facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

24.สิ้นสุดการต่อสู้

ชื่อตอน : 24.สิ้นสุดการต่อสู้

คำค้น : 24.สิ้นสุดการต่อสู้

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 394

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2562 22:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
24.สิ้นสุดการต่อสู้
แบบอักษร

“เสาสุดท้าย อัลเตอร์คงจัดการอยู่สินะ...” 

ตัวผมค่อยๆหมดแรงลงก่อนจะสลบไปกลางอากาศและตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อตื่นขึ้นมาผมก็รีบวิ่งไปที่วิหารนั้นทันที 

“นามของข้าคือเกเทีย ต่อว่าพวกเจ้าจงตายซะ” 

“รุ่นพี่ค่ะ เราต้องรีบจัดการเข้าก่อนที่เข้าจะใช้โฮกุ” 

“เข้าใจแล้วงั้นลุยกันเลย”  

อัลเตอร์กับโจนขาวรีบวิ่งเข้าไปและใช้ธงของพวกเธอฟาดเข้าที่เกเทียอย่างแรงก่อนที่มิสเทอร์เรียจะใช้สายฟ้าโจมตีใส่และฟันไปที่เกเทียอีกครั้ง  

“คุณมาชู โยนฉันขึ้นไปหน่อยค่ะ” 

“ค่ะ” 

มิสเทอร์เรียที่ตกลงมาสู่พื้นก็ได้วิ่งเข้าไปเหยียบโล่ของมาชูและกระโดดขึ้นไปก่อนที่มาชูจะใช้โล่ของตัวเองฟาดไปที่เกเทียก่อนที่เซอร์เวนท์มากมายจะพุ่งเข้าไปจัดการเกเทีย 

“มาสเตอร์ค่ะ เกเทียเริ่มใช่โฮกุแล้วค่ะ ไม่มีทางหยุดได้แน่” 

“ฉันจะโชว์ให้ดู จุดจบของพวกเจ้า จุดจบของมนุษย์ เปิดโฮกุที่สาม จงหายไปซะ” 

ลำแสงสีแดงพุ่งเข้ามาแต่ว่า 

“สถานที่ที่รักษาบาดแผลทั้งหมดและลบล้างความเกลียดชัง ที่นั้นคือบ้านของเรา แสดงพลัง ลอร์ดคาเมล็อต” 

“อ้ากกกกกกก” 

มาชูส่งเสียงร้องก่อนที่ผมจะวิ่งเข้ามาและใช้โล่ของมาชูที่ผมสร้างปักลงที่พื้น 

“ลอร์ดคาเมล็อต” 

“มาโคโตะ” “มาสเตอร์”  

โฮกุของเกเทียนั้นทำลายกำแพงเมืองที่เป็นโฮกุของผมกับมาชูอย่างง่ายดายและที่เหลือนั้นเต็มไปด้วยโล่เปล่าๆ 

เวลาได้หยุดลง ความร้อนของกงล้อแห่งแสงบนโลกนี้คงไม่มีอะไรที่ทนมันได้ แต่ว่ามันก็แค่เรื่องทางวิทย์ศาสตร์เท่านั้น การปกป้องของเธอคนนั้น คือการปกป้องทางจิตใจถ้าไม่มีความผิดเพี้ยน การปกป้องนั้นก็จะไม่มีวันหายไป กำแพงปราสาทที่ไร้ศัตรู ก็เข้าใจดี เข้าใจดีเลย ถ้าเป็นกำแพงของเธอละก็สามารถปกป้องได้ทุกอย่าง แต่ว่าเรื่องนั้น 

“ย้ากกกกกกกกกกก” 

ผมกับมาชูส่งเสียงร้องออกมาพร้อมกัน 

เวลาของนรกยังคงดำเนินต่อไป ในขณะที่ป้องกันความร้อนที่เผาไหม่ดวงดาวได้ มาชูคงกำลังคิดแบบนั้นสินะ 

การผจญภัยจนถึงจุดนี้ ตรงนี้ และหลังจากนี้ ที่ๆตัวเองอยู่ตรงนี้ 

“ค่อยยังชั่ว แบบนี้ยังพอทำอะไรได้นะคะ จนถึงตอบนี้ขอบคุณมากเลยค่ะมาสเตอร์ คุณมาโคโตะเองก็ด้วยนะคะที่ช่วยฉัน” 

“อย่าพูดแบบนั้นสิ” 

ผมกับฟูจิมารุพูดออกมาพร้อมกัน 

“ตอนนี้ชีวิตของฉัน รู้สึกได้เลยค่ะว่ามีคุณค่า เหมือนกับที่กัปตันเดรกพูด ว่าในสุดท้ายฉันจะรู้ถึงความหวังของฉันเอง” 

ใช่แล้วละผมกับฟูจิมารุนะอยากให้เธอนั้นเห็นด้วย 

“แต่ว่า มันน่าเสียดายจังเลยนะคะ เพราะว่าฉันโดนปกป้องมาตลอด อย่างน้อยสักครั้งก็อยากจะปกป้องพวกค่ะ” 

“พูดอะไรกันมาชูฉันต่างหากที่ต้องให้เธอปกป้องอยู่ตลอด” 

เด็กสาวผมสีขาวที่อยู่ด้านหลังของผมวิ่งเข้ามาก่อนจะกระชากคอเสื้อของผมและโยนตัวผมออกไป 

“อัลเตอร์ทำไมกันละ” 

ผมที่ล้มอยู่กลับพื้นก็รีบลุกขึ้นก่อนจะวิ่งเข้าไป 

“ลาก่อนนะคะ รุ่นพี่” 

“ก็เพราะว่า ฉันรักคุณยังไงค่ะ มาโคโตะ” 

ช่วงเวลานั้นเหมือนเวลาได้หยุดลงไม่สิเวลามันเดินไปไวมากจนเหมือนทุกอย่างพึ่งเกิดขึ้นและจบในพริบตา 

เสียงระเบิดดังขึ้นลำแสงนั้นยิงเข้าใส่มาชูและอัลเตอร์ต่อหน้าของผมก่อนที่ควันจะหายไปและเผยให้เห็นแค่โล่ที่ปักกับพื้นและธงสีดำที่ค่อยๆสลายไป 

“มาชู..........................” 

“อัลเตอร์.....................” 

ผมกับฟูจิมารุตะโกนพร้อมกันก่อนที่ผมจะทรุดลงกับพื้น 

ใช่ 

 

เรารู้อยู่แล้วนิ 

 

ว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้ 

“มาชู....!” 

“เกเทีย........................!” 

แต่ว่าวินาทีแห่งความสิ้นหวังนั้นก็ยังพอมาความหวังอยู่ 

“ไม่สมกับเป็นพวกนายเลยนะ” 

“ด็อกเตอร์” 

“มาถึงจุดนี้ได้เนี่ย ทำได้ดีมาเลยนะ ฟูจิมารุคุง มาโคโตะคุง ที่เหลือฉันจัดการต่อเอง” 

ร่างกายของด็อกเตอร์เปลื่ยนไปเป็นโซโลม่อนทันทีก่อนที่จะไปหาเกเทีย 

“เวลากำเนิดเริ่มขึ้นแล้ว ข้าผู้ควบคุมทุกอย่าง เวลามาถึงแล้ว ข้าคือผู้เริ่มต้นทุกอย่าง และเวลาแห่งการลาจากมาถึงแล้ว ข้าผู้ปล่อยมือจากโลก Ars Nova” 

ระเบิดนั้นทำการจัดการเกเทียแต่ว่าเกเทียนั้นก็ไม่เป็นอะไรเลย 

“มาโคโตะคุง ฟูจิมารุคุง ดูเหมือนจะต้องจากกันแล้วสินะ” 

“อืม ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมานะครับ” 

เมื่อสิ้นสุดคำพูดเด็กเตอร์ก็ค่อยๆสลายหายไปก่อนที่ผมจะลุกขึ้นและเข้าต่อสู้กับเกเทียอีกครั้ง 

“มาโคโตะ ใจเย็นๆก่อนนะ” 

“ขอโทษทีนะ ฟูจิมารุ ถ้าฉันมาไวกว่านี้ละก็” 

ผมกระโดดพุ่งตัวเข้าไปก่อนจะใช้ดาบฟันที่ไปเกเทียแต่ว่ามันก็ไม่ได้ผลเลยสักนิด 

“บ้าเอ้ย! แก...” 

ไม่ว่าจะฟันไปกี่ครั้งทุกอย่างก็เหมือนเดิม ผมกระโดดออกมาก่อนจะใช้ปืนยิงเข้าไปแต่ว่าไม่ได้ยิงเข้าไปที่เกเทียแต่ยิงเข้าไปในวิหารเพื่อทำให้วิหารนั้นถล่มลงมา 

“ลาก่อนนะเกเทีย” 

ผมกระโดดออกมาและยิงปืนออกไปอีกหลายครั้ง 

“รีบไปเร็ว” 

ตอนนี้วิหารใกล้จะถล่มลงมาแล้วผมที่กำลังวิ่งออกมาก็ถูกโจมตีด้วยลำแสงสีทองก่อนที่ตัวผมจะกระโดดหลบ 

“เกเทียมันยังไม่ตายงั้นหรอ” 

“นามของข้าคือเกเทีย มาสเตอร์แห่งคาลเดียจงแสดงพลังของเจ้าให้ข้าเห็นซะ” 

“ขอมาก็จัดให้” 

ผมที่เห็นรีบถืบพื้นและพุ่งเข้าไปในทันที 

“มาโคโตะ อย่าไปนะ” 

“มาสเตอร์” 

“ท่านมาโคโตะ” 

มือขวาของผมมีไฟขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่ผมจะพุ่งไปอยู่ที่หน้าของเกเทีย 

“ดวงตานั้นมันอะไรกัน เหมือนกับคนตายเลย” 

“มันเป็น เพราะแกยังไงละ” 

ผมใช้ดาบฟันเข้าไปที่ตัวของเกเทียก่อนจะใช้เพลิงที่อยู่บริเวณแขนขวาเข้าไปในดาบและเผาเกเทียก่อนจะเอาเมตาตรอนยิงใส่และถีบตัวออกมาและใช้เมกิโดอีกครั้ง 

“อ่อนหัด” 

ลำแสงสีทองจากแขนของเกเทียยิงเข้าใส่ตัวผมก่อนที่ผมจะยกแขนซ้ายและใช้โร ไออัสเข้ามาป้องกันแต่ว่า... 

“อะ...” 

ลำแสงนั้นเริ่มดันตัวผมออกไปเรื่อยๆก่อนที่ผมจะใช้ซันคิเอลเพื่อสร้างน้ำแข็งขึ้นมาด้านหลัง 

“อะ...” 

ผมส่งเสียงร้องอีกครั้ง 

“ไม่ไหว...พลังบ้าอะไร....อะ....” 

น้ำแข็งที่อยู่ด้านหลังของผมจะแตกออก 

“อะ...อะ....อ้าก...อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!” 

ลำแสงสีทองนั้นค่อยๆหายไปก่อนที่เกเทียนั้นจะเสียพลังไปไม่น้อยแต่ว่าตัวผมนั้นก็โดนแรงระเบิดนั้นพัดลงมา 

“มาสเตอร์...ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยค่ะ” 

ผมที่ล้มอยู่กับพื้นก็ค่อยๆลุกขึ้นมาก่อนที่แขนซ้ายของผมจะหลุดออกจากไหล 

“มาสเตอร์ แขนของคุณ” 

“ไม่เป็นไรหรอก” 

ปืนของผมเล็งไปที่เกเทียก่อนจะยิงออกมา 

“ลาก่อนนะ เก...เทีย!” 

ลูกกระสุนของผมพุ่งเข้าใส่กลางหัวของเกเทียก่อนที่เกเทียจะหายไป 

“ทุกคนเกิดอะไรขึ้นที่นั้นแต่ว่าชั่งมันก่อน มาโคโตะ ฟูจิมารุเร็วเข้าคาลเดียเริ่มจะออกห่างแล้วนะ” 

“ไว้ใจได้เลย” 

ฟูจิมารุวิ่งเข้าไปแบกตัวของมาโคโตะที่สลบอยู่กับพื้นและวิ่งไปที่จุดเคลื่อนย้าย 

“เร็ว...ต้องเร็วกว่านี้ อย่าตายนะ มาโคโตะ” 

วิหารค่อยๆถล่มลงมาเรื่อยๆก่อนที่บริเวณที่ฟูจิมารุยืนอยู่จะถล่มลงไป  

“อีกนิดเดียวแท้ๆ” 

“ยังหรอกค่ะ ยื่นมือมาเร็ว” 

“มาชู...” 

ฟูจิมารุสลบไปก่อนจะรู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่ที่คาลเดียแล้ว 

“รุ่นพี่ค่ะ รุ่นพี่” 

วินาทีนั้นเมื่อฟูจิมารุพื้นขึ้นมา มาชูก็รีบเข้ากอดฟูจิมารุทันทีก่อนที่ผมนั้นจะนั่งดูอยู่ห่างๆ 

“มาชู ฉันคิดว่าเธอจะตายซะแล้ว” 

ฟูจิมารุรีบกอดกลับทันทีก่อนที่มาชูจะหน้าแดงเล็กน้อย 

“ฉันกลับมาอย่างปลอดภัยแล้วค่ะ” 

“มันเกิดอะไรขึ้นนะ” 

“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ รู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่ที่จุดแรกที่เรามาเลยค่ะ และตอนนี้ก็เจอรุ่นพี่ที่แบกคุณมาโคโตะมาด้วยไงค่ะ” 

“อ้าว พวกเธอตรงนั้นเลิกกอดกันได้แล้วนี่มันต่อคนอื่นและถาม มาโคโตะนายดูอยู่ก็ไม่คิดจะห้ามอะไรเลยหรอ” 

ผมที่นั่งนิ่งโดนที่ไม่รู้ว่าดาวินชี่พูดอะไรก่อนได้มองไปที่พื้นก่อนที่ดาวินชี่จะเรียกผมอีกครั้ง 

“มาโคโตะ!” 

“ห๊ะ...ดีใจด้วยนะที่กลับมาได้อย่างปลอดภัย ฟูจิมารุ...มาชู...” 

เมื่อพูดจบมาโคโตะก็ล้มลงไปกับพื้นก่อนที่ฟูจิมารุจะแบกขึ้นไปบนเตียงอีกครั้ง 

“ฟูจิมารุ รู้มั้ยว่าตอนที่พวกเธอว่าจะตื่นขึ้นมาเนี่ยใช่เวลาต้องหนึ่งชั่วโมงเลยนะ และเช็คทุกอย่างเธอนะไม่มีปัญหาเว้นแต่ มาโคโตะ” 

“มาโคโตะเป็นอะไรงั้นหรอครับ” 

ฟูจิมารุรีบถามทันที 

“ทางร่างกายก็อย่างที่เห็นคือเสียแขนขวาส่วนด้านจิตใจสูญเสียอย่างหนัก” 

“งั้นหรอค่ะ” 

“มาโคโตะน่ะ คิดแต่ว่าเรื่องที่อัลเตอร์ตายนั้นเป็นความผิดของตัวเอง” 

“เอาละวันนี้พอแค่นี้ก่อน นายนอนพักไปเถอะ แล้วก็มิสเทอร์เรียจังนะเข้าไปดูและมาโคโตะแล้วละ” 

“งั้นหรอครับ งั้นผมขอตัวนอนก่อนนะ” 

*************************************************************************************************************** 

ไหนๆก็จะจบละเอาให้จบไปเลย ตอนสุดท้ายจริงๆละขอตัวไปแปลlostbelt1-4ก่อนจริงๆจบ1แล้ว555เหลือแค่2-4 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว