ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 471

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2562 23:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8
แบบอักษร

"มาทำกายภาพกันนะ เดี๋ยวข้อนายจะติด เส้นนายจะยึด" เสียงหวานของโจวโจวพูดกับร่างของจิ่งอวี๋ที่นอนนิ่งอยู่ มือบางค่อยๆยกแขนขาของร่างจิ่งอวี๋เพื่อกายภาพไม่ให้ข้อติด  

 

"เหนื่อยมั้ยครับที่รัก" เสียงทุ้มของวิญญาณจิ่งอวี๋พูดอยู่ข้างๆ ดวงตาคมมองไปยังคนร่างบางที่กำลังทำกายภาพให้เขาอยู่  

 

"ไม่เหนื่อยครับ สบายมาก" ร่างบางพูดพร้อมยกยิ้มด้วยความเต็มใจ วิญญาณจิ่งอวี๋ยกยิ้มตามอย่างอัตโนมัติ  

 

"แม่ว่า จ้างพยาบาลให้มาทำกายภาพให้จิ่งอวี๋ดีกว่ามั้ยลูกโจวโจว หนูจะได้ไม่ต้องเหนื่อยด้วย" คุณนายหม่าหวิ๋นพูดขึ้นด้วยความเกรงใจหนุ่มน้อยร่างบาง  

 

"ไม่เป็นไรครับ ผมทำได้ ไม่เหนื่อยเลยครับ" เสียงหวานพูด มือบางค่อยๆจับมือหนาร่างของจิ่งอวี๋ขยับข้อมือข้อนิ้ว  

 

"จิ่งอวี๋ เล็บนายยาวแล้วนะ เดี๋ยวฉันตัดให้ รอทำกายภาพให้เสร็จก่อน" โจวโจวพูดกับวิญญาณจิ่งอวี๋ คุณนายหม่าหวิ๋นยิ้มรู้สึกดีที่จิ่งอวี๋มีคนอยู่ดูแลตลอด  

 

"ขอบคุณหนูมากเลยนะโจวโจว ถ้าจิ่งอวี๋ไม่มีหนูเขาคงนอนเหงาคนเดียวอยู่แบบนี้ ตั้งแต่หนูมาช่วยดูแลจิ่งอวี๋ ดูเหมือนอาการของจิ่งอวี๋จะดีขึ้นเรื่อยๆ" คุณหม่าหวิ๋นพูดกับจิ่งอวี๋ด้วยความซาบซึ้งใจ โจวโจวยกยิ้มพร้อมเอื้อมมือของคุณนายหม่าหวิ๋นขึ้นมากุม 

 

"ไม่เป็นไรครับ โจวเต็มใจ" เสียงหวานพูดยิ้มๆ คุณนายหม่าหวิ๋นยิ้มตาม ถ้าร่างบางตรงหน้าเป็นผู้หญิงเขาจะขอมาเป็นลูกสะใภ้ตระกูลหวงแน่ๆ  

 

"วันนี้แม่มีประชุม แม่ไปก่อนนะโจวโจว ส่วนเรื่องอาหารแม่โทรสั่งมาให้หนูแล้ว" คุณนายหวิ๋นพูดกับโจวโจวที่กำลังเตรียมของเพื่อจะเช็ดตัวให้ร่างจิ่งอวี๋  

 

"ขอบคุณครับคุณแม่" เสียงหวานพูดขอบคุณคุณนายหม่าหวิ๋น เขินเล็กน้อยที่ต้องเรียกคุณนายหม่าหวิ๋นว่าแม่ คุณนายหม่าหวิ๋นพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มแล้วเดินออกจากห้องไป  

 

"โจวโจว เรียกแม่ฉันว่าแม่แล้ว ทำไมไม่เรียกฉันว่าพี่บ้างล่ะ พี่จิ่งอวี๋เรียกแบบนี้ดูดีออกนะ" เสียงทุ้มจากวิญญาณจิ่งอวี๋พูดหลังจากคุณนายหม่าหวิ๋นออกจากห้องไปแล้ว  

 

"เรียกแบบเดิมก็ดีอยู่แล้วนิครับ ไม่เห็นต้องเรียกพี่ๆเลย ฉันไม่ชินหรอกนะ" โจวโจวพูด มือบางค่อยๆปลดเปลื้องเสื้อผ้าคนป่วยออก ร่างสูงของจิ่งอวี๋นอนเหยียดยาวเปล่าอยู่บนเตียง โดยส่วนแก่นกลางของร่างกายมีผ้าขนหนูปิดบังอยู่  

 

"ขี้โกงจัง นายเห็นร่างเปลือยของฉันทุกวัน แต่ฉันเคยเห็นของนายแค่ครั้งเดียว ไม่ยุติธรรมเลย" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดเย้า ดวงตาหวานเบิกกว้างเมื่อได้ยินวิญญาณร่างสูงพูด  

 

"ถ้าไม่อยากให้ฉันเห็นก็รีบฟื้นขึ้นมาสิ จิ่งอวี๋" โจวโจวก้มหน้าก้มตาพูดโดยไม่กล้าเงยหน้าสบตากับจิ่งอวี๋ ถึงจะไม่ได้อายเหมือนตอนแรกมากนัก แต่ก็มีเขินบ้างนิดหน่อยเมื่อได้สัมผัสส่วนอ่อนไหวนั่น มือบางบิดผ้าในกะละมังแล้วค่อยๆไล้ผ้าเช็ดไปตามตัวของจิ่งอวี๋ ส่วนอ่อนไหวที่ห่อเหี่ยวอยู่นั่นก็ถูกมือบางเช็ดให้โดยมีผ้าขนหนูปิดไว้อยู่ มือสั่นน้อยๆเมื่อมือบางต้องสัมผัสตัวตนของจิ่งอวี๋ 

 

"ทำไมไม่เปิดผ้าออกล่ะโจวโจว ปิดผ้าไว้แบบนี้จะเช็ดถนัดหรอ" เสียงทุ้มของวิญญาณจิ่งอวี๋พูดเย้าอยู่ข้างใบหูแดง  

 

"ยุ่ง" เสียงหวานพูดสั้นพร้อมเงยหน้ามองจิ่งอวี๋ตาเขียวปั๋ดทันที ใบหน้าหวานเปลี่ยนสีแดงระเรื่อๆขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อโดยวิญญาณร่างสูงแกล้งเย้า จิ่งอวี๋ยกยิ้มเมื่อเห็นแก้มขาวของอีกคนโดยฝีมือของเขา หลังจากเช็ดตัวเสร็จโจวโจวก็ใส่เสื้อผ้าให้ร่างของจิ่งอวี๋ แป้งเด็กถูกเอามาทาให้จนร่างสูงที่นอนนิ่งอยู่ขาวโพลนเมื่อเด็กทาก ผ้าปูเตียงเลอะแป้งถูกเปลี่ยนออกแล้วปูผืนใหม่ใส่เข้าไป โจวโจวใช้เวลาเป็นชั่วโมงกับการเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ร่างสูง  

 

"โจวโจว ทาแป้งให้ฉันเยอะไปรึเปล่า ทำไมหน้าฉันขาวเหมือนเด็กโดนแม่แกล้งแบบนี้ล่ะ" วิญญาณจิ่งอวี๋โวยขึ้นเมื่อเห็นหน้าของตัวเองที่นอนอยู่  

 

"ทำไม ไม่ชอบหรอ น่ารักดีนะ เด็กน้อยจิ่งอวี๋" เสียงหวานพูดเย้ายิ้มๆ วิญญาณยู่ปากขึ้นอย่างไม่พอใจ เมื่อตัวเองโดนร่างบางแกล้งกลับบ้าง  

 

"ฉันไม่ใช่เด็กสักหน่อย โตแล้ว แล้วก็ใหญ่มากด้วย" วิญญาณพูดพร้อมเน้นเสียงคำหลังให้อีกคนฟังชัดๆ ใบหน้าหล่อขยับเข้าไปใกล้ใบหน้าหวานที่นั่งอยู่ข้างเตียงช้าๆ ปากบางลดระยะห่างเข้าใกล้ปากอิ่มอีกคนเรื่อยๆ จนร่างบางที่นั่งอยู่ใจสั่นไหวเต้นตึกตัก ดวงตาหวานปิดตาลงพร้อมเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อรอรับริมฝีปากบางตรงหน้า  

 

ก็อกๆๆ "อาหารมาส่งครับ" เสียงเคาะประตูพร้อมด้วยเสียงพูดของใครอีกคนทำให้ดวงตาหวานลืมขึ้น ริมฝีปากบางของวิญญาณจิ่งอวี๋ใกล้จะแตะริมฝีปากอิ่มของเขาอยู่แล้ว เหลือระยะห่างอีกนิดเดียวเท่านั้น วิญญาณจิ่งอวี๋จ้องมองริมฝีปากอิ่มตรงหน้าอย่างนึกเสียดาย  

 

"อาหารมาส่งแล้ว ฉันออกไปรับนะ" เสียงหวานพูดทั้งๆที่สายตายังคงมองใบหน้าหล่ออยู่นิ่งๆ  

 

"ขอจูบก่อนได้มั้ยแล้วค่อยไป" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดพร้อมกดจูบไปที่ปากอิ่มทันที แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อตรงที่เขาจูบไม่ใช่ริมฝีปาก แต่เป็นแก้มใสของคนร่างบางแทน  

 

"แค่นี้พอนะ เดี๋ยวเขาจะรอนาน" โจวโจวพูดพร้อมขยับตัวลุกออกจากเก้าอี้ วิญญาณจิ่งอวี๋ยืดตัวขึ้นเต็มความสูงแล้วมองแผ่นหลังเล็กเดินไปเปิดประตู ถึงยังไม่ได้ครอบครองปากอิ่มแดงนั่น แต่ก็ได้สัมผัสแก้มแดงนิ่มนั่นก็รู้สึกดีเหมือนกัน  

 

"ถ้าพ่อจิ่งฟื้นแล้วจำโจวโจวไม่ได้ โจวโจวจะเสียใจแค่ไหนนะ" วิญญาณน้อยของต้าซู่พูดกับตัวเองเบาๆ ถึงเขาจะไม่ได้เข้าไปให้โจวโจวได้เห็น แต่วิญญาณต้าซู่ก็เฝ้ามองเพื่อนรักของตัวเองตลอด เขารู้ว่าอีกไม่นานจิ่งอวี๋พ่อในอนาคตของเขาจะฟื้นในไม่ช้า แต่ความจำทั้งหมดตอนเป็นวิญญาณของจิ่งอวี๋ก็จะสูญหายไปด้วย เป็นแบบนี้แล้วโจวโจวจะยอมมั้ย แล้วพ่อจิ่งอยากจะฟื้นรึเปล่าถ้ารู้ความจริงข้อนี้  

 

"ต้าซู่ ทำไมมายืนแอบอยู่ตรงนี้ล่ะ โจวโจวถามหานายอยู่นะ บ้าเล่นจนลืมโจวโจวไปเลย" เสียงทุ้มวิญญาณจิ่งอวี๋เอ่ยเรียกวิญญาณเด็กต้าซู่ที่ยืนนิ่งแอบอยู่หลังเสามุมห้อง  

 

"อ๋อ หนูมานานแล้ว เห็นพ่อจิ่ง สวีทกับโจวโจวอยู่ เลยไม่อยากไปขัดจังหวะอ่ะ" วิญญาณต้าซู่พูดยิ้มๆ วิญญาณจิ่งอวี๋เบิกตากว้างเมื่อได้ยินวิญญาณต้าซู่พูด  

 

"อย่าบอกโจวโจวเลยนะว่านายแอบมองฉันกับโจวโจวน่ะ ไม่งั้นโจวโจวไม่ให้ฉันเข้าใกล้แน่ โจวโจวขี้อายแค่ไหน นายก็รู้ใช่มั้ยต้าซู่" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดกำชับกับวิญญาณต้าซู่ด้วยน้ำเสียงจริงจัง ต้าซู่อมยิ้มไม่คิดว่าพ่อในอนาคตของเขาจะกลัวไม่ให้เพื่อนรักของเขาเข้าใกล้  

 

"ถึงหนูจะไม่ได้ออกมาขัดจังหวะก็มีคนขัดแทนอยู่แล้วตลอด" วิญญาณต้าซู่พูดยิ้มๆ วิญญาณจิ่งอวี๋จ้องมองวิญญาณน้อยอย่างนึกสงสัย  

 

"นายรู้หรอเจ้าวิญญาณน้อย" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดถามต้าซู่ วิญญาณต้าซู่ยิ้มพร้อมกับพยักหน้ากวนๆ  

 

"รู้แล้วทำไมไม่ขว้างไว้ล่ะ ให้ฉันได้สมหวังกับปากอิ่มของเพื่อนนายบ้างไม่ได้รึไง" วิญญาณจิ่งอวี๋พูด ใบหน้าหล่อบ่งบอกว่าเสียดายปากอิ่มของโจวโจวแค่ไหน  

 

"มันยังไม่ถึงเวลา ถ้ามันถึงเวลาแล้ว อะไรก็มาขวางไม่ได้หรอก" วิญญาณต้าซู่พูดเหมือนมีอะไรเป็นปริศนาจนวิญญาณจิ่งอวี๋ไม่เข้าใจ  

 

"นายหมายความว่ายังไงต้าซู่" วิญญาณจิ่งอวี๋ถามต้าซู่ วิญญาณน้อยจ้องมองวิญญาณจิ่งอวี๋ด้วยสายตาที่จริงจัง  

 

"เพราะจูบของโจวโจวสำคัญมากน่ะสิ ถ้ายังไม่ถึงเวลา จะทำยังไงก็ไม่ได้ครอบครองหรอก" วิญญาณต้าซู่พูดเสียงจริงจัง ในสายตาจากดวงน้อยของวิญญาณต้าซู่ไม่มีแววล้อเล่นเลยสักนิด  

 

"สำคัญขนาดนั้นเลยหรอต้าซู่" วิญญาณจิ่งอวี๋ถามขึ้นอีก วิญญาณต้าซู่พยักหน้าหงึกหงักแล้วมองไปทางเพื่อนรักในวัยเด็กที่เดินออกมาจากห้องน้ำ  

 

"ไปหาโจวโจวเถอะ เขาคิดถึงนายมากเลยนะ" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดแล้วเดินจูงวิญญาณต้าซู่เดินออกไป  

 

"ต้าซู่ นายหายไปไหนมา" เสียงหวานของโจวโจวพูดขึ้นเมื่อเห็นวิญญาณเพื่อนรัก  

 

"ไปหาหลวงตาที่วัด แล้วก็เล่นกับเพื่อนๆ" วิญญาณต้าซู่พูดยิ้มๆ โจวโจวยู่ปากใส่วิญญาณต้าซู่น้อยๆเหมือนกับวัยเด็กที่ชอบทำ 

 

"ห่วงแต่เล่นไม่ห่วงฉันเลย" โจวโจวพูดกับวิญญาณต้าซู่ ใบหน้าหวานดูงอนๆเล็กน้อยจนวิญญาณจิ่งอวี๋ยกยิ้มเมื่อได้เห็น  

 

"ก็นายมีแฟน มีคนอยู่ด้วยแล้วนิ ฉันไม่อยากมาอยู่เป็นก้างขวางคอใคร" วิญญาณน้อยพูด วิญญาณจิ่งอวี๋ยกยิ้มชอบใจ ใบหน้าหวานของโจวโจวแดงเรื่อจนเห็นได้ชัด  

 

"แถมเป็นแฟนกับผีด้วย ในโลกนี้จะมีสักกี่คนนะ" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดสมทบบ้าง โจวโจวยกนิ้วชี้ใส่หน้าวิญญาณจิ่งอวี๋ทันที วิญญาณต้าซู่ยกยิ้มขำเพื่อนรัก  

 

"นายก็รีบฟื้นสิ ฉันจะได้เป็นแฟนกับคนสักที" โจวโจวพูดแล้วเดินไปนั่งลงข้างๆเตียงจิ่งอวี๋ มือบางจับกุมมือหนาของร่างจิ่งอวี๋เบาๆ วิญญาณจิ่งอวี๋คุกเข่าแล้วโอบเอวกอดร่างบาง  

 

"ฉันจะรีบฟื้นแล้วมาหานายนะโจวโจว ที่รักของฉัน" วิญญาณจิ่งอวี๋พูด ใบหน้าหล่อซุกลงไปที่พุงแบนราบของโจวโจว โจวโจวยกยิ้มแล้วยกมือบางอีกข้างขึ้นลูบหัววิญญาณจิ่งอวี๋ วิญญาณต้าซู่ได้แต่ยืนมองทั้งสองคนที่เขารักอยู่เงียบๆ ถ้ารู้ว่าจิ่งอวี๋ฟื้นมาแล้วลืมความรักที่มีให้โจวโจวทุกอย่าง โจวโจวเพื่อนรักของเขาจะเป็นยังไงนะ ความรักครั้งนี้ของทั้งสองมันคงไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย  

 

"ว้า...มาหาทีไรก็หวานใส่กันอีกล่ะ ไปเล่นกับเพื่อนที่วัดดีกว่า" เสียงวิญญาณต้าซู่พูดขึ้น โจวโจวเงยหน้ามองเพื่อนรักด้วยอาการเขินอาย วิญญาณจิ่งอวี๋เหล่ตามองแล้วซบหัวบนตักนุ่มแบบเดิม วิญญาณน้อยมองทั้งสองคนยิ้มๆก่อนจะหายตัวแวปออกไป  

 

"ลุกขึ้นได้แล้ว ฉันต้องตัดเล็บให้ร่างกายของนายแล้วนะ ดูสิยาวจะเหมือนผีปอบแล้ว" โจวโจวพูดพร้อมกับผละวิญญาณจิ่งอวี๋ออกจากตัก 

 

"ขออยู่แบบนี้แปบหนึ่งนะโจวโจว" วิญญาณจิ่งอวี๋พูด โจวโจวก้มมองแล้วยกมือลูบหัววิญญาณจิ่งอวี๋เบาๆ ดวงตาคมของวิญญาณจิ่งอวี๋หลับตาพริ้ม เขายังคงนอนคิดเรื่องที่ต้าซู่พูดเรื่องจูบของโจวโจว  

 

 

 

มาแล้วค่ะ หายไปแบบนี้บ่อยๆต้องขออภัยด้วยนะคะ เม้นท์มาให้กำลังใจติชมแนะนำกันได้นะ ไรท์อ่านของทุกคนเลย ถ้าแต่งไม่ดีก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ จะพยายามปรับปรุงให้ดีขึ้นค่ะ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ สั้นนิดหนึ่งไม่ว่ากันนะ😍🙏 

ความคิดเห็น