ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ส.ค. 2562 09:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2
แบบอักษร

2

 

โป้งงง โป้งงง

ตุ้บ

"โอ้ยย"

เสียงระฆังดังขึ้นในเวลา 9 โมงเช้า เรียกเสียงตกเตียงของเว่ยอิงให้ดังขึ้นท่ามกลางห้องพัก

 

"ตายล่ะ! สายแล้วว"เว่ยอิงตระโกนออกมาก่อนจะกุลีกุจอวิ่งลงจากเตียง

ถ้าสายกว่านี้ เจ้าหลานจ้านนั่นคงหาเรื่องเพิ่มโทษเขาเป็นแน่!

 

"เว่ยอิง เจ้ามาสายไปครึ่งชั่วโมง"ทันทีที่อย่างกลายเข้ามาในห้องเรียนเสียงของเจ๋ออู่จวินก็ดังขึ้นทันที

"แหมม เจ๋ออู่จวิน นี่ข้าก็รีบสุดกำลังแล้วนะ กว่าจะหาห้องเรียนเจอ ข้าเดินวนสำนักอยู่ตั้งหลายรอบ"

"แล้วเหตุใดจึงไม่รีบมาตั้งแต่ระฆังแรก"เจ๋ออู่จวินถาม

"เอ่ออ....ใช่! ข้าตื่นสายเองแหล่ะ ใครใช้ให้น้องชายท่านสั่งทำโทษข้าเช่นนั้นเล่า!"ใช่! เมื่อวานหลังจากกลับห้องพักเว่ยอิงก็นอนไม่หลับอีกเลย จึงลุกขึ้นมานั่งคัดตำราตามคำสั่งของคุณชายรองหลานกว่าจะเสร็จก็ปาไปเกือบเช้า เว่ยอิงคนนี้ได้นอนแค่ไม่กี่ชั่วโมงเองนะ!!

"แต่เจ้าก็ไม่ควรมาสาย ส่วนเรื่องที่เจ้าถูกทำโทษนั่นเพราะตัวเจ้าเอง"

"ขอรับ"เว่ยอิงพูดเสียงอ่อย ประสานมือแล้วโค้งคำนับเป็นสัญญาณรับทราบ ก่อนจะมุ่ยหน้าลงอีกครั้งเมื่อเจอประโยคถัดมา

"มาสายโด่งขนาดนี้ ไม่สู้รับโทษเบาๆให้พอเป็นการสั่งสอนเสียเล่า เจ้าว่าดีหรือไม่ วั่งจี?"

"ขอรับ"บุคคลที่ถูกเอ่ยถึงรับคำ ก่อนจะเบนสายตานิ่งๆไปมองคนที่ต้องรับโทษ

"เรื่องนี้...วั่งจี ข้ายกให้เจ้ารับผิดชอบ"หลานซีเฉินเหมือนรู้ใจน้อง มอบอำนาจให้ทันทีที่คิดว่าหลานจ้านต้องการทำโทษศิษย์คนใหม่จากอวิ่นเมิ่งด้วยตนเอง

"ขอรับ"วั่งจีรับคำ ก่อนจะเบนสายตาไปหาบุคคลต้นบทสนทนา

"เฮ้อ เจ้าจะสั่งทำโทษอะไรก็บอกมา"เว่ยอู่เซี่ยนถอนหายใจอย่างปลงๆ

"ถ้าเช่นนั้นแล้ว ไม่สู้ถอนหญ้าหน้าห้องพักข้าให้เสร็จก่อนค่ำเล่า จะได้รู้ว่าควรเร่งทำเวลาเท่าใด"

 

ฟึบ ฟึบ

เว่ยอิงนั่งยองขะมักเขม้นถอนหญ้าอยู่หน้าห้องพักของคุณชายรองหลาน เหงื่อกาฬไหลท่วมใบหน้าหยกก่อนจะไหลเข้าตา

"ซี๊ดดด"มือขาวที่แดงเถือกเปื้อนดินยกมาขยี้ตาก่อนจะร้องดังขึ้นกว่าเดิิม "ซี๊ดด แสบตาจัง"

"เสียงดังอะไรกัน? โทษของเจ้าเสร็จแล้วหรือ?"เสียงของหลานวั่งจีดังขึ้นหน้าห้องพัก

"ยังหรอก แต่ก็ใกล้แล้ว"คนน้องยกหลังมือมาขยี้ตาก่อนจะโดนฝ่ามือหนาดึงออก

"ในเมื่อเจ็บแล้ว จะยังทำซ้ำอยู่ทำไม?"เสียงพูดในระยะประชิดดังขึ้นเหนือหน้าผากของคุณชายตระกูลเว่ย ก่อนจะรู้สึกถึงความอุ่นร้อนจากปลายนิ้วของอีกฝ่ายบริเวณใต้ดวงตา

"เจ้า ทะทำอะไร?"เว่ยอิงถามเสียงสั่นในขณะที่ยังหลับตาอยู่

"ปัดทรายให้คนเช่นเจ้าอย่างไรเล่า"

"ทำไม!? คนเช่นข้ามันทำไม!?"

"ไร้ความสามารถอย่างไรเล่า"เพราะไม่ทันระวัง เว่ยอิงจึงจับมือหลานจ้านก่อนจะออกแรงกระชากเข้าหาตัว รู้ตัวอีกทีดวงตา2คู่ก็สอดประสานกันในระยะที่ห่างกันเพียง1ฝ่ามือกั้น ลมหายใจร้อนรดรินใบหน้าขอเว่ยอิง ก่อนจะสะดุ้งเพราะเสียงขัดจังหวะ

"อะแค่ก แค่ก"เสียงไอจากเจ๋ออู่จวินดังขึ้น

"อะเอ่อ พวกท่านคุยกันไปก่อน ข้าจะไปล้างหน้า"เว่ยอิงพูดอึกอัก ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อฉายชัดให้คุณชายตระกูลหลานทั้งสองเห็น ก่อนเจ้าของแก้มแดงจะรีบเดินออกไป

 

"เพลาๆเสียหน่อย น้องยังเด็กนัก"คำพูดของหลานซีเฉินดังขึ้นเรียกสติของหลานวั่งจี

 

นั่นสินะ...

เว่ยอู่เซี่ยนคนนั้น ยังเด็กอยู่มากโข..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ข้าจะพยายาม"

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว