ศรีมณีเองจ้า

Back to square one (END) ตอนจบอิกแบบนึง

ชื่อตอน : Back to square one (END) ตอนจบอิกแบบนึง

คำค้น : ศรีมณี,นิยายyaoi,เมียหลวง,ท้องได้,มีลูก,คอสโม่,มิเกล,ครูส,END

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.2k

ความคิดเห็น : 58

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2562 18:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Back to square one (END) ตอนจบอิกแบบนึง
แบบอักษร

**ตอนจบอิกแบบ(อิกจักรวาลนึง)   

 

 

ยังไงฉันก็เลือกคุณแทนที่จะเป็นคนอืนอยู่ดี  

 

 

 

 

“ จะปลูกอะไรต่อดีน้า “   

 

 

 

ผมยิ้มให้กับตัวเองที่กำลังยืนมองสวยดอกไม้ขนาดย่อมๆหน้าบ้านของตัวเอง ตอนนี้ผมน่าจะปลูกประมาณ 5 สายพันธุ์ได้แล้วมั่ง  

 

มี  

 

ดอกกุหลาบ  

ดอกชบา 

ดอกคลิเวีย 

ดอกจัสมิน 

ดอกโพรเทีย 

 

 

จริงสิมีอิกอันด้วย พวกพันธุ์กล้วยไม้อะไรแบบนี้  

 

 

พอพวกมันถูกมาปลูกรวมๆกันแบบนี้ก็สวยดีนะสดใสดีถ้ามีอยู่สีเดียวเกรงว่าหน้าบ้านผมจะดูหน้าเบื่อไปเสียหน่อย  

 

นี่ก็ผ่านมาประมาณ 8 เดือนได้แล้วที่ผมอยู่ที่นี่แล้วผมก็มี ความสุขมายเลยละ…. ผมมีความสุขจริงๆนะที่ได้มาอยู่ท่ามกลางธรรมชาติแบบนี้  

 

มันอาจจะไม่ได้ธรรมชาติจัดๆเหมือนที่ผมต้องการแต่มันก็ไม่เลวแถมเพื่อนบ้านยังเป็นเพื่อนบ้านที่ดีอิกต่างหาก  

 

แต่อาจจะไม่เยอะมากเพราะที่นี่อยู่ไกลจากกรุงเทพพอสมควร แต่ผมไม่บอกหรอกนะว่าที่ไหน คิก~  

 

ผมอยากปลูกต้นไม้เพิ่มจัง ความจริงแล้วผมไม่ได้ปลูกมันตั้งแต่แรกหรอกผมแค่ไปซื้อมันมาตอนที่มันโตแล้วนิดหน่อย ขืนถ้ามาปลูกตั้งแต่เป็นเมล็ดละก็ นอกจากจะใช้เวลานานเกินไปแล้วเผลอๆไม่โตด้วยซ้ำเกรงว่าจะตายซะก่อน  

 

ผมไม่ได้เก่งถึงขนาดจะทำทุกเรื่องได้ซะหน่อย มันก็ต้องมีบางเรื่องแหล่ะที่เราจะไม่เก่งบ้างถ้าต้องมานั่งเก่งทุกเรื่องแบบนั้นคงจะเหนื่อยแย่  

 

จะว่าไปแล้วผมยังไม่มีอาชีพเลยคนแบบผมควรทำอะไรดีละ จะให้ไปนั่งรวมทำงานกับคนในบริษัทก็คงไม่ไหว ผมขนมขายดีไหมนะ เอาเป็นว่าผมค่อยคิดทีหลังแล้วกัน 

 

ผมไม่ได้ร้อนเงินขนาดนั้นเงินที่มีตอนนี้ก็เยอะอยู่มากโขเลยละ ขออยู่สบายๆแบบนี้สักพักละกัน สบายทั่งตัว สบายทั่งใจ  

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก !!  

 

 

ผมไม่จำเป็นต้องตะโกนถามหรอกครับว่าใครเพราะคนที่มาหาผมน่ะมีอยู่ไม่กี่คนหรอกโลกใบนี้  

 

 

“ อาทิตย์นี้มากี่รอบแล้วเนี้ย วี พี่ว่าน “  

“ แล้วกูมาไม่ได้รึไงละ “  

“ เข้ามาสิ ยืนเป็นผีเฝ้าประตูไปได้ “  

 

 

ผมเดินเข้าห้องครัวไปเตรียมน้ำชากับขนมกินเล่นเล็กๆน้อยๆ ดูท่าแล้วน่าจะหิวกันน่าดูเลยละ  

 

ผมไม่ใช่คนที่ชอบทานขนมอะไรขนาดนั้นหรอกนะแต่ที่มีติดบ้านเอาไว้ก็เผื่อมีแขกมาส่วนนึงแต่อิกส่วนนึงก็คือผมซื้อมันมาติดห้องครัวเอาไว้จนเป็นนิสัยแล้วน่ะสิ  

 

มิเกลชอบกินขนมพวกนี้ผมจำได้ดี ผมจำได้ทุกอย่างว่ามิเกลชอบหรือไม่ชอบอะไรบ้าง ผมไม่เคยหยุดคิดถึงมิเกลเลยสักวินาทีแต่สิ่งที่เปลี่ยนไปสำหรับผมคงเป็นความรู้สึกมากกว่า  

 

เวลาที่ผมคิดถึงมิเกลผมไม่เจ็บปวดอิกต่อไปแล้ว ผมมีความสุขเวลาผมคิดถึงมิเกลทีไรผมมีความสุขทุกที  

 

จำผมได้ว่าการที่ผมได้ให้กำเนิดเด็กคนนึงออกมา ได้เลี้ยงดูเขา ได้สร้างความสุขด้วยกันถึงแม้จะมีหลายเรื่องก็เถอะที่ผมยังไม่ได้ทำกับมิเกล  

 

แต่ไม่เป็นไรผมจะทำเอง อะไรที่ผมยังไม่เคยทำผมก็จะทำเอง ผมจะทำด้วยตัวเองผมจะไม่เอาใครมาเป็นข้ออ้างอิกแล้ว  

 

 

แต่ผมไม่สามารถสลัดความเสียใจของผมออกไปได้จนหมดหรอก แน่นอนสิเขาเป็นลูกของผมนะ ผมของผมทั่งคนเลยนะผมจะไม่เสียใจได้ยังไง 

 

 

เพียงแต่ว่ามันถึงเวลาแล้วที่ผมต้องออกมาใช้ชีวิตด้วยตัวเองจริงๆสักทีสลัดทิ้งอดีตไว้ข้างหลังก้าวเดินต่อไป ไม่ใช่แค่ตัวผมเอง เพื่อตัวของมิเกลด้วย  

 

 

ผมรู้ว่ามิเกลรักผมมากแค่ไหนมิเกลคงไม่อยากเห็นผมอยู่ในสภาพร้องไห้เหมือนผีบ้าแบบนั้นหรอก ถ้ามิเกลยังอยู่กับผมเขาคงพูดกับผมว่า  

 

 

 

“ หม่าม๊าอย่าร้องไห้สิฮับ มิเกลไม่ชอบเลย “ 

“ หม่าม๊า โอ๋น้า ฮึบฮึบ “  

 

 

แถมตบท้ายด้วยการร้องไห้ไปกับผมแน่ๆ จริงๆแล้วผมพูดผิดไปอย่างนึงไม่ใช่ถ้ามิเกลยังอยู่ แต่มิเกลยังอยู่ต่างหากละอยู่รอบๆห้องนอนของผม ผมรอบๆห้องอ่านหนังสือ อยู่รอบบ้านเลยต่างหากและที่สำคัญเขายังอยู่ ในใจผมเสมอ  

 

 

 

 

“ ขอบคุณค้าบบบ “ 

“ พอเลย รู้แล้วว่าหิว “  

 

 

 

ผมผลักหัวไอวีออกห่างจากเอวของผม ทำตัวเหมือนแมวกระโจนใส่อาหารไปได้น่ารำคาญจริงๆ  

 

 

 

“ คอส “ 

“ ครับ? “   

 

 

 

ผมนั่งลงตูดยังไม่ทันแตะโซฟาพี่ว่านก็เรียกผม มันอาจจะดูแปลกที่ผมกับพี่ว่านยังสามารถมานั่งมองหน้ากันได้แบบนี้ มันก็แปลกจริงๆนั่นแหล่ะ  

 

 

 

“  เดี๋ยว แปปนึง “  

 

 

 

ผมเลิกคิ้วมองท่าทางของไอวีที่พยามหยิบจานคุกกี้แล้วกะดึ๊บๆออกไปจากบริเวณโซนนั่งเล่น  

 

 

เอาละ พอเห็นแบบนี้แล้วผมพอรู้แล้วละว่าเรื่องอะไรก็คงจะเป็นเรื่องเดิมๆ 

 

“ พี่ ขอโทษจริงๆนะเรื่องวันนั้น “ 

“ พอเถอะครับ เลิกพูดถึงเรื่องนั้นได้แล้ว ตัวผมในตอนนี้น่ะ มีความสุขแล้วครับ ผมมีความสุขทุกๆวันตลอด8เดือนที่ผ่านมา “  

“ ยินดีด้วยนะที่ได้เจอความสุขอิกครั้ง “  

 

 

 

ผมยิ้มตอบกลับไปให้พี่ว่าน พี่ว่านเป็นคนที่ดีคนนึงอาจจะไม่ได้ดีทั่งหมดแต่ก็ดีในฐานะมนุษย์คนนึง คนเราไม่มีทางดีถึงสิบหรอกนะครับผมเข้าใจเรื่องนี้ดี ถ้าเราดี 1 2 3 4 5 อย่าน้อยๆ 6 7 8 9 10 เราอาจจะไม่ดีก็ได้ เราไม่สามาถรู้ได้หรอกว่าเรามีอะไรดีบ้างหรือไม่ดีตรงไหนบ้าง  

 

 

คนเราไม่เคยรู้ตัวเลยว่าเราทำไม่ดีใส่ใครไปบ้างเรื่องบางเรื่องที่เราทำปกติอาจจะทำให้ใครคนนึงไม่พอใจ อาจทำให้เขาเสียใจเราไม่มีทางได้รับรู้ พอเรามารู้อิกทีก็ต่างคนต่างเสียสิ่งสำคัญไปซะแล้ว ตัวอย่างก็มีให้เห็นๆกันอยู่ รวมถึงตัวผมด้วยน่ะนะ  

 

 

ผมทิ้งอดีตไว้ข้างหลังก็จริงแต่ผมไม่เคยลืมมันเลย ผมไม่เคยลืมมันเลยสักเรื่องเดียว ผมไม่เคยลืมความเจ็บปวดที่เคยได้รับ ผมไม่เคยลืมความรู้สึกที่ต้องสุญเสียสิ่งสำคัญที่สุดไป ผมไม่เคยลืมความทุขทรมารในการใช้ชีวิต  

 

 

ผมไม่เคยลืมว่าผมเคยอยากตายทุกๆวัน อยากให้ใครสักคนมาฆ่าผมให้ตายๆไปซะ ต้องนอนร้องไห้มานานเท่าไหร่ แค้นถึงขนาดจะกลายเป็นบ้า  

 

 

และก่อนช่วงเวลานั้นผมมีความสุขมากแค่ไหน ผมเคยได้รับความสุขอะไรบ้างผมไม่เคยลืมเลยจริงๆ 

 

 

 

“ มีอิกเรื่อง “ 

“ อะไรหรอครับพูดมาได้เลย แต่ขอไม่เป็นเรื่องอดีตก็พอ “  

 

 

ผมยิ้มให้กับพี่ว่านอิกครั้ง ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมเป็นคนยิ้มบ่อยแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ 

“ เรื่องที่พี่เคยพูดว่า อยากดูแลคอสพี่ยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจ.. “ 

“ พี่ว่าน ตอนนี้ผมมีความสุขแล้วครับ “ 

“ งั้น..หรอ มีความสุขแล้วสินะ “  

“ ครับ “  

 

 

  

ผมไม่ได้โกหกเพื่อที่จะปฏิเสธเขาหรอกนะครับแต่มันคือความจริงที่ผมมีความสุข ผมไม่ต้องการอะไรอิกแล้ว  

 

 

ตอนนี้ผมยังไม่มีเป้าหมายอะไรทั่งนั้น ผมแค่อยากมีความสุขแบบนี้ต่อไปเลื่อยๆไปก่อนส่วนเรื่องอืนนั้นผมยังไม่ทันได้คิดเลย  

 

 

 

“ พี่ว่าพี่ขอตัวกลับก่อนดีกว่า สงสัยต้องกลับไปทำใจยาวๆเลยมั่งเนี้ย “ 

“ เดี๋ยวผมเดินไปส่งนะ “  

 

 

 

