facebook-icon

เตือนเนื้อหารุ่นเรง!! ไม่เหมาะสมกับผู้พิทักษ์จริยธรรม,ผู้ที่มีจิตวิญญาณแห่งทุ่งลาเวนเดอร์ และผู้ที่จิตใจอ่อนไหวง่าย ปล.นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องราวรุ่นลูกของ พีและเพลิน จากเรื่อง Prince Of Engineer เมียวิศวะ

ชื่อตอน : OVERDOSE 03 : การบ้าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.5k

ความคิดเห็น : 73

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2562 01:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
OVERDOSE 03 : การบ้าน
แบบอักษร

OVERDOSE 03 :

 

“ ..มอหก? “

 

“ ค่ะ “

 

“ แต่ฉันว่าตรงนี้..ปีสี่แล้วนะ 😏 “ พี่เพลย์ก้าวลงบันไดมาสองขั้น สายตาเขาหลุบต่ำลงมามองหมอนอิงใบโตที่ฉันกอดเอาไว้เพื่อบังส่วนที่มันโป๊..แต่ดูก็รู้ค่ะว่าเขาไม่ได้จงใจจะมองเจ้าหมอนนี่แน่ๆ และคงจะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้เลยนอกจากหน้าอกหน้าใจของฉัน

 

“ พี่เพลย์! >< “ ฉันเรียกชื่อเขาน้ำเสียงดุๆก่อนจะเดินย่ำเท้าฮึดฮัดกลับเข้าห้องนอนตัวเองมาทันที แต่มันก็ทำได้แค่นั้นแหละค่ะ..ฉันเอาคืนเขาไม่ได้เลยเพราะสู้แรงไม่ได้ และกลัวมากว่าถ้าเกิดพี่เพลย์ทำเรื่องบ้าๆกับฉันอีก..คราวนี้อาจจะไม่รอดก็ได้น่ะสิ แต่ทำไมต้องเขินแก้มแดงด้วยเนี่ยแสนหวาน! เธอต้องโกรธต้องเคืองเขาสิ!ให้ตายเถอะน่า!

 

ฉันได้แต่ยืนทะเลาะกับตัวเองอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งเพิ่งจะนึกได้ว่าเสื้อผ้าเปียกๆตอนนี้มันทำเอาน้ำไหลหยดเลอะเทอะเต็มพื้นไปหมดแล้ว..ฉันที่พอนึกขึ้นได้ก็รีบตรงดิ่งเข้าไปอาบน้ำสระผมทันทีเลยค่ะ

 

ซึ่งพออาพีน้าเพลินกลับบ้านมาช่วงหัวค่ำพี่หอมก็ขึ้นมาตามฉันลงไปกินข้าวตามปกติ แต่ทุกๆวันจะไม่ได้เห็นหน้าพี่เพลย์ที่โต๊ะอาหารเลยค่ะ..เขาชอบออกจากบ้านไปตอนกลางดึกแทบทุกคืน ช่วงเวลาราวๆสามทุ่มสี่ทุ่มฉันจะได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของบิ๊กไบค์คันนั้นดังขึ้นแล้วก็ค่อยๆแผ่วเบาลงไปตามระยะทางที่รถคันนั้นขี่ไกลออกไป

 

“ เพลย์ไปรับแสนหวานตรงเวลาไหมคะ? “ น้าเพลินถาม

 

“ ไม่ตรงแต่ก็รอไม่นานเลยค่ะ ☺️ “ ฉันตอบ

 

“ โอเค แต่ถ้ามีอะไรติดขัดแสนหวานบอกน้าได้เลยนะคะ “

 

“ ขอบคุณมากๆค่ะ “ ช่วงสามสี่วันนั้นฉันก็ยังไปเรียนตามปกติ การบ้านอะไรต่างๆก็ทำที่โรงเรียนบ้างกลับมาทำในโน้ตบุ๊คที่บ้านบ้าง..แต่ก็ไม่วายมีงานจากวิชากิจกรรมที่คุณครูกำชับมาอย่างหนักแน่นว่างานชิ้นนี้ต้องทำร่วมกับคนในครอบครัวเท่านั้น

 

ซึ่งฉันก็ถามไปแล้วนะคะว่าถ้าครอบครัวไม่อยู่จะให้ทำยังไงได้บ้างเพราะตอนนี้มาอยู่บ้านกับคุณอาชั่วคราว คุณครูแกก็ยืนยันค่ะว่างานนี้ยังไงก็ต้องทำส่งซึ่งอนุโลมให้ทำกิจกรรมร่วมกับผู้ปกครอง ณ ช่วงเวลานั้นๆได้

 

และงานที่สั่งมันก็คือให้ฉันเนี่ยไปเลือกทำกิจกรรมยามว่างอะไรก็ได้กับผู้ปกครอง..โดยแบ่งเป็นกิจกรรมในบ้านหนึ่งอย่าง นอกบ้านอีกหนึ่งอย่างพร้อมกับถ่ายทำเป็นคลิปวิดิโอสั้นๆ โดยเน้นว่ากิจกรรมนั้นต้องทำร่วมกันไม่ใช่แค่ใครคนใดคนหนึ่ง

 

งานนี้เล่นเอาคนอย่างแสนหวานกุมขมับไปหลายรอบเลยล่ะค่ะ เพราะไม่รู้ว่าจะทำกิจกรรมอะไรกับใครดี..โดยปกติน้าเพลินกับอาพีก็ไม่ค่อยมีเวลาว่างกันอยู่แล้ว ซึ่งมันก็เหลือแค่พี่เพลย์ที่ดูเหมือนจะพึ่งพาได้มากที่สุด..แต่ฉันคิดว่าคงจะยากเอาการเลยถ้าจะขอให้เขามาช่วยฉันทำงานชิ้นนี้

 

บ่ายวันนั้น..

 

“ คุณแสนหวานคะ วันนี้รับของว่างเป็นอะไรดีคะ? “ พี่หอมเดินเข้ามาตามฉันที่กำลังนอนดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น

 

“ เราอยากกินขนมปังชุบไข่ค่ะ..พี่หอมเคยทำไหมคะ? “ ใจจริงฉันน่ะอยากกินเมนูนี้มาหลายวันแล้วล่ะ แต่ติดที่ไม่ได้ออกไปไหนเลยน่ะสิ..ตั้งแต่แม่ไปญี่ปุ่นฉันก็อยู่แค่ที่โรงเรียนกับบ้านน้าเพลินเท่านั้น ถ้าเวลาพี่เพลย์มารับแล้วแวะเติมน้ำมันรถก็ถือซะว่าปั้มคืออีกหนึ่งสถานที่ที่ฉันไปก็ได้อยู่หรอก

 

“ เคยทำค่ะ..คุณพีชน่ะชอบทานมากๆ ยิ่งสมัยเด็กๆหอมต้องทำให้แทบทุกเช้าเลยค่ะ ☺️

 

“ งั้นเดี๋ยวเราขอช่วยทำด้วยได้ไหมคะ? “

 

“ ได้เลยค่ะ “ พี่หอมตอบแล้วเดินนำเข้าไปในห้องครัว

 

เกือบลืมบอกไปว่าวันนี้เป็นวันเสาร์ค่ะ โรงเรียนหยุดก็จริงแต่ฉันก็ยังคงมีการบ้านวิชากิจกรรมที่ต้องทำส่งอยู่..ทีแรกว่าจะชวนน้าเพลินไปยืนแอคถ่ายวิดีโอรถน้ำต้นไม้หน้าบ้านซะหน่อย แต่พี่เพลย์เขาก็ดันโผล่เข้ามาได้ทันเวลาพอดี..ทั้งๆที่มันไม่ใช่เวลาปกติที่เขากลับบ้านเลย

 

กึก!

 

“ พี่หอม “ น้ำเสียงเข้มเอ่ยเรียกแล้วเดินเข้ามาชะเง้อดูในห้องครัวก่อนจะพบว่าพวกเราทั้งสองคนนั่นคือฉันและพี่หอมกำลังยืนทำอาหารกันอยู่

 

“ คะคุณเพลย์?? “

 

“ บอกไอ้กล้ามาล้างรถให้ผมหน่อย..เดี๋ยวผมต้องไปธุระ “

 

“ กล้าตามคุณผู้หญิงไปที่อออฟฟิศยังไม่กลับเลยค่ะ “

 

“ ..ใครก็ได้ที่มันมีปัญญาจะล้างรถให้เสร็จภายในครึ่งชั่วโมง ไปตามมา “ พี่เพลย์ตอบเสียงแข็งแล้วก็เดินเข้ามาหยิบน้ำในตู้ย็นด้านหลังฉันไปเปิดดื่ม เขาไม่ทักทายอะไรฉันเลยแม้แต่คำเดียวราวกับว่าเราต่างคนต่างอยู่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆแม้แต่คนรู้จัก

 

ซึ่งหลังจากพี่หอมได้รับคำบัญชาจากเจ้านายอย่างพี่เพลย์แล้วเธอทิ้งฉันไว้แล้วออกไปตามคนมาล้างรถทันที..แต่ทว่าในณะเดียวกันนั้น พี่เพลย์เขาก็กำลังจะเดินออกไปจากครัวเช่นกัน และฉันก็นึกขึ้นได้เรื่องที่จะต้องทำกิจกรรมร่วมกับครอบครัว เพื่อส่งเป็นการบ้านคุณครูในสัปดาห์ถัดไปเลยตัดสนใจเอ่ยเรียกเขาเอาไว้..

 

“ พะ พี่เพลย์คะ! “

 

“ อะไร? “ เขาหยุดแลัวหันมาถาม

 

“ คือเราต้องทำกิจกรรมร่วมกับคนในครอบครัวสองอย่างส่งเป็นการบ้านอาทิตย์หน้า..พี่เพลย์ช่วยเราหน่อยได้ไหมคะ? ถะ ถ้าสะดวก “

 

“ ..มีเวลาครึ่งชั่วโมง “ ร่างสูงว่าอย่างนั้นแล้วเดินกลับมาทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้บาร์ฝั่งตรงข้ามกับเคาน์เตอร์ที่ฉันยืนทำอาหารอยู่

 

“ เราจะตั้งกล้องถ่ายเป็นวีดีโอสั้นๆค่ะ เดี้ยวพี่มายืนข้างๆเราตรงนี้แล้วพอเราบอกให้ทำอะไรก็ช่วยทำหน่อยนะคะ “ ฉันพูดพลางเดินเอากล้องไปตั้งไว้ที่ริมสุดของเคาน์เตอร์เพื่อให้ได้ภาพมุมกว้างภายในครัว พี่เพลย์เขาก็ไม่ขัดอะไรค่ะลุกขึ้นแล้วมายืนอยู่ข้างๆฉันเงียบๆ

 

“ ....... “

 

“ สวัสดีค่ะ วันนี้แสนหวานจะมาทำอาหารว่างกับพี่ชายนะคะ..เมนูก็คือขนมปังชุบไข่ “ ฉันหันไปพูดกับกล้องแล้วกชี้วัตถุดิบให้กล้องดูด้วย

 

“ ....... “

 

“ ของที่ต้องใช้ก็มีแค่สามอย่างง่ายๆนั่นคือขนมปัง ไข่ไก่ และเนยค่ะ “ ฉันเริ่มตอกไข่ใส่ลงไปในถ้วยแล้วตีให้เข้ากัน

 

“ ....... “

 

“ พี่เพลย์เอาขนมปังลงไปชุบกับไข่..ไม่ต้องชุ่มมากนะคะ “ ฉันดันถ้วยไข่ไปฝั่งเขาพร้อมกับหาส้อมมาให้เพื่อที่จะได้พลิกตัวขนมปังชุบกับไข่ง่ายๆไม่ต้องใช้มือทำ

 

“ อื่ม.. “ พี่เพลย์เขาดูจะเข้าใจง่ายค่ะ ในขณะที่ฉันตั้งกะทะให้ร้อนเขาก็ค่อยๆชุบขนมปังไปทีละแผ่นๆแล้วเอามาพักไว้บนถาดเตรียมพร้อมที่จะเอาลงกะทะ

 

“ หลังจากเราเอาขนมปังชุบกับไข่เรียบร้อยแล้วก็ตั้งกะทะให้ร้อน ใส่เนยลงไปพอประมาณค่ะ.. “ ฉันพูดแล้วก็ทำไปด้วย ส่วนพี่เพลย์เขาก็ยืนเงียบๆเหมือนเดิมแหละค่ะ..แต่ก็ยังดีที่เขาไปหาจานสวยๆมาวางไว้ให้ใกล้ๆสำหรับใส่ขนมปังที่ทอดเสร็จแล้ว..ซึ่งพอหลังจากทำอาหารเสร็จฉันก็เดินไปปิดกล้องทันที เพราะพี่เพลย์เขาดูจะฝืนเต็มทนแล้ว

 

“ คุณเพลย์คะ..ลุงสมกำลังล้างรถให้นะคะ “ พี่หอมรีบวิ่งกลับเข้ามาในครัวแล้วรายงานพี่เพลย์ทราบเรื่องที่เขาสั่งให้ไปทำ

 

“ อื่ม มีอะไรก็ไปทำเถอะ.. “

 

“ ค่ะ “ พี่หอมขานรับแล้วเดินตรงมาหาฉันหวังจะทำอาหารช่วยกันเหมือนอย่างที่ตกลงเอาไว้ แต่ก็ต้องตกใจที่ทุกอย่างมันเสร็จสมบูรณ์หมดแล้ว

 

“ เราทำเสร็จแล้วค่ะ..พี่หอมลองชิมดูนะคะ “ ฉันตัดแบ่งขนมปังเป็นชิ้นพอดีคำเพื่อให้ง่ายต่อการรับประทาน

 

“ โห..อร่อยมากเลยค่ะคุณแสนหวาน แต่คราวหน้าต้องใส่นมสดรสจืดกับน้ำตาลลงไปด้วยนิดหน่อยนะคะ 😊 “ พี่หอมชิมแล้วเอ่ยชม

 

“ ขอบคุณมากเลยค่ะ งั้นเดียวยังไงเราเอาไปให้พี่เพลย์ชิมดูก่อนนะคะ “ พี่หอมพยักหน้ารับ จากนั้นฉันก็เอาอีกชิ้นจัดใส่จานไปให้พี่เพลย์ที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกกำลังวางสายจากใครบางคนที่โทรเข้ามาติดต่อธุระ

 

“ พี่เพลย์..เราเอามาให้ลองกินดูค่ะ “

 

“ ..ไม่หิว “ เขาตอบ

 

“ แค่ชิม..คำเดียวก็ได้ค่ะ “

 

“ วางไว้ “ เพลย์ตอบเสียงเข้มแล้วหันมามองเชิงจะบอกให้ฉันหยุดเซ้าซี้เขาเดียวนี้

 

“ เอ่อ..กิจกรรมอีกอย่างคุณครูบังคับให้ทำนอกบ้าน พี่เพลย์ว่างอีกทีเมื่อไหร่เหรอคะ? “

 

“ การบ้านส่งวันไหน? “ เขาถามฉันในขณะที่สายตายังคงจ้องจอมือถืออยู่อย่างไม่ยอมลดละ

 

“ วันพุธค่ะ “

 

“ ..ว่างจะบอกละกัน “

 

“ ค่ะ.. “ ฉันขานรับเบาๆแล้วเดินออกจากห้องรับแขกไป ซึ่งหลังจากนั้นไม่นานพี่เพลย์เขาก็ไปทำธุระของเขาต่อ..ฉันก็ไม่คิดอะไรมากค่ะเดินกลับมาที่ห้องนั้นอีกครั้งหวังจะเก็บจานไปไว้ในครัว แต่ก็ต้องแอบหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อยที่ได้เห็นว่าพี่เพลย์เขาไม่ได้จะชิมแค่คำเดียว เพราะส่วนที่หายไปมันเกินกว่าครึ่งแผ่นแน่นอน..หึๆ ที่แท้ก็กำลังหิวสินะ

 

ฉันได้แค่คิดอยู่ในใจอย่างนั้นแล้วกลับไปนอนดูทีวีต่อจนถึงเย็นๆเลยค่ะ พอน้าเพลินกับอาพีเข้าบ้านพวกเราก็ทานมือค่ำกันตามปกติ..แต่ทว่าพอทุกคนกำลังจะแยกย้ายกันไปนอนจู่ๆก็มีรถคันหนึ่งขับเข้ามาจอดหน้าบ้านด้วยความรีบเร่ง ตามมาด้วยคันอื่นๆอีกไม่ต่ำกว่าสอง

 

คนขับรถคันแรกที่คาดว่าเป็นลูกน้องของพี่เพลย์วิ่งอ้อมไปเปิดประตูฝั่งคนนั่งแล้วหามเอาตัวพี่เพลย์ออกมาอย่างทุลักทุเล..หลังจากนั้นก็มีพี่ๆคนอื่นเพื่อนของเขารีบวิ่งเข้ามาช่วยกันประคอง

 

“ เกิดอะไรขึ้น? “ อาพีถามคนรถนิ่งๆ

 

“ ผมไม่ทราบครับท่าน..คุณเพลย์สั่งให้รออยู่ด้านนอก “

 

“ ตอบ.. “ อาพีละสายตาจากคนรถแล้วหันไปจองหน้าเพื่อนๆพี่เพลย์ทันที

 

“ ปริมเธอโดนแฟนตบน่ะครับ ไอ้เพลย์มันเห็นเลยเข้าไปต่อยแล้วพาปริมมาหาพวกผมที่โต๊ะบอกว่าจะไปส่งเธอที่บ้าน พวกผมเลยบอกมันว่างั้นกลับกันเลยก็ได้..แต่ยังไม่ทันจะถึงไหนแฟนปริมเขาก็สั่งคนมาล้อมที่ลานจอดรถแล้วครับอา “ พี่เขตแดนเล่า

 

“ เมื่อไหร่เพลย์จะเลิกอาลัยอาวรณ์ผู้หญิงคนนี้สักที! “ น้าเพลินกอดอกแล้วพูดอย่างไม่พอใจ

 

“ พวกมันเป็นใคร.. “ อาพีบอกคนรถ

 

“ ผมทราบตัวหัวหน้าครับ..แต่ไม่ทราบว่ามีไอ้ลูกมือลูกเท้าคนไหนบ้างที่ทำคุณเพลย์ “

 

“ ..เซนเตอร์เก็บไว้ให้เพลย์มันเล่นเองแล้วกัน “

 

“ ครับ.. “

 

“ ขี้ข้ามันมีกี่ตัว..เอาคลิปจากกล้องในร้านมาดู “ สีหน้าและแววตาอาพีมันทั้งนิ่งทั้งดุ..ทุกๆอย่างในตอนนี้มันน่ากลัว คำถามมากมายนับร้อยผุดขึ้นมาในหัวของฉันไม่หยุด..แต่มันก็ต้องถูกพักเอาไว้แค่นั้นก่อนเพราะดูสภาพพี่เพลย์ตอนนี้คือมึนๆเพราะดื่มด้วยได้เลือดได้แผลด้วย

 

“ ผมสั่งคนตามแล้วครับท่าน แต่คุณธนาเจ้าของร้านไม่อยากมีปัญหากับลูกค้าวีไอพีคนนี้เลยให้ดูไม่ได้ครับ “

 

“ ถามไอ้ธนาอีกที ว่ามันอยากมีปัญหากับใคร “

 

“ .......... “

 

“ ไอ้เด็กหน้าตัวเมียนั่น..หรือกู! “

 

“ ครับท่าน.. “ คนรถขานรับแล้วรีบผละตัวออกให้พี่กวินมาช่วยห้ามพี่เพลย์แทน

 

“ พาเพลย์ไปนอนบนห้องก่อนลูก..แล้วเดี๋ยวน้าขอคุยด้วยหน่วยหน่อย “ น้าเพลินบอกกับเพื่อนๆพี่เพลย์แบบนั้นแล้วเดินเข้าไปนั่งรอที่ห้องรับแขก อาพีก็ตามเข้าไปคุยอะไรบางอย่างเพียงไม่นานก็กลับออกมาเหมือนจะออกไปธุระที่ไหนสักที่..แต่เหมือนท่านจะเห็นว่าฉันยัง งงๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่เลยหยุดคุยด้วยนิดหน่อย

 

“ กล้า..เตรียมรถ “

 

“ ครับท่าน “ ลูกน้องของอาพีรีบขานรับพร้อมกับออกไปเตรียมรถตามคำสั่ง

 

“ ..หนูขึ้นไปพักผ่อนเลยก็ได้ “

 

“ อ๋อ..ค่ะ “

 

“ วันนี้ยุ่งๆหน่อยนะ..โทษที “

 

“ ไม่เป็นไรเลยค่ะ 😊

 

“ อื่ม.. “ อาพีพยักหน้าตอบฉันแล้วรีบออกจากบ้านไปพร้อมกับคนขับรถทันที และในตอนนั้นเองที่ฉันกำลังจะเดินกลับขึ้นห้องตัวเองก็เจอพี่ชยินกำลังจะเปิดประตูเข้าห้องพี่เพลย์พอดี

 

“ เออ แสนหวาน..มาช่วยพวกพี่หน่อยได้ไหม? “ พี่ชยินเอ่ยเรียก

 

“ ช่วยอะไรเหรอคะ? “

 

“ ทำแผลครับ..ไอ้เพลย์มันไม่ยอมให้พวกพี่ทำให้ “

 

“ แล้วพี่เขาจะยอมเราได้ยังไงคะเนี่ย? 😂 “ ฉันถามกลับพร้อมฉีกยิ้มแห้งๆ

 

“ ได้แหละน่า ลองมาก่อนสิ.. “ พี่ชยินว่าอย่างนั้นแล้วเปิดประตูห้องพาฉันเข้ามาข้างในที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเพื่อนๆเขานั่งอยู่ตามมุมต่างๆ โซฟาบ้าง เก้าอี้ทำงานบ้าง เตียงบ้าง..แต่พี่เพลย์น่ะเขาอยู่ที่โซฟาค่ะกำลังนั่งนิ่งเลยล่ะ

 

“ หูยยยย น้องแสนหวานไม่เจอกันนานเลยนะครับ😍 “ พี่ภาคภูมิพอเห็นผู้มาใหม่อย่างฉันก็รีบทักทายเสียงอ่อนเสียงหวานทันที และนั่นทำให้พวกพี่ๆคนอื่นๆพากันย้ายก้นจากทั่วทุกสารทิศมานั่งอยู่ใกล้ๆกับบริเวณที่ฉันจะทำแผลให้พี่เพลย์

 

“ อยากเจอบ่อยๆต้องทำไงครับเนี่ยยย.. “ พี่เวหาพูดพลางส่งยิ้มหวานๆมาให้..แต่ตอนนั้นฉันไม่กล้าเข้าไปนั่งข้างๆพี่เพลย์เลนค่ะ เพราะเขาทั้งนิ่งทั้งเงียบ..แววตาดุดันคู่นั้นมันกำลังจ้องมองไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอย ทว่าก็แข็งกร้าวมากเสียจนเหมือนเขากำลังคิดแค้นอะไรอยู่ในใจลึกๆ

 

“ งั้นเดี๋ยวพวกพี่ฝากมันไว้กับแสนหวานแปบหนึ่งนะ ขอไปคุยกับน้าเพลินก่อน “ พี่กวินเกริ่นแล้วทำทีจะลุกออกไปจากห้อง พวกพี่ๆคนอื่นก็พากันตามอย่างว่าง่าย..และนั่นทำให้ภายในห้องนอนที่เต็มไปด้วยแสงไฟสลัวๆนี่มันมีแค่ฉันกับพี่เพลย์สองคน

 

“ ขะ..ขอดูแผลหน่อยได้ไหมคะ? “ ฉันทิ้งตัวลงนั่งข้างๆพี่เพลย์แล้วถาม

 

“ ไม่ใช่เรื่องของเธอ.. “ คนตัวโตเหลือบมามองฉันเล็กน้อยก่อนจะตอบ

 

“ ....... “

 

“ ออกไปได้ละ..อย่าเซ้าซี้ “

 

“ ตอนกลางวันพี่ช่วยการบ้านเรา ตอนนี้ให้เราช่วยบ้างไม่ได้เหรอคะ.. “

 

“ ทำไมถึงชอบทำตัวดื้อด้าน? “ เขาหันกลับมามองหน้าฉันแล้วขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

 

“ ..พี่นั่นแหละ ที่ดื้อ “ แววตาวาวโรจน์คู่นั้นกระตุกวูบทันทีที่ได้ยินประโยคเมื่อสักครู่นี้จากฉัน..พี่เพลย์เงียบไปพักหนึ่งเหมือนกำลังใช้ความคิด แต่ไม่นานนักเขาก็ค่อยๆหันตัวมาหาอย่างจำยอมเพื่อให้ฉันได้มองเห็นรอยแผลของเขาได้ชัดๆ

 

“ ......... “

 

“ หันหน้ามาเถอะค่ะ.. “

 

“ ........ “ เขาถอนหายใจเบาๆแล้วค่อยๆหันหน้ามาหา จังหวะนั้นฉันดีใจนะคะที่อย่างน้อยๆวันนี้พี่เพลย์เขาก็ไม่จับฉันเหวี่ยงกับโซฟาอีก..แผลที่หน้าพี่เพลย์มีไม่เยอะค่ะ แต่หนักๆจนเลือดไหลลงมาอาบแก้มได้ก็คงมีแค่ที่คิ้วที่เดียวแล้วล่ะ

 

“ แผลเดิมยังไม่หายดีเลยนะคะเนี่ย “ ฉันพูดพลางเอาน้ำเกลือเช็ดแผลให้เขาไปด้วยพลางๆ แต่แล้วสายตาก็ดันเหลือบไปเห็นรอยเก่าเขาที่มุมปากด้วยน่ะสิ

 

“ แล้วไง? “ พี่เพลย์จ้องมองมาที่ฉันนิ่งๆแล้วเอ่ยถาม จังหวะนั้นใบหน้าเราค่อนข้างจะอยู่ใกล้กันมากเพราะฉันต้องทำแผลให้เขา..และใช่ค่ะ พี่เพลย์จ้องฉันตาไม่กระพริบเลยจริงๆ

 

“ ระ..เราก็แค่สงสัย ไม่มีอะไรค่ะ 😣

 

ฟื้บ!

 

“ แล้วมือสั่นทำไม? เขิน? “ คนตัวโตจับข้อมือฉันเอาไว้แล้วดึงออกห่างจากใบหน้าตัวเองเล็กน้อย ทำเอาหัวใจฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเลยล่ะค่ะ

 

“ เราไม่เขินพี่หรอก.. “ ฉันตอบแล้วพยายามบิดๆข้อมือออกจากมือหนาของเขา

 

“ แน่ใจเหรอ? “ พี่เพลย์ขยับเข้ามาใกล้ก่อนจะยื่นใบหน้าหล่อๆเข้ามาคลอเคลียอยู่ไม่ห่างจากพวงแก้มอ้วนๆเท่าไหร่ และการกระทำของเขาครั้งนี้..มันก็ช่างปั่นป่วนหัวใจฉันยิ่งนัก

 

“ หะ ห้ามทำอะไรเกินเลยกับเรานะคะ 😣 “ ฉันรีบออกตัวห้ามพี่เพลย์เอาไว้ก่อนเพราะเขายังดูจะมึนๆกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์อยู่ด้วยน่ะสิ แต่แล้วในตอนนั้นเอง..คนตัวโตก็ดันหลุดประโยคหนึ่งออกมาต่อหน้าต่อตาฉัน ประโยคที่ฟังแล้วต้องอยากวิ่งหนีไปให้ป่าราบ..

 

“ ..แล้วถ้าอยากเกินเลยบ้าง “

 

“ ....... “

 

“ ..ไม่ได้เลยเหรอ? “ เสียงกระซิบแสนแหบพร่าและแผ่วเบาของเขาทำเอาใบหน้าฉันร้อนเห่อไปหมด แววตานิ่งลึกคู่นั้นสบกับฉันอยู่เนิ่นนานนับนาที มันกลืนกินทุกถ้อยคำของฉันให้หายลงคอไปได้อย่างง่ายดาย..แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าเขาคงไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็อดคิดไม้ได้เลยจริงๆว่าตอนพี่เพลย์เขาหัดพูดอ้อนบ้าง..มันก็ดูน่ารักดีเหมือนกัน

——————————————

#เพลย์ลูกกก หนูจะเกินเลยกับน้องไม่ด้ายยยย!

ปล.ไรท์จะพยายามมาให้ได้ทุกวันนะคะ ช่วงสัปดาห์ก่อนงานเยอะม๊ากกกกกก แต่ตอนนี้โล่งๆมาบ้างแล้วเลยจะรีบเขียนรีบอัพ และต่อไปฝึกบริหารเวลาให้ดีกว่านี้ค่ะ🙏🏻

ความคิดเห็น