email-icon facebook-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน สนับสนุน ติดตามหอมมาตลอดนะคะ ชอบ ไม่ชอบ บอกได้เสมอ ยังคงอยากอ่านคำแนะนำ ติ-ชม จากทุกคน เป็นกำลังใจให้หอมได้ง่ายๆด้วยการคอมเมนต์ กดแชร์นิยาย หรือติดแท็กชื่อนิยายที่คุณชอบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 48

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2562 11:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13
แบบอักษร

ตอนที่ 13  

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

"แล้วหลังจากพี่กลับไปเขาคุยอะไรกับเอยไหม"  

"ก็ถามว่าพี่ออยเห็น … ไหม ฮ่าๆๆ"  

"ก๊ากกก ฮ่าาๆๆๆ เห็นสิ ยิ่งใหญ่อย่างกับเสาโรมัน!!" อัมนิภาที่กำลังแกะปูให้อันซีนชูกล้ามปูขึ้นฟ้าพร้อมกับสายวิบวับ เพราะนิสัยที่ทะลึ่งและทะเล้นของหญิงสาวที่มีมากเป็นทุนเดิม จึงไม่มีใครถือสากับคำพูดของอัมนิภา ติดจะสงสารผู้ใหญ่บ้านที่โชคร้ายต้องมาเจอสายตาสับปะรดของหญิงสาวเข้าให้ 

"อะ ฮิ่ๆๆๆ ฮี่ๆๆๆ"  

"เอ้า ขำอะไรแสบ ดูมันๆๆ"  

"รู้เรื่องเหรอเราน่ะ"  

พยักหน้าจนแทบจะขมำไปบนเสื่อ บรรยากาศความสุขที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานาน ทำให้ตอนนี้ทุกคนมีใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม แม้กระทั่งตะวันฉายเองที่ถึงจะไม่ได้มานั่งร่วมวงกินหมูกระทะบนเสื่อ ก็ยังมีเก้าอี้และอาหารที่อิงเดือนปิ้งให้คอยส่งเสิร์ฟถึงปาก  

"ผู้ใหญ่ไปกี่วันเหรอเอย"  

"3วันจ๊ะลุง พรุ่งนี้ก็กลับมาแล้ว"  

"เอ็งไปอยู่ที่นั่นไม่เจอผีท่านผู้ว่าบ้างรึ ไหนว่าเฮี้ยนนักเฮี้ยนหนา"  

กึก  

ฟู่วว~ 

"เฮ้ยย!! ทำไมอยู่ๆขนลุกอะ ยะ อย่าบอกนะว่า …"  

หงึกหงักๆ  

"เชี่ยยย!!"  

"เจอจริงเหรอลูก เจ้าเอย"  

"เอยฝันเห็นเขาตั้งแต่คืนแรกที่ไปนอนที่นั่น"  

"แล้วเขาทำอะไรเอ็งไหม พรุ่งนี้ให้ลุงพาไปพรมน้ำมนต์สักหน่อยท่าจะดี"  

"เขาจ้องเอย ใบหน้าดุดันน่ากลัว บรึ่ย~ แค่คิดก็ขนลุกแล้ว"  

"กลัวขนาดนั้นแล้วทำไมถึงไม่กลับมาที่บ้านเรา" ตะวันฉายถามน้องชายด้วยสีหน้าเรียบเฉยแกมจับผิดอยู่ในที 

อิงเดือนขี้กลัว กลัวทุกอย่างบนโลกใบนี้ ถ้าบอกว่าเจอผีคงไม่แปลก มันต้องเกิดจากอุปทานแน่ๆ  

"ก็หลังจากนั้นน้องเอยไม่เจออะไรแล้ว น้องเอยเลยไม่กลัว"  

"หราาาาาา ไม่ใช่เพราะคนมันน่ากลัวกว่าผีเหรอ" 

"พี่อิน!!"  

"พรุ่งนี้ก็ไปเก็บของที่บ้านไอ้ผู้ใหญ่กลับมา พี่ไม่อนุญาตให้ไปทำงานกับมัน ค่าโทรศัพท์นั่นน่ะออกเรือไม่กี่รอบก็ซื้อได้แล้ว"  

"น้องเอยอยากทำงาน"  

"นั่นสิ ให้น้องมันไปทำงานเถอะอิน มันมีลูกเล็กเขาหยิบยื่นอะไรก็คว้าไว้ก่อน ลำพังมารอเงินเอ็งสุดท้ายก็เอาไปลงขวดเหล้า"  

ตื่อดึ๊ง  

-realllllGUNN-  

"หืมม คุณกันต์ใช่ไหม ว้าววว คุยไลน์ด้วย คิคิ"  

"แฮะๆๆ"  

.. 

.. 

-realllllGUNN- : "สะดวกคุยไหม"  

-ENseenEUI- : "กำลังกินข้าวเย็นกับบ้านพี่ออยครับ"  

-realllllGUNN- : "คิดถึง … ลูก" / สติ๊กเกอร์รูปแมวอ้วนส่งจูบ  

-ENseenEUI- : รีบกลับมาสิครับ ลูกก็คิดถึงคุณ  

-realllllGUNN- : สติ๊กเกอร์หมีสีน้ำตาลเขิน  

.. 

.. 

"ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว"  

"ปะ เปล่าเสียหน่อย พี่ออยอุ้มอันซีนให้หน่อยสิครับ คุณกันต์อยากเห็น"  

"วีดีโอสิ พี่อยากคุย >///< แคปเก็บไว้ด้วยจะเอาไปแชร์ในไอจีสตอรี่"  

"เอยขอถามคุณกันต์ก่อนนะครับ"  

"จ้าๆๆ"  

-ENseenEUI- : "พี่ออยอยากวีดีโอกับคุณ สะดวกไหมครับ  

-realllllGUNN- : ได้สิ เปิดกล้องเลย"  

ขลุกขลัก~~  

"แอ๊ะ!! จ๊ะ จา จา จา จ๋าาา"  

"สวัสดีครับทุกคน"  

"สวัสดีจ้าผู้ใหญ่"  

"เอยแคปเร็วๆๆๆ"  

"อันซีนดื้อกับคุณลุงคุณป้าไหม"  

"แอ๊!! กรี๊ดดด ปุปุ"  

ดีใจได้เห็นหน้าคุณพ่อยื้อแย่งตบโทรศัพท์กรี๊ดเสียงดัง รณพีร์หัวเราะชอบใจเขาเองก็แอบเก็บภาพช่วงนี้เอาไว้เช่นกัน  

บทสนทนาระหว่างผู้ใหญ่และลูกบ้านยังคงดำเนินต่อไป จะมีเพียงตะวันฉายที่ไม่เข้าใจสถานการณ์และหัวใจของน้องชาย ลืมได้อย่างไรสิ่งที่เขาทำไว้กับตัวเอง สาหัสจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดทั้งพี่ทั้งน้อง อิงเดือนลืมการกระทำที่เลวร้ายของรณพีร์แล้วหรือ  

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

ซ่า ซ่า (นิยายติดทะเลเสียงคลื่นก็จะมีบ่อยๆ)  

"น้องเอย"  

"อ้าว พี่หมอ"  

"ครับ พี่หมอเอง กำลังรอใครอยู่หรือเปล่าถึงได้ทำหน้าผิดหวังตอนเห็นว่าเป็นพี่"  

"มะ ไม่ครับ ว่าแต่พี่หมอมาทำอะไรที่นี่เหรอ"  

"พาสายชลมาส่งให้อินน่ะ"  

"งื้ออ สงสารพี่สายจัง"  

"คนผิดก็ต้องได้รับบทเรียน ไปสงสารเขาทำไม"  

"พี่อินก็ผิด อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำเพราะเป็นคนไปหาเรื่องพี่สายก่อน"  

"น้องเอยให้อภัยคนที่ทำร้ายตัวเองกับคนในครอบครัวได้เสมอเลยเหรอ"  

"........"  

"บางทีแค่เพียงคำขอโทษหรือการแสดงออกบางอย่าง หมอคิดว่ามันชดใช้ความผิดที่เคยทำเอาไว้ไม่ได้ทั้งหมดหรอกนะ"  

"ตะ แต่ คนคนนั้นคือลูกพี่หมอ น้องเอยรู้ว่าพี่สายไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร"  

อิงเดือนรู้  

รู้ว่าธนาธรต้องการสื่อความหมายของประโยคนั้นไปทางใด แต่ก็ยังเฉไฉวกกลับมาหาเรื่องของธนาธรกับสายชล  

ให้อภัย  

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสิ่งที่ตนเองกำลังทำเรียกว่าให้อภัยได้ไหม หากสิ่งที่รณพีร์พูดคือเรื่องจริง อิงเดือนคิดว่าความเสียใจและความบอบช้ำที่ตัวเองต้องเจอมันเล็กน้อยมากเมื่อเทียบกับชีวิตของเภตรา หญิงสาวที่ปลิดลมหายใจตัวเองเพราะการกระทำของคนที่ไม่ได้เรื่องอย่างตะวันฉาย   

อิงเดือนเจ็บปวด เสียใจ ฝังลึกความรู้สึกไว้กับเรื่องราวต่างๆถึงสองปี แล้วการพบกันอีกครั้งก็เป็นกับการปลดล็อคสิ่งที่ติดค้างให้กันและกัน คำขอโทษที่กล่าวออกมาด้วยความจริงใจ สำนึกผิด อิงเดือนรับรู้ได้ด้วยตนเอง และการให้อภัยนั้นจะไม่สมบูรณ์ได้เลย หากคนทำผิดไม่ได้รับ..โอกาส  

สวบบบ~  

"อ๊ะ .. พี่หมอ!!"  

"พี่ยังรอคำตอบการจากน้องเอยนะครับ ให้พี่ได้ดูแลน้องเอย ปกป้องเรากับลูก เริ่มต้นชีวิตใหม่กับพี่ได้ไหม"  

"พี่หมอ คะ คือ เอย น้องเอยรักพี่หมอนะครับ"  

"น้องเอย"  

"น้องเอยรักและสำนึกในบุญคุณที่พี่หมอกรุณาเอยกับลูก พี่หมออบอุ่น ใจดี แต่.. เอยไม่เคยคิดที่ไปยืนเคียงข้างในฐานะคนรัก เอยขอโทษ ฮึกกก ฮือออ"  

อึดอัด  

ทรมาน  

คิดว่าพูดออกไปแล้วอาการเหล่านี้จะดีขึ้นแต่ก็ไม่เลย  

อิงเดือนรักธนาธรเสมือนญาติผู้ใหญ่ เป็นคนในครอบครัวที่อบอุ่นและพึ่งพาได้ หากเป็นเรื่องอื่นอิงเดือนจะช่วยเหลือสุดความสามารถ เต็มใจรับใช้ทุกงานให้สมกับความเมตตาที่ได้รับ แต่ในเรื่องของหัวใจ .. ความดีนั้นทำให้ซาบซึ้ง แต่ความดีทำให้รักเหมือนอย่างคนรักไม่ได้  

คนตัวเล็กร้องไห้อยู่ในอ้อมอกอุ่นด้วยความรู้สึกผิด พยายามที่จะรักผู้ชายคนนี้ให้เหมือนคนรัก อยากตอบแทนด้วยความรักกลับคืน แต่สุดท้ายแล้วก็ต้องเลือกคำตอบที่ทำให้เจ็บปวดหัวใจทั้งสองฝ่าย  

"พอแล้วครับ ไม่ร้องแล้วนะ"  

"ฮึกกก น้องเอยขอโทษครับ"  

"หน้าแดงหมดแล้ว เกิดใครมาเห็นจะคิดว่าหมอรังแกน้องเอยนะ"  

"พี่หมอใจดีใครๆก็รู้ ฮึกก"  

"แล้วทำไมคนใจดีถึงไม่ได้รับการตอบแทนด้วยหัวใจล่ะ"  

"พี่หมอ …"  

"โอ๋ๆๆ ไม่แกล้งแล้วๆ ฟ้ามืดแล้วสิหมอขอตัวก่อนแล้วกัน คืนนี้นอนที่บ้านผู้ใหญ่ใช่ไหม"  

"ครับ แต่อันซีนอยู่กับพี่ออย คืนนี้เขาพาหลานไปดูรำวง"  

"ดูแลตัวเองดีๆ ถ้ามีอะไรไม่น่าไว้ใจโทรหาหมอทันทีเลย รู้ไหม"  

"ฮะ พี่หมอขับรถดีๆน๊า แล้วเจอกันครับ"  

ธนาธรพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มฝืนๆ เขายอมรับ แต่ยังคงไม่ยอมแพ้ เรื่องราวที่ตะวันฉายบอกเล่ามาสร้างความเจ็บแค้นให้ผู้ฟังไม่น้อย อิงเดือนยังเด็กและไร้เดียงสาเกินไปจึงได้อภัยให้คนที่ย่ำยีศักดิ์ศรีตัวเอง วันนี้ทุกอย่างยังคงสวยงาม แต่ธนาธาเชื่อว่า เขาจะต้องถอดหน้ากากของรณพีร์ออกมาให้ทุกคนได้เห็น!!  

.. 

.. 

.. 

.. 

"หืมมม กลับมาแล้วเหรอ .. คุณกันต์ คุณกันต์ครับ"  

เสียงหวานเรียกชื่อผมไกลๆและค่อยๆเข้าใกล้มาเรื่อยๆ ผมไม่ได้ตอบเพราะคิดว่าอีกไม่นา … น 

ผ่างงง  

"คุณกันต์!!"  

คนตัวเล็กเปิดประตูชะโงกหน้ามาดูยกยิ้มจนตาปิด ดีใจอะไรขนาดนั้นกันนะ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ยังยืนกอดกับผู้ชายอีกคน  

"ไหนว่ามาถึงตอนบ่ายนี่เย็นมากแล้วนะครับ"  

"ทำไมล่ะ ฉันจะมาถึงกี่โมงต้องรายงานเธอตลอดเวลาด้วยเหรอ"  

"เอย .. เอยแค่อยากรู้เพราะจะได้ทำกับข้าวให้คุณ"  

"ไม่ใช่เพราะจะได้จัดเวลานัดเจอผู้ชายได้ถนัดหรอกเหรอ!!!" พยายามหลบซ่อนความหงุดหงิดที่คุกรุ่นในใจ ไม่อยากเป็นคนไร้เหตุผลแต่ภาพที่เห็นมันทำให้ผมควบคุมสติตัวเองไม่ได้ 

"นัดเจอผู้ชายอะไรครับ" คิ้วบางที่ปกติจะลู่ตกลงตอนนี้ขมวดแน่น 

"นัดหลายคนหรือไงถึงตอบฉันไม่ได้"  

"ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร ถ้าอารมณ์ไม่ดีไม่อยากคุยผมจะออกไปเอง มาทะเลาะแบบนี้ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด อ๊ะ … อื้อออ คะ อื้ออ~ อึกก"  

ปึ่ก ปึ่ก  

ผมรั้งคนตัวเล็กที่กำลังจะออกไปจากห้องนอนด้วยจูบที่เต็มไปด้วยโทสะและความหึงหวง เอยทุบอกผมแรงๆหลายครั้งด้วยกำลังที่หนักไม่ใช่เล่น ร่างบางพยายามผลักไสหลบหลีกผมที่กำลังจาบจ้วงดูดกลืน 

"อื้ออ อ่อยอ๊ะอุนอันนน!!!"  

"ทำไม!! ผัวกอดผัวจูบมันน่ารังเกียจมากใช่ไหม แล้วที่ไปยืนกอดริมทะเลกับมันเธอต้องการอะไรล่ะอิงเดือน!!"  

"พี่หมอ…"  

"หึ ยังกล้าเรียกชื่อมันต่อหน้าฉันเหรอ"  

หวืดดด  

เหวี่ยงร่างบางลงบนเตียงไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัวรีบคร่อมทับทันที มือหนากำรอบข้อมือเล็กขึงแขนทั้งสองข้างเอาไว้เหนือศีรษะ แม้จะพยายามดิ้นรนแต่ร่างหนาที่ทับบนหน้าท้องก็เหมือนหินก้อนใหญ่ที่ต่อให้พยายามเท่าไหร่ก็ไม่สามารถหลุดไปจากรณพีร์ได้  

"ผัวอะไร เมียอะไร!! คุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดคำนี้กับผม มีสิทธิ์อะไรที่มาตัดสินการกระทำของผม"  

"สิทธิ์…."  

"ผมไม่จำเป็นต้องอธิบาย ทุกอย่างระหว่างผมกับเขามันคือความบริสุทธิ์ใจ ส่วนคุณ .. ถ้าอยากทำเหมือนที่เคย คุณก็รู้ว่าผมไม่มีทางเอาชนะคุณได้อยู่แล้ว"  

ปลายจมูกรั้นขึ้นสี ปลายน้ำเสียงในประโยคสุดท้ายสั่นเครือและถึงแม้อิงเดือนจะหลับตาเพื่อหลบซ่อนความอ่อนแอ แต่น้ำตาที่คลอหน่วยก็ไหลอาบแก้มลงมาแล้ว  

"เอย.."  

"คนทำผิดนอกจากจะได้รับ ฮึกก การให้อภัย สิ่งที่ต้องให้มากกว่าคือโอกาส ผมพยายามลืมทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นเพราะคุณแสดงให้เห็นถึงความจริงใจ แต่สุดท้ายคุณก็ยังทำร้ายผม"  

"เอย .. ฉัน ฉันขอโทษ"  

"........"  

"แค่ฉันเห็นเธอยืนอยู่กับมัน ฉันก็ควบคุมความคิดตัวเองไม่ได้ สายตาที่มันมองเอย สัมผัสที่มันมอบให้ ฉัน .. "  

อิงเดือนหันหน้าหลบสายตาคนที่กำลังสับสนกับหัวใจตัวเอง ทั้งโกรธแต่ก็เขินอยู่ในที รณพีร์กำลังหึงอยู่ใช่ไหม 

จุ๊บบ~  

"อ๊ะ …"  

"ฉันเหนื่อยมากอยากจะกลับถึงบ้านเร็วๆ คิดถึงเมียกับลูก แต่ภาพที่เห็นที่หาดทราย มัน …"  

รณพีร์อธิบายความรู้สึกผ่านจุมพิตที่จูบซับน้ำตาจากพวงแก้ม เปลือกตา ข้างจมูก สู่ริมฝีปากสีสวยที่เป็นกระจับบางเล็ก สองมือที่เป็นดั่งพันธนาการปลดล็อคข้อมือเล็กและเปลี่ยนมาลูบไล้ร่างกายขาวนวลภายใต้เสื้อลินินสีครีมตัวบาง  

ลิ้นร้อนไล้เลียรอบโพรงปาก คนไม่ประสาพยายามพลิกลิ้นหนีแต่สุดท้ายก็ถูกดูดดึงอยู่หลายนาที กลีบปากบางขึ้นสีเข้มพร้อมๆกับคลื่นอารมณ์ที่กำลังพัดโหม มือหนาบีบเค้นสะโพกอวบ ปลายเล็บกรีดลากเบาๆรอบสะดือ รณพีร์ไม่ปล่อยให้ริมฝีปากบางได้เป็นอิสระถึงแม้เสียงลมหายใจของคนใต้ร่างจะเริ่มกระชั้นถี่  

ยอดอกแข็งเป็นไตดันนูนขึ้นใต้เสื้อ นิ้วสากบดบี้สร้างความกระสันเสียว โดยที่ไม่รู้ตัว ขาเรียวทั้งสองข้างกำลังตั้งชัน ภายในช่องท้องวูบโหวงเสียวสะท้าน ผ้าปูที่นอนยับย่นอยู่ในกำลังมือของอิงเดือน  

"อ่าาห์~~"  

"จ๊วบบ~ ชอบไหมเอย" 

"อื้อออ อ๊าาาา"  

อาภรณ์ท่อนบนหลุดออกไปแล้ว ตุ่มไตลอยเด่นเมื่ออิงเดือนแอ่นอกขึ้นลง  

แผล่บบบ~  

เพียงลิ้นร้อนแตะปลายยอดตุ่มไตร่างบางสะดุ้งร้างครางไม่เป็นภาษา สองมือหนากอบกุมเต้านมอวบทั้งนวดทั้งเค้นดูดดึงจนรับรู้ถึงรสชาติแปลกใหม่ น้ำนมสีขาวขุ่นออกสีเหลืองผุดออกมา บางส่วนที่ดูดกลืนไม่ทันไหลตามเนินนมไปจนถึงหน้าท้องแบน รณพีร์เลียริมฝีปากที่แห้งตัวเองอีกครั้ง เขาไม่คิดว่าคุณแม่ลูกหนึ่งจะเซ็กซี่เย้ายวนได้เท่าอิงเดือน ความรู้ไม่ประสาแต่กลับอ่อนโอนไปกับทุกบทบาทที่เขาชักจูงช่างน่าเอ็นดูเป็นที่สุด  

แล้วความคิดที่อยากจะเชยชิมเพียงริมฝีปากก็ถูกปัดทิ้งไป เพราะตอนนี้...ร่างบางขาวนวลนั้นเย้ายวนใจเขาจนไม่อาจหยุดเอาไว้เพียงหนึ่งจุมพิตในคืนนี้  

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

------------------------- 

ตอนที่12ไม่ถึงโควต้าคอมเมนต์ที่เราจะอัพตอนใหม่ แต่วันนี้ก็มาอัพให้อยู่ดี อยากแกล้งคนอ่าน 😜😜😜 

ความคิดเห็น