email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

#เดย์เจ้าเอย 23 ฝากเรื่องใหม่ด้วยนะคะ

ชื่อตอน : #เดย์เจ้าเอย 23 ฝากเรื่องใหม่ด้วยนะคะ

คำค้น : เดย์เจ้าเอย แนวมหาลัย nana nanaกะหอยทาก น่ารัก หวาน อบอุ่น ผ่อนคลาย ฟิน จิกหมอน feelgood ฟีลกู๊ด

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ย. 2562 16:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#เดย์เจ้าเอย 23 ฝากเรื่องใหม่ด้วยนะคะ
แบบอักษร

เรื่องใหม่ชื่อ You Are My Light นะคะ ฝากติดตามต่อด้วยนะคะ อัพล่วงหน้าไปแล้วอ่านต่อยาวๆได้เลยค่ะ 

 

#เดย์เจ้าเอย 23 

 

 

               หลังจากที่พักยาวตอนนี้ก็ถึงเวลาเปิดเทอมแล้ว สวัสดีปีสองและสวัสดีวันพี่เดย์ฝึกงานไม่สิพี่เดย์เริ่มฝึกวันก่อนเขาไม่ยอมบอกว่าฝึกที่ไหนแต่วันนี้พี่เดย์มาส่งที่มหาลัยก่อนจะเลยไปทำงานเขาบอกว่าตอนเย็นเลิกงานแล้วจะมารับ ระหว่างวันฉันก็เรียนและทานอาหารกับเพื่อนโดยนั่งฟังและคุยกันว่าช่วงปิดเทอมไปเที่ยวไหนกันบ้างฉันเอาของฝากให้เพื่อนตั้งแต่กลับมาถึงแล้วล่ะเลยไม่อะไรมาก 

                “ไปส่องเด็กกันไหม วันนี้มีรับน้อง” โพธิ์เช่นเคยที่ชวนทำอะไรสนุกๆ คือไปดูก็ไม่ได้จริงจังกันสักคนหรอกเดินไปดูแล้วชวนกันไปหาของทานต่อทุกครั้งที่มีคำว่าไปดูผู้ชายไปดูเด็ก 

                “ดูเด็กสิบนาทีจากนั้นไปหาอะไรทานกันต่อ ตกลงไหม” อชิชวนพร้อมกับยื่นข้อเสนอ แล้วก็เป็นดังที่คิดเมื่อพวกเราทุกคนตกลง ดังนั้นช่วงบ่ายหลังจากเรียนเสร็จเราก็เดินลัดเลาะไปดูรุ่นน้องปีหนึ่งทำกิจกรรมที่ลานว่างข้างคณะ เนื่องจากขึ้นปีสองแล้ววิชาเรียนไม่ได้เรียนเช้าเหมือนปีหนึ่ง บางวันเรียนเช้าบางวันเรียนบ่อยและแต่ละวันวิชาที่เรียนก็ไม่ได้เยอะ แต่วันนี้เรามาร่วมกิจกรรมกับน้องปีหนึ่งเลยมาเช้า ฉันน่ะเห็นน้องรหัสตัวเองแล้วนะเป็นผู้ชายหล่อด้วยนะแต่น้องยังไม่รู้จักฉันหรอก อ้อ ยังไม่เคยเล่าถึงพี่ๆในสายรหัสฉันใช่ไหมล่ะ ตั้งแต่อยู่ปีหนึ่งพี่ๆในสายชอบซื้อขนมมาให้และพาไปทานข้าวบ้างแต่ก็ไม่บ่อยเพราะพี่เดย์ตัวติดกับฉันตลอดฉันก็เกรงใจพี่ๆนะแต่พี่เขาก็เข้าใจแล้วยังแอบแซวเรื่องฉันกับพี่เดย์อีกด้วย 

                “ไปทานจิ้มจุ่มไหม เห็นมีร้านหน้าม.เปิดใหม่อ่ะ” วิสาชวน เมื่อเรานั่งส่องน้องๆจนพอใจแล้ว 

                “เอาสิ อยากทานอะไรแซบๆแล้วเหมือนกัน” 

                “เราอยากทานยำด้วย” ฉันบอกเพื่อน พวกมันหัวเราะทันที เพราะรู้ว่าเวลาจะไปทานอาหารหรือไปทานข้าวข้างนอกโรงอาหารต้องมียำหรือร้านขายยำอยู่ใกล้ๆ 

                “จ้าแม่ ยำมีอยู่แล้วจ้า” 

                พอได้ยินว่ามีสิ่งที่ต้องการฉันก็ยิ้มกว้างอารมณ์ดีเดินเล่นไปจนถึงหน้ามหาลัยโดยมีเพื่อนๆเดินมาด้วยกันเดินสะดุดบ้างใบไม้ล่วงจากต้นก็หัวเราะ บางทีฉันก็กลัวตัวเองกับเพื่อนเป็นบ้านะ แต่เวลาอยู่กับเพื่อนมันมีความสุขและสนุกจริงๆไม่ว่าจะทำอะไรก็สนุก ระหว่างทานอาหารฉันเหลือบมองนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้สี่โมงครึ่งแล้วพี่เดย์เลิกงานตอนห้าโมงนี่นา ฉันกดเข้าหน้าแชทของฉันกับพี่เดย์กำลังพิมพ์บอกเขาว่าฉันออกมาทานข้าวกับเพื่อนที่หน้ามหาลัยแต่ยังไม่ทันจะกดส่งพี่เดย์ก็โทรเข้ามาเสียอย่างนั้น 

                “ค่ะ” 

                (อยู่ไหนครับ) พี่เดย์ถามเสียงนุ่ม เสียงอื่นที่แทรกเข้ามาทำให้ฉันได้ยินเสียงเขาไม่ชัดเท่าไหร่ เหมือนกำลังมีคนชวนเขาคุยอย่างนั้นเลย 

                (ตัวเล็กได้ยินพี่ไหม) 

                “อ้อ ได้ยินค่ะ” 

                (แล้วตกลงอยู่ไหนครับ พี่กำลังจะออกจากบริษัทนะ) 

                “อยู่ร้านจิ้มจุ่มหน้าม.ค่ะ” 

                (ใกล้เสร็จหรือยัง) 

                “ใกล้แล้วค่ะ” 

                (เดี๋ยวซื้อน้ำไปให้เพื่อนหนูไปทุกคนไหม) 

                “ทุกคนค่ะ” 

                (ครับเดี๋ยวพี่เข้าไปนะ) 

                “ค่ะ” 

                “แหมๆๆ หวานไม่เปลี่ยนมีโทรหารายงานตัว” โพธิ์ทำหน้าหมั่นไส้บิดตัวไปมา ดูความไม่ปกติของเพื่อนฉันสิ 

                “ไม่ต้องมาแซวเลย อ้อ พี่จะซื้อน้ำมาให้รอก่อนนะ” 

                “อุ๊ย ดีจัง” วิสาปิดปากอุทานอย่างมีจริต ฉันส่ายหน้าขำๆกับเพื่อนตัวเองแล้วชวนเพื่อนทานอาหารต่อจนเสร็จกำลังจะจ่ายเงินพี่เดย์ก็เดินเข้ามาในร้านพร้อมกับแก้วเครื่องดื่มร้านประจำของพวกฉัน 

                “น้ำครับ”พี่เดย์ยื่นแก้วเครื่องดื่มให้เพื่อนฉันก่อนยื่นแก้วของฉันที่เขาแยกให้ตั้งแต่ต้นส่งมายังฉัน 

                “ขอบคุณค่ะพี่เดย์” 

                “ไม่เป็นไรครับ ทานเสร็จหรือยังครับ” พี่เดย์ถามเพื่อนฉันโดยที่มือเขายังวางที่ผมฉันลูบเบาๆอยู่ สกินชิพเล็กๆของเขาก็ยังคงสามารถทำให้หัวใจฉันพองโต 

                “เรียบร้อยแล้วค่ะ กำลังจะแยกกันกลับแล้ว” 

                “งั้นเหรอ กลับกันยังไงให้พี่ไปส่งไหม” 

                “ขอบคุณค่ะ แต่ว่าเดี๋ยวแฟนมารับค่ะ” 

                “งั้นเหรอ กลับกันดีๆนะ พี่ขอพาเจ้าเอยกลับก่อนแล้วกัน” 

                “ค่ะพี่ สวัสดีค่ะ” ผ่านมาจะหนึ่งปีละเพื่อนฉันก็ยังคงกรี๊ดกร๊าดพี่เดย์ไม่เปลี่ยนและยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆเสียอีก พี่เดย์ช่วยถือของและพาเดินไปขึ้นรถ ฉันดื่มช็อกโกแลตปั่นพรางเดินตามหลังพี่เดย์อย่างอารมณ์ดี พี่เดย์ถึงรถก่อนแล้วหันกลับมามองฉันด้วยสายตาเอ็นดูไหนจะรอยยิ้มที่ถูกส่งมาให้นั่นอีก 

                “อะไรคะ” 

                “คิดถึงจัง” 

                “อ่า จู่ๆมาพูดแบบนี้หนูก็เขินนะคะ” ฉันว่ากลับ พี่เดย์หัวเราะเบาๆเปิดประตูรถให้ขึ้นไปนั่ง ระหว่างทางกลับฉันเอาแต่นั่งดื่มเครื่องดื่มพอใกล้ถึงคอนโดก็เริ่มปวดฉี่ต้องนั่งบิดไปบิดมาจนคนข้างๆเอ่ยถามอย่างสงสัย 

                “เป็นอะไรครับเมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลย” พี่เดย์ถามรถก็เลี้ยวเข้าไปยังที่จอดรถ 

                “หนูปวดฉี่” ว่าอายๆ 

                “งั้นขึ้นห้องไปก่อนเดี๋ยวพี่เอาของขึ้นไปให้” อาสาอย่างใจดี แต่ฉันเองก็เกรงใจเขานี่นา 

                “ไม่เป็นไรค่ะไปพร้อมกันได้” ฮึบไว้เจ้าเอย เมื่อขนของออกมาครบก็รีบเร่งไปยังลิฟต์และกดชั้นที่มีห้องอยู่ทันที รอนานมากในความรู้สึกทั้งที่ความเป็นจริงไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำไปลิฟต์เปิดออกฉันวิ่งนำพี่เดย์ไปยังห้องทันทีฉันวางของลงบนโซฟาอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะวิ่งไปเข้าห้องน้ำในห้องนอน เฮ้อ โล่งละนึกว่าจะไม่ทันเสียแล้ว เมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จก็ออกจากห้องน้ำอย่างสบายอารมณ์มือปลดกระดุมออกจากรังแต่ยังไม่ทันจะได้ถอดเสื้อออกก็มีท่อนแขนยาวๆยกโอบเข้าที่เอวรั้งให้ชิดกับร่างหนา 

                “คิดถึงจัง” พี่เดย์กระซิบข้างหูเบาๆพร้อมกับกดริมฝีปากลงบนซอกคอ 

                “เป็นอะไร ที่ทำงานเครียดเหรอ?” 

                “ไม่ครับ ที่นั่นสบายมากยังไม่ได้บอกใช่ไหมล่ะว่าที่นั่นเป็นบริษัทของลุงน่ะ สามีอาเว” อาเวอ๋อ น้องสาวของพ่อพี่เดย์นี่เอง 

                “ไม่ได้มีอะไรจริงๆใช่ไหม” 

                “ไม่มีครับ” 

                “โอ๊ะ! พี่เดย์อย่ามาแกล้งนะ” ฉันดุเสียงเข้มเมื่อคนที่กอดอยู่ปลดตะขอชุดชั้นในฉัน กลัวว่าจะโป๊เกินไปฉันต้องยกแขนทั้งสองข้างกอดอกปกปิดหน้าอกไว้เพราะเสื้อนิสิตก็ปลดกระดุมจนหมดแล้ว มันจะเอ็กเกินไปแล้วนะ!! 

                “จะทำอะไร?” เสียงฉันสั่นเครือ เพราะตกใจที่จู่ๆก็ถูกอุ้มไปวางบนเตียงนอน ตั้งแต่วันที่ไปไต้หวันเขาก็มีทำบ้างแต่มันก็ยังไม่ชินนี่นา 

                “แค่อยากกอดเฉยๆ” คนหน้ามึนบอกแบบนี้ แต่กอดเขามันไม่ใช่เหรอทำไมมือเขากลายเป็นหนวดปลาหมึกหนึบหนับบนหน้าอกฉันล่ะเนี่ย 

                “ชู่!” มาชงมาชู่อะไรกัน!! 

                “อ๊ะ!” ฉันหลุดเสียงครางสั่นทันทีเมื่อริมฝีปากร้อนครอบครองยอดอกอย่างหยอกเย้าตามด้วยปลายลิ้นที่ตวัดยอดอกไปมาอย่างสนุก เสียงจูบดังไปทั้งห้องยิ่งมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศแบบนี้แล้วเสียงเขาที่กำลังครางในคออย่างพอใจบวกกับเสียงบดจูบที่หน้าอกฉันยิ่งชัดเจนขึ้น 

                “อื้อ หนูเจ็บ” เหมือนเขากำลังมันเขี้ยวหน้าอกฉันเลยล่ะ ไม่รู้ว่าเขาเจออะไรมาในวันนี้ถึงได้กลับมาแล้วเอาแต่จูบฟัดหน้าอกฉัน 

                “อยากกัดอ่ะ” พี่เดย์เงยหน้ามอง สายตาอ้อนๆถูกส่งมาให้อีกครั้ง มุมปากเขาฉ่ำวาวด้วยหยดน้ำและแน่นอนว่าหน้าอกฉันเต็มไปด้วยรอยจูบของเขาทั้งที่รอยเดิมก็เพิ่งจะหายไป 

                “ไม่ได้ค่ะ เล่าได้หรือยังว่าเจออะไรมาทำไมเป็นแบบนี้” พี่เดย์ยิ้มอ้อนแต่ไม่ยอมตอบฉัน เขาเลือกที่จะก้มหน้าดูดดึงยอดอกฉันไว้แทนการตอบคำถาม เฮ้อ เอาเถอะเขาคงยังไม่อยากบอกจริงๆปล่อยไว้แบบนี้แหละฉันขี้เกียจซักถามเขาแล้ว 

                “พร้อมเมื่อไหร่ค่อยบอกแล้วกันนะคะ” บอกไปอย่างเข้าใจมือวางที่ศีรษะคนกำลังซนพร้อมกับลูบไปมาอย่างให้กำลังใจ ฉันคิดว่าเขาต้องเจออะไรหนักๆมาแต่ก็ไม่อยากเล่าเพราะกลัวว่าฉันจะเป็นห่วงนั่นแหละ เอาเป็นว่าฉันจะตามใจเขาแล้วกันถ้ายังไม่อยากบอกก็จะไม่บังคับแล้วกัน 

                “หนูง่วง” 

                “หนูนอนเลย ไม่สิอย่าเพิ่งง่วงไปอาบน้ำก่อนพี่จะทำกับข้าวให้ทานเสร็จค่อยนอน” เกือบยี่สิบนาทีฉันถึงได้เอ่ยบอกพี่เดย์ที่ไม่มีทีท่าจะหยุดฟัดฉันเลย เมื่อบอกไปแล้วเขาเองก็ไม่งอแงหรือเอาแต่ใจแถมยังใจดีอุ้มฉันไปอาบน้ำ หลังจากเราทั้งสองอาบน้ำเสร็จพี่เดย์ก็จับฉันสวมเสื้อเชิ้ตของเขาและพาออกไปนั่งดูเขาทำมื้อเย็นในห้องครัว 

                “พี่เดย์หนูโทรหาแม่ก่อนนะ” ฉันนั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้ทานข้าวโดยมีพี่เดย์ทำอาหารอยู่ที่เคาน์เตอร์ห้องครัว กลิ่นอาหารอ่อนๆที่ลอยมาทำให้ท้องน้อยๆของฉันเริ่มร้องประท้วง 

                “ได้ครับ” มือกดหน้าจอโทรศัพท์ไม่นานเมื่อสัญญาณเชื่อมติดไม่นานแม่ก็รับสายอย่างอารมณ์ดีเช่นเคย 

                “คิดถึงแม่จัง” 

                (หืม โทรมาก็อ้อนแม่เลยนะ) แกล้งกระเซ้าเย้าแหย่กลับมาอย่างอารมณ์ดี 

                “ก็คิดถึงจริงๆนี่นา แม่บินบ่อยมากเลยไหนบอกจะหยุดบินแล้วไงคะ” 

                (แหม ก็มันสำคัญไงลูกแม่ถึงบิน แต่รอบนี้เคลียแล้วจะกลับไปหานะคะลูกสาว) 

                “หนูจะไปค้างกับแม่ด้วย” 

                (ขอพี่เขาหรือยัง) ดูเอาเถอะ ขนาดแม่ฉันยังชอบแซวฉันกับพี่เดย์เลย ไม่แปลกที่เพื่อนฉันก็ชอบแซว 

                “พี่ให้ไปอยู่แล้ว” ตอบไปแบบนี้ก็ได้ยินเสียงหัวเราะจากคนที่ทำกับข้าวทันที เขาคงรู้ว่าฉันกับแม่คุยเรื่องที่เกี่ยวกับเขา 

                (จ้า งั้นเดี๋ยวถ้าแม่ไปถึงแม่จะไปหาแล้วเราไปทานข้าวด้วยกันโอเคไหม) 

                “โอเคแน่นอนค่ะ แล้วรอบนี้ไปไหนนะคะ” 

                (อยู่มัลดีฟส์จ้า เที่ยวยั่วๆจ้า) 

                “แม่อยากไปมัลดีฟส์” ยิ่งแม่ยั่วแบบนั้นฉันยิ่งอยากจะไป ไม่ได้การละครั้งหน้าต้องไปมัลดีฟส์ให้ได้ 

                (ค่อยมาก็ได้แม่มาดีลส์ทัวร์ไว้แล้ว) 

                “ดีจัง แม่อยู่นู่นต้องดูแลตัวเองดีๆนะคะหนูเป็นห่วงนะ” 

                (จ้าลูก กลับถึงแล้วแม่จะโทรหานะ รักลูกนะ) 

                “รักแม่นะคะ” 

                (แม่ต้องวางแล้วนะ คิดถึง) 

                “คิดถึงเหมือนกัน สวัสดีค่ะแม่” 

                “อยากไปเหรอ?” พี่เดย์เอ่ยถาม มือก็ยกจานอาหารมาวางไว้บนโต๊ะ เห็นแบบนั้นฉันถึงได้ลงจากเก้าอี้เปิดตู้เย็นเตรียมน้ำดื่มช่วยพี่เดย์ 

                “อะไรนะคะ” 

                “มัลดีฟส์อ่ะ อยากไปเหรอ” 

                “ก็ ค่ะ อยากไป” ฉันยิ้มเขินๆพร้อมกับตอบไป 

                “ถ้าอยากไป...” 

               “เดี๋ยวพี่พาไปครับ” 

 

 

=============================== 

ทีมรอมัลดีฟส์ เจอกันได้ในอีบุ๊คเลยคร้า พี่เดย์คือพี่เอย์ อุ๊ป!  

เรื่องใหม่รอก่อนนะคะ จะแจ้งพร้อมกับอัพแถมของเรื่องพี่เดย์น้า ((แต่ไม่ให้อ่านตอนมัลดีฟส์หรอก อิอิ)) 

ความคิดเห็น