facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

22.เริ่มการต่อสู้

ชื่อตอน : 22.เริ่มการต่อสู้

คำค้น : 22.เริ่มการต่อสู้

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 598

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ส.ค. 2562 20:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
22.เริ่มการต่อสู้
แบบอักษร

“เอานะละจากนี้ไปชอให้ทุกท่านรับชมการแสดงครั้งนี้ให้ดีๆละ”

เมื่อพูดจบเนโรได้ปักดาบลงที่พื้นที่ครั้งก่อนจะมีโรงละครขนาดใหญ่ก็ปรากฏออกมาพรร้อมกับกลีบกุหลาบถูกพัดตามสายลม

“สุดยอดเลย”

“เกียรติของข้า...เสียงตลบมือที่ดังสนั่น...ได้โปรดนั่งลงและชมความยิ่งใหญ่ของโรงละคร อันเป็นจักรแห่งสวรรค์และนรก เพลิงที่จุดประกายขึ้น สวรรค์ของข้า ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่...แอสทุส โดมุส เออเรีย!”

เพลิงจากดาบสีแดงนั้นพุ่งเข้าฟันใส่เสามารด้วยความเร็วที่สายตาของฟูจิมารุไม่สามารถรับรู้ได้เลยแม้แต่เล็กน้อยก่อนที่เพลิงสีแดงจะขึ้นมาจากพื้นบริเวณเสามารและเผาเสามารต้นนั้น

“เอาละ ฟูจิมารุรีบไปซะทางนี้พวกทหารโรมันจะจัดการเอง”

“เข้าใจแล้ว ไปกันเถอะมาชู”

“ค่ะ”

ทางฝั่งของมิสเทอร์เรีย

“คุณเดรก”

“ไงเจ้าหนู ไม่ได้เจอกันนานเลยนะตอนนี้จะมาร่วมสู้กับพวกเรางั้นหรอ”

“ก็คง แบบนั้นมั้งค่ะก็เป็นคำสั่งจากมาสเตอร์นิ จะไม่ทำก็ไม่ได้สินะ”

“พวกนายทั้งหมดทำเหมือนทุกที”

ปืนใหญ่จากเรือโจรสลัดตั้งท่าที่พร้อมจะยิงทุกเมื่อ

“ยิง!”

สำแสงจากกระบอกปืนใหญ่ยิงไปที่เสามารทันทีก่อนจะมีเด็กสาวผมสีฟ้าอ่อนลงมาที่เรือ

“มิสเทอร์เรียสจัง คิดถึงที่สุดเลย”

“คุณอาร์เทมิส”

อาร์เทมิสเข้ามากอดทันทีก่อนที่มิสเทอร์เรียจะผลักอาร์เทมิสออก

“ตอนนี้ใช้เวาลามาทำแบบนี้มั้ยค่ะ เรามาสู้กันก่อนดีค่ะ”

“นั้นสินะ พร้อมใช่มั้ย ดาร์ลิ้ง”

“ครับ...”

“เสียงเบาไป...เอาใหม่”

“ครับ!”

“สองคนนี้น่ากลัว”

มิสเทอร์เรียตัวสั่นเล็กน้อยก่อนจะกระโดดพุ่งตัวไปข้างหน้าและตามอาร์เทมิสไป วินาทีนั้นอาร์เทมิสบินขึ้นไปบนฟ้าก่อนจะยิงลูกศรลงมาใส่เสามาร

“ยังไม่พอ ยิงมันต่อไปเรื่อยๆและระวังอย่าให้โดนสองคนนั้น”

“ครอส คาลิเบอร์”

ดาบของมิสเทอร์เรียเข้าฟาดฝันเสามารต้องนั้นก่อนจะกระโดดออกมาและวินาทีนั้นก็ได้มีลูกธนูพุ่งเข้ามาอีกครั้ง

“คุณอตาลันต้า”

“รีบหลบออกมาเร็ว”

“ค่ะ”

อตาลันต้าชูธนูขึ้นฟ้าเล็กน้อย

“ด้วยธนูและศรของข้า ข้าขอให้เทพแห่งพระอาทิตย์ อพอลโล และเทพแห่งดวงจันทร์อาร์เทมิส...”

“ใครเรียกฉันเปล่าค่ะ”

อาร์เทมิสถาม

“ไม่มีค่ะ”

“ได้โปรดคุ้มครองตัวข้า จงรับภัยพิบัติอันแสนยิ่งใหญ่ไปซะ ฟีบัสคาแทสเฟ่”

ลูกศรจำนวนมากพุ่งลงมาจากฟ้าก่อนที่จะปักลงไปที่เสามมารต้นนั้น

“สุดยอดเลยค่ะ คุณอตาลันต้า”

“มิสเทอร์เรีย แล้วมาสเตอร์ของเจ้าละ”

“ตอนนี้ดูเหมือนเขากำลังจะทำบางอย่าง บางอย่างที่พวกเราทำไมได้และรวมถึงเขาเองก็ทำไม่ได้เช่นกันค่ะ”

ใช่แล้ว

สิ่งที่ฉันจะทำน่ะไม่คงเป็นไปไม่ได้สินะ

“ถึงแล้วสินะ”

ตัวผมที่พึ่งมาถึงก็ได้หยุดและมองดูการต่อสู้ที่อยู่ตรงหน้า

“ดีจังเลยนะ พวกนั้นมีพลังเป็นของตัวเองแตกต่างจากฉันที่ใช้พลังของคนอื่น”

“เธอเองนะ ก็มีพลังเป็นของตัวเองไม่ใช่”

เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นที่ข้างหูของผมก่อนที่แขนขวาของผมจะเต็มไปด้วยเปลวเพลิงสามสีที่รวมอยู่ด้วยกัน

“ไฟนี่มันอะไรกัน”

ไม่ว่าจะเป็นสีแดง สีฟ้า หรือสีดำ พวกมันก็ยังคงลุกไหม้ที่แขนผมอยู่เรื่อยๆ แต่ว่าก็แปลกที่ตัวผมนั้นไม่รู้สึกร้อนเลยสักนิด

“ใครนะ อย่าเอาแต่ซ่อนตัวสิ”

“ไม่ได้ซ่อน แต่ว่าเธอนะมองไม่เห็นต่างหากละ”

“ออกมาคุยกันตรงๆสิ”

ไม่มีเสียงตอบกลับ

วินาทีนั้นเปลวเพลิงที่แขนของผมก็หายไป

“อัศวินผู้ทรยศงั้นหรอ น่าสนุกแล้วสิ เห็นแบบนี้แล้วยังเข้าไปช่วยเสามารที่น่าสงสารจังเลย...ล้อเล่นน่า”

ผมกระโดดลงไปก่อนจะจะหันไปหามอร์เดรด

“มาช่วยงั้นหรอ ขอบอกไว้เลยนะว่าไม่ต้องการ”

“ก็ไม่ได้มาช่วยหรอก แต่ว่าจะมาถามทางไปหาพวกอัศวินโต๊ะกลม”

“มาโคโตะ นี่เจ้าไม่คิดจะช่วยจริงๆหรอ”

“ก็ ต้องช่วยอยู่แล้วพวกนายละจะเอายังไง เทสล่า เจคเคิล”

“ก็คงต้องปกป้องเลดี้เบอร์เซอร์ต้องนั้นอ่ะนะ”

“งั้น พวกนายถึงฉันจะไม่ใช่มาสเตอร์ก็เถอะ แต่ว่าครั้งนี้...”

“ครั้งนี้จะเชื่อฟังเป็นพิเศษก็ได้นะ”

ผมยิ้มมุมปากเล็กน้อย

“งั้นทุกคนที่อยู่ที่นี่ตรงนี้ ใช่โฮกุของตัวเองซะ”

“เข้าใจแล้ว”

วินาทีที่เจคเคิลใช้โฮกุของตัวเองนั้นทำผมเองรู้สึกไม่ได้เลย เพราะว่ามันเป็นการเรียกไฮค์ออกมา

“มาแล้วๆๆๆๆ จะฆ่าให้หมดเลย”

“ซิสเทม เคเรานอส”

“คลาเรนท์ บลัด อาเธอร์”

ทั้งสามคนปล่อยโฮกุเพื่อโจมตีเสามารแต่ว่าไม่ว่าจะทำลายกี่ครั้งมันก็จะขึ้นมาให้

“ตอนนี้แหละรีบไป มาโคโตะ”

“เออ”

วินาทีนั้นเสามารได้ขึ้นมาในทางที่ผมกำลังจะไปและเข้ามาขวางผมเอาไว้ก่อนจะเริ่มโจมตีใส่ผม ตัวผมที่ลอยอยู่กลางอากาศก็รู้ได้ว่าตัวเองนั้นไม่มีทางหลบพ้นแน่

“มาโคโตะระวัง”

“ทุกสิ่งจงกลับสู่ความว่างเปล่า จงออกมาหอกศักดิ์สิทธิ์”

แสงสีเหลืองที่ออกมาในรูปแบบของหอกและอยู่ที่มือขวาของผมก่อนที่แสงสีเหลืองจะถูกปกคลุมไปด้วยเปลวไฟสีแดง

“รองโก...มิเนียต!!!!!”

ผมตะโกนออกมาอย่างสุดเสียงและทำลายเสามารต้นนั้นก่อนจะพุ่งตัวไปข้างหน้าแต่ว่าผมเองก็ล้มลงพื้นหลังจากได้รับความเสียหายจากการต่อสู้เมื่อกี้

“พลังอะไรกัน ร้อน ร้อนไปหมด”

วินาทีนั้นตัวผมก็กลับหายดีอีกครั้งก่อนจะหันหลังกลับไปมองและพบกับเด็กสาวผมชมพู

“ทาโมโมะงั้นหรอ”

“รีบไปซะ”

“อืม ขอบคุณนะ”

ทางด้านฟูจิมารุ

“มิสเทอร์เรีย พึ่งมาถึงหรอ”

“คุณฟูจิมารุ คุณมาชู ปลอดภัยสินะค่ะ”

“อืม แล้วเจออัลเตอร์กับมิสเทอร์เรียยัง”

“ยังเลยค่ะ”

“พวกแกทำไมถึงยังสู้อีก”

“ก็พวกเราต้องก้าวไปข้างหน้าต่อยังไงละ เพื่อหยุดสงคราม เพื่อไม่ให้ต้องเกิดการสูญเสีย”

“ใช่แล้ว ตัวข้านั้นจะเป็นโล่ให้กับฟูจิมารุและปราบเจ้าลง”

“รมะ แผลเป็นยังไงบ้าง”

“ก็ดีขึ้น แต่ว่าพวกเจ้ารีบไปซะ ข้ากับไนติงเกลจะจัดการให้”

ดาบของรามะค่อยๆหมุนด้วยความเร็วก่อนที่รามะจะปามันออกไป

“พรหมมาสตร์”

ดาบของรามะตัดเสามารต้นนั้นก่อนที่พวกมาชูจะวิ่งไปข้างหน้าแต่ว่าก็มีเสามารเกิดขึ้นอีกครั้ง

“ปาศุปัต”

“พรหมาสตร์ กุณฑลา”

หอกสีทองกับลำแสงสีฟ้าผ่านหน้าของฟูจิมารุไปก่อนที่ฟูจิมารุจะหยุดวิ่งและหันมามองด้านหลัง

“กรรณะ อรชุน”

“เห้ย อรชุน ตัวนั้นของข้านะ”

“ไม่ข้าต่างหากที่ได้”

“งั้นก็ได้ เรามาแข่งกันว่าใครฆ่าได้เยอะกว่ากัน”

“ย่อมได้ แต่ว่า รีบไปซะ มาสเตอร์”

“ขอบคุณมาก ทั้งสองคน”

วินาทีนั้นเสามารอีกต้นหนึ่งได้เริ่มเข้าโจมตีใส่ฟูจิมารุแต่ว่า

“ไม่ยอมหรอกน่า”

มิสเทอร์เรียใช้ดาบของตัวเองปัดลำแสงก่อนจะพุ่งเข้าไปฟันที่เสามารอีกครั้ง

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว