email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 36:พบเจอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2562 20:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
36:พบเจอ
แบบอักษร

"ราฟ"

"แม่คร้าบบบ "ราฟพละอ้อมกอดของฟาโรห์ออก แล้ววิ่งไปหาแม่

"ตัวเล็ก~"ฟาโรห์ที่มองตามร่างของราฟไปก็เจอกับคนที่เขาอยากเจอมาตลอด

"ร้องไห้ทำไมลูก"ลดากอดตอบลูกที่วิ่งมาหาเธอ

"คุณป้า อึก คุณป้าแม่บ้าน จะ~ทิ้งงงของเล่นราฟ"

ลดามองไปยังหญิงสูงวัยที่แต่งตัวด้วยชุดแม่บ้านที่ถือของเล่นที่ลูกชายว่าอยู่

"ทำไมของเล่นของราฟเป็นแบบนี้ค่ะ"ลดาเดินมาดูเศษพลาสติกที่เคยเป็นของเล่นของลูกชายมาก่อน

"เออ~ คือว่าป้าให้เด็กไปทำความสะอาดห้องนายน้อยนะค่ะ แล้วเด็กดันไปทำของเล่นนายน้อยตกจนเป็นแบบนี้ละค่ะ เด็กรับใช้เอาไปทิ้งถังขยะในห้องค่ะ นายน้อยเห็นแล้วก็เก็บมาเล่นต่อ "ป้าคนใช้ยอมบอกความจริง

"ราฟ~ ราฟเดี่ยวแม่พาไปซื้ออันใหม่นะครับ"

"ไม่ครับแม่ มันยังเล่นได้อยู่แม่เชื่อราฟนะครับ มันยังเล่นได้จริง ถ้าแม่ซื้ออันใหม่ให้ราฟแม่ก็จะหายไปไม่อยู่กับราฟ ราฟไม่เอาอันใหม่นะครับ ได้โปรด"

"ราฟลูก"

ลดามองลูกชายที่เกาะขาอยู่ หน้าตาของราฟเต็มไปด้วยน้ำตา จนทำให้คนเป็นแม่เข่าแทบทรุด เพราะเธอพอจะทราบสาเหตุว่าทำไมลูกชายเป็นแบบนี้

"ลดา ราฟเป็นอะไรลูก "ปกติราฟาเป็นเด็กดีมาก ไม่เคยงอแงแบบนี้มาก่อน

"รถของเล่นนั้นเป็นคันแรกที่ดาซื้อให้ราฟค่ะ"

"อ๋อ แต่ก็ไม่น่าจะงอแงขนาดนี้นะ"

"ดากับราฟอยู่กันค่อนข้างลำบากนะค่ะ เงินจากการขายแหวนเพชรที่หนูมีติดตัวตอนนั้นขายได้ไม่มากค่ะ เพราะต้องรีบไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลของหนูและตอนคลอดราฟ เงินที่เหลือก็เอามาเลี้ยงราฟไม่พอ"

"หนูต้องทำงานสินะ ทั้งที่เลี้ยงลูกไปด้วย"ชานพอมองออกว่าเธอผ่านอะไรมาแต่ก็ไม่อยากถาม

"ค่ะ แต่หนูไม่มีเอกสารที่รับรองของรัฐ ทุกคนเลยคิดว่าหนูเป็นคนที่หลักรอบเข้าเมือง งานที่ทำเงินก็เลยไม่มาก"ลดาค่อยๆเล่าเรื่องราวให้ชานฟัง

"ก่อนจะได้ของเล่นชิ้นนี้ คือวันที่หนูล้มอยู่ข้างถนนค่ะ หนูทิ้งราฟไว้ที่บ้านคนเดียวเพราะหนูจะไปซื้อของเล่นให้ลูกวันนั้นเป็นวันเกิดลูกพอดี"

"วันนั้นคือวันที่พ่อเจอหนูใช่ไหมดา หนูหมดสติพ่อก็พาไปส่งโรงพยาบาล เช้าวันทัดไปหนูถึงฟื้นนิ"ชานพูดเหมื่อนนึกอะไรได้

"ค่ะ คืนนั้นราฟอยู่บ้านคนเดียว มันคงฝังใจราฟว่าถ้าเขาได้ของเล่น เขาจะถูกหนูทิ่งไว้คนเดียวอีก ตั้งแต่นั้นมาแกก็ไม่เคยอ้อนซื้อของเล่นอีกเลย ไม่ว่าหนูจะพยายามซื้อให้แกก็ไม่เคยเอา"

ลดานั่งพับเพียบกับพื้นปล่อยให้ราฟร้องไห้บนตกไม่ยอมหยุด ลดาเป็นแม่เธอก็ไม่รู้จะทำยังไงเช่นกัน ถึงจะทำให้ลูกหยุดร้อง ใจเธอตอนนี้ก็ปวดเหลือเกิน คนเป็นแม่ไม่อาจทนได้ที่จะเห็นลูกร้องไห้ขาดใจแบบนี้

"ถ้าพ่อของราฟอยู่ตรงนี้เขาจะทำยังไงค่ะ คุณพ่อ"ลดาที่หันหน้าไปถามชานหน้าตาเธอเต็มไปด้วยหยดน้ำตา

ฟาโรห์ฟังเรื่องราวสองแม่ลูกที่ไม่มีเขาคอยดูแล เขาโกรธตัวเอง เกลียดตัวเองที่หาเธอไม่เจอ โง่ที่ปล่อยให้ลูกเมียลำบาก

"ราฟครับ ราฟเราจะไม่ซื้อของเล่นใหม่ และเราจะไม่ทิ้งของเล่นของราฟด้วยครับ"ฟาโรห์ลูบหัวราฟที่อยู่บนตักลดา

"จริงหรอครับ"ราฟหยุดร้องไห้แล้วหันมาหาฟาโรห์

"จริงครับ แต่ราฟจะเล่นของเล่นแบบนี้ไม่ได้นะครับ"

"ทำไมละห่ะ"ราฟพูดด้วยเสียงเบา

"มองดูคุณแม่สิครับ คุณแม่เสียใจนะครับที่ราฟดูแลรักษาของเล่นไม่ดี คุณแม่ลำบากมากกว่าจะซื้อของเล่นให้ราฟนะครับ"ฟาโรห์อธิบายให้ราฟเข้าใจในขณะนั้นฟาโรห์ก็หันไปสบตากับลดาพอดี

"ไม่ใช้ความผิดนายน้อยนะคะ มันเป็~"ก่อนที่ป้าแม่บ้านจะพูดอะไรต่อฟาโรห์ก็ใช้สายตาห้าม

"ผมขอโตดครับแม่"ราฟหันไปเห็นใบหน้าลดขาที่ร้องไห้

"ไม่เป็นไรจ๊ะ"ลดายิ้มให้ราฟที่หยุดร้องไห้ เพราะไม่งั้นราฟจะต้องไม่สะบายแน่ๆถ้ายังร้องไห้อยู่แบบนี้

"คุณลุงคร้าบบ ทำยังไงดีครับของเล่นของปม"ราฟหยุดร้องได้ไม่นานก็ดูเหมือนจะร้องอีกเมื่อเห็นสภาพของเล่น

"ราฟต้องซ่อมครับ"ฟาโรห์รีบพูดไม่งั้นราฟต้องร้องไห้อีกแน่ๆ

"ซ่อม"

"ใช่ครับ ทำให้มันเป็นเหมือนเดิม หรือไม่ก็ทำให้มันดูดีกว่านี้"

"ยังไงครับ"ราฟาเอียงคอถามอย่างน่ารัก

"ก่อนอื่นราฟต้องไปหาชิ้นส่วนของเล่นมาให้ครบก่อนครับ แล้วเราจะเอามาประกอบกัน"

ราฟที่ฟังฟาโรห์อย่างตั้งใจไม่นานก็วิ่งกลับไปที่ห้องนอน แล้วค้นหาชิ้นส่วนของเล่นออกมาวางตรงหน้าฟาโรห์

"ราฟหามาได้แค่นี้ครับ"

ฟาโรห์มองชิ้นส่วนของเล่นทั้งที่มีส่วนที่ซ่อมได้และไม่ได้

"ไม่เป็นไรครับ เราจะไปซื้อของมาซ่อมกัน"

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว