facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

25.ครั้งสุดท้าย

ชื่อตอน : 25.ครั้งสุดท้าย

คำค้น : 25.ครั้งสุดท้าย

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 376

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ส.ค. 2562 21:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
25.ครั้งสุดท้าย
แบบอักษร

สองวันถัดมา

ตัวผมที่นั่งอยู่ในห้องทั้งวันและไม่ออกไปไหนก็ได้ยินเสียงของชายคนหนึ่งชุดสีดำผ้าสีน้ำเงินที่กำลังคุยกับฟูจิมารุอยู่

“ไม่จริง ทำไมเจ้านั้น เจ้าโคโตมิเนะถึงมาอยู่ที่นี่”

แต่ว่าวินาทีนั้นก็มีสัญญาเตือนดังขึ้นมา

“เกิดอะไรขึ้น”

ดาวินชี่สั่งให้คนงานเปิดภาพจากกล้องก่อนจะเห็นเด็กสาวผมสีขาวและกลางทัพคนชุดสีดำที่อยู่ด้านนอก

ทหารของคาลเดียเข้าต่อสู้กับพวกทหารมนุษย์แต่ว่าไม่ว่าจะยิงกี่ครั้งพวกมันก็จะฟื้นขึ้นมาทุกครั้งก่อนที่ผมจะพังประตูและวิ่งออกไป

“มาสเตอร์มันอันตรายนะคะ”

“มิสเทอร์เรียไปช่วยพวกมาชูเร็ว ตรงนี้ฉันจัดการได้”

มิสเทอร์เรียทีได้รับคำสั่งของผมก่อนจะรีบวิ่งไปช่วยมาชู

“ซาฟคิเอล กระสุนที่หนึ่ง”

ผมยิงกระสุนที่หนึ่งเข้าใส่ตัวเองและทำให้ตัวผมนั้นมีความเร็วเพิ่มขึ้นและรีบวิ่งเข้าไปจัดการทหารพวกนั้นก่อนจะใช้กระสุนที่เก้ายิงเข้าที่ตัวเอง

“ฟูจิมารุ ได้ยินฉันมั้ย”

“ได้ยินแล้ว ทางนายเป็นยังไงบ้าง”

“เยอะไปแล้ว มันมาจากไหนเนี่ย”

“ไม่รู้เหมือนกัน”

ผมวิ่งเข้าไปและใช้ปืนยิงใส่พวกมันจำนวนมากและรีบวิ่งเข้าไปช่วยพวกมาชูแต่ว่าผมก็ต้องสู้กับพวกมันมากมาย

“น่ารำคาญเว้ย! มีแขนเดียวนี่มันสู้ลำบากจริงๆ”

ผมวิ่งไต่กำแพงก่อนจะกระโดดลงมากลางวง เปลวเพลิงที่แขนขวาลุกไหม้อีกครั้งก่อนที่ผมจะใช้มันเผาพวกทหาร

“จะตื่นขึ้นราชาแห่งเปลวเพลิง”

มือขวาของผมที่เต็มไปด้วยเพลิงสีน้ำเงินก็รีบวิ่งเข้าไปและใช้แขนขวาฟาดเข้าไปที่ตัวของทหารจำนวนมาก

“มิสเทอร์เรียได้ยินมั้ย”

“ค่ะ มาสเตอร์ แต่ว่าตอนนี้กำลังแย่เลยละค่ะ เจอเซอร์เวนท์ของฝ่ายนั้นด้วยค่ะ”

“อะไรนะ”

“แย่แล้ว น้ำแข็ง”

“วี่ ฉันจะฆ่าพวกมันละนะ”

“เสียงนั้นมัน”

สัญญาณขาดหายไปก่อนที่ตัวผมจะรีบวิ่งไปทันทีแต่ว่าผมนั้นก็ลื่นล้ม

“น้ำแข็งงั้นหรอ ซาฟคิเอล”

ผมใช้กระสุนที่สี่ยิงไปที่พื้นก่อนที่จะย้อนเวลาทำให้พื้นกลับมาก่อนที่จะเป็นน้ำแข็งและรีบวิ่งไปแต่ว่านั้นมันก็สายไปแล้ว

“มาชู ฟูจิมารุ ดาวินชี่จัง มิสเทอร์เรียปลอดภัยใช่มั้ย”

“ค่ะ”

“มีคนมาเพิ่มงั้นหรอ”

ผมที่กำลังวิ่งเข้าไปหาทั้งสี่คนก็ไม่ทันได้สังเกตเห็นว่ามีหนามที่ทำด้วยน้ำแข็งพุ่งเข้ามาใส่ผม ในพริบตานั้นทุกอย่างมาเร็วมาก ผมรู้สึกตัวอีกทีตัวผมก็ล้มอยู่กับพื้นแต่ว่าสิ่งที่ผมเห็นคือ มิสเทอรณเรียที่เข้ามารับหนามพวกนั้นค่อยๆล้มลงก็จะค่อยๆสลายไปช้าๆ

“มิสเทอร์เรีย”

“มาสเตอร์”

น้ำตาของผมค่อยๆไหวออกมาเล็กน้อยก่อนจะเข้าไปกอดร่างของมิสเทอร์เรียเอาไว้

“ดวงตาของมาสเตอร์เนี่ยมันสวยจริงๆเลยนะคะ ดวงตาที่มีความหวังของมาสเตอร์ฉันชอบที่สุดเลยค่ะ”

“พูดบ้าอะไรนะ ยัยบ้าตอนนี้รีบหนีเถอะ”

“ไม่ค่ะ ฉันยังพูดไม่จบ”

เท้าของผมค่อยๆเป็นน้ำแข็งแต่ว่าผมนั้นก็ยังจะก้มฟังเสียงที่เบาบางมิสเทอร์เรีย”

“มีชีวิตอยู่ต่อไปนะคะ นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้พูดกับมาสเตอร์ มาสเตอร์รู้มั้ยตอนที่อัลเตอร์ตายนะก่อนตายถ้าเธอรู้ว่าคำพูดของเธอ “ก็เพราะฉันรักคุณยังไงละ” ถ้าเขารู้ว่านั้นจะเป็นคำพูดครั้งสุดท้ายละก็ เขาคงอยากจะพูดมากกว่านี้ เหมือนกันฉันตอนนี้ มาสเตอร์จะช่วยรับฟังคำพูดของฉันได้รึเปล่าค่ะ”

“เออ...พูดมาสิ”

น้ำตาของผมยังคงไหลไม่หยุด

“มาสเตอร์นะ เป็นมาสเตอร์ที่ดีมากเลยนะค่ะแล้วก็จากนี้ไปจะไม่มีคนที่คอยปลุกคุณตอนเช้าแล้วนะ ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันสนุกมากเลย ตั้งแต่ตอนแรกที่เราสู้กัน กินข้าวด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกันและไปโรงเรียนด้วยกันและผจญภัยร่วมกันมาจนถึงตอนนี้ ฉันมีความสุขมากเลยค่ะและมีบางอย่างที่อยากจะบอกค่ะ...คือ...ฉันน่ะ...ตกหลุมรักคุณเข้าแล้วละค่ะ”

เมื่อพูดจบมิสเทอร์เรียก็สลายหายไปจนหมดก่อนที่ผมจะทำลายน้ำแข็งที่อยู่ที่เท้าของตัวเองและหันหน้าไปมองเด็กผู้หญิงผมสีขาว

“นี่...แผนของพวกเธอคือการมายึดคาลเดียไม่ใช่หรอแล้วทำไมต้องต่อสู้หรือฆ่ากันด้วยละ”

ไม่มีเสียงตอบกลับ

“ตอนนี้ก็ทำสำเร็จแล้วไม่ใช่หรอ นั้นน่ะที่เธอพึ่งฆ่าไปเมื่อกี้นะ คือเพื่อนของฉัน เพื่อนคนสุดท้ายของฉัน เอาเลยสิ เอาเลยพวกเธอชนะ”

ดวงตาของผมเหมือนกับปลาตายที่กำลังร้องไห้ก่อนจะมองหน้าเด็กสาวผมสีขาว

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าใครใช้เธอมา แต่ว่านะไอขยะที่เธอถืออยู่เนี่ย ฉันจะโยนมันทั้ง”

“วี ไม่ใช่ขยะนะเขาเป็นเพื่อนคนเดียวของฉัน”

“เพื่อนงั้นหรอ เมื่อกี้เธอพึ่งฆ่าเพื่อนของฉันไปเหมือนกันไม่ใช่หรอ”

ไม่มีเสียงตอบกลับ

เด็กสาวผมสีขาวที่ได้ยินเช่นนั้นถอยหลังไปเล็กน้อย

“ขอโทษ”

เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอันเบาบาง

ผมหันหลังให้ก่อนจะเดินจากไปแต่ว่าสิ่งที่ผมเห็นนั้นคือดาวินชี่จังที่โดนโคโตมิเนะใช้มือแทงทะลุอก

“อะไรกันอีก”

ทุกคนรีบวิ่งขึ้นไปในที่แห่งหนึ่งก่อนที่มันจะเปลื่ยนกลายเป็นรถและเคลื่อนตัวออกไป

“มาโคโตะไม่เป็นไรใช่มั้ย”

“อืม...ไม่เป็นไร”

แต่ว่าวินาทีนั้นพวกผมก็ถูกลอบยิงแต่ว่าก็รอดมาได้เพราะดาวินชี่จังโลลิแต่ว่า ถึงทุกคนจรอดกลับมาอย่างปลอดภัยก็ตามรวมถึงผม

“มาโคโตะ เป็นอะไรมั้ย”

ผมใช้ซาฟคิเอลยิงกระสุนที่สี่ใส่ตัวเองก่อนที่แขนซ้ายของผมจะกลับมาอีกครั้ง

“ยัยน้ำแข็งนั้น ถึงจะเป็นสาวที่น่ารักก็เถอะ แต่ว่านิสัยนี่แย่จริงๆเลยนะ”

“รู้สึกผิดจังเลยวี ที่ไปฆ่าเพื่อนของเขา ถ้าทำอะไรให้เขาได้ก็อยากจะทำเป็นการขอโทษละนะ”

ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนที่เด็กสาวผมสีขาวจะถอนออกมาพร้อมกับผม

“ยัยนั้น” “หมอนั้น”

“อยากเจออีกสักครั้งจัง”

“เอาละทั้งสองคนวันนี้ดาวินชี่จังมีของมาให้ เห็นมั้ยชุดใหม่จ้า ฉันเตรียมให้พวกนายทั้งสองคนเลย”

“งั้นหรอ ขอบคุณนะ”

ผมรีบเปลื่ยนชุดทันทีก่อนจะใช่เสื้อสีดำคลุมอีกครั้ง

“เอาละ ฟูจิมารุ lostbeltนะมันยังมีอีกเยอะ เพราะงั้นมาพยายามด้วยกันเถอะ”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว