ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทนำ ค่ำคืนไร้แสงจันทร์

ชื่อตอน : บทนำ ค่ำคืนไร้แสงจันทร์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2562 10:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ ค่ำคืนไร้แสงจันทร์
แบบอักษร

 

     พอแสงสุดท้ายของพระอาทิตย์สิ้นไป ความมืดมิดของราตรีกาลก็ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา แสงสีส้มอมแดงซึ่งยังคงเจืออยู่ที่ปลายขอบฟ้านำพาให้จิตใจคนมองต้องรู้สึกเปลี่ยวเหงา เผลอเพียงชั่วไม่กี่อึดใจ ท้องนภาก็สิ้นแสง ความมืดมิดดำสนิทเข้ามาเยี่ยมเยือน

ในค่ำคืนไร้แสงจันทร์มีเพียงหมู่ดาวพร่างพราวอยู่เต็มท้องฟ้า บรรยากาศของชายป่าแห่งนี้คงจะเงียบสงบดังเช่นทุกวัน ทว่าในราตรีนี้กลับผิดแผกออกไป เพราะท่ามกลางความเงียบสงัดของผืนป่ากลับมีเสียงหอบหายใจปะปนกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนเข้ามาทำลายความเงียบนั้น

              “มันตามพวกเราใกล้เข้ามาทุกที เจ้ารีบหนีไปก่อนเถิด ข้าจะถ่วงเวลาไว้เอง!” ไป๋ลู่พูดกับหญิงสาวข้างกายด้วยน้ำเสียงร้อนรน ใบหน้าคร้ามคมมีร่องรอยของความวิตกกังวลฉายชัด

              “ไม่! ข้าจะไม่ทิ้งท่านไว้เด็ดขาด ชายชุดดำคนนั้นคือนักฆ่าไร้เงาไม่ผิดแน่ แล้วข้าจะปล่อยให้ท่านเผชิญหน้ากับมันเพียงลำพังได้อย่างไร” แม่นางน้อยเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงดื้อรั้น พร้อมกันนั้น สองเท้าก็ยังก้าวต่อไปไม่หยุด ใบหน้าหวานเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อ กรอบหน้าและไรผมเริ่มมีเหงื่อผุดพราย เส้นผมดำยาวสลวยปลิวกระจายตามแรงลมแห่งเหมันตฤดู

      เขาเหลียวมองนางอย่างชั่งใจ จากนั้นจึงเอ่ยออกมาว่า  “ล่วงหน้าไปรอที่ประตูเมืองจิ่นหยาง ข้าจะตามไปภายในสามราตรี”

              พอพูดจบ ไป๋ลู่ก็ออกแรงผลักแผ่นหลังแบบบางของโฉมสะคราญผู้นั้นเบาๆ คล้ายจะเร่งเร้าให้นางรีบตัดสินใจ ซึ่งนางก็หันมาสบตากับเขาเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะรีบวิ่งหนีไปตามที่เขาบอกกล่าว

              ท้องฟ้าในคืนเดือนแรมมืดมิดหาใดเทียบ หญิงสาวค่อยๆ วิ่งคลำทางออกห่างจากไป๋ลู่ด้วยหัวใจที่เต้นระทึก เพราะถึงแม้ว่านางจะมิใช่สตรีบอบบางอ่อนแอ ทว่าเมื่อได้มาอยู่ท่ามกลางความมืดมิดเพียงลำพัง หัวใจที่เคยคิดว่าแข็งแกร่งดั่งหินผากลับถูกชักพาให้รู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงได้โดยง่าย

               ด้วยความรีบร้อน แม่นางน้อยจึงมิทันได้สังเกตว่าถัดจากนั้นไปไม่ไกล ปรากฏร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งกำลังนั่งชมทิวทัศน์อยู่บนกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่อย่างสบายอารมณ์

       ซึ่งภาพของสตรีเรือนร่างบอบบางที่กำลังเคลื่อนขยับปราดเปรียวพลิ้วไหวดุจสายลม เป็นที่สะดุดตาของบุรุษผู้นั้นเข้าอย่างจัง

              คิ้วหนาขมวดมุ่น นัยน์ตาสีนิลคมกริบพิศมองสตรีที่วิ่งผ่านไปเมื่อครู่ด้วยความรู้สึกประหลาดใจ เพราะมองแค่ปราดเดียวเขาก็รู้ได้ในทันทีว่านางเป็นผู้มีวรยุทธ

              ว่าแต่...นางกำลังหนีสิ่งใดมากันเล่า...

              ปกติหยางเฟยหรงมิใช่คนที่จะเก็บเอาเรื่องของผู้อื่นมาใส่ใจนัก หากวันนี้เขาอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก จึงอยากจะเล่นสนุกกับแม่นางผู้นั้นสักหน่อย

              การกระทำไวกว่าความคิด หยางเฟยหรงกระโดดลงมาจากกิ่งไม้นั้น ก่อนจะใช้วิชาตัวเบาวิ่งตามนางไป ซึ่งเสียงฝีเท้าของเขาส่งผลให้นางยิ่งรู้สึกตื่นตระหนก เพราะคิดไปว่าเขาคือนักฆ่าไร้เงาเป็นแน่

              เช่นนี้ก็หมายความว่า...ไป๋ลู่ถูกสังหารแล้วใช่หรือไม่!

              หญิงสาวพยายามเร่งฝีเท้า ด้วยไม่เหลือเวลาให้ตระหนกตกใจ นางไม่แม้แต่จะหันไปมองว่าใครกันที่กำลังวิ่งตามมา ซึ่งนั่นก็นำพาให้มุมปากของหยางเฟยหรงยกยิ้มขึ้นมานิดหนึ่ง

              คิดว่าจะหนีข้าพ้นอย่างนั้นหรือแม่นางน้อย...

              มือใหญ่เอื้อมไปคว้าเจ้าของร่างบางเอาไว้ จากนั้นจึงสกัดจุดให้นางขยับร่างกายไม่ได้เพียงชั่วขณะ

              “เจ้าหนีอะไรมา” หยางเฟยหรงถามนางพร้อมกับพิจารณาหญิงสาวตรงหน้าอย่างถ้วนถี่ แต่เป็นเพราะว่าความมืดของบรรยากาศโดยรอบ ทำให้เขามองเห็นใบหน้าของนางได้ไม่ถนัดตาเท่าที่ควร หากกลิ่นกายหอมกรุ่นที่รวยรินออกมาแตะจมูกก็ทำให้ชายหนุ่มเคลิบเคลิ้มได้ไม่ยาก

              หากชายผู้นั้นคงมิใช่เขา...

              หยางเฟยหรงมิเคยลุ่มหลงสตรีใด ทั้งชีวิตจิตใจของเขามีไว้ให้กิจการบ้านเมืองเพียงเท่านั้น ซึ่งในสายตาของเขาแล้ว สตรีก็มีหน้าที่ปรนเปรอความสุขให้แก่บุรุษแค่เพียงชั่วครั้งชั่วคราว

              ไร้หัวใจ ไร้รัก ย่อมเท่ากับไร้ซึ่งจุดอ่อน

     ความคิดนี้หยั่งรากลึกฝังตรึงลงในจิตใจแม่ทัพหนุ่มตั้งแต่จำความได้

              “ปล่อยข้า” นางเค้นเสียงออกมาอย่างยากเย็น เพราะตอนนี้นางพยายามจะคลายการสกัดจุดที่เกิดจากฝีมือชายแปลกหน้า แต่นางกลับพบว่าการจะทำลายมันได้นั้นช่างยากเย็นยิ่งนัก นี่มันเข้าตำรา ‘ประตูหน้าเป็นเสือเข้าสู้ ประตูหลังเป็นหมาป่าเข้าราวี’ โดยแท้!

              แต่ยังไม่ทันที่หยางเฟยหรงจะได้คาดคั้นเอาอะไร เสียงฝีเท้าของคนสองคนซึ่งกำลังวิ่งไล่กันมาก็ดูเหมือนว่าจะใกล้เข้ามาทุกที เขาจึงตัดสินใจฉุดร่างบางเข้าไปหลบในโพรงต้นไม้ใหญ่ ห่างจากที่ตรงนั้นไม่ไกลเท่าไรนัก

              แม่นางน้อยได้แต่เพ่งมองใบหน้าของชายแปลกหน้าด้วยความคับแค้นใจ ซึ่งดูจากการเคลื่อนไหวและการสกัดจุดที่แข็งแกร่งของเขาแล้ว ชายผู้นี้น่าจะมีวรยุทธที่สูงส่งพอตัว

               เสียอยู่อย่างเดียว...จะโผล่มาในเวลานี้ทำไม!

              ในโพรงต้นไม้ใหญ่สามารถบรรจุร่างของคนสองคนได้อย่างพอดิบพอดี แต่ติดอยู่ที่ว่าร่างบอบบางของนางจำต้องแนบชิดกับเรือนกายแกร่งซึ่งโอบล้อมอยู่ทางด้านหลังอย่างช่วยไม่ได้

              นางหลับตาลงเพื่อข่มอารมณ์เดือดปุดในใจ การสกัดจุดคลายลงเมื่อไร...ขอสาบานว่านางจะสังหารบุรุษไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงผู้นี้ด้วยมือของตนเอง!

 

เป็นยังไงกันบ้างคะกับบทนำ นี่นับดาวตื่นเต้นมากกกกก เพราะไม่เคยเขียนนิยายจีนโบราณมาก่อนเลย

รี้ดอ่านแล้วรู้สึกอย่างไร ชอบไม่ชอบตรงไหนคอมเม้นท์บอกนับดาวได้เลยนะคะ รับรองว่าอ่านทุกเม้นท์แน่นอนค่า

++ รักคนอ่าน ++ 

นับดาว 

ความคิดเห็น