facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

◣♥◥ อาณาเขตรักที่19►►ความสุข

ชื่อตอน : ◣♥◥ อาณาเขตรักที่19►►ความสุข

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ย. 2558 10:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
◣♥◥ อาณาเขตรักที่19►►ความสุข
แบบอักษร

◣♥◥ อาณาเขตรักที่19►►ความสุข

 

 

ก็อก ก๊อก ก๊อก

 

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ปภิณวิทย์ที่กำลังมองหน้าจอคอมอยู่ละสายตาออกมาแล้วมองที่ประตูห้องอย่างสงสัย...วันนี้เป็นเช้าของวันศุกร์ที่ผมต้องมานั่งหัวหมุนตั้งแต่เช้าเพราะมีการประชุมอย่างกระทันเรื่องสินค้าตัวใหม่ที่อยู่ในขั้นทดลอง...ทางบริษัทได้ปล่อยสินค้าไปเมื่อหลายเดือนก่อนกระแสตอบรับนั้นดีมากทำให้วันนี้ได้มีการเรียกประชุมอย่างกระทันหันแต่ทุกอย่างคงจะโอเคถ้าไม่ติดที่ทางบริษัทยังไม่ได้ติดต่อกับทางเจ้าของปัจจัยการผลิต ผมเลยต้องรีบส่งงานแล้วดำเนินการอย่างเร็วที่สุด

 

เพราะเหตุนั้นผมเลยต้องมานั่งดูข้อมูลที่ทางบริษัทนั้นส่งมาให้ทางเมลล์นี่ไง...แล้วใครกันที่มาขัดจังหวัตอนผมกำลังใช้สมาธิเดี๋ยวปัดต่อยเลยนิ

 

“เข้ามา”ผมบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

 

“พี่คุณ”บัตเตอร์เรียกผมด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินเข้ามาหาผมใกล้ๆพร้อมกับในมือที่ถือแฟ้มเอกสารไป2แฟ้ม

 

“...นั่นอะไร?”ผมถามบัตเตอร์โดยที่สายตาผมยังมองไปที่แฟ้มเอกสาร2แฟ้มนั้นอยู่...หวังว่าคงไม่ได้มีงานอะไรมาสุมเอาวันนี้อีกหรอกนะ

 

“เอกสารของฝ่ายธุรการครับเห็นว่ามีเรื่องที่ต้องขอการอนุมัติจากพี่คุณน่ะครับ”บัตเตอร์ตอบผมทันทีพร้อมกับวางแฟ้มลงข้างผม

 

“อืม...ขอบใจมาก”ผมบอกก่อนจะหยิบเอกสารเปิดูผ่านๆตา

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งทำให้ผมและบัตเตอร์หันไปมองอย่างพร้อมเพรียง

 

ใครกันอีกละเนี่ย?

 

“เข้ามา”ผมบอกเสียงห้วน

 

จะมีงานอะไรเข้ามาอีกล่ะ?

 

“ไง~เจ้าคุณ”เสียงของบอสดังขึ้นแล้ววิ่งเหยาะๆมาหาผมที่โต๊ะท่ามกลางสายตาของบัตเตอร์ที่จ้องเขม็งตามบอสมาติดๆ

 

หวังว่างานคงจะไม่เข้าอีกรอบหรอกนะ

 

ครั้งที่แล้วกว่าจะแก้ไขความเข้าใจผิดกับบัตเตอร์ได้ผมก็ต้องแลกกับการย้ายไปอยู่กับบัตเตอร์...คิดว่ามันเป็นเรื่องเล่นๆรึไง?

 

ทั้งๆที่บอกไปแล้วว่าให้นอนแยกห้อง...แยกห้องน่ะหมายถึงการที่นอนคนละห้องกันตลอดทั้งคืนไม่ใช่แยกห้องกันก่อนเข้านอนแล้วพอดึกๆหน่อยก็ย่องเข้ามานอนด้วยแบบนั้นแถมยังกอดผมซะแน่นทำอย่างกับผมจะหนีไปไหนงั้นแหละ

 

ถ้าครั้งนี้บอสพูดอะไรให้ชวนเข้าใจผิดอีกโดนผมจัดการแน่

 

“มีอะไร?”ผมถามเสียงห้วนด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดมากเต็มที

 

“โอ๊ะ!...หงุดหงิดอะไรเพื่อนรัก...ยิ้มหน่อยๆเดี๋ยวแก่เร็วนะ”บอสแหย่ผมก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างน่าโมโห

 

“บอส”ผมเรียกคนตรงหน้านิ่งๆ

 

“ครับๆ...เย็นนี้ไปดื่มกันไหม?”บอสถามผมน้ำเสียงระรื่นก่อนจะยิ้มกว้างออกมา

 

ดื่มอีกแล้ว?

 

ผมเหล่มองไปทางบัตเตอร์ที่จ้องอยู่เล็กน้อย...พอบัตเตอร์เห็นว่าผมสบตาก็รีบทำปากขะมุบขะมิบบางอย่างซึางผมอ่านได้ประมาณว่า....

 

เย็นนี้พี่มีนัดกับผมนะครับ

 

ใช่...เรื่องนั้นผมจำได้...รู้สึกว่าตอนเช้าบัตเตอร์ชวนผมให้ไปกินข้าวข้างนอกด้วยกันที่ห้าง...พอกินเสร็จจะได้เดินซื้อพวกของสดเข้าบ้านด้วยเพราะเสาร์อาทิตย์นี้คงไม่ออกไปไหนแล้ว

 

“ไม่ว่าง...มีนัดแล้ว”บัตเตอร์ยิ้มหน้าบานทันทีที่ผมปฏิเสธออกไปแบบนั้น

 

เหอะ...ดูหน้าแล้วคงไม่ค่อยดีใจเล๊ย~

 

“นัด?...กับใคร?”บอสถามต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย

 

นั่นสิ...จะบอกว่ากับใครดีล่ะ?

 

ถ้าบอกว่าเพื่อนหรือรุ่นน้องจะถูกบัตเตอร์โกรธไหม?

 

หรือควรจะบอกว่าเป็นแฟนดี?

 

ผมเหลืบตาไปมองบัตเตอร์อีกครั้งนึง...สิ่งที่เห็นคือสายตาที่จ้องมาที่ผมด้วยความคาดหวังอะไรสักอย่างที่ผมก็ไม่รู้ว่าบัตเตอร์หวังอะไร?

 

เอาเถอะ

 

ไหนๆก็เป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของนี่นะ...

 

บอกๆไปเลยละกัน

 

“แฟน”ผมหันไปสบตากับบอสนิ่งแล้วบอกออกไป

 

“ห๊ะ?...เมื่อกี๊ว่าไงนะ?”บอสทำท่าตกใจก่อนจะถามผมอีกครั้งนึง

 

“เฮ่อ...บอกว่ามีนัดกับแฟนไง”ผมบอกบอสไปอีกครั้งนึงด้วยน้ำเสียงหน่ายๆ...รีบพูดให้จบซะทีงานผมกองจนจะท่วมหัวอยู่แล้วเนี่ย

 

“แฟน?...นี่มีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่?ทำไมไม่บอกกันเลยเล่า?...ไม่สิๆ...หน้าตาล่ะ?...สวยไหม?”บอสรัวคำถามใส่ผมด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นปนอยากรู้...ท่าทางดี๊ด๊าของบอสเหมือนกับว่าได้แฟนแทนผมงั้นแหละ

 

“...”ผมไปตอบอะไรเพียงแค่ส่งสายตาไปทางที่บัตเตอร์ยืนอยู่

 

“หื้อ?...ทางนั้นมีอะไร?...เห้ย!....อย่าบอกนะว่า...”บอสมองตามผมไปจนเห็นบัตเตอร์ยืนยิ้มมาให้แล้วหันควับมามองผมแล้วทำปากขะมุบขะมิบ

 

“...ตามนั้น”ผมรู้ว่าบอสเข้าใจในสิ่งที่ผมต้องการจะสื่อออกไป

 

“ตะ...แต่นั่นมัน...ผู้ชายนะเฮ้ย!!”บอสพูดขึ้นเสียงดังลั่นแล้วชี้หน้าบัตเตอร์อีกด้วย

 

“เป็นผู้ชายแล้วยังไงครับ?”บัตแตอร์พูดแทรกขึ้นมาแล้วเดินมายืนอยู่หลังเก้าอี้ผมท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของบอส

 

“ก็...ไม่เป็นไงหรอกแค่...เจ้าคุณมึงรุกหรือรับเนี่ย!

 

ผั๊วะ!!

 

“โอ๊ย!...เจ็บ!”บอสร้องออกมาเมื่อผมฟาดแฟ้มลงบนหัวของบอสอย่างแรง...

 

สมแล้วที่โดนมาพูดบ้าอะไรเล่า?!!

 

“ไม่มีอะไรแล้วก็ออกไปซะ!!”ผมบอกบอกบอสออกไปตามตรง...ตอนนี้ผมรู้สึกว่าหน้าตัวเองเริ่มร้อนๆแล้วล่ะ...รุก รับ บ้าอะไรเล่า?!!

 

“แน่ะๆ...คิดจะปิดบังเพื่อนฝูงละสิ...ไม่เอาน่า...เท่าที่ดูนะ...เจ้าคุณ...”บอสมองผมกับบัตเตอร์สลับกันแล้วหรี่ตาจ้องผมนิ่ง

 

“...”ผมไม่ตอบอะไรแต่จ้องไปที่บอส

 

อยากรู้เหมือนกันว่าในสายตาของคนอื่นผมดูเป็นยังไง?

 

ความจริงผมอาจจะรุกก็ได้นะ...คราวหน้าลองของบตเตอร์ดูจะยอมไหมนะ?

 

“มึงเป็นรับแน่นอนและคงโดนสอยไปแล้วไม่ต่ำกว่า5รอบ!”บอสพูดขึ้นเสียงดังแล้วยืนกอดอกนิ่งมองมาที่ผมด้วยรอยยิ้มประมาณสิ่งที่พูดออกมามันถูกต้องแน่นอน

 

เออ!!

 

ถูก...

 

ถูกชกนี่แหละไอ้เพื่อนบ้า!!

 

ผั๊วะ!!

 

“โอ๊ย!...หัวคนนะเว้ยไม่ใช่ผนังห้อง!”บอสกุมหัวตัวเองทันทีที่ผมใช้แฟ้มเล่มเดิมตบเข้าที่หัวของบอสอีกครั้ง

 

“แล้วพูดบ้าอะไรออกมาเล่า!!”ผมตะโกนด่ากลับไป

 

“อ้าว...ไม่จริงเหรอ?...ว่าไงไอ้น้อง...ดูหน้าตาแล้วคงไม่ใช่เล่นถนอมเพื่อนพี่หน่อยละกันเห็นแบบนี้มันอ่อนแอนะ”บอสเลิกสนใจผมแล้วหันไปคุยกับบัตเตอร์แทน

 

“ไม่ต้องห่วงครับ...ผมถนอมอยู่แล้ว...ครั้งก่อนต้องขอโทษที่พูดจาไม่ดีนะครับ”บัตเตอร์ตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

 

“โหย~...มารยาทงาม...ไม่เป็นไรๆ...เรียกพี่บอสก็ได้แล้วชื่ออะไรล่ะ?”

 

ผมรู้สึกว่าผมถูกกันออกจากการสนทนายังไงไม่รู้สิ

 

“เรียกบัตก็ได้ครับ...ชื่อเต็มๆคือบัตเตอร์...ยินดีที่ได้รู้จักครับพี่บอส”

 

“เออๆ...น่าสนใจดีนี่ไว้วันหลังไปดื่มกันหน่อยไหม?”

 

“ได้เลยครับ...นัดวันมาได้เลย”

 

เฮ่ย...ทำไมถึงไม่มีใครสนใจผมเลยล่ะ

 

แล้วไปสนิทกันตอนไหนไม่ทราบครับไอ้สองคนตรงนั้นน่ะ?

 

“...นี่ๆรู้ไหมว่าเจ้าคุณน่ะมันโครตชอบสัตว์เลยโดยเฉพาะหมาตัวใหญ่ๆนะ...อื้อฮือ~...ยิ้มหน้าบานเลยเวลาเจออ่ะ”

 

“รู้ครับ...แถมยังชอบทำเสียงอ้อนๆด้วย”

 

“ไม่ใช่แค่เสียงอ้อนๆนะเว้ย...ยังมีการบีบเสียงแทนตัวเองว่าพี่คุณครับ~’  ‘พี่คุณขา~’ ด้วย”

 

“ใช่ๆ...ผมก็เคยได้ยิน”

 

“แล้วก็นะ...รู้ไหมว่า....บลาๆๆๆ...”

 

“อ๊ะ!...จริงเหรอครับ...ผมก็ว่า...บลาๆๆๆๆ”

 

“...”เสียงพูดคุยของ2หนุ่มยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจนคิ้วผมเริ่มกระตุก

 

ถึงผมจะพยายามทำไม่สนใจโดยการหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านแต่...

 

“พี่คุณนะเวลาเขินน่ะน่ารักสุดๆเลย...”

 

“น่ารัก?...ไอ้กการตวาดลั่นนั่นอะนะ...น่ากลัวจะตายไป...”

 

ถ้าคุยกันธรรมดาผมจะไม่บ่นเลยแต่นี้มันนินทากันระยะเผาขน

 

ไม่สิ

 

เรียกว่านิทากันต่อหน้าต่อตาเลยดีกว่า!

 

ปัง!!

 

“ถ้าจะคุยกันก็ออกไปซะฉันมีงานการต้องทำไม่ได้มานั่งว่างเหมือนพวกนายนะ!!”ผมตวาดเสียงดังพร้อมกับตบโต๊ะดังปังก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วมองไปที่ทั้งคู่ด้วยสายตาที่เชือดเฉือน

 

“....”ทั้งคู่ถึงกับเงียบกริบเลย

 

“พะ...พี่คุณ...ขอโทษที่เสียงดังครับงั้นผมไม่รบกวนแล้วเจอกันตอนเย็นนะครับ”บัตเตอร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดขัดก่อนจะค่อยเดินไปที่ประตูอย่างสงบเสงี่ยม

 

“อ่อ...ขอโทษนะเว้ย...ไว้ว่างๆมาดื่มด้วยกันนะชวนไอ้บัตมาด้วยก็ได้...ไปก่อนล่ะ”บออสเองก็เอ่ยเบาๆก่อนจะโบกมือให้ผมแล้วรีบวิ่งไปที่ประตูในทันที

 

ตุบ!

 

“เฮ่อ....”ผมมทิ้งตัวลงบนเก้าอี้แล้วถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน

 

พึ่งจะ11โมงทำไมผมถึงรู้สึกเหนื่อยล้าขนาดนี้นะ

 

ผมพักสายตาสักพักก่อนจะเริ่มลงมืออ่านเนื้อหาที่ถูกส่งมาทางเมลล์อีกครั้งนึง...หลังจากที่ตรวจสอบว่าเรียบร้อยแล้วผมก็สั่งให้คุณพรพัฒน์จัดการต่อส่วนผมก็หยับแฟ้มเอกสารที่ฝ่ายธุรการส่งมาแล้วเริ่มอ่านอย่างจริงจัง

 

การทำงานในวันนี้ผ่านไปได้ด้วยดีตลอดช่วงบ่าย...กว่างานทุกอย่างจะเสร็จก็ปาไปเกือบเลิกงานแล้ว...ผมใช้เวลาตรวจทานอีกไม่นานก่อนจะขับรถออกจากบริษัทพร้อมกับบัตตอร์ที่คุยเรื่องของบอสอย่างออกรสชาติเห็นว่ามีการแลกเบอร์กันแล้วด้วย

 

วันก่อนจ้องเขม็งหยั่งกับคู่แค้นคู่อาฆาตร...วันนี้กลับพูดคุยกันเหมือนพี่น้องคลานตามกันมา...ผมละตามอารมณ์ทั้งคู่ไม่ทันจริงๆ...

 

ใช้เวลาประมาณ15นาทีก็มาถึงห้างที่ผมมาซื้อของขวัญครั้งที่แล้ว

 

“กินอะไรดีครับพี่คุณ?”บัตเตอร์ถามผมระหว่างที่เราขึ้นมาถึงโซนร้านอาหาร...ร้านอาหารต่างๆเรียงรายกันมากมายจนผมเลือกไม่ถูก...ครั้งที่แล้วไปฟูจิมาแล้ววันนี้เปลี่ยนไปกินอย่างอื่นบ้างดีกว่า

 

“แล้วบัตเตอร์อยากกินอะไรล่ะ?”ผมถามบัตเตอร์กลับแล้วมองร้านต่างๆที่เราค่อยๆเดินผ่านอย่างครุ่นคิด

 

“แล้วแต่พี่คุณเลยครับ...ผมได้ทุกอย่าง”บัตเตอร์ตอบผมด้วยรอยยิ้ม

 

“ตามใจพี่ไปก็ไม่มีอะไรให้หรอกนะ”ผมพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปาก

 

“นั่นสินะ...ก็พี่ให้ผมมาหมดแล้วนี่นาทั้งหัวใจแล้วก็....ร่างกาย”บัตเตอร์เดินมากระซิบที่ข้างๆหูผมด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่พร้อมกับจูบเบาๆที่ใบหูผม

 

ฉ่า!

 

“อะ...ไอ้เด็กบ้า!...ทำอะไรในที่แบบนี้เนี่ย!!”ผมรีบผละออกมาทันทีแล้วยกมือข้างนึงปิดหูที่พึ่งถูกจูบด้วยหัวใจที่เต้นรัว

 

“ฮะฮะฮะ...พี่เขินน่ารักจริงๆ”บัตเตอร์หัวเราะอย่างมีความสุขแล้วมองมาที่ผมด้วยรอยยิ้ม

ให้ตายสิ

 

ผมควรจะทำยังไงกับเด็กตรงหน้าดีนะ

 

“ชิ...ไปกินพิซซ่าละกัน”ผมบอกก่อนจะเดินเข้าไปในร้านเดอะ พิซซ่า คอมปะนี ที่อยู่ใกล้ๆ

ผมเลือกที่นั่งตรงมุมด้านในสุดเพื่อความเป็นส่วนตัว...ผมกับเทมสั่งกันคนละ2อย่างมีทั้งสปาเก็ตตี๊...สลัด...ขนมปังกระเทียมและไก่ทอดส่วนพิซซ่าผมเลือกหน้าซุปเปอร์เดอลุกซ์ถาดกลางไป

 

พอพนักงานรับออเดอร์เสร็จผมกับบัตเตอร์ก็นั่งรอกันเงียบๆ...ผมน่ะนั่งเงียบๆมันก็ปกติอยู่หรอกแต่บัตเตอร์นั่งเงียบนี่สิแปลกผมก็เลยหันหน้าไปมองทำให้สายตาผมสบเข้ากับสายตาของบัตเตอร์ที่มองอยู่พอดี

 

“มะ...มองอะไร?”ผมถามขึ้นอย่างอายๆ...

 

นี่นั่งมองผมตลอดเลยใช่ไหม?

 

แค่คิดก็เขินแล้ว...บ้าเอ้ยถ้าผมเป็นลมไปบัตเตอร์โดนแน่

 

“มองแฟนครับ”บัตเตอร์ตอบพร้อมยักคิ้วให้ข้างนึง

 

“...”คำตอบที่ได้มาทำให้ผมถึงกลับพูดไม่ออกมีเพียงแค่ใบหน้าผมที่แหละที่ร้องออกมาดัง ฉ่า! ฉ่า! เนี่ย

 

หลังจากที่ผ่านมือค่ำไปเรียบร้อยผมกับบัตเตอร์ก็เดินมาซื้อของที่ซุปเปอร์ด้านล่าง...สิ่งที่บัตเตอร์หยิบใส่รถเข็นก็มีพวกผักกับเนื้อสัตว์ต่างๆ...ผมแทบไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากเดินเข็นรถตามไปเพราะผมเลือกไม่เป็นนี่นาแถมถ้าปล่อยให้เป็นหน้าที่ของบัตเตอร์มีแนวโน้วว่าผมจะได้กินอาหารอร่อยๆมากกว่าที่ตัวเองเป็นคนเลือกนี่นา

 

“พี่คุณชอบมะเขือเทศไหมครับ?”บัตเตอร์ถามผมก่อนจะชูมะเขือเทศลูกหนึ่งขึ้นมา

 

“ชอบนะ....อร่อยดี...บัตเตอร์ไม่ชอบเหรอ?”ผมตอบบัตเตอร์ก่อนจะถามกลับไปด้วยความมอยากรู้

 

“เปล่าครับ...ชอบที่สุดเลยล่ะ...มะเขือเทศแดงๆเหมือนกับแก้มแดงของพี่คุณเวลาเขินเลย...ผมชอบมากเลย”บัตเตอร์ตอบผมด้วยรอยยิ้มกว้าง

 

“เด็กบ้า!...เลือกผักต่อไปเลย!”ผมบ่นแก้เขินทันที

 

เล่นอะไรก็ไม่รู้

 

พอได้ของที่ต้องการครบแล้วผมกับบัตเตอร์ก็ตรงกลับบ้านทันที...พอมาถึงบ้านสิ่งแรกที่ต้องเจอคือฝูงสุนัขที่กระโดดใส่ด้วยความตื่นเต้นปนดีใจ...ตั้งแต่ที่ผมมาอยู่นี้ที่แขนขาผมก็เต็มไปด้วยรอยข่วนของเหล่าน้องๆของบัตเตอร์นี่แหละ...แสบซนพอๆกันเลย

 

ผมกับบัตเตอร์นั่งดูโทรทัศน์ด้วยกันสักพักก่อนจะแยกย้ายกันขึ้นห้อง...ครั้งนี้ล่ะที่ผมตรวจสอบอย่างดีแล้วว่าล๊อคห้องเอาไว้แน่นอน..วันนี้บัตเตอร์ไม่มีทางเข้ามาได้แน่ๆ

 

ตุบ!

 

“อ่า...สบายตัวจัง”ผมพูดขึ้นเบาๆหลังจากทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม...การได้นอนเตียงนิ่มๆหลังจากอาบน้ำเสร็จนี้ผมมีความสุขสุดๆเลยขอบอก

 

วันนี้ผมหวังว่าจะได้นอนอย่างสบายโดยไม่ต้องมีใครแอบเข้ามานอนด้วยนะ...ผมกลิ้งไปบิดโคมไฟที่อยู่ตรงหัวเตียงก่อนจะหลับตาลงแล้วปล่อยให้สติล่องรอยไปในความฝันอย่างช้าๆ

 

 

 

ตุบ!

 

“อื้อ~...”ผมสะสึมสะลือก่อนจะปรือตามองภาพตรงหน้าอย่างพร่ามัว...ความมืดที่ปกคลุมอยู่ทำให้รู้ได้ทันทีว่ายังไม่ถึงเวลาตื่น

 

“ชู่ว์~...ขอโทษที่ทำให้ตื่นนะครับ...หลับเถอะพี่คุณ”เสียงที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับอ้อมแขนที่อบอุ่นได้คว้าตัวผมแล้วโอบกอดอย่างอ่อนโยนจนผมต้องขยับซุกตัวเข้าไปใกล้ๆมากขึ้น

 

“...อื้ออ~...”ผมครางในลำคออย่างเป็นสุขเมื่อหาที่ที่ตัวเองชอบได้แล้ว...ฝ่ามือที่ลูบอยู่บนเส้นผมสีดำสนิทของผมมันทำให้ผมเคลิ้มและสติผมก็หลุดไปอีกครั้งพร้อมๆกับถ้อยคำที่แสนอบอุ่นกับน้ำเสียงที่แสนคุ้นเคย

 

“ฝันดีนะครับ”

 

 

 

 

“พี่คุณ...”เสียงเรียกชื่อผมดังขึ้นเบาๆทำให้สมองผมเริ่มทำงานอย่างช้าๆ

 

จุ๊บ!

 

“อื้ออ~...”สัมผัสเบาๆที่หน้าผากทำให้ผมพลิกตัวหนีด้วยความรำคาญ

 

หมับ!

 

“พี่คุณ...”เสียงเรียกชื่อผมดังขึ้นอีกครั้งพร้อมๆกับถ่อนแขนที่โอบกอดผมแล้วดึงผมไปด้านหลังจนหลังผมชนเข้ากับอะไรบางอย่างที่อบอุ่น

 

จุ๊บ!

 

จุ๊บ!

 

“...อื้ออ~...”ผมสะบัดหน้าหนีด้วยความรำคาญเมื่อถูกอะไรสักอย่างสัมผัสที่ขมับแล้วไล่ลงมาจนถึงแก้ม...ด้วยความที่ผมไม่อยากให้มีอะไรมายุ่งอีกก็เลยพลิกตัวเข้าหากำแพงอุ่นๆนั้นแล้วใช้มือเกาะเอาไว้แน่นพร้อมกับพยายามซุกหัวเข้าไปให้ได้มากที่สุด

 

“ฮะฮะ...พี่คุณ...พี่นี่มันน่ารักชะมัดเลย...แค่นี้ผมก็หลงจะแย่อยู่แล้วจะให้ผมหลงอะไรนักหนาล่ะ”เสียงทุ้มเสียงเดิมดังขึ้นมาอีกก่อนที่ผมจะสัมผัสได้วามีอะไรสักอย่างมีลูบเส้นผมของผมเบาๆ

 

“...ฟรี้~....”ผมชอบจังเลย...

 

เวลาที่ถูกลูบแบบนี้

 

“เล่นทำหน้าแบบนี้ผมจะอดใจไหวได้ยังไงล่ะครับ...จุ๊บ...”สัมผัสหนักๆที่ผมรู้สึกทำให้ผมปรือตาขึ้นมามองอย่างุนงงก่อนปรับสายตาที่ไม่ค่อยให่ชัดขึ้น...ตรงหน้าผมเหมือนเป็นกำแพงอะไรสักอย่าง...แต่กำแพงใส่เสื้อผ้าด้วยเหรอ?

 

ผมคิดก่อนลูบกำแพงนิ่มๆตรงหน้าเบาๆ...สัมผัสอุ่นแล้วเสียงหายใจเข้าออกที่ไม่ใช่ของตัวเองทำให้ผมชะงักมือแทบจะทันที

 

“อื้ออ~....พี่คุณลูบต่อสิ...ผมชอบนะ”

 

“...”ผมเงยหน้าขึ้นไปก่อนที่สายตาผมจะประสานเข้ากับสายตาของคนตรงหน้าที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว...

 

ผลัก!

 

“โอ๊ย.!!..พี่ถีบผมทำไม?”

 

“ทำไม?...ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?!!”ผมไม่สนใจเสียงโอดครวนของบัตเตอร์เลยสักนิด...สิ่งที่ผมอยากร็ตอนนี้คือบัตเตอร์เข้ามาได้ยังไงในเมื่อผมมั่นใจว่าล๊อคห้องแล้วแน่ๆ

 

แถมสิ่งที่ผมทำเมื่อกี๊อีก?...

 

ผมนอนซุกอกบัตเตอร์?!

 

ฉ่า!

 

พระเจ้า!!

 

พึ่งตื่นแท้ๆอย่าได้ทำอะไรให้ผมหัวใจเต้นรัวเลย...เดี๋ยวก็ได้เป็นลมกันพอดีหรอก

 

“ครับ?...อรุณสวัสดิ์ครับพี่คุณ”บัตเตอร์เมินสิ่งที่ผมถามแล้วกล่าวทักทายหน้าตายเฉย

 

“บัตเตอร์”ผมเรียกอีกครั้งด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

“...พี่คุณอ่า~...อย่าทำเสียงแบบนั้นสิครับ”บัตเตอร์บอกผมก่อนจะทำหน้าเศร้า

 

ไม่สงสารหรอกนะขอบอกเลย

 

“บอกมา...เข้ามาได้ยังไง?...พี่มั่นใจว่าล๊อคห้องแล้ว”ผมถามย้ำอีกครั้งนึง

 

“....”บัตเตอร์งียบไม่ยอมตอบผม

 

“....”ผมเลยเงียบบ้างแล้วจ้องบัตเตอร์ตอบ

 

มาดูกันสิว่าใครจะแพ้ก่อน...วันนี้ถ้าผมไม่ได้คำตอบอย่าหวังว่าผมจะให้บัตเตอร์ลุกจากเตียง...เดี๋ยวจะได้รู้กันนายปิณชาน์

 

“...ผมก็แค่...ไขกุญแจเข้ามาน่ะครับ”บัตเตอร์นิ่งไปสักพักก่อนจะยอมแพ้แล้วบอกออกมาในที่สุด

 

“กุญแจ?...ว่าแล้วเชียว...เอามาให้พี่เดี๋ยวนี้เลย”ผมบอกบัตเตอร์แล้วยื่นมือไปตรงหน้าบัตเตอร์แล้วจ้องเขม็ง

 

ไม่คิดเลยว่าจะไขกุญแจเข้ามา...แปลว่าวันก่อนๆผมไม่ได้ลืมล๊อคห้องแต่ถูกไขเข้ามาสินะ

ว่าแล้วเชียว...ผมไม่คิดว่าตัวเองจะหลงๆลืมๆถึงขนาดจำไม่ได้ว่าล๊อคประตูห้องรึเปล่าหรอกนะ

 

“พี่คุณ...อย่าทำแบบนี้เลยนะครับ”บัตเตอร์บอกผมด้วยน้ำเสียงหง๋อยๆ

 

“แล้วที่บัตเตอร์ทำล่ะ?...ไหนเราสัญญากันแล้วไงว่าถ้าพี่ย้ายมาอยู่ด้วยต้องแยกห้องกันนอนน่ะ...หรือจะให้พี่กลับ...”

 

“ไม่นะๆ...ก็ได้ครับผมยอมแล้ว...อย่ากลับเลยนะครับ”บัตเตอร์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจำยอมแล้วส่งกุญแจมาให้ผม

 

“ถ้าทำตามที่สัญญาพี่ก็ไม่กลับหรอก”ผมถือกุญแจไว้ในมือแล้วบอกกับบัตเตอร์

 

ไม่ใช่ว่าไม่ชอบที่บัตเตอร์มานอนด้วยหรอกนะแต่ผมว่าคนเป็นแฟนกันไม่ควรที่จะอยู่ด้วยกันตลอดเวลา...บัตเตอร์ยังเป็วัยรุ่นเขาอาจต้องการเวลาส่วนตัวที่จะคุยเล่นเฟสบุ๊บ แชทไลน์กับเพื่อนบ้างแต่ตลอกเวลาที่ผมอยู่กับเขาผมแทบไม่เห็นบัตเตอร์แตะคอมพิวเตอร์หรือโทรศัพท์เลย

 

ผมก็เลยคิดว่าเพราะบัตเตอร์อาจให้ความสำคัญกับผมมากเกินไปจนไม่สนใจเพื่อนฝูงอาจเป็นไปได้ที่เขาอาจอยากแสดงให้ผมรู้ว่าตัวเองนั้นรักผมมากแค่ไหนเลยตามติดผมตลอดเวลาแบบนี้

 

ผมรู้ดีว่าบัตเตอร์รักผมแค่ไหน

 

ความรู้สึกของเขามันแสดงออกมาทุกการกระทำเมื่ออยู่กับผม...ดังนั้นผมเลยอยากให้บัตเตอร์รู้ว่าไม่จำเป็นต้องมาอยู่ข้างๆกันตลอดเวลาผมก็รู้ดีว่าเขารักผมมาก

 

“เข้าใจแล้วครับ”บัตเตอร์พูดขึ้นด้วยเสียงอ่อยๆ

 

ฝุบ!

 

“...พี่อยากกินข้าวต้มไก่จัง”ผมลูบเส้นผมสีดำสนิทของบัตเตอร์เบาๆแล้วพูดขึ้นก่อนจะยิ้มให้บางๆ

 

“...ครับ...เอาของหวานอะไรไหมครับ?”บัตเตอร์ขานรับก่อนจะถามผมต่อ

 

“อืม...ของหวานไว้ค่อยทำกลางวันก็ได้อยากกินโดนัททอดจัง”ผมตอบบัตเตอร์หลังจากที่นึกเมนูของหวานที่อยากกิน...ความจริงก็อยากกินบานาฟเฟ่อ่ะนะแต่กินบ่อยๆเดี๋ยวน้ำตาลในเลือดจะสูงเอา

 

“ได้เลยครับ...พี่คุณอาบน้ำก่อนเลยเดี๋ยวผมลงไปทำมื้อเช้าเตรียมไว้ให้”บัตเตอร์บอกผมด้วยน้ำเสียงที่กลับมาร่าเริงอีกครั้งนึง

 

“ได้”

 

ผมใช้เวลาอาบน้ำประมาณ15นาทีก่อนจะลงมาช่วยบัตเตอร์ตักข้าวต้มใส่ชามแล้วยกมานั่งกินด้วยกัน...มื้อเช้าสบายๆผ่านไปอย่างมีความสุข

 

“ทำอะไรกันดีครับพี่คุณ?”บัตเตอร์ถามผมหลังจากที่ล้างชามเสร็จแล้ว

 

“นั่นสิ...ดูหนังกันไหม?”ผมออกความเห็น

 

วันว่างๆแบบนี้ผมอย่างนั่งสบายๆปล่อยเวลาให้ค่อยๆผ่านไปมากกว่าเพราะงั้นการดูหนังถือเป็นสิ่งที่ผมค่อนข้างชอบทำในวันหยุดเลย

 

“โอเคครับ...วันก่อนพึ่งมีหนังใหม่ส่งมาด้วยเดี๋ยวผมไปหยิบก่อนนะ”บัตเตอร์บอกผมด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนจะวิ่งขึ้นไปที่ชั้น2

 

ผมรู้ว่าบัตเตอร์ชอบดูหนังมากแต่เขาไม่ค่อยชอบไปดูในโรงแต่มักจะสั่งหนังเป็นแผ่นให้มาส่งที่บ้าน...ทุกอาทิตย์ผมเลยได้ดูหนังใหม่ๆอยู่ตลอด...วันนี้ก็เหมือนกันบัตเตอร์เลือกหนังเกี่ยวกับการสืบสวนสอบสวนซึ่งผมค่อนข้างชอบหนังแนวนี้นะ

 

พวกเรานั่งดูที่โซฟาตัวยาวกลางบ้าน...ตลอดเวลาการดูหนังผมกับบัตเตอร์คุยกันอย่างออกรสชาติว่าใครจะเป็นคนร้ายเนื้อเรื่องจะเป็นยังไงต่อไป

 

การดูหนังจะสนุกที่สุดเมื่อมีคนดูด้วย

 

“เยส!!...ผมบอกแล้วว่าหมอนี่เป็นคนร้าย”บัตเตอร์ชูมือขึ้นด้วยความดีใจก่อนจะหันมาทางผมที่กำลังทำหน้ามุ่ยอยู่...ผมกับบัตเตอร์พนันกันไว้ว่าใครทายตัวคนร้ายถูกจะสั่งคนแพ้ได้1อย่าง

 

ซึ่งผมแพ้

 

“...จะให้ทำอะไรล่ะ?”ผมถามบัตเตอร์ด้วยน้ำเสียงงอนๆ

 

“อะไรก็ได้เหรอครับ?”บัตเตอร์ถามพร้อมกับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

 

หน้าตาแบบนั้นต้องคิดเรื่องลามกอยู่แน่ๆ

 

“ห้ามสั่งอะไรที่ลามกหรืออะไรก็ตามแต่ที่ถึงเนื้อถึงตัว!”ผมบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

“โหย~...พี่คุณอ่า...ขอแค่นั่งตักผมได้ไหมครับ?”บัตเตอร์ถามผมเสียงอ่อย

 

นั่งตัก?

 

ให้ผมนั่งตักเพื่อ?

 

ผู้ชายนั่งตกผู้ชายมันน่าดูตรงไหนเนี่ย?

 

“เอาจริง?...พี่หนักนะ”ผมถามออกไปอีกครั้ง

 

ไม่ใช่ว่าไม่ได้หรอกนะ

 

แต่ผมแค่ไม่มั่นใจว่าบัตเตอ์จะได้ประโยชน์จากการที่ผมนั่งตักตรงไหนเลย

 

“ไม่หนักหรอกครับ...นะครับ”บัตเตอร์บอกผมเสี้ยงอ้อน

 

“ก็ได้”ผมตกลงในที่สุด

 

หมับ!

 

“อ๊ะ!...”

 

ตุบ!

 

“บัตเตอร์...”ผมเรียกทันทีที่ถูกดึงให้มานั่งตักบัตเตอร์อย่างไม่ทันตั้งตัว

 

“พี่คุณ...ขอบคุณครับ”บัตเตอร์กอดผมแน่นจากทางด้านหลังแล้วเกยหน้าบนไหล่ข้างนึงของผม

 

“อืม...พี่ก็ขอบคุณเหมือนกัน”...ทุกๆอย่างเลย

 

วันหยุดๆที่แสนธรรมดาแต่มันเต็มไปด้วยความสุขสำหรับผมและบัตเตอร์

 

ผมมีความสุขมากจริงๆตั้งแต่ที่ได้เจอกับเขา

 

 

......................................................................................................

สวัสดีคะ

อัพต่อแล้วนะ...นิสัยบัตเตอร์นี่น่ารักซะจริงคนแต่งยังชอบเลย555+

ไม่เหมือนกับนายเอกบางคนที่เวลาเขินแล้วชอบตะโกนเนอะ(คนนี้ก็น่ารักไม่แพ้กันหรอก55)

มีหลายคนคอยเอาใจช่วยเด็กเจ้าเล่ห์ครั้งนี้โดยยึดกุญแจล่ะทำไงดีล่ะพระเอก

น้องหมาๆไม่ค่อยมีบทเลยเดี๋ยวจะแต่งเพิ่มบทให้ตอนอื่นนะคะ อิอิ

ตอนหน้า...สปอยดีไหม?

ก่อนจบก็ต้องมีฉากเศร้านิดหน่อยเนอะ

รออ่านตอนต่อไปคะ

ดราม่าเล็กๆ(เล็กกมากคะ)

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ

ขอบคุณทุกๆคอมเม้นท์และทุกๆกำลังใจที่มีให้สมอมาคะ

บ๊ายบายบายๆ

nicedog

♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ

 

ความคิดเห็น