เจ้าหญิงดอกไม้ / บุษบากร
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตามผลงานของ "เจ้าหญิงดอกไม้" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของรีดทุกคนด้วยนะคะ ^^ (ดูนิยายเรื่องอื่น ๆ คลิกที่รูปโปรไฟล์ได้เลยน้า)

ชื่อตอน : CHAPTER 5 50% My girl

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2562 17:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 5 50% My girl
แบบอักษร

 

 

 

INGDAW PART :

 

"เธอเป็นของฉัน"

 

ประโยคนี้อีกแล้วสินะ ประโยคที่ย้ำนักย้ำหนา! ฮืออ ไอคนใจร้าย นี่เขาเห็นฉันเป็นแค่ของเล่นสินะ จะทำอะไรก็ได้ T^T บอสบ้า! บ้าที่สุดเลย ดอกกุหลาบดอกแรกที่มีผู้ชายให้ก็ไปนอนแอ้งแม้งอยู่ในถังขยะเรียบร้อยแล้ว

"จะเล่นอะไรอีกรึเปล่า"

"......" คุณเควินถามฉันมาแต่ฉันไม่ตอบ เดินต่อเพราะตอนนี้เราสองคนกำลังเดินวนอยู่ในสวนสนุก

"อิงดาว"

"อ้ะ" เขาหยุดเดินจนฉันต้องหยุดเดินตามไปด้วยเพราะเราสองคนจับมือกันอยู่ ไม่สิ เขาจับมือฉันต่างหาก

"หนูไม่อยากเล่น หนูอยากกลับบ้าน"

ฉันตอบเขาแต่ไม่ได้มองเขา มองอย่างอื่น งอนอยู่ น้อยใจอยู่ แต่ก็รู้ว่าเขาคงไม่ง้ออยู่ดี แต่ก็อยากงอน

"ไปเข้าบ้านผีสิงกัน"

"อะไรนะคะ O_O!!!" ฉันหันมาเขาดังควับทันทีที่ได้ยินคำว่าบ้านผีสิง

"เธอจะได้มีสติ" พูบจบก็ดึงมือฉันเดินไปเฉยเลย

"คุณเควิน ไม่เอาหนูไม่ไป ปล่อยหนูเถอะ T_T" ให้ไปไหนก็ได้ แต่ไม่ใช่บ้านผีสิง

แต่ตอนนี้ฉันอยู่ในบ้านผีสิงเรียบร้อยแล้ว ฮือออ

"คะ..คุณเควิน" ฉันพูดพลางเกาะแขนเขาไว้แน่น ถ้าสิงกับตัวเขาได้คงสิงไปแล้ว

โถงทางเดินไฟก็ติดกระปริบกะปรอย!

"ว่าไง"

"หนูกลัว T_T เรากลับกันเถอะนะ หนูมีสติแล้ว"

พูดไปด้วย มองรอบข้างไปด้วยอย่างระแวง ตอนนี้ไม่มีเสียงอะไรนอกจากเสียงซาวน์โหยหวน เป็นบ้านผีสิงที่จำลองโรงพยาบาลร้าง ฉันเกลียดที่สุดเลย!

"เข้ามาแล้วจะกลับได้ไง" ให้ตายเถอะ นี่เขาไม่กลัวเลยใช่มั้ย เขาไม่กลัวแต่ฉันกลัวนะ

ตามทางเต็มไปด้วยรูปคนไข้ที่เสียชีวิต เราสองคนเดินมาถึงห้องโล่ง ๆ ห้องนึง มีเตียงคนไข้เก่า ๆ ที่เลอะไปด้วยฝุ่นและคราบเลือด

เอี๊ยด~

"สะ...เสียงอะไรคะ" ฉันถามเขาเสียงสั่น ๆ ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ตรงทางเดินโล่ง ๆ ที่เราพึ่งเดินมา มีคนไข้คนนึงนั่งอยู่บนรถเข็น ผมเผ้าปิดหน้า คอเอียง ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ เข็นรถมาตามทางเดิน

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!"

ควับ!

ฉันหลับตากรี๊ดร้องก่อนจะกระโดดเกาะเขาด้วยความตกใจ

"คุณเควิน....คนไข้...ฮือ...มาแล้ว...ฮือออออ~"

"ผีปลอมหน่า"

เอี๊ยด~

"ม่ายยยย...ไม่อาววว...เราไปกันเถอะ...ฮือออ..อย่าอยู่ตรงนี้.."

เสียงมันใกล้เข้ามาแล้วฉันยิ่งกอดเขาแน่นกว่าเดิม ไม่ได้สนใจว่าเขาจะหนักรึเปล่า

"ลงก่อน"

"มะ..ไม่ลง...อย่าทิ้งหนูนะ..T^T" ถ้าเขาปล่อยฉันลงแล้วเขาชิ่งหนีคนเดียวจะทำยังไง

"ยัยคิตตี้เอ้ย"

สุดท้ายคุณเควินเขาก็ต้องอุ้มฉันออกมาจากห้องโถงนั้น หนักรึเปล่าไม่รู้ รู้แค่ว่าฉันหลับตาตลอดทาง

"แฮ่!!!!"

"กรี๊ดดดดดดดด!! คะคุณเควิน เดินเร็ว ๆ ฮือออออ"

"อิงดาว..."

"ฮึก..ฮืออออ"

"ลืมตาก่อน"

"มะ...ไม่เอา ไม่ลืม~"

"ตรงนี้ไม่มีผีแล้ว"

"แน่ใจนะคะ"

"ลืมเถอะหน่า"

แล้วฉันก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ทีละข้าง....ตอนนี้ไม่ผีแล้ว แต่เรายังอยู่ในโรงพยาบาลร้างจำลอง ทำไมถึงยังอยู่ในนี้

"หนูอยากไปจากทีนี่~"

"ลงก่อน"

พรึ่บ!

พูดปุ๊ปก็ปล่อยฉันลงแบบไม่ถามไถ่สักคำ

"เรากลับกันเถอะ ฮือออ T^T"

"ขอพักหายเหนื่อยก่อนสิ ตัวเธอเบาซ่ะที่ไหน" เขาพูดพลางเอามือเสยผมลวก ๆ แล้วมาปาดเหงื่อ... เขาเหงื่อออกโคตรเยอะ มืดมาก แต่ความหล่อของเขายังทะลุทะลวงออกมา! หละ...หล่ออออ เดี๋ยว มันไม่ใช่เวลามาชมเขายัยดาว

"ก็ใครใช้ให้คุณเควินพาหนูมาที่นี่กันเล่า!"

"ก็เธองอนฉันทำไม"

ห้ะ...

อย่าบอกนะว่าเข้าบ้านผีสิงคือวิธีการง้อของเขา

"...คะ..คุณง้อหนูด้วยวิธีนี้หรอ"

ไม่ทันที่จะได้คำตอบจากเขา

เอี๊ยด~

เสียงก็ตามมา ฉันมองไปทางข้างหลังคุณเควิน คราวนี้ไม่ใช่รถเข็น แต่เป็นเตียงเข็นเลย มีศพนอนคลุมผ้าขาวบนเตียง คนที่เข็นรถคือพยาบาลน่ากลัวคนนึง

"กรี๊ดดดดดดดด!!!" แม่จ๋ายายจ๋าช่วยหนูด้วย T_T

หมับ!

ฉันกรีดด้วยความตกใจก่อนจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเขาแล้วพาวิ่งออกมาจากตรงนั้น

.

.

.

แฮ่ก ๆ !!!!

เหนื่อยชะมัด

ในที่สุดฉันก็ออกมาจนได้ เจอแสงสว่างสักที มานั่งหมดสภาพอยู่บนม้านั่ง

"มีสติรึยัง"

"คุณเควินยังกล้าถามอีกหรอ!" ฉันหันควับไปมองค้อนใส่เขา คราบน้ำตายังอยู่บนหน้าอยู่เลยเนี่ย

"คราวหลังก็ไม่ต้องงอนฉันสิยัยคิตตี้"

"หึ้ย คุณก็เลิกพูดว่าหนูเป็นของคุณสักที หนูไม่ใช่ของเล่นนะ!"

"ใครบอกว่าเธอเป็นของเล่น"

"....."

"เธอไม่ใช่ 'ของ' เล่น แต่เธอเป็น 'ของ' ฉัน"

"....."

"มันคนละความหมายกันนะยัยแว่น"

คุณเควินพูดพลางสบตากับฉัน คำพูดของเขา การกระทำของเขา ทำไมมันดูเหมือนว่าเขาจริงจัง...

"เดี๋ยวฉันมานะ"

"หือ..จะไปไหนคะ"

"รอนี่แหละ จะไปซื้อน้ำมาให้"

พูดจบเขาก็หายตัวไปท่ามกลางฝูงคน เห้อ

เหนื่อย เหนื่อยกายที่ต้องวิ่งมาราธอนผ่านฝูงผีในโรงพยาบาล

เหนื่อย เหนื่อยใจที่ไม่รักดีเผลอใจเต้นแรงกับคำพูดและการกระทำของเขา

 

เวลาผ่านไปสักพัก...

"อ่ะ น้ำ"

ขวดน้ำเปล่าที่เปิดฝาเรียบร้อยแล้วถูกยื่นมาตรงหน้า

"หลอดมันตก โทษที"

"อ๋อ...ขอบคุณค่ะ"

ฉันดื่มน้ำไปเกือบครึ่งขวดก่อนจะยื่นให้คุณเควินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ฉัน เหลือให้แล้วนะ- -

เขารับน้ำไปจากมือก่อนจะซดน้ำที่เหลือจนหมดขวด แต่เดี๋ยวนะ...ขะ..ขวดเดียวกันหรอ....มันก็ไม่ต่างกับการจูบทางอ้อมเลยใช่มั้ย....แถมท่าเขาตอนกรอกน้ำเข้าปาก มันธรรมดาที่ไหน ทำไมเซ็กซี่แบบนี่ ฉันมองต่ำลงมาตั้งแต่ริมฝีปาก จนถึงลำคอที่ตอนนี้เปียกด้วยหยาดเหงื่อ กำลังกลืนน้ำ...ทำไม เขาถึงกินน้ำได้เซ็กซี่แบบนี้!!

ฉันรีบเมินหน้าหนีจากเขา ไม่อยากมองนานกว่านี้เพราะเขิน! -///-

"เป็นอะไรรึเปล่า"

"ปะ..เปล่าค่ะ..."

"ทำไมหน้าแดง"

"อากาศมันร้อนค่ะ แฮ่ะ ๆ" พูดจบก็ยกมือขึ้นมาพัดเป็นลมให้ตัวเอง อากาศมันร้อนจริง ๆ เลยเนอะ

"หันหน้ามา"

"คะ!?"

"O_O"

ขะ..เขาเอาผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อให้ฉัน!

"เอ่อ..หนูซับเองก็ได้นะคะ" นั่งมองเขาซับเหงื่อให้แบบนี้มันไม่ดีเลย มันไม่ดีต่อใจ ทำไมวันนี้เขาต้องทำกับฉัน หลายอย่างแล้วนะ

"ขอบคุณค่ะ" ฉันพูดขอบคุณแต่ก้มหน้า เพราะไม่อยากสบตากับเขา แต่จู่ ๆ ดอกกุหลาบดอกนึงก็ยื่นมาตรงหน้า

"อ่ะ รับไปสิ"

"อะไรคะ"

"ดอกกุหลาบ...อยากได้ไม่ใช่หรอ"

"ห..ให้หนูหรอคะ"

"ถ้าไม่อยากได้ก็ทิ้ง" พูดจบก็ทำท่าเหมือนจะทิ้งจริง ๆ

หมับ!

ฉันคว้าหมับเข้าถือข้อมือเขาแล้วยิบดอกกุหลาบมาถือไว้กับตัว ก่อนที่เขาจะเอาไปทิ้งจริง ๆ ใจร้อนจริง ๆ เลยคนบ้า!

"ใครบอกว่าหนูไม่อยากได้กันเล่า!....ขอบคุณนะ -///-"

"ให้แล้วก็รักษาให้ดีด้วยล่ะ"

"......"

"My girl..."

พูดจบก็ลุกขึ้นยืน แต่เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ มายเกิร์ลหรอ...ที่แปลว่าผู้หญิงของฉันใช่ไหม..

 

...............................

วิธีง้อของบอสเขาแปลก ๆ นะคะว่ามั้ย พาไปบ้านผีสิงเพราะน้องไม่ยอมพูดด้วย 5555555555 แต่ก็ปิดท้ายด้วยให้ดอกกุหลาบ! อ่อยเก่ง!!! ไอเรื่องหลอดตกนี่จงใจแน่ ๆ 5555

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น