facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

26.มุ่งหน้าสู่lostbelt

ชื่อตอน : 26.มุ่งหน้าสู่lostbelt

คำค้น : 26.มุ่งหน้าสู่lostbelt

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 460

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ส.ค. 2562 22:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
26.มุ่งหน้าสู่lostbelt
แบบอักษร

สองวันต่อมา

“หนาวจัง”

“คุณมาโคโตะไม่เป็นอะไรใช่มั้ยค่ะ”

มาชูถาม

“ก็ฉันบอกแล้วว่าที่นี่มันหนาวนายก็ไม่เชื่อ

“เงียบไปเลย ฟูจิมารุ”

ผมที่เดินตัวสั่นก่อนที่จะหันไปถามมาชู

“นี่พวกยากะเนี่ยใช้ชีวิตกับแบบนี้งั้นหรอ”

วินาทีนั้นก็ได้เกิดเสียงดังขึ้น

“รุ่นพี่ค่ะ”

“มาไปดูกันหน่อยมั้ย”

“ค่ะ”

“มาโคโตะ นายอยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวพวกฉันจะกลับมา”

“ห๊ะ”

ฟูจิมารุวิ่งไปพร้อมกับมาชูก่อนจะปล่อยให้ผมนั่งอยู่ที่ท่อนไม้คนเดียว

“ดีจ้าชาวยากะทุกคน สวัสดีค่า...ทำงานยังไงก็เหนื่อยสินะคะ ถามยังไม่ได้เงินด้วยสิ”

“รุ่นพี่ค่ะทิ้งคุณมาโคโตะไว้คนเดียวจะดีงั้นหรอค่ะ”

“ดีสิ”

ในระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่ก็มีเด็กสาวผมสีชมพูเดินเข้ามา

“ยินดีที่รอดกลับมาได้นะ เหล่าคนแห่งคาลเดีย”

“โคยาสึกายะ!”

“รุ่นพี่ค่ะ ถอยไป”

มาชูวิ่งมาด้านหน้าของฟูจิมารุก่อนที่ฟูจิมารุจะถอยหลังไปเล็กน้อย

“ต่อสู้ไม่ไหวแท้ๆยังจะปกป้องมาสเตอร์อีก แต่ว่าตอนนี้ของรับตัวมาโคโตะไปละนะ”

“มาโคโตะ”

ฟูจิมารุที่ได้ยินแบบนั้นรีบวิ่งกลับไปทันที

“มาโคโตะ”

“รุ่นพี่ค่ะ รอด้วย”

“ขอบคุณมาก อาวิเกรย์”

“ไม่มีปัญหา”

ผมที่นอนอยู่กลับพื้นค่อยๆลุกขึ้นมาก่อนจะหันหน้าไปเจอฟูจิมารุและว่าก็เจอผู้หญิงผมสีขาวชุดไม่สิเรียกชุดหนังสัตว์ก็ไม่ได้ เด็กสาวคนนั้นเดิมตามหลังมาก่อนที่ผมจะกระโดดเข้าไปหาเธอ

“นี่พวกแกอยากจะเข้าร่วมกอฃทัพปฎิวัติงั้นหรอ”

“เข้าได้ใช่มั้ย”

“ก็รับได้นะ ถ้าเกิดพวกแกที่ไม่ใช้คนละก็ คนที่รูปร่างเป็นคนมีแค่สองแบบหรือคือจอมเวทย์และเซอร์เวนท์ถ้าเป็นเช่นนั้นละก็คือศัตรูของพวกเรา

“บ้าน่ะ”

มาชูพูดออกมาเบาๆ

“ฉันน่ะ ไม่ใช่มาสเตอร์หรือเซอร์เวนท์หรอกนะ เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งที่สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง” 

“งั้นหรอ แต่ว่าตอนนี้นะ มาสู้กันซะต่อสู้โดยที่ไม่ฆ่า แต่ว่าพวกเราจะฆ่า” 

“ไม่ยุติธรรม เหมือนการเลือกตั้...” 

“อาวิเกรย์หยุดนะ

“ถ้าพวกเจ้าปราบพวกเราได้ เราก็จะไม่สงสัยอะไรในตัวพวกเจ้า”

“พวกนายสู้ไปละกันนะ ฉันขอตัว”

เมื่อพูดจบผมก็เดินออกมากจากตรงนั้นก่อนจะแต่ว่าก็ได้มีลูกธนูสีดำยิงผ่านหน้าผมไป

“เจ้าพวกขี้ขลาด”

“งั้นหรอ ขอโทษทีนะที่ขี้ขลาด”

ผมหันหลังกลับไป

“ฉันน่ะไม่อยากสู้กับผู้หญิง...”

เด็กสาวผมขาววิ่งเข้ามาก่อนจะใช้เล็บฟันเข้าที่หน้าของผมแต่ว่าผมก็สามารถหลบได้ก่อนจะเตะเข้าที่หน้าท้องของเธอและหมุนตัวเตะตัวเธออีกครั้ง

“นั้นหรอที่บอกไม่อยากสู้กับผู้หญิง”

“สู้แบบ...ไม่รู้จะพูดอะไรเลยค่ะ”

มือขวาของผมมีไฟขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่ไฟนั้นจะเข้ามาหลอมรวมอยู่ในดาบสีดำ

“ยังสู้ไหวมั้ย”

“ฉันยอมแพ้ก้ได้”

“งั้นก็ลุกขึ้นเถอะ อตาลันต้า”

“รู้ชื่อข้าได้ยังไง”

ผมหันหน้าหนีก่อนจะพูดออกมา

“ก็ก่อนหน้านี้เนี่ยเกือบจะโดนเธอฆ่าแล้วนะ”

ใช่แล้ว ลูกธนูที่ยิงลงมาจากฟ้าในตอนนั้นตอนที่ฉันกำลังวิ่งไปที่วิหารโซโลม่อน

“คุณอตาลันต้าเนี่ย ไม่มีความทรงจำที่เกียวกับพวกเราเลยหรอค่ะ”

“ไม่มี ไม่มีเลย ยัไงก็เถอะทุกคนกลับไปรักษาแผลกันก่อนเถอะ”

สองวันต่อมา

“อาวิเกรย์ จอมเวทย์แห่งโกเล็มมาสเตอร์”

“ความแตกแล้วงั้นหรอ ถูกต้องแล้ว”

“แล้วก็บิลลี่ เดอะ คิด”

“เอาเถอะเซอร์เวนท์ของทางคาลเดียกับเซอร์เวนท์ของทางนี้เนี่ย มาวัดกันว่าด้านไหนแข็งแกร่งกว่ากัน แคสเตอร์”

ตัวผมที่ยืนดูด้านหลังของฟูจิมารุก็เห็นพายุหิมะพัดผ่านมาด้วยความแรงก่อนจะเผยให้เห็นร่างของเด็กสาวผมสีขาว วินาทีนั้นเมื่อตัวผมได้เห็นก็ทรุดลงไปกับพื้น

“ยัยน้ำแข็ง”

“รู้สึกว่าคุ้มนะ ที่มาที่ชายแดน มาสเตอร์”

“มาโคโตะ เป็นอะไรไป”

“อย่าสนใจฉัน ไปจัดการพวกมันซะ”

“นามของข้าคืออนาตาเซีย ผู้สืบทอดราชวงศ์ในดินแดนแห่งนี้ หญิงสาวแห่งราชวงศ์ชั่วนิรันดร์ เอาละมาฆ่ากันดีกว่านะ วี”

ผมที่ทรุดอยู่กับพื้นก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา

“อะ...อนา...ตาเซียงั้นหรอ”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว