email-icon

ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน ทุกคนทำให้เรามีกำลังใจขึ้นเยอะเลย : jk

ชื่อตอน : M : 9 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 645

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2562 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
M : 9 100%
แบบอักษร

 

M : 9 

. 

. 

มือรวบผมจับม้วนเป็นก้อนกลมๆหลังท้ายทอยอย่างลวกๆใช้หนังยางรัดเอาไว้อีกรอบ รัดได้ไม่กี่นาทีก็หลุดออกจนน่ารำคาญวอคนั่งพิงหัวเตียงกวักมือให้เข้าหา 

 

"มีอะไร?" 

 

"เข้ามาเถอะน่า"เตียงยวบลงเพราะน้ำหนักตัว ตั้งหน้าตั้งตารอฟังแต่แต่มือหนากลับเข้าจัวตัวหันหันด้านหลังให้ซะนี่ ปากที่กำลังจะเอ่ยถามกลับหยุดชะงักเพราะความรู้สึกของปลายนิ้วที่กำลังสางเส้นผมเพื่อจะรวบเส้นผมให้ใหม่ 

 

"ไอยังรัดไม่อยู่เลยแล้วยูจะรัดยังไง"คนทำไม่ได้โต้เถียงอะไรออกมาแค่ทำหน้าที่ของตัวเองเงียบๆจนผมอยากจะรู้ว่าทำอะไรอยู่ แรงรัดไม่ได้แรงจนเจ็บและคงจะแน่นดีเพื่อไม่ให้เส้นผมหลุดกระจายออกมา 

"ไอไม่อยากรวบมันเกะกะต้นคอ" 

 

"แต่ไอชอบเวลาที่ผมของยูมันปัดไปทางนั้นทีปัดไปทางนี้ที ผมคนอื่นไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย" 

 

"งั้นยูคงจะใกล้คำว่าโรคจิตเต็มตัวแล้วมั้ง"ตัวขยับหันกลับไปมองคนที่ทำหน้าที่ช่างผมจำเป็นให้ รอยยิ้มที่ปากฎทำให้รู้ว่าวอคไม่ได้โกรธกับประโยคที่พูดออกมาข้างต้น 

"เอายังไงต่อดี" 

 

"เท็คไปหาพี่ยูได้มั้ย บอกว่าดูแลคนป่วยอยู่มื้อค่ำค่อยเจอกัน"ผมถึงกับส่ายหน้าไปมา ข้ออ้างเยอะจริงเชียวคนนี้ 

 

"แล้วยูไม่หิวหรือไง เล่นหลับมาตลอดทางแบบนี้"มือชี้ไปที่โทรศัพท์ที่อยู่ภายในห้อง ต้องสั่งอาหารตามที่วอคต้องการ เอาจริงๆการอยู่ในห้องก็ไม่ได้น่าเบื่อหรอกแต่คนที่จะร้องไห้หาคงไม่พ้นหลานชายผมแน่ 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

ผมเดินไปส่องตาแมว ว่าแล้วไม่ผิด ภาพที่เห็นคือกวางอุ้มปกป้อง สายตาของหลานมองซ้ายทีขวาทีแค่นี้ก็น่าเอ็นดูแล้วยิ่งประตูเปิดออกรอยยิ้มกว้างของปกป้องทำให้ผมตกหลุมรักแล้วตกหลุมรักอีก  

 

"ร้องหาไม่หยุด" 

 

"มาครับปกป้อง"มืออ้าแขนรับหลานชายที่โถมตัวเข้ามาหา แต่ดูเหมือนไม่ใช่ผมที่เจ้าตัวจะสนใจสายตาเล่นมองเข้าไปในห้องอย่างเปิดเผยซะขนาดนี้ "กวางกับพี่เปาไปสวีทกันตามสบายเถอะเดี๋ยวเราดูแลให้ เห็นๆกันอยู่ว่าอยากอยู่นี่มากกว่า" 

 

"สะ สวีทอะไรล่ะ?" 

 

"ถ้าเอาไม่อยู่แล้วจะโทรตามนะ" 

 

"โอเค อย่ารบกวนอาปิ่นกับลุงวอคมากนะครับปกป้อง" 

 

"คร้าบ"น้ำเสียงสดใสร่าเริงแบบนี้นึกแล้วอิจฉา คนบนเตียงที่รับรู้ถึงการมาของปกป้องยิ้มรับกวักมือเรียกให้ปกป้องมาหาตัวผมที่อุ้มอยู่ก็จำเป็นต้องปล่อยลงที่เตียงพอเป็นอิสระก็รีบพุ่งไปหาคนที่คิดถึงเลยทันที 

"ยุงวอค" 

 

"อ้อนอะไรพ่อยู ฮื้ม เขาถึงปล่อยยูมาหาไอแบบนี้"ปกป้องหัวเราะคิกคัก ผมเองก็นั่งข้างๆลูบเส้นผมหลานชายให้เข้าทรง 

 

"เป่าซะหน่อย ยางเจ็บท้องอยู่ม้าย"ปกป้องทำท่าเหมือนอยากกอดแต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้เพราะกลัวคนที่ตัวใหญ่กว่าจะเจ็บเอา เจอกันตัวเป็นๆแบบนี้ไม่แปลกที่ปกป้องจะเป็นห่วงและออดอ้อนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 

 

"ฝั่งนี้ไม่เจ็บ"วอคตบลงที่ว่างข้างๆแต่นั้นก็ทำให้ปกป้องยิ้มได้แล้ว ปากเล็กๆชวนคุยเรื่องต่างๆมากมายส่วนผมหันเปิดกระเป๋าตัวเองหยิบเครื่องมือสื่อสารของตัวเองและวอคขึ้นมาดู มันยังคงเงียบนิ่งไร้การแจ้งเตือนใดๆแค่นั้นก็ทำให้มันกลับไปนอนนิ่งในหระเป๋าตามเดิมได้แล้ว 

 

"หลับไปแล้วเหรอ?"ยังคุยกันไม่ถึงไหนเลยชิงหลับไปก่อนซะแล้ว เห็นว่ายังเจ็บท้องอยู่หรอกนะผมเลยต้องจัดท่าทางให้หลานชายที่ไม่สนใจผมในเวลานี้ให้ คงจะเหนื่อยจากการเดินทางแถมยังใช้แรงในการอ้อนขอมาที่นี่อีก 

 

"ยูรักเด็กมั้ยปิ่น" 

 

"ไม่รู้สิ ไอหลงรักปกป้อง ชอบเด็กพูดเก่งแบบนี้ชอบเด็กอ้อนเก่งแบบนี้ ไอก็ไม่ได้มั่นใจว่าไอจะรักเด็กเหมือนที่รักปกป้องหรือเปล่า ถามทำไม? จะล่อลวงไอด้วยเด็กเหรอ?" 

 

"คงงั้นเผื่อว่ายูเปลี่ยนใจกลับไปกับไอ"ใบหน้าเงยขึ้นมองวอค สายตาประสานกันก่อนจะเป็นผมเองที่ยิ้มออกมา วอคที่ไม่เข้าใจความหมายของรอยยิ้มได้แต่ทำหน้างง 

"ได้ใช่มั้ย?" 

 

"ไอต้องไปพิสูจน์ตัวเองครั้งใหญ่เลยหรือเปล่า? ทางนี้ก็อาจจะโกรธไอตัดออกจากรายชื่อลูกเลยก็ได้นะ" 

 

"ไม่หรอก ครอบครัวรักยูจะตายปิ่น" 

 

"ยูไม่เคยได้ยินเหรอวอค รักมากก็เกลียดมากได้เหมือนกัน ไอจะให้ยูเห็นแก่ตัวอยู่ฝ่ายเดียวไม่ได้วอค ไอก็ต้องเห็นแก่ตัวด้วยเหมือนกัน ยูอยากให้ไอไปอยู่นั่นด้วย แล้วถ้าคิดกลับกันล่ะ ถ้าเป็นไอที่เอ่ยปากขอให้ยูอยู่ที่นี่ยูจะหรือเปล่า?"ผมเองก็ไม่ได้มั่นใจว่าวอคจะตอบคำถามนี้ในแบบที่ผมต้องการหรอก แค่ถามกลับไปให้อีกฝ่ายคิดเท่านั้น  

"ไอไม่ได้..." 

 

"ยูอยากให้ไอไปจัดการฝั่งนั้นให้เรียบร้อยสินะ"ผมไม่ได้ตอบเพราะอาหารที่สั่งเอาไว้มาพอดีมื้ออาหารมื้อนี้จะว่ากร่อยก็ไม่เชิง ในหัวคงมีเรื่องให้คิดมากจนไม่มีใครอยากจะพูดอะไรออกมานั่นแหละ 

 

"อิ่มหรือยัง"ผมมองจานข้าวที่พร่องไปนิดเดียว วอคพยักหน้าแต่ผมกลับชิงช้อนที่อยู่ในจานตักข้าวพอดีคำจ่อปากอีกคน "กินให้ไอหน่อยเดี๋ยวไอให้รางวัล" 

 

"รางวัลอะไร" 

 

"หนึ่งคำจุ๊บหนึ่งที จุ๊บนะไม่ใช่จูบ"รางวัลคงล้อตาล่อใจมาก หมดจานยี่สิบสองคำ รางวัลนี้มันเป็นแค่ข้ออ้างการให้กำลังใจเรื่องก่อนหน้าต่างหาก 

 

"ไอขอตอนนี้เลยได้มั้ย?" 

 

"ขอไปทำความสะอาดปากได้หรือเปล่า? ยูก็ต้องทำด้วยเหมือนกัน"การยืนจ้องหน้ากันผ่านกระจกเป็นอะไรที่แปลกใหม่สำหรับผมมาก มือขยับเป็นจังหวะเดียวกันไม่นานก็ต้องบ้วนน้ำล้างทำความสะอาดฟองสีขาว มือหยิบผ้าขึ้นมาซับน้ำรอบปากยังไม่ทันได้ตั้งตัวตัวก็ลอยหวือขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์ถูกกักตัวด้วยสองแขน ปากที่กำลังจะอ้าพูดถูกผมปิดปากด้วยผ้า ซับน้ำบริเวณริมฝีปากออกให้ 

"รีบจัง" 

 

"ไอต้องการของรางวัล"มือดึงใบหน้าของคนที่กักตัวผมเอาไว้เข้าใกล้ ริมฝีปากประทับเบาๆผละออกเข้าประทับโดยที่ไม่ได้นับจำนวนแม่แต่น้อยสังเกตุท่าทางอึกอักของอีกฝ่ายเลยให้ราวัลสุดท้ายด้ายการส่งปลายลิ้นเข้าไปทักทาย เสียงดังลอยขึ้นมาเบาๆมือที่เคยกักกันไว้เริ่มโอบกอดรอบเอวเอาไว้ตัวเริ่มขยับเข้าขยับเสียสีกันอารมณ์เริ่มสูงขึ้นแต่ไม่ได้มากขนาดนั้น คนเริ่มเป็นผมคนจบก็เป็นผมเองผละออกมาน้ำใสๆยังเชื่อมติดกันยังห่างไม่ได้มากวอคก็เข้ามาจูบซับเกินกว่าจำนวนรางวัลที่ได้ซะอีก 

 

"พอได้แล้ว ออกแรงเยอะจะเจ็บแผลเอานะ" 

 

"ยูมัน..." 

 

"ปล่อยได้แล้วจะออกไปหาปกป้อง ไอปล่อยให้หลานนอนคนเดียวไม่ได้" 

 

"ปล่อยให้ยูอยู่คนเดียวได้งั้นสิ" 

 

"ก็ออกไปด้วยกันสิจะได้ไม่ต้องอยู่คนเดียว"มือรีบดันตัวเองลงเดินออกจากห้องน้ำหลานชายของผมยังคงหลับสนิทจะสงสารก็ไม่ถึงขนาดนั้น จะเห็นใจคงเห็นใจมากกว่าสงสาร 

 

"เพิ่งจะรู้ว่าอารมณ์ของไอขึ้นได้ง่ายขนาดนี้" 

 

"นั่นเป็นเพราะไอใช่มั้นล่ะ ควรดีใจดีหรือเปล่านะ?"มันเป็นคำถามที่ไม่ได้ต้องการคำตอบแบบจริงจัง แต่คนที่ถูกถามกลับทำสีหน้าจริงจังแล้วตอบออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆนี่สิ 

 

"ถ้าไอเป็นยู ไอคงดีใจที่คนรักมีอารมณ์กับเราได้มากขนาดนี้" 

 

"เฮ้อ ไปสงบสติสงบอารมณ์ก่อนไป ในห้องน้ำอย่าให้เสียงยี่สิบบวกเล็ดลอดออกมาล่ะไม่อยากให้ปกป้องได้ยินหรอกนะ"วอคเดินเข้ามากางแขนคร่อมตัวผมเอาไว้ ริมฝีปากกดจูบลงมาก่อนจะหายลิ่วเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับเสียงน้ำที่ไหลกระทบพื้น 

ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ...แต่หยวนๆให้ก็แล้วกัน 

 

"อื้อ...ปิ่นนนนน"มือลูบศีรษะเล็กเบาๆเพื่อกล่อมให้หลับต่อ หยิบหมอนนอนให้ใบหน้าตรงกับหลานชาย ริมฝีปากเล็กๆแบบนี้ดวงตาใสแจ๋วเวลามาออดอ้อน ถ้ามีเด็กคนหนึ่งเข้ามาในชีวิตผม คิดไม่ออกเลยว่าผมจะเลี้ยงเขาได้ดีแบบปกป้องไหม 

 

"มาหาพ่อมาปกป้อง"เด็กน้อยที่ยังงัวเงียโผเข้ากอดพี่เปาเอาไว้ พี่เปาขยับหน้าลงเล็กน้อยให้คนที่ยืนอยู่ข้างๆผมก่อนจะเดินออกไป ตอนนี้เวลานี้เหลือกันแค่สอคนผมชิงหนีเดินเข้าไปในห้องทิ้งให้คนที่ยังยืนอยู่ปิดประตู 

 

"หนี" 

 

"ไม่นะ" 

 

"ไม่หนีก็ไม่หนี"มือที่ขยับเข้ามาเหมือนจะคว้าตัวผมไปกอดแต่ด้วยไหวพริบขยับนิดเดียวก็พ้นแล้ว มือยกขึ้นทั้งสองข้างยักไหล่ก่อนจะพาตัวเองเดินหนีเข้าห้องน้ำ ยังไงก็ต้องออกไปทานมื้อเย็นอยู่แล้วติดอยู่อย่างเดียว มือไม่ได้หยิบเสื้อเข้ามาด้วย เสื้อคลุมสีขาวถูกสวมปิดบังร่างกายเอาไว้ ผมที่เปียกชื้นก็ซ่อนเอาไว้ใต้เสื้อคลุมเหมือนกันอย่างน้อยน้ำก็ไม่หยดลงพื้น 

ส่วนอีกคนที่เคยอยู่ไม่รู้หายไปไหน ผ้าถูกหยิบออกมาเช็ดเส้นผมอย่างลวกๆยังไม่ทันจะเสร็จมีมือหนาๆเข้ามาแย่งผ้าไปถือเอาไว้เองค่อยๆซับน้ำออกให้ต่างจากที่ผมทำก่อนหน้าอยู่พอสมควร 

 

"บอกแล้วว่ายูหนีไอ ลืมกระทั่งผ้าเช็ดตัว" 

 

"ขอไม่ยอมรับแล้วกัน" 

ปล่อยให้เขาทำจนกว่าจะพอใจ กว่าจะได้แต่งตัวเอาจนขาเริ่มชา ผมเริ่มแต่งตัววอคก็เข้าไปห้องน้ำแต่แค่เตรียมพร้อมกว่าผมก่อนหน้านี้ มือนั่งจิ้มหน้าจอดูนู้นดูนี่ไปเรื่อยเสียงประตูดังขึ้นก็รู้แล้วว่าพร้อมโดยที่ไม่ต้องทำมันให้วุ่นวายเหมือนผม 

 

"น้ำไม่โดนแผลใช่ไหม?" 

 

"อืม" 

 

"โทรศัพท์ยูจะเอายังไง ไว้นี่หรือถือไปด้วย" 

 

"แล้วแต่ยูเลย"ผมจัดการทิ้งทั้งเครื่องของผมและของวอคไว้ที่ห้อง ไม่ต้องมีใครคนใดถือเป็นอันจบ ร้านอาหารที่ได้ทำการจองไว้บรรยากาศถือว่าดีกิ่งเองก็เพิ่งจะมาถึงแบบชนิดที่เรียกว่าสดๆร้อนๆได้ อาหารพร้อมกลุ่มพร้อมมื้ออาหารมื้อนี้เลยอร่อยมากขึ้นกว่าเก่าเป็นหลายเท่าตัวและที่สำัญต้องไม่ลืมคนที่นั่งอยู่ข้างๆด้วย 

 

"ทานได้ไหม?" 

 

"ได้สิ" 

หลานชายหลับนิ่ง ตัวนั่งอยู่บนตักกอดแขนพี่เปาเอาไว้ศีรษะเองก็พิงต้นแขนที่กอดเอาไว้แน่นเหมือนกัน หลับแล้วหลับง่ายขนาดนี้เหมือนใครสักคนไม่กวางก็พี่เปานั่นแหละ ทุกคนพร้อมใจกันพูดเบาลงมือพี่เปาอีกข้างที่ว่างก็ตบลงที่สะโพกเล็กเบาๆเพื่อกล่อมอีกแรง 

วันนี้กิจกรรมก็มีแค่นี้ อย่างที่เห็นนั่นแหละครับไม่ได้มีอะไรน่าสนใจเพราะยังเหนื่อยกับการเดินทางอยู่เลย ระเบียงห้องกลายเป็นที่พักผ่อนของเราเวลานี้ ฟังเสียงคลื่นซัดเข้าหาชายฝั่ง 

 

"พ่อยูดุไหมปิ่น?" 

 

"ก็ถ้าเอาเหตุผลคุยกันก็ไม่เท่าไหร่นะ แต่ถ้าเป็นรหัสแดงก็ไม่แน่" 

 

"ฮื้ม?" 

 

"เรื่องแม่น่ะ บ้านนี้หวงเมียยิ่งกว่าอะไรดีลูกแต่ละคนคงได้พ่อมาเยอะแน่ แปลกอยู่คนเดียวคงเป็นไอ" 

 

"ทำไมล่ะ?" 

 

"จะให้ไอหวงเมียได้เหรอ?"ไม่จำเป็นต้องให้อีกฝ่ายปรายตาสำรวจมองเป็นผมเองที่ใช้สายตาชักนำความให้วอคคิดแบบเดียวกันกับผม "หวงได้นะ" 

 

"อย่าดีกว่า หวงแค่ไอก็พอ" 

มั่นกว่าผมก็คนที่อยู่ข้างๆนี่แหละ ขาทั้งสองข้างชันขึ้นมากอดเอาไว้สายตามองท้องฟ้าที่กลุ่มดาวบางส่วนยังคงส่องแสงประกายแข่งกัน อยู่ๆสมองก็สั่งให้ถามประโยคเดียวกันกับที่วอคถาม มันคงอยากรู้ความเป็นอยู่ของอีกฝ่ายเหมือนกัน 

 

"แล้วยูล่ะ พ่อยูดุหรือเปล่า?" 

 

"เอาเรื่องเหมือนกันนะ ที่นั่นเรื่องยิบย่อยก็ก่อปัญหาได้แล้ว ยิ่งเรื่องของลุงยิ่งแล้วใหญ่เลยเป็นปัญหาได้ง่ายยิ่งกว่าเปิดกระป๋องแอลกอฮอล์อีก เพราะงั้นการจะดูแลอำนาจที่อยู่ในมือให้แกร่งขึ้นเรื่องพวกนี้ก็ต้องไม่มีอ่อนข้อเหมือนกัน" 

 

"อ่าาาา"ผมพยักหน้าขึ้นลง ก็เข้าใจได้อยู่ว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้ ครอบครัวเราก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่หรอก 

 

"นี่ถามเพราะอยากรู้หรือเพราะอยากเตรียมตัวรับมือ" 

 

"ไม่ตอบ"ครั้งที่สองแล้วที่เรานอนอยู่บนเตียงเดียวกันแบบนี้ ผมจ้องหน้าวอค วอคจ้องหน้าผมกลับ ไร้คำพูดฟังแค่เสียงลมหายใจของกันและกันก่อนที่วอคจะทำลายบรรยากาศนี่ทิ้งไปซะดื้อๆ 

 

"ขอกอดหน่อยได้หรือเปล่า?"ผมขยับตัวเข้าหาวอคอย่างว่าง่าย เซอร์วิสให้มากๆหน่อยละกันใกล้จะต้องกลับมันก็ต้องมีโมเม้นแบบนี้บ้างแหละ กอบโกยไปให้มากๆพอจากกันรับรองได้แน่ว่าคิดถึงจนโหยหาเลยละ 

"ยอมง่าย" 

 

"นั่นเพราะอยากให้ต่างหาก"เส้นผมที่ปล่อยไม่ได้รัดเอาไว้ยังคงถูกลูบเล่นอย่างสนุก "จะไม่ให้นอนหรือไง?" 

 

"อยากอยู่คุยเรื่องไม่เป็นเรื่องก่อน อันที่จริงไออยากคุยจนถึงเช้าเลยแต่ติดที่พรุ่งนี้มีโปรแกรมน่ะสิ" 

 

"ได้กอดแบบนี้ยังไม่พอใจอีกหรือไง?" 

 

"ระดับหนึ่ง แต่ไม่สุด"มือวางทับลงที่สันกรามตบเบาๆเหมือนเวลาที่พี่เปากล่อมปกป้องให้หลับ  

 

"หลับได้แล้วจะนอนให้กอดอยู่แบบนี้แหละ ขยับต่ำลงหน่อยได้ไหม?"วอคขยับตามที่บอกมือทั้งสองข้างโอบศีรษะวอคเอาไว้ลูบเส้นผมช้าๆ มือทั้งสองข้างของวอคก็ใช่เล่นกอดเอวผมไว้แน่นก่อนจะหลับไป 

หลับง่ายอีกคนแล้ว 

เฮ้อ...คงเพราะฤทธิ์ยาที่กินเข้าไปนั่นแหละ 

. 

เสียงหัวเราะคิกคักของหลานชายที่ลงเล่นน้ำทะเลทำเอาคนที่อยู่รอบข้างมีความสุขไปด้วย น้ำมะนาวโซดาถูกยกขึ้นจิบเล็กน้อยส่วนวอคที่เคยนั่งอยู่ข้างๆขอตัวไปเข้าห้องน้ำเลยทำให้ผมต้องนั่งอยู่คนเดียว แต่คงจะไม่คนเดียวแล้วล่ะก็มีคนแปลกหน้าเดินเข้ามาเกาท้ายทอยตัวเองไปมาเพื่อแก้อาการเขินอาย 

 

"มีอะไรหรือเปล่าครับ?" 

 

"คือว่าเพื่อนผมอยากทำความรู้จักน่ะครับ เลยจะขอรู้จักชื่อสักหน่อยหรือไม่ก็ขอไอดีไลน์ไว้สานสัมพันธ์"มองไปตามมือที่ชี้ชายวัยรุ่นสี่ห้าคนกำลังมองมาทางนี้กันอยู่แน่นอนว่าผมยิ้มรับกับใบหน้าแดงๆที่เกิดจากความเขินอาย แต่ไม่ได้ยิ้มรับคำกับขอที่เอ่ยออกมา 

"ผมเห็นคุณนั่งอยู่คนเดียวมาสักพักหนึ่งแล้ว ถ้าผมคิดถูก..." 

 

"ผมมากับครอบครัวมากับคนที่รักถ้าคุณคิดผิดไป"ผมผายมือไปข้างหน้าให้เขาได้เห็นกลุ่มเพื่อนของผมที่กำลังเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน 

 

"คนที่รักไม่นับว่าเป็นคนรักไม่ใช่เหรอครับ?" 

 

"ครับ แต่คนรักไปเข้าห้องน้ำอยู่ นั่นไงเขาเดินมาพอดี"ผมชี้ไปที่คนที่กำลังเดินตรงมาทางนี้ แค่นั้นก็ทำให้หน้าอีกฝ่ายเจื่อนลงก่อนจะเดินออกไปอย่างรวดเร็ว 

 

"ใคร?" 

 

"เขาเข้ามาถามไอน่ะว่าไอชื่ออะไร" 

 

"แล้วยูได้บอกมันไปหรือเปล่า?" 

 

"เปล่า ยูเข้ามาก่อนไอเลยไม่ได้บอกไป" 

 

"ปิ่น"วอคกดเสียงเข้มจนทำให้ผมหลุดหัวเราะออกมาศีรษะเอนพิงต้นแขนของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ 

 

"ไอไม่ได้บอกไปหรอก เขาจะรู้เพราะยูเรียกเสียงดังนั่นแหละ"ปลายจมูกถูกบีบดึงไปมาด้วยความหมั่นไส้ "ไอเจ็บนะวอค" 

 

"อยากตีด้วยปากอีกจังเลย" 

 

"เอาสิ พี่ไอจะได้ฉีกยูให้เป็นชิ้นๆ"แน่นอนว่าพี่เปาก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกโตๆกันแล้วแต่ก็อดไม่ได้ที่จะใช้ข้ออ้างนี้ในการเอาตัวรอด แน่นอนว่ามันไม่ผลแต่ประโยคที่ได้กลับมานี่มันส่งผลให้รู้เลยว่ากลับเข้าห้องไปผมต้องโดนแน่ๆ 

 

"ไม่เล่นน้ำเหรอ?"เน่เดินสวยๆมานั่งอยู่ข้างๆ 

 

"อยู่เป็นเพื่อนคนยังป่วยน่ะ ได้ทาครีมกันแดดหรือเปล่าเนี่ย"ผมจับแขนเธอขึ้นมาดู เน่ป้องปากตัวเองทำท่าเขินอายให้ได้เห็น 

 

"ผู้หวงจ้า" 

 

"ผู้หรือเพื่อนเอาจริง?" 

 

"เพื่อนเป็นผู้ เพื่อนก็เท่ากับเป็นผู้นั่นแหละค่ะ แล้วเมื่อกี้เห็นมีหนุ่มหล่อเดินเข้ามา ไงคะ? ไม่หว่านเสน่ห์ก็มีคนเข้าหาฮอตไม่มีเปลี่ยนแปลงก็ปิ่นนั่นแหละ...แล้วคนของปิ่นหึงป่ะ"มือป้องตรงใบหูกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน 

 

"กลับไปเล่นน้ำต่อเลยไป ลากกิ่งมันขึ้นมาได้แล้วเห็นบ่นปวดหัวแต่ลงน้ำก่อนใครเพื่อน" 

เล่นต่ออีกนิดทุกคนก็ขึ้นมาพักกันนั่นเพราะเมฆดำที่ลอยเข้ามาต่างหากเลยหยุดลงได้กิจกรรมต่างๆถูกยกเลิกกระทันหันเพราะฝนที่ตกลงมาอย่างหนักคลื่นลมแรง ทำไมทริปนี้อะไรก็เป็นใจให้อยู่ในห้องจังเลยนะ

 

"เสียใจเหรอ?" 

 

"เปล่าหรอก" 

 

"ปิ่น" 

 

"ฮืม" 

 

"ฝากรักเอาไว้ได้หรือเปล่า" 

 

TBC. 

ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่านกัน ช้าบ้างเร็วบ้างขออภัยน้าาาาาาาา ขอบคุณที่เข้ามาคอมเม้นนะคะ กำลังใจใหญ่มากเลย >-< 

ความคิดเห็น