ผมลุกขึนเดินตามพี่ว่านออกไปผมเห็นไอวีสตาร์รถรอไว้อยู่แล้ว ไอวีดูเหมือนโง่แต่จริงๆก็ฉลาดพอตัวเลยนะ โดยเฉพาะเรื่องไวต่อสถานการ์ณ 

 

 

 

 

“ พี่ไปก่อนนะ “ 

“ เดินทางปลอดภัยนะครับ “   

 

 

 

ผมโบกมือลาไอวีกับพี่ว่านก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านแต่เสียงของพี่ว่านก็ทำให้ผมต้องกลับหลังหันไปอิกครั้ง  

 

 

“ ผมสีสวยดีนะคอส เหมาะกับคอสมากเลย “ 

“ ขอบคุณมากนะครับ “ 

 

 

 

 

ผมจับผมเรียวยาวของตัวเองขึนมาดูเมื่อก่อนนี้มันเป็นสีดำสนิทแต่ตอนนี้มันกลับถูกเปลี่ยนเป็นสีเทาขาวๆด้วยฝี่มือของผมเอง  

 

ผมชอบตัวเองที่กล้าจะทำอะไรก็ตามที่ตัวเองอยากทำเริ้มจากการย้อมสีผมก่อนเลย ผมอยากทำมันมาตั้งนานแล้วจนวันนี้พอได้ทำ มันทั้งสวยและดูดี สำหรับผมมากเลยครับ  

 

 

ผมยืนมองรถของไอวีกับพี่ว่านขับออกจากถนนหน้าบ้านผมไปจนสุดตา การมีมิตรภาพที่ดีก็สำคัญเหมือนกันนะ  

 

 

 

 

“ นี่เจ้!!! มายืนยิ้มอะไรอยู่คนเดียวตรงนี้ “ 

 

 

 

 

 ( - -*)  ไอเด็กบ้านี่  

 

 

 

 

ผมเคยพูดใช่ไหมว่าผมมีเพื่อนบ้านที่ดีแต่ผมของยกเว้นไอเด็กบ้านี่ไว้สักคน  

 

 

 

“ ผมรู้ว่าผมหล่อแต่ไม่จำเป็นต้องมองเหมือนอยากจะกินผมขนาดนั้นก็ได้เจ้ “ 

“ อย่ามาหลงตัวเองแถวนี้ แล้วก็หยุดเรียกฉันว่าเจ้ด้วย!!! “  

 

 

โอเค ผมยอมรับก็ได้ว่าไอเด็กบ้านั่นหล่อจริงๆ ดวงตาคมกริบที่รับกับคิ้วดกหนา ไหนจมูกโด่งได้รูปเหมือนเจ้าชายนั่นอิก ริมฝี่ปากเป็นกระจับ ความสูงที่เกินตัวเด็ก 19 ไปอิก  

 

 

เห็นแล้วมันน่าหงิดหงิดที่ผมเถียงอะไรออกไปไม่ได้  

 

 

 

“ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมมาช่วยปลูกต้นไม้นะ “ 

“ ไม่ต้องเลย หยุดความคิดไว้เดี๋ยวนี้เลยนะถ้าพูดเรื่องนี่อิกละก็ จะตบปากให้! “  

 

 

 

 

มาป่วนมากกว่าจะมาช่วยน่ะสิ ถ้าไม่ติดว่าปุ๋ยกับอุปกรณ์ที่บ้านเด็กนั่นขายมันราคาถูกกว่าที่ตลาดมากๆ แถมพ่อกับแม่เด็กคนนั้นก็ใจดีช่วยผมทำความสะอาดบ้าน ช่วยเหลือผู้อาศัยใหม่แบบผมเป็นอย่างดีละก็ จะตีให้หลังลาย!!  

 

 

 

“ เจ้!!! “ 

“ หุบปาก! “  

 

 

 

ผมตะโกนกลับแล้วก็เดินเข้าบ้านทันที ดูเหมือนความสุขของผมจะมีตัวป่วนแล้วสิน่าโมโหจริงๆ 

 

 

ผมหยิบรูปมิเกลขึนที่วางอยู่ตรงตู้หนังสือมาดูอิกครั้งก่อนที่จะระบายยิ้มออกมาผมอยากจะบอกมิเกลเหลือเกิน ว่าตอนนี้แม่มีความสุขมากขนาดไหน แม่มีความสุขมากๆครับ 

 

 

 

 

ผมเดินกลับเข้าไปในห้องครัวอิกครั้งเพื่อที่จะทำอาหารเย็นสำหรับวันนี้ ผมไม่ค่อยออกไปกินข้าวนอกบ้านเท่าไหร่ ส่วนใหญ้ผมจะทำกินเองในบ้านซะมากกว่า ออกไปกินข้างนอกนับครั้งได้เลยละครับ  

 

 

อืมมม กินอะไรดีนะ …. เอาเป็นข้าวต้มกุ้งละกันอาหารเบาๆไม่หนักท้องเกินไปด้วย ช่วงนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองเริ้มมีน้ำมีนวลขึนมาโดนเฉพาะตรงช่วงพุง  

 

 

ต้องควบคุมอาการซะแล้วสิ!  

 

 

 

 

สวบ!!  

 

 

 

แรงกอดจากด้านหลังแบบนี้เป็นใครไปไม่ได้หรอกนอกจากคนรักของผม  

 

 

 

“ หืม กลับมาแล้วหรอ “ 

“ ครับผม “  

 

 

 

ฟอดดด  

 

 

 

จมูกคมสันกดเข้ามาที่แก้มของผมจนผมรู้สึกจั๊กจี้หน่อยๆ  

 

 

 

พอแล้วครูส จะกินไหมเนี้ยข้าว “ 

“ อยากกินคอสมากกว่า “ 

“ พอเลย!! .///. “   

 

 

 

 

ผมกับครูสเราอยู่ด้วยกันที่นี่มาสามเดือนแล้ว อย่างที่พวกคุณว่า ทุกๆอย่างมันต้องใช้เวลาจริงๆ แต่กลับเรื่องบางเรื่องต่อให้ใช้เวลาทั่งชีวิตมันก็ไม่พอ เหมือนกับเรื่องของครูส  

 

หลังจากที่วินพาผมหนีออกมาไม่ถึงเดือน ครูสก็มาหาผมเขามาง้อผมทุกวัน แต่ผมยังไม่พร้อมที่จะเจอเขา ผมยังไม่พร้อมที่ต้องมานั่งคุยกับเขาตรงๆ  

 

ครูสมายืนหน้าบ้านผมทุกวันตลอด 4 เดือน ครูสยืนรอโดยที่ไม่รบกวนอะไรผมเลย ต่อให้ผมเมินเขาหรือแม้กระทั่งตอนที่ผมเดินผ่านเขาไปเพื่อที่จะซื้อของ  

 

หรือแม้กระทั่งวันที่ฝนตก ผมรู้สึกตลกกับความรู้สึกของตัวเอง ตลอดเวลา1เดือนที่ผมได้ลองอยู่คนเดียว มันก็มีความสุขเหมือนที่ผมหวังเอาไว้  

 

แต่พอนานไปพอแยกกันอยู่จริงๆผมกลับเหงาขึนมา มันหน่วงๆที่หัวใจ ผมพยามปรับตัวและใช้เวลาเพื่อที่จะเข้าใจมัน  

 

แต่ผมยังรู้สึกหน่วงอยู่ในใจเสมอ มันเป็นความสุขที่ผมต้องการแต่ผมกลับรู้สึกว่าขาดอะไรไป แต่มันเป็นความรู้สึกที่ทนได้ ผมโอเค ผมบอกตัวเองแบบนี้ทุกๆวัน  

 

จนกระทั่งเดือนถัดมาคนที่ผมต้องการที่จะหนีมากที่สุดในชีวิตก็ได้มายืนอยู่ตรงหน้าบ้านของผม  

 

หน้าตาของครูสในวันนั้นผมยังจำได้ถึงทุกวันนี้ มันทั่งน่าสงสาร มันเศร้าหมองจนผมสัมผัสได้ ตาลึกโบ๋เหมือนกับคนขาดสารอาหาร  

 

ความเศร้ามันเข้ามาเกาะกินที่หัวใจของผมแต่ผมพยามปฏิเเสธมัน ผมบอกกับตัวเองว่าผมทนได้ ผมไม่ต้องการอิกแล้ว ไว้ผมจะไล่เขากลับไปหรือไม่ก็เรียกตำรวจซะ  

 

แต่สุดท้ายผมก็ไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง จนผ่านอิกเกือบสองเดือน ผมไม่ได้ไล่เขาหรือโทรเรียกตำรวจมาจับเขาผมไม่ได้เก่งเหมือนปากที่บอกกับตัวเอง  

 

วันที่ผมจะออกไปจ่ายตลาดทุกๆวันพุธก็มาถึงผมเดินผ่านละเมินครูสเหมือนทุกๆวันที่ผมทำแต่ครั้งนี้มันต่างไปจากเดิน เพราะครูสเป็นคนคว้ามือผมเอาไว้ให้หันมามองเขา  

 

 

“ ครูสรู้ว่าคอสสามารถมีความสุขได้โดยที่ไม่มีครูสอยู่ข้างๆ “ 

“ แต่สำหรับครูสมันยากเกินไป ครูสไม่สามารถอยู่ได้จริงๆ “  

 

 

ครูสพูดจบก็ปล่อยมือของผมลง ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ผมเดินไปตลอดต่อพอกลับมาอิกทีก็ไม่เห็นครูสยินอยู่แล้ว สงสัยน่าจะกลับไปแล้วมั่ง  

 

ผมไม่ได้แปลกใจอะไร ครูสจะมาทุกๆ 7 โมงเช้า ส่วนเวลากลับก็ไม่แน่นอนบางวันอาจจะกลับเร็ว บางวันก็กลับช้า แต่ไม่เคยมีสักวันเลยที่ผมไม่เห็นครูส  

 

ผมตื่นมาอิกวัน วันนี้มันทำให้ผมแปลกใจ ร่างสูงที่คุ้นเคยไม่ได้ยืนอยู่ตรงหน้าบ้านเหมือนเคย  

 

 

ใครสนกันละ ก็ดีแล้วผมจะได้ไม่ต้องรกหูรกตา  

 

 

วันที่2 วันนี้ก็ไม่มาอิกแล้ว ชั่งสิไม่มาตลอดไปเลยก็ได้  

 

วันที่3 ก็ยังไม่มาเป็นอะไรรึป่าวนะ มันไม่เกี่ยวกับเราสิใครสนกัน  

 

. 

 

. 

 

 

วันที่5  

 

 

จะหายจากกันไปจริงๆสินะไหนบอกอยู่ไม่ได้ไงถ้าไม่มีผม โกหกกันนิ อุส่าอยู่ได้แล้วแท้ๆตั้งเดือนนึงจะกลับมาทำไมก็ไม่รู้ นิสัยไม่ดีเลย  

 

 

“ ฮึก “  

 

 

คนบ้า!! ถ้ามาอิกจะยอมคุยด้วยสักประโยคก็ได้ พอนึุกๆดูแล้วเป็นผมเองไม่ใช่หรอที่ไม่ยอมไล่เขาไป  

 

ผมก็โหยหาเขาเหมือนกัน ผมไม่เข้าใจตัวเองว่าจะมานั่งทรมาณตัวเองอยู่ตรงหน้าต่างทำไม 

 

มีรถคันสีดำมาจอดที่หน้าก่อนที่ร่างสูงที่คุ้นเคยก้าวลงมาจากรถ วินาทีนั้นผมไม่สนอะไรอิกแล้ว ถึงผมจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก  

 

แต่ตลอด5 วันที่ผ่านมาความสุขมันลดน้อยลง ถ้าการที่ผมอยากใช้ชีวิตอย่างมีความสุขผมคงต้องลองลดทิฐิตัวเองลงมาบ้าง  

 

ผมวิ่งออกไปเปิดประตูทันที  

 

 

“ กำลังรออยู่เลย! “  

 

 

 

เรามานั่งคุยกันจริงๆเล่าเรื่องราวของตัวเราเองผ่านให้อิกคนฟัง ผมรู้สึกตกใจจริงๆที่พ่อผมโกงเงิน อันที่จริงผมรู้ทุกอย่างว่าเกิดอะไรขึน  

 

แต่ผมเลือกที่จะไม่พูดเพราะคิดว่าครูสคงไม่ได้อยากรื้อฟื้นเรื่องนี่ แต่ใครจะไปคิดว่ามันจะเป็นต้นเหตุ  

 

ผมอาจจะมีส่วนผิดเหมือนกัน แต่ชั่งมันเถอะ เราทั่งสองคนจะทิ้งอดีตเอาไว้ จะทิ้งทุกอย่างเอาไว้ที่บ้านหลังนั้น  

 

ครูสทิ้งทุกอย่างไว้ที่นั่นเพื่อผม ยอมยกบริษัทให้พี่ชายทั่งหมดโดยไม่มีส่วนเกี่ยวข่องใดๆ ยอมทิ้งสังคมที่นั่นเพื่อย้ายมาอยู่กับผมที่นี่  

 

เราทั่งสองคนอยากที่จะเริ้มใหม่กันอิกครั้ง เริ้มที่มีความสุขไปด้วยกัน ผมเชื่อว่ามิเกลก็จะมีความสุขเหมือนกัน  

 

“ ใจลอยแบบนี้คิดถึงใครอยู่ “ 

“ โอ้ยย งืออ อย่าดึงสิ! “  

 

 

ผมตีมือของครูสที่กำลังดึงจมูกผมอย่างหมั่นเขี้ยว  

 

 

 

“ หวง ไม่ให้คิดถึงคนอืนนอกจากครูสหรอกนะ “ 

“ คอสคิดถึงครูสตลอดแหล่ะ “  

 

 

ผมยกมือของครูสขึนมาจูบเบาๆ จูบตรงรอยแผล มือของครูสทั่งสองข้างมีแต่รอยเย็บเต็มไปหมด มือที่เคยสวยกว่านี่มันมีแต่แผลแต่ผมไม่ได้รังเกียจมันเลย 

 

 

“ รอยแผลนี้เป็นเหมือนคำสัญญา ครูสจะไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนในอดีตอิก มันจะค่อยเตือนใจครูสไปตลอด “ 

“ เป็นเด็กดีของคอสแบบนี้ไปตลอดเลยนะ “ 

“ งั้นเด็กดีต้องขอรางวัลสักหน่อย “  

 

 

 

ครูสอุ้มผมพาดบ่าก่อนที่จะเดินโทงๆไปที่ห้องนอน  

 

 

“ เดี๋ยววว ยังไม่ได้กินข้าวเลย “ 

“ ก็จะพาไปกินนี่ไง ทั่งของคาว ของหวานเลยที่รัก “  

 

 

 

.////.  

 

 

 

ครูสโยนผมลงไปที่เตียงแล้วตามขึนมาคร่อมตัวผมเอาไว้ หน้าผากของเราทั่งสองคนชนกัน ก่อนที่ครูสจะก้มลงมาจูบผมอย่างนิ่มนวล ทั่งหวาน ทั่งอบอุ่บ เราทั่งสองคน 

ต่างโหยหาสัมผัสของกันและกัน  

 

 

 

“ แต่งงานกันอิกเถอะ “ 

“ เรายังไม่ได้หย่าเลยนะ จะแต่งอิกทำไม “ 

“ ก็อยากแต่งนิ “ 

“ นะ น้าาา “  

 

 

ครูสเอาจมูกขึนมาคลอเคลียแก้มนิ่มของผมไปมา  

 

 

“ ก็ได้ แต่ต้องมีลูกก่อน คอสอยากให้ลูกเดินไปกับคอสด้วย “ 

 

 

 

ผมกับครูสตั้งใจจะมีลูกกันอิกครั้งผมคิดว่าเรายังไม่แก่ขนาดไหนสำหรับเด็กคนนึง หรือสองกันนะ ถ้ารวมลูกของครูสไปด้วยก็อาจจะเป็นสาม  

 

ความจริงนั้นเด็กคนนั้นไม่ได้ผิดอะไรขืนปล่อยไว้กับแม่คงได้โตมาเป็นเด็กที่มีปัญหาแน่ๆ  

 

 

 

“ สัก 5 คนไหม หรือ 10ที อยากสร้างทีมฟุตบอลจัง “ 

“ จะไหวหรอเริ้มแก่แล้วนะ คนเดียวให้ติดก่อนเถอะพ่อคุณ “ 

“ อ้าวว วอนซะแล้วที่รัก “  

 

 

 

ครูสกระชากเสื้อผมอย่างแรงจนกระดุมขาดไปหมด  

 

 

“ คิกๆ จั๊กจี้นะ “  

 

 

ครูสก้มลงมาฟัดเข้าที่คอผมไปมาจนขึนลุกซู่ไปหมด นี่สินะความสุขที่แท้จริงสำหรับผม คนอืนจะว่ายังไงก็ช่าง  

 

แต่ผมเลือกแล้ว ผมเลือกที่จะลองเริ้มใหม่อิกสักครั้ง ต่อให้พังลงอิกรอบก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยๆผมก็ได้ลองที่จะมีความสุขและตอนนี้ผมก็มีความสุขจริงๆ  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ เอานี่ ลงไปได้แล้ว “ 

“ จะให้มิเกลไปไหนอะ “  

 

 

เด็กน้อยต่างงงวยกับคำพูดของผู้ชายคนนึงที่เขาพึ่งพบหน้ามาไม่นานนี่เอง  

 

 

ให้มิเกลลอยไปลอยมาอยู่ได้ มิเกลมึนหัวแล้วนะ ค่อยดูจะฟ้องหม่าม๊า เป็นโจรรับพาตัวที่นิสัยไม่ดีเลย 

 

แต่ เอ๊ะ.. หม๊าม่าของบอกโจรทุกคนก็นิสัยไม่ดีนี่น่า น่ากลัว คุณลุงผมหงอกน่ากลัวว  

 

 

 

“ ไม่ลงไปหาพ่อแม่รึไง “ 

“ จริงด้วย! ปาป๋ากับหม่าม๊านี่น่า “  

 

 

พวกท่านกอดกันแล้วก็หัวเราะใส่กันด้วย! มิเกลดีใจจัง ในที่สุดปาป๊าก็ไม่โมโกอิกแล้ว หม่าม๊าก็ไม่ร้องก้วย หม่าม๊ายิ้ม  

 

ทั่งปาป๊ากับหม่าม๊ากำลังมีความสุขมิเกลก็มีความสุขด้วยย  

 

 

 

“ ตอนนี้แหล่ะ ลงไปเลยไปถึงก็กอดแม่เลยรู้ไหม “ 

“ ฮับ!! ขอบคุณนะคุณโจรที่มาส่งมิเกล “ 

 

 

มิเกลรีบไปก่อนดีกว่า ก่อนที่คุณโจรจะเปลี่ยนใจ มิเกลคิดหม่าม๊าที่ซูดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด  

 

 

 

 

 

 

3 เดือนผ่านไป  

 

 

 

“ ครูส คอสมีอะไรจะบอก “ 

“ ครับ “  

 

 

ร่างบางเดินทำหน้ากรุ่มกริ่มมาหาสามีของตนเอง เตรียมที่จะบอกข่าวดีสุดสำหรับพวกเขาทั่งสองคน  

 

 

“ สองขีดละ “  

“ หื้ม สองขีด? “  

 

 

เมื่อร่างบางเห็นสามีตัวเองดูงงๆก็มุ่ยหน้าลงทันที นั่นทำให้ให้ผู้เป็นสามามีร้อนรนใจว่าตัวเขาเองทำอะไรผิดไปรึป่าว  

 

 

“ คอสท้องไง 2 เดือนแล้วน้า “ 

“ เย้!!!!! “  

“ ปล่อยคอสลงเลยนะ คิกๆ “  

 

 

สามีอุ้มภรรยาร่างบางขึนด้วยความดีใจ สำเร็จพวกเขาทำสำเร็จแล้ว ทั่งคู่ต่างยิ้มแย้มแล้วมอบจูบที่หอมให้กัน อิกครั้ง และ อิกครั้ง  

 

 

 

 

 

 

 

 

อันนี้เป็นตอนจบอิกแบบนึงนะคะ ครูสกับคอสเขามีความสุขไปแล้วค่ะที่อิกจักรวาลนึง 

ยังเหลือตอนวิเศษอิกตอนนึงนะคะตอนหน้าคือกลับไปที่เนื้อเรื่องหลักแล้วค่ะ ศรียังยึดถือตอบจบแบบแรกอยู่นะคะ  

มาลองเดากันสิคะว่าถ้ามีภาค2จะเป็นคู่ของใครน้าา 

 

ปล. ศรียังไม่ตรวจคำผิดค่ะ  

คอมเม้นกันด้วยนะศรีจะได้มีกำลังใจในการสร้างตอนต่อๆไป ขอบคุณค่ะ ถ้าทำตัวเป็นนักอ่านเงาศรีจะเข้าสู่โหมดดุร้ายแล้วนะคะ!! 

น้องๆหนูๆพี่ๆคนไหนที่กำลังร้องไห้อยู่ไม่ต้องร้องแล้วนะคะ 

ความคิดเห็น