ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2562 11:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5
แบบอักษร

5

 

เว่ยอิงได้ยินทุกอย่าง...

 

ทั้งการมาที่สร้างความวุ่นวายให้กับอวิ่นเซินปู้จื้อฉู่ของเขา

ทั้งการมีศัตรูโดยไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย

แต่จะให้ตกใจที่สุด

 

ก็คงตรงที่หลานจ้านบอกว่าจะดูแลเขาอย่างดีนี่ล่ะ

 

ทุกคนออกไปจากห้องไปหมดแล้ว

ความเงียบทำให้ประสาทการรับฟังมีประสิทธิภาพมากขึ้น

เว่ยอิงถึงได้รับรู้ว่า.....ใจเขาเต้นดังเพียงใด

 

โป้งงง โป้งงง

เสียงระฆังปลุกคนป่วยให้ออกจากนิทรา แต่ก็นั่นแหล่ะ เว่ยอิงซะอย่าง...

"เว่ยอิง มิได้ยินเสียงระฆังหรือ? เหตุใดจึงยังมิลุกขึ้นจากเตียง"คุณชายเว่ยเอาหมอนนวมปิดหูทันที

หลานจ้าน! เจ้านี่มันมารความสุขเสียจริง!

"ได้ยินสิ แต่ตอนนี้ข้าไม่สบาย ข้าต้องนอนพักผ่อน ไม่สามารถไปเรียนได้หรอก"เว่ยอิงพูดก่อนจะพลิกตัวหนี

"เจ้าป่วยมา2วันแล้ว และวันนี้เจ้าต้องไปเรียน"ใช่ เว่ยอิงหยุดเรียนเพราะป่วยจากเหตุวันนั้นมา2วันแล้ว ดูท่ามุกนี้คงใช้กับคุณชายรองตระกูลหลานไม่ได้แล้ว

"เห้อ ก็ได้ๆ คนเถรตรงเป็นคานเช่นเจ้า คงมิรู้จักคำว่าอำลุ่มอะล่วย"เว่ยอู่เซี่ยนทำหน้าเซ้งก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง

"อะลุ่มอะล่วย คำๆนี้ใช้กับคนเช่นเจ้ามิได้หรอก เว่ยอิง"

"คำนี้อีกแล้ว! ข้าอยากรู้เหลือเกินว่าคนอย่างข้าในความคิดของเจ้า มันเป็นคนเช่นไร!? เหตุใดคนอย่างข้าจึงคนทำให้คุณชายรองตระกูลหลานผู้นี้เหม็นขี้หน้าได้ทุกครั้งที่พบกัน!?"เว่ยอู่เซี่ยนเดินมาประจัญหน้ากับหลานข้านทันทีที่พูดจบ แววตาซุกซนที่หานกวงจวินเคยเห็นนั้นกลับแทนที่ด้วยแววตากรุ่นโกรธและสงสัย ทว่ายังมีอีกหนึ่งความรู้สึกที่ปิดไม่มิด

น้อยใจ...

"ถ้าสายกว่านี้ เจ้าจะโดนทำโทษ"หลานวั่งจีพูดเสร็จก็เดินออกไป

เหอะ! นี้ถ้าไม่เห็นว่าหานกวงจวินไม่ชอบเขา

เว่ยอู่เซี่ยนคนนี้คงหลั่งน้ำตาต่อหน้าเพราะความน้อยใจแล้วเป็นแน่

ใช่...เขาน้อยใจ เหตุใดคุณชายหลานผู้นั้นจึงมิมองเขาในแง่ดีบ้างเล่า...?

 

"ห้ามเดินเร็ว ห้ามทะเลาะวิวาท ห้ามล่าสัตว์ ห้ามดื่มสุรา ห้ามพูดเสียงดัง ห้าม..."

"ห้าววว"เว่ยอิงแอบหาวเบาๆในขณะที่นั่งฟังบทบรรยายกฎของสำนักจากหลานซีเฉิน

ก็แหม... ยอมรับแหล่ะว่าเว่ยอิงก็แหกไปหลายกฎแล้วเหมือนกัน

ปัง!

"ตั้งใจฟังกันเช่นนี้ มิสู้รับการบ้านกันไปคนละบทสองบทเพื่อทวนความจำฝึกฝนตัวเล่า? ดีหรือไม่?"ทันใดนั้นก็มีเสียงโหยหวนดังขึ้นทันที

"โหยยย อย่าเลยขอรับ"

"ไม่ดีหรือ? จะได้ฝึกฝนตนเองอย่างไรเล่า?"หลานซีเฉินถามอีกครั้ง

"ไม่ดีขอรับ"บรรดาเหล่าศิษย์ในอวิ่นเซินปู้จื้อฉู่ตอบพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง

"ก็ได้ งั้นมาตั้งใจเรียนกันต่อเถอะ"อดีตประมุขกระแอมอีกครั้งก่อนจะเริ่มอ่านกฎอีกครั้ง

 

"วันนี้พอแค่นี้ พวกเจ้าจงอย่าลืมทบทวนตำราเรียน"พูดเสร็จก็เดินออกไป

แล้วเขาเล่า... ออกด้วยสิ! รออะไรอยู่!?

"อ๊ะ เจ้าๆ"เสียงเรียกเล็กๆดังออกมาจากปากของเพื่อนร่วมชั้น

"เรียกข้าหรือ?"เว่ยอิงทำท่างง ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

"ใช่ๆ เจ้าใช่คนที่ขาดเรียน2วันเลยใช่หรือไม่?"อ่าาา

"ใช่ มีอะไรกับข้ารึเปล่า?"เว่ยอิงหันตัวมาหาอีกคนทันที

"ก่อนอื่นเลย... ข้าชื่อเนี่ยหวายซัง ได้ยินมาว่า เจ้าโดนลอบทำร้ายที่ธารน้ำของอวิ่นเซินปู้จื้อฉู่ใช่หรือไม่? แต่กลับรอดกลับมาได้ ใครๆก็รู้ว่าที่นี่หากโดนลอบทำร้ายคนมิพ้นจากตาย ทุกคนที่รู้ข่าวก็ถามหาตัวของเจ้ากันยกใหญ่เลย"เนี่ยหวายซังเล่าพลางก็ทำตาโตเหมือนเต้นตื่นเสียยกใหญ่

"เอ่อ...อ่าา ใช่ ข้าเองแหล่ะ"เว่ยอิงยกมือเกาหัวก่อนจะยิ้มแหย่ๆออกมา

"อ๋า! นี่น่ะหรือ! เว่ยอู่เซี่ยนกระดูกเหล็กแห่งอวิ่นเมิ่ง!"ไอ้ท่าแปลกใจเสียเต็มประดานี่คืออะไร? เว่ยอิงยอมรับว่าตนไม่ค่อยเป็นอะไรง่ายๆ ไม่ค่อยบาดเจ็บหนักๆสักเท่าไร

 

 

แต่เว่ยอู่เซี่ยนกระดูกเหล็กนี่....ได้มาจากที่ไหนกัน??

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มาต่อให้แล้วนะคะ บี๋จะอัพตั้งแต่เมื่อคืนแต่ไม่ไหวจริงๆค่ะ ช่วงนี้จะมาช้าหน่อยนะคะ ไม่ว่ากันเน้ออ

ขอบคุณทุกกำลังใจและทุกการติดตามค่ะ ^_^

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว