ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ส.ค. 2562 22:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3
แบบอักษร

3

 

เว่ยอิงเดินกัดปากมาถึงบริเวณน้ำตกที่ไม่ไกลจากห้องพักของหลานวั่งจีนัก เมื่ออยู่ในที่ที่ไร้ผู้คนมุมปากสวยจึงยกขึ้นกว้างก่อนจะตามมาด้วยสีแดงปลั่งของใบหน้าบริเวณแก้ม

"เมื่อกี้นี่มันอะไรกัน? เขาเรียกกันว่าความรู้สึกอะไร?"เว่ยอิงพูดออกมาเบาๆ ยืนเล่นได้ไม่นานนักก็รู้สึกถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป

ฟึบ!!

"โอ้ย!"

 

"โอ้ย!"เสียงเล็กๆของเว่ยอิงดังลอดออกมาให้คุณชายตระกูลหลานทั้งสองคนได้ยิน

"เว่ยอิง!!"

 

"เว่ยอิง! เจ้าอยู่ไหน? เว่ยอิง!"หลานจ้านตะโกนเสียงเรียก

"คุณชายเว่ย เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?"

"หลานจ้าน ช่วยข้าด้วย ช่วยด้วย"คุณชายรองตระกูลหลานพุ่งเข้าหาเสียงเรียกทันที

"เว่ยอิง เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?"หลานจ้านเจอเว่ยอิงโดนห้อยโตงเตงมัดมือแขวนไว้กับกิ่งไม้ใหญ่

"ช่วยข้าลงไปก่อนสิ!"

ฟึบ

ตุ้บ

หลานจ้านขว้างกระบี่ไปตัดเชือก ก่อนจะตามด้วยเสียงร่วงหล่นของเว่ยอู่เซี่ยน

"เล่นอะไรของเจ้า?"

"อะ ข้า-"

"นี่ก็ใกล้ค่ำแล้ว เหตุใดจึงเสียงดังโวยวายเช่นนี้เล่า?"

"ก็ข้า-"

"เรียกร้องความสนใจหรืออย่างไร หรือเจ้าต้องการป่วนอวิ่เซินปู้จื้อฉู่เล่น?"เว่ยอู่เซี่ยนเม้มปากทันทีที่หลานวั่งจีพูดจบ

เหตุใดจึงมิฟังความจากเขาบาง...?

"ถ้าหากทำให้พวกเจ้าลำบาก ข้าก็ขอโทษด้วย ขอตัว"เว่ยอิงลุกขึ้นก่อนจะเม้มปากแน่นแล้วประสานมือก่อนโค้งตัว แล้วจึงเดินกะเผลกออกไป

 

"มิเห็นหรือ?"เจ๋ออู่จวินถามคนเป็นน้อง ก่อนก้มลงมองรอยเลือดบนพื้น

"เห็นขอรับ"หลานจ้านตอบ

"แล้วเหตุใดจึงพูดเช่นนั้น?"

"......"

นั่นสิ...เหตุใดเขาจึงพูดเช่นนั้นออกไป?

 

"โอ้ย อึก!"เว่ยอิงกัดปากจนห้อเลือดในขณะที่กำลังทายาให้ตัวเอง

เว่ยอิงโดนลอบทำร้าย!!

คิดแล้วก็เจ็บใจที่ไม่มีความสามารถพอที่จะช่วยเหลือตัวเองได้ แต่ก็แอบน้อยใจเจ้าหลานจ้านนั่น

เหตุใดจึงมิคิดเป็นห่วงเขาบ้าง?

มิรู้หรือว่าเขาเจ็บ?

ท้้งเจ็บขาและเจ็บแผล ยังดีที่ตอนนั้นหลบทันจากลูกศรธนูจึงโดนเฉี่ยวแขนแทน ส่วนขาที่เจ็บก็ตอนที่หานกวงจวินคนนั้นตัดเชือกให้จึงหล่นลงมาแบบไม่ได้เตรียมตัวข้อเท้าจึงแพลง

ตอนนี้ในห้องพักของเว่ยอิงไม่มียาพอที่จะรักษาแผล และคาดว่าลูกธนูคงอาบยาพิษอยู่ด้วย ทำได้แค่ประคบแผลทั้งล่างทั้งบนไปพร้อมๆกััน

ตอนนี้ก็ค่ำเต็มทีแล้ว หลับสักงีบก็แล้วกัน

เพราะจากสภาพแล้ว ยาพิษคงใกล้ออกฤทธิ์แล้วกระมัง....

 

ประมุขตระกูลหลานยืนนิ่งรับลมอยู่หน้าห้องพัก สมองที่ชาญฉลาดเริ่มประมวลผลการบุกรุกของศัตรูในคืนนี้ แน่นอนว่าตั้งใจทำร้ายคนในอวิ่นเซินปู้จื้อฉู่ ถ้าหากคิดจะทำร้ายตนและหานกวงจวินคงไม่ง่าย และคนๆน้้นคงรู้ข้อนี้ดี

แต่เห็นได้ชัดว่าพุ่งเป้าไปที่เว่ยอู่เซี่ยน

เพราะเหตุใด?...

มีคนคิดปองร้ายคุณชายเว่ยหรือ?

"เจ๋ออู่จวิน"เสียงเรียกคุ้นหูจากคุณชายรองตระกูลหลานเบนความสนใจของเจ๋ออู่จวินจากดวงจันทร์บนฟ้ามามองผู้มาเยือน

"วั่งจี ฟ้ามืดขนาดนี้แล้ว มีอะไรหรือ?"

"เรื่องเว่ยอิง..."หานกวงจวินเข้าเรื่องทันที ก่อนจะเว้นประโยคให้คนเป็นพี่รู้

"ดูท่าแล้ว คงมีคนคิดร้ายต่อตระกูลหลานอยู่ในอวิ่นเซินปู้จื้อฉู่ด้วย"

"แล้วเหตุใดจึงพุ่งเป้าไปที่เว่ยอิง?"

"ข้าก็ไม่อาจแน่ใจได้"หลานซีเฉินเดินเข้าไปในห้องพักก่อนจะกลับมาพร้อมกับกระปุกยาเล็กๆในมือ

"อะไรหรือ?"หลานวั่งจีรับมาไว้ในมือก่อนพูดถาม

"ยาสมานแผล ข้าคิดว่าคุณชายเว่ยจำเป็นต้องใช้ แต่พิษที่มากับลูกศรข้าไม่อาจทราบได้ว่าเป็นพิษชนิดใด"

"งั้นหรือ?"หลานวั่งจีก้มมองขวดยาเล็กๆในมือ

"ไม่สู้...เจ้าเอายาสมานแผลไปให้คุณชายเว่ยแล้วดูอาการให้เขาด้วยเสียเลยเล่า ไม่แน่แล้ว เจ้าอาจช่วยคุณชายเว่ยได้"

"ช่วย? ข้าจะช่วยสิ่งใดได้?"หานกวงจวินถาม

"มีให้เจ้าช่วยแน่นอน ไปเถอะ"คุณชายรองตระกูลหลานมองหน้าหลานซีเฉินอีกครั้ง ก่อนจะสะบัดชายผ้าเดินออกไป

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"เว่ยอิง ข้านำยามาให้"หลานจ้านเคาะประตูหน้าห้องพักคุณชายเว่ย ก่อนจะเอ่ยเรียกเจ้าของห้อง

"อึก หลานจ้าน เจ้า อื้ออ หรือ?"เสียงตอบกลับแผ่วเบาของเว่ยอู่เซี่ยนเรียกความตกใจให้กับหลานวั่งจี

"เว่ยอิง! เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า!?"

 

 

 

 

 

 

 

"อ๊าา!!"

ปัง!!

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว