำลังนั่งกินขนมคุ้กกี้อยู่(สรุปทำมาให้ใครกินกันแน่เนี้ย?)

"อ้ะ....ดูเหมือนว่าพวกมาร์กจะกลับมาแล้วสิ"ต้าร์สัมผัสได้ถึงใครบางคนก็ดีดตัววิ่งไปที่หน้าบ้านทันที ประตูรั้วขนาดใหญ่ถูกเปิดออกให้รถขนาดใหญ่มากมายขับเคลื่อนเข้ามาข้างในมากมาย มาร์คและลูกน้องของเขาทั้งหลายลงจากรถตามด้วยผู้คนมากมายที่พวกเขาได้ช่วยเหลือและให้อพยพมาอยู่ข้างใน

"ต้าร์!!"

มาร์คเห็นคนรักของตนมายืนรออยู่ที่หน้าบ้านก็วิ่งเข้าไปกอดทันที เขาออกไปจัดการซอมบี้ข้างนอกตั้งหลายวัน ไม่ได้อยู่กับต้าร์และรู้สึกเหงาเป็นบ้า จนอยากจะให้ภารกิจครั้งนี้มันจบๆสักที

เขาดึงคนรักเข้ามากอด ทั้งหอมแก้มให้หายคิดถึง จนต้าร์ต้องห้ามอีกฝ่ายเพราะอายสายตาของลูกน้องทั้งหลายที่หันมามองยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับการกระทำของผู้เป็นนาย ตลอดหลายวันมานี้,,,พวกเขาต้องทนตีนทนมือของมาร์คไปหลายคนเลยทีเดี่ยว สาเหตุก็เพราะคิดถึงเมียจนใจจะขาด!!!

ในระหว่างนั้นเอง ต้าร์รู้สึกถึงคลื่นเสียงประหลาดๆ ความกังวลใจเริ่มก่อตัวมากขึ้นทุกๆที นี่มันอะไรกัน?

เสียงระเบิด.....หรือว่า!!!

"มาร์ค!!!"

ตู้ม!!

ระเบิดหลายลูกดังขึ้นตรงกำแพง แม้กำแพงนั้นมาร์คและต้าร์จะสั่งทำเป็นพิเศษแม้แต่ระเบิดแบบธรรมดาก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก แต่ว่า....

"นายน้อย!!!...เกิดเรื่องแล้ว กำแพงมันเป็นรู!!!"

นัทวิ่งหน้าซีดรายงานเหตุการณ์ที่เพิ่งจะเกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

"มาร์ค เราไปกันเถอะ"

ผมวิ่งจับมือมาร์คไปที่สถานที่เกิดเหตุทันที

กรี๊ด!!! อ้ากกก

เสียงกรีดร้องของผู้อพยพเมื่อเจอสิ่งอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เหล่าลูกน้องของมาร์คต่างพากันอพยพคนและช่วยกันจัดการซอมบี้มากมายที่วิ่งกรู่เข้ามาตามเสียงแรงระเบิด

บ้าชิบ....ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง ได้พินาดหมดแน่

"มาร์ค....ช่วยปิดรูนั้นทีได้ไหมครับ เดี่ยวผมจัดการซอมบี้เอง"

ผมหันไปบอก มาร์คพยักหน้าก่อนจะวิ่งไปที่รูกำแพงนั้น ผมนำปืนคู่ออกมาไล่ยิงซอมบี้ที่จะเข้ามาทำลายมาร์คอย่างรวดเร็วจนมาร์ควิ่งไปข้างหน้าได้อย่างสบายๆไม่ต้องห่วงเรื่องซอมบี้

"กำแพงน้ำแข็ง"

แกร็กๆ

มาร์คใช้พลังธาตุน้ำแข็งสร้างกำแพงปิดรูไว้ ทำให้ไม่มีซอมบี้บุกเข้ามาเพิ่ม ผมหันไปมองเหตุการณ์รอบๆ ผู้อพยพบางคนถูกซอมบี้กัดไปมากมาย ลูกน้องบางคนที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกก็เหนื่อยอยู่แล้ว แต่ต้องมารับศึกเพิ่มอีกทำให้ไม่มีแรงพอจะสู้อีกครั้งจึงกลายเป็นอาหารซอมบี้ไปอีก

"อึก.....อ้ากกกกก!!!"

เปรี้ยง!!

ผมระเบิดพลังออกมาทั้งหมด สายฟ้ามากมายถูกผ่าลงมาล้อมรอบพื้นที่ที่ยังไม่ถูกซอมบี้บุก ผู้คนมากมายต่างพากันวิ่งไปหลบที่หลังโดมสายฟ้าที่ผมสร้างเอาไว้ ซอมบี้บางตัวที่หิวกระหายเมื่อเจออาหารมากมายอยู่ตรงหน้าก็วิ่งฝ่าสายฟ้าเข้าไป ร่างกายของมันถูกย่างจนกลายเป็นฝุ่นผง เมื่อตัวอื่นๆเห็นแบบนั้นก็หยุดวิ่งทันทีเมื่อเจอเหตุการณ์แบบนั้น

"พวกแกจะทำมากไปแล้วนะ"

เปรี้ยะๆๆ

เสียงสายฟ้าที่วิ่งผ่านบนร่างกายผมดังขึ้นเรื่อยๆ ทุกย่างก้าวที่ผมเดินไปหาพวกมันก็จะเกิดสายฟ้า ดวงตาสีม่วงหากมองดูดีๆกฌจะเห็นว่ามีสายฟ้าวิ่งอยู่ทำให้ดูลึกลับจนน่ามอง

เฟี้ยว ฟึปๆๆ

เส้นแสงสีฟ้าสลับขาววิ่งผ่านฝูงซอมบี้นับห้าสิบกว่าตัวอย่างรวดเร็ว ตามด้วยซอมบี้เหล่านั้นที่ร่างกายถูกของคมเฉือนเนื้อจนร่างกายเละเป็นชิ้นเล็กกระจัดกระจายตามพื้น ซอมบี้ถูกกำจัดจนหมดทุกตัว เมื้อเส้นแสงนั้นหยุดลงปรากฎสัตว์สี่เท้าขนาดใหญ่

 

"ไนท์....ทำได้ดีนิ"

ต้าร์ลูบหัวสัตว์อันเชิญของตนที่จัดการปัญหาได้เรียบร้อยดี เมื่อเห็นว่าทุกอย่างสงบลงแล้ว ผมก็สลายโดมสายฟ้าทันที หลังจากที่มาร์คจัดการเรื่องกำแพงเรียบร้อยดีแล้ว ก็วิ่งมาหาผม เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วก็สั่งให้ลูกน้องทุกคนพาคนอพยพไปไว้ที่สถานที่อีกที่หนึ่ง

"ต้าร์ ไม่เป็นอะไรใช้ไหม"

"ครับ ผมไม่เป็นอะไร"

"ระเบิดเมื่อกี้นี้ มีคนทำ"มาร์คพูดด้วยสีหน้าที่ดูโกรธเป็นอย่างมาก หากเขารู้ว่าใครเป็นคนทำล่ะก็ เขาไม่มีทางปล่อยมันไว้แน่

"แต่ที่ผมสงสัยคือ ใครกันที่เป็นคนทำระเบิด กำแพงนั้นผมเป็นคนมร้างขึ้นมากับมือ ไม่มีทางที่จะโดนระเบิดแบบทั่วไปทำพังแน่"

"ต้องเป็นคนที่อยู่ที่นี่ ไม่ใช้คนอพยพเป็นแน่เพราะมีคนไม่มากหรอกนะที่จะรู้เรื่องว่ามึงเป็นคนสร้างกำแพงเอง หากเป็นคนอพยพล่ะก็ พวกนั้นคงคิดว่าเป็นแค่กำแพงธรรมดาทั่วไป หากจะใช้ระเบิดแบบธรรมดาทั่วไปก็คงพังได้ แต่นี่ไม่ใช้ กำแพงที่มึงสร้างมันแข็งแรงกว่าที่อื่น เมื่อคนร้ายมันรู้เรื่องนี้แล้ว มันก็ต้องใช้ระเบิดแบบพิเศษเพื่อพังกำเเพง และดูเหมือนจะใช้หลายๆอันด้วยสิ"

มาร์คประมวนเหตุการณืที่คาดว่าจะเป็นไปได้ทั้งหมด คนที่จะรู้เรื่องพลังของผมก็มีไม่มากนัก กานต์กับนัทก็ไม่ใช้แน่ แล้วใครกัน....

"นายน้อย นายท่านเรียกน่ะขอรับ"พ่อบ้านประจำตระกูล ชื่ออะไรหว่าาาาา ผมยืนมองพ่อบ้านวัยกลางคนนี้ ก่อนที่ปลายจมูกผมจะได้กลื่นอะไรบางอย่าง

ดินปืน?

ผมมองพ่อบ้านคนนั้นอย่างไม่วางใจเท่าไร

"ผมไปด้วยได้ไหม?"

"แล้วแต่ท่านเลยครับ"พ่อบบ้านคนนั้นก้มหัวให้พวกเราก่อนจะเดินนำเข้าไปในคฤหาสน์

"นายท่านรออยู่ข้างในนี้ขอรับ"

ห้องนอน?

"นี่ยังไม่มืดเลย ทำไมปู่ถึงมานอนแล้วล่ะ"มาร์คหันไปถามพ่อบ้านด้วยความสงสัย คุณปู่เป็นอะไร?

"ดูเหมือนว่านายท่านจะมีอาการหัวใจกำเริบบ่อยน่ะขอรับ"

"เป็นไปได้ไงกัน เมื่อวานนี้แม่บ้านยังบอกผมอยู่เลยว่าคุณปู่แค่เป็นหวัด พวกคุณ-"ผมหันไปถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัย นี่มันเกิดอะไรขึ้น

"นายท่านต้องการให้ปิดบังเรื่องนี้เป็นความลับ เนื่องจากไม่อยากให้ท่านทั้งสองต้องกังวล เพราะแค่เรื่องงานที่พวกท่านต้องจัดการก็มากพอแล้ว"

"ไร้สาระ!!!"

ปึง

มาร์คหันไปพูดตะคอกใส่พ่อบ้านก่อนจะเปิดประตูไปดูคนเป็นปู่ ผมเดินตามเข้าไปติดๆ

"ปู่"

มาร์คคุกเข่าลงข้างๆเตียงก่อนจะดึงมือที่เหี่ยวย้นและผอมแห้งของอีกฝ่ายเข้ามากอบกุม สีหน้าของอีกฝ่ายช่างซีดเซียวมาก เหงือที่ไหลออกตามใบหน้ามากมาย ดวงตาที่หันมามองพวกเขาช่างดูหมนหมองมากจนหน้าตกใจ มาร์ครู้สึกเจ็ยที่หน้าอกข้างซ้าย ความรู้สึกที่จุกตรงลำคอ เหมือนกำลังจะสูญเสียสิงสำคัญไปอีกครั้ง

"มาร์คหรอ กลับมาอย่างปลอดภัยแล้วสินะ"เสียงที่ดูไร้เรี่ยวแรงและแหบแห้ง เรียกน้ำตาของผมให้เอ่อล้นออกมา ไม่สิ...มันต้องไม่เป็นแบบนี้สิ ทำไมถึงไม่มีใครบอกเรื่องนี้กับผมเลย จู่ๆก็มาเจอแบบนี้ ใครมันจะไปรับได้

"คะ...คุณปู่"

"ต้าร์ก็มาด้วยหรอ แฮ่กๆ ดูเหมือนว่าปู่จะเหนื่อยมากเลยนะ ฮึๆๆๆ คนแก่ก็แบบนี้ล่ะน้าาา อยู่ได้ไม่นานหรอก....มาร์คเอย ปู่ไม่อยู่แล้ว....ก็ดูแลตัวเองให้ดีนะ ดูแลธุรกิจให้ดี ดูแลครอบครัวให้ดี ไอเรื่องใจร้อนก็เพลาๆลงหน่อยนะ เฮ่ออ....ปู่ เหนื่อยเหลือเกิน"

น้ำอุ่นๆไหลออกมาจากดวงตาคมเข้มของมาร์คทั้งสองข้าง เขายกมือของคนเป็นปู่มาแนบที่แก้มตนไว้

"ปู่นอนเถอะ ไม่ต้องห่วงอะไรหรอกนะ หลับให้สบายเลย ฮึก...เดี่ยวผมจะอยู่ข้างๆปู่เอง"

คนเป็นปู่ได้แต่นอนยิ้มบางๆบนเตียง ไอหลานชายของเขาร้องไห้เสียแล้ว ดวงตาที่ฝ้าฝางเหมอมองเพดานก่อนที่หนังตาหนักๆของเขาจะค่อยๆปิดลง

"ฝากดูแลมาร์คด้วยนะต้าร์" ประโยคสุดท้ายถูกทิ้งไว้ก่อนที่เสียงลมหายใจของใครบางคนจะหยุดลง เหลือแต่เพียงเสียงร้องไห้ของผู้เป็นหลานและคนรักของเขาที่นั่งกอดปรอบใจอยู่ข้างๆ

"หึ...แผนแรกสำเร็จ ต่อไปก็....."

ชายวัยกลางคนยืนมองเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ ก่อนจะเดินจากไปด้วยรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้า

 

 

 

 

ตัวละครใหม่จร้าาาา

น้องโรสของเราเอง

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว