ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เด็กมันดื้อ...ควรทำโทษอย่างไรดี

ชื่อตอน : เด็กมันดื้อ...ควรทำโทษอย่างไรดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ส.ค. 2562 21:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เด็กมันดื้อ...ควรทำโทษอย่างไรดี
แบบอักษร

ต้าร์เริ่มปลดปล่อยพลังออกมามากเรื่อยๆ จนคนที่ยืนแอบในร้านอยู่ข้างหลัง ได้แต่ยืนใบหน้าซีดเซียวเหงือออกเต็มกรอบใบหน้า มือของมาร์กและลูกน้องคนสนิทอีกสองคนสั่น ตามสัญชาติญาณการเอาตัวรอดหรือเจอสิ่งที่หน้ากลัว มาร์กมองแผ่นหลังของคนรักของเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนปนกับคำถามมากมาย  

 

ต้าร์มีพลังมากมายขนาดนี้เลยหรอ?. 

 

รอยยิ้มน่ากลัวถูกประดับบนใบหน้าของต้าร์ เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่กำลังจะเผชิญ น่าแปลก...แทนที่เขาจะกลัวพวกมัน กลับรู้สึกสนุกและตื่นเต้นที่จะได้เล่นกับพวกซอมบี้  

 

.....จะฆ่าไม่ให้เหลือสักตัวในโลกเลย.... 

 

ต้าร์ดีดตัวไปข้างหน้าจนเกิดหลุมที่เขายืนอยู่แตกกระจุย เส้นแสงสายฟ้าวิ่งผ่านฝูงซอมบี้มากมายอย่างรวดเร็ว ก่อนที่พวกมันจะล้มลงด้วยสภาพที่ถูกฟันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจนไม่น่ามองกระจัดกระจายเต็มพื้น เมฆบนท้องฟ้าเริ่มปั่นป่วน เสียงฟ้าร้องที่เหมือนกับว่าจะถล่มลงมาพร้อมกับสายฟ้าที่ผ่าลงมาเรื่อยๆดังกระหึมไปทั่วทุกที่ จนมนุษย์ที่ยังเหลือรอดพากันยกมือปิดหู บ้างก็ยกมือสวดภาวนาอ้อนวอนผู้เป็นพระเจ้าเพราะคิดว่าท่านทรงพิโรธแล้ว แต่สิ่งที่พวกเขาคิดนั้นมันไม่ใช้...ท้องฟ้ามืดครึ้ม ลมพายุที่พัดแรงขึ้นเรื่อยไปๆ สายฟ้านับร้อยผ่าลงมาที่ซอมบี้มากมายโดยมีผู้ใช้พลังสายฟ้าระดับอัศวินเป็นคนทำทั้งหมด  

 

ดาบคู่สีดำตัดผ่านร่างซอมบี้มากมาย บัดนี้ร่างของเขาโชกโชนไปด้วยเลือด ศพของซอมบี้นับร้อย กองเป็นภูเขาโดยมีต้าร์ที่ยืนบนกองซากศพพวกนั้น ซอมบี้มากมายพากันเดินถอยหลังไม่มีตัวไหนที่กล้าเดินเข้าไปหาสิ่งอันตรายที่อยู่ตรงหน้าสักตัว ต้าร์หัวเราะออกมาพร้อมกับมองไปยังเบื้องล่างอย่างรู้สึกตื่นเต้น ให้ตายเถอะ...นี่เรากลายเป็นคนโรคจิตที่สนุกกับการฆ่าเจ้าพวกนี้ไปแล้วรึไงกัน เริ่มจะรู้สึกเหนื่อยๆแล้วสิเรา 

 

กานต์กับนัทมองต้าร์ด้วยสีหน้าที่รู้ตกใจ ดูเหมือนว่าคุณต้าร์จะกลายเป็นคนที่น่ากลัวไปเสียแล้ว..... 

 

ต้าร์กระโดดมายืนที่หน้าร้านอาหารก่อนจะดึงเอาพลังสายฟ้าที่ตนร่ายป้องกันไม่ให้ซอมบี้หรือคนที่อยู่ข้างในพังประตูออกมาหาเขา แต่ไม่ทันที่จะได้เอื้อมมือไปเปิดประตู คนที่อยู่ข้างในก็พังประตูออกมาก่อนจะดึงตัวเขาเข้าไปกอด 

 

"มะ...มาร์ก" 

"มึงทำอะไรทำไมไม่ปรึกษากูก่อน" 

"ผมขอโทษ...ผมเห็นพวกคุณสู้ไม่ไหว หากยังหนีต่อไปคงหนีไม่รอดแน่ ผมเลย...." 

"มึงก็เลยไปจัดการแค่คนเดี่ยว มันเสี่ยงมากรู้ไหม!" 

"..........."ผมเงียบไม่พูดไรต่อ ดูเหมือนว่ามาร์กจะโกรธผมซะแล้วT0T 

"เฮ่อ....ขอโทษที่เมื่อกี้พูดตะคอกเสียงดังไปนะ" 

"ผมผิดเองที่ทำอะไรไม่คิด" 

"ช่างมันเถอะ"มาร์กหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะลงมือเช็ดเลือดที่เลอะตามใบหน้าของผม 

"อยู่นิ่งๆ เลอะไปหมดเลยเห็นไหม...." 

"ต้าร์เจ็บ....เบาๆหน่อย นี่ยังเคืองผมอยู่ใช้ไหมเนี่ย" 

"เปล่า" 

"แหนะ...ตอบแต่ไม่มองหน้าแบบนี้ โกหกสินะ ยังโกรธผมจริงๆด้วย" 

"ไม่ต้องมาพูดเลย กลับบ้านไปเมื่อไรโดนลงโทษแน่ ฮึ"มาร์กพูดพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา ทำไมคิ้วขวามันกระตุกขึ้นมาเฉยๆแบบนี้ล่ะ สังหรญ์ใจไม่ดีแล้วสิเรา 

 

ปัง!!ๆๆ แฮร่...... 

 

พวกซอมบี้ที่อยู่ข้างนอกต่างพากันรุมทุบประตูใหญ่ สงสัยคงจะยังไม่เข็ดสินะ กานต์กับนัทพากันดันตู้มากั้นประตูไว้แต่ด้วยขนาดของตู้ที่ใหญ่เกินตัว จึงทำให้ใช้เวลาไปมาก ผมเองก็เริ่มเหนื่อยขึ้นแล้ว จึงหันไปบอกให้มาร์กไปช่วยพวกเขากัน เวลาผ่านไปหลายนาที ตู้ขนาดใหญ่ก็เคลื่อนที่มาอยู่ที่ประตู พวกซอมบี้ก็พากันมารุมล้อมที่ร้านอาหารแห่งนี้ ให้ตายเถอะ...ไปที่อื่นไม่ได้รึไงกัน อย่าให้หายเหนื่อยเมื่อไรนะ พ่อจะจับย่างให้ไหม้เกรียมเลยคอยดู 

 

"อย่าได้คิดอะไรพิเรนๆอีกนะต้าร์"มาร์กหันหน้ามามองต้าร์ที่กำลังนั่งมองตู้ขนาดใหญ่ด้วยสีหน้าที่เหมือนกำลังจะคิดอะไรบางอย่าง สงสัยต้องตามประกบตัวมันเป็นพิเศษสักแล้ว เผลอเมื่อไรเดี่ยวมันได้ชักดาบออกไปล่าสังหารพวกมันแน่ ไม่ได้ๆแบบนี้ต้องตามดูแล 

"ชิ...เบื่อคนรู้ทันจัง"ต้าร์ได้แต่นั่งทำปากขมุบขมิบเมื่อมีคนรู้แผนการเขาทัน 

"บ่นอะไร" 

"เปล้า...." ชิบหายล่ะ....ดันพูดเสียงสูงเฉย 

"โกหกเนียนซะไม่มี....มานี่เลย" 

หมับ! 

"มาร์ก!...ปล่อยก่อน"ผมพยายามแกะมีปลาหมึกที่กำลังกอดรัดผมไว้แน่น ให้ตายเถอะ...ทำไมมันเหนียวแบบนี้เนี้ย เหนียวกว่าตีนตุ็กแกอีก ฮือ....ปล่อยโผมมมมม 

"เหนื่อยไม่ใช้หรอ นอนซะสิ...เดี่ยวกูดูที่เหลือเอง"มาร์กกดหัวผมให้ไปนอนซบที่อกแกร่งของเขา มือที่เคยกอดรัดอีกฝ่ายก็ค่อยๆผ่อนลงเมื่อคนในอ้อมกอดเริ่มหยุดดิ้น ผมเองก็เหนื่อยมากเหมือนกันและอยากจะฟื้นฟูพลังให้เร็วๆจึงนอนพักผ่อนเอาแรงทันที เสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกถึงใครบางคนที่นอนหลับแล้ว เขายอมรับว่าตอนที่อีกฝ่ายออกไปสู้กับซอมบี้ หัวใจเหมือนกำลังจะแตกสลาย ถึงจะรู้ว่าต้าร์มันเก่ง แต่ก็อดห่วงไม่ได้เมื่อมันต้องไปยืนอยู่ท่ามกลางซอมบี้พวกนั้น เขากลัวเหลือเกินว่าจะต้องเสียคนๆนี้ไป เขานึกภาพไม่ออกเลย...การใช้ชีวิตโดยที่ไม่มีต้าร์คอยยืนเคียงข้างแล้วเดินไปข้างหน้าด้วยกัน  

 

มือทั้งสองข้างยกกอดอีกฝ่ายเพื่อหาความอบอุ่นเพราะตอนนี้เริ่มจะมืดแล้ว แต่คงกอดแน่นไปหน่อย...เสียงละเมอร้องออกมาเมื่อรู้สึกอึดอัดจนอดทำให้คนที่กำลังนั่งมองอีกฝ่ายอยู่ยิ้มออกมา  

 

"ฝันดีนะต้าร์"มาร์กพูดเสียงเบาก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากหมนขาวของอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหลับเข้าสู่นิทราเช่นกัน 

 

 

 

"มาร์ก" 

".......อืม" 

"ตื่น ได้ แล้ว นะ ครับ" 

โป๊ก!! กำปั้นน้อยๆทุบลงบนหัวของมาร์กจนเกิดเสียงน่าฟัง(?)ทำให้คนที่กำลังนอนหลับฟันดีอยู่ สะดุ้งตื่นด้วยความตกใจพร้อมกับความเจ็บที่แล่นอยู่บนหัวเขา 

"โอ้ย!" 

"อรุณสวัสดิ์ครับ" 

"รุนแรงแท้"มาร์กพูดด้วยเสียงงัวเงียพร้อมกับเอามือลูบนวดหน้าผากตัวเองปอยๆ แรงเยอะเป็นบ้า! 

"ก็เรียกแล้วไม่ตื่นนิ" 

"ก็คนมันนอนดึกนิหว่า" 

"แล้วใครใช้ให้นอนดึกล่ะ" 

"ก็คนมันระแวงจะให้ทำไงได้ เกิดมันแอบเข้ามาจะได้เตรียมสู้ทัน ยิ่งมึงหลับเป็นตายแบบนี้...ยิ่งต้องดูแลเป็นพิเศษอีก" 

"(0///0)"จะบอกว่าที่นอนดึกก็เป็นเพราะคอยดูแลผมหรอ 

"หน้าแดงแท้ล่ะ ป่วยหรอ.." 

"ปะ..เปล่าครับ" 

"นายน้อย คุณต้าร์....อาหารเช้าครับ พวกผมเจออาหารแช่เย็นในร้าน เลยอุ่นมาให้กิน" 

 

นัทถือจานข้าวมาสองจานก่อนจะวางไว้ตรงหน้าให้พวกเรา กลิ่นอาหารหอมๆลอยมาแตะปลูก เสียงกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอดังขึ้นก่อนจะมีมือบางของต้าร์ไปหยิบข้าวตรงหน้ามากินอย่างรวดเร็ว 

"ข้าวมันไม่หนีไปไหนหรอก ค่อยๆกินก็ได้"มาร์กเอื้อมมือมาเช็ดเศษข้าวที่เลอะมุมปากของต้าร์ก่อนจะยกนิ้วเลีย ต้าร์อึ้งกับการกระทำของอีกฝ่ายจนทำอะไรไม่ถูก จึงได้แต่ก้มหน้ากินข้าวต่อไปทั้งๆที่หน้ายังแดงอยู่ 

"สถานการณ์ข้างนอกเป็นไงบ้าง" 

"ผมว่าพวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี่แล้วล่ะครับ ดูเหมือนว่าประตูจะพังเมื่อไรก็ไม่รู้" 

"หากเริ่มผิดปกติเมื่อไร ก็ขึ้นมาบอก เดี่ยวกูขอเตรียมตัวแป็ป" 

"ครับ" 

"ถ้ายังหิวก็เอาของกูไปแบ่งกินด้วยก็ได้นะ"พอนัทไปแล้ว มาร์กก็หันมามองต้าร์ก็พบว่าอีกฝ่ายกินข้าวหมดแล้ว...ไม่เหลือสักเม็ดด้วย นี่แอบเอาไปไว้ตรงไหนเนี้ย กินแล้วแท้ว่ะ 

"มาร์กกินเถอะ เราไม่รู้ว่าจะถึงบ้านตอนไหนกัน" 

"อ่า"มาร์กก้มหน้ากินข้าวในจานตัวเองได้สักพัก ก็มีหน้าต่างสีใสปรากฏตรงหน้าเขา  

"นี่มันอะไร"มาร์กลองใช้นิ้วจิ้มบนหน้าต่างก็ปรากฏข้อความบางอย่างบนหน้าจอ 

 

ยินดีด้วย...ท่านสามารถรอดชีวิตจากซอมบี้ครบตามกำหนด ท่านจะได้รับพลังแบบสุ่มและเพิ่มระดับขึ้นเรื่อยๆก็ต่อเมื่อท่านได้ฆ่าซอมบี้ใน ท่านสารถดูข้อมูลตัวเองได้เพียงแค่พูดว่า สเตตัส 

"หา?"อะไรล่ะเนี่ย 

"มาร์กลองทำตามที่เขาเขียนไว้ดูสิครับ" 

"อะ..อ่า สเตตัส" 

ติ๊ง 

สิ้นเสียงมาร์กก็ปรากฏหน้าต่างโปร่งใสของเขา  

 

ชื่อ มาร์ก 

อายุ 21 ปี 

สถานะ  

ผู้ใช้พลังพิเศษ(ระดับเริ่มต้น) 

พลังพิเศษ 

(?????) 

อาวุธ 

ไม่มี 

 

"นี่มันอะไรกัน ต้าร์....ของมึงเป็นรึเปล่า" 

"อะ...เอ่อ"จะบอกมาร์กไงดี  

"ขอดูได้ไหม" 

"ดะ...ได้ แป็ปนะครับ สเตตัส" 

ติ๊ง 

มาร์กเดินมาดูของต้าร์ก็ต้องเบิกตากว้าง ให้ตายเถอะ...อะไรเนี่ย ผู้ใช้ระดับพลังระดับอัศวิน พลังสายฟ้า เล่นแร่แปรธาตุแล้วไหนจะสกิลดูดกลืน  

"นะ...นายน้อย"การนต์กับนัทวิ่งหน้าตั้งมาหาผู้เป็นนาย เพื่อให้ดูอะไรบางอย่างที่เพิ่งจะเกิดขึ้น แต่ดูเหมือนว่าผู้เป็นนายเองก็จะเป็นเหมือนพวกเขาเช่นกัน 

"พวกนายก็เป็นเหมือนกันสินะ" 

"ครับ....ว่าแต่ กำลังดูของคุณต้าร์อยู่หรอ พวกผมขอดูด้วยสิครับ"นัทวิ่งมาดูค่าสเตตัสของต้าร์ก้ต้องตกตะลึงเช่นกัน สงสันเรื่องพลังของผมคงปิดไม่อยู่แล้วสิ แล้วยิ่งมารู้ระดับพลังของผมแบบนี้ จะอธิบายอย่างไรดีล่ะเนี่ย 

"ต้าร์" 

"คะ...คร้าบบบบ" 

"ทำไมระดับพลังของมึงถึงสูงขนาดนั้นล่ะ" 

"อะ...เอ่อ ก็อย่างที่มาร์กรู้นั้นแหละ ผมได้พลังมาตั้งแต่สามอาทิตย์ที่แล้ว พอผมฆ่าลูกน้องของสมิง ฆ่าซอมบ้ไปร้อยกว่าตัวในเมื่อวานนี้ ระดับพลังก็เลยพุ่งขึ้นสูงงงงงอย่างที่เห็นล่ะครับ แหะๆๆๆ" 

"-_-;;;"อารายก้านนน ทำไมถึงมองผมด้วยสายตาแบบนั้นล่ะT0T 

"เฮ่อ...กูจะไม่คาดคั้นถามอีก แต่ถ้าไม่สบายใจที่จะบอก กูก็จะไม่ชักถาม แต่อยากจะให้มึงรู้ไว้นะ ไใาว่าจะเป็นเรื่องอะไร...กูก็พร้อมที่จะรับฟังเรื่องราวที่ทำให้มึงไม่สบายใจได้เสมอ"มาร์กดึงต้าร์เข้าไปกอด เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังโกหกเขาอยู่ และเขาเองก็ไม่คิดจะจะถาม เขาเชื่อใจต้าร์ แม้ว่ามันจะไม่เล่าให้ฟัง แต่เขาดูดีว่าคงไม่ใช้เรื่องที่ดีแน่ มือบางทั้งสองข้างของต้าร์ยกกอดทาร์กไว้แน่น เขาไม่อยากโกหกเพียงแต่ไม่รู้จะเล่าให้เขาฟังอย่างไรดี 

 

"อะ...เอ่อ คือว่านายน้อย พวกผมยังไม่อยากขัดจังหวะหวานชื่นของพวกท่านเท่าไร เพียงแต่สถานการณืข้างนอกตอนนี้กำลังย่ำแย่ ประตูก็เริ่มจะพังแล้วด้วย พวดเราเตรียมหาทางออกดีกว่าไหมครับ"นัทยืนหันหลังอธิบายรายงานเหตูการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า ให้มันได้งี้สิ...มาหวานในสถานการณ์ที่กำลังย่ำแย่แบบนี้ สมกับเป็นนายน้อยและคุณต้าร์เสียจริงเลย 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว