ช่วยเข้ามาอ่านหน่อยนะค่ะ

ชื่อตอน : CHAPTER:03

คำค้น : คำสาปรัก นิรันดร

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 101

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ส.ค. 2562 00:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER:03
แบบอักษร

มันวอล อย่าวิ่งสิลูกพ่อตามเจ้าไม่ทันแล้วนะ”เสียงใหญ่ทุ้มที่ทรงพลัง เอยปากบอกบุตรชายตัวน้อย

 

 

“ท่านพ่อรีบตามข้ามาสิขอรับ จับข้าให้ทันนะขอรับ ฮ่าๆ”เสียงของเด็กน้อยไร้เดียงสา พร้อมกับรอยยิ้มอันบริสุทธิ์ที่ถูกแต่งแต้มบนใบหน้าเล็ก หันมามองบิดาที่เดินตามตนองมา

 

 

“ได้เลยเจ้าแสบ”สองเท้าน้อยๆพยายามวิ่งหนี บิดาเมื่อเห็นว่าผู้เป็นบิดาวิ่งตามตนเองมาทันแล้ว แต่ก็ช้าเกินกว่าจะวิ่ง ร่างท้วมน่ารักของเด็กตัวน้อยถูกผู้เป็นบิดายกขึ้นแล้ววางลงตรงบ่า นั่นยิ่งสร้างรอยยิ้มให้แก่เด็กน้อยได้เป็นอย่างดี สองพ่อลูกเดินเล่นชมนกชมไม้ตลอดทางเพื่อคลายความเครียดลงก่อนที่ทั้งสองจะเดินทางสู้บ้าน ที่มีบ่าวรับใช้สี่คน สมาชิกครอบครัวอีกสี่คน ประกอบไปด้วยชอง แฮซอง ผู้เป็นนายใหญ่ของบ้านและเป็นยังเป็นถึงท่านเจ้ากรมการคลัง ชอง ดาจอง ผู้เป็นภรรยาและเป็นประมุขรองของบ้าน นางเป็นหญิงใจดีไม่เคยรังเกียจผู้คนที่ด้อยกว่า หลายคนเลยตั้งให้นางเป็นแม่พระประจำบ้าน บุตรสาวคนโตนามว่าชอง จีซู บุตรชายตัวน้อยน่ารักนามรักนามว่า ชอง มันวอล

 

 

ถึงแม้จะเป็นถึงบ้านท่านเจ้ากรม แต่ครอบครัวๆนี้กลับใช้ชีวิตอยู่อย่างเรียบง่าย บ้านที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและความสุข บุตรชายตัวน้อยที่สร้างรอยยิ้มให้แก่ทุกในบ้าน เขาเหมือนของขวัญที่พระเจ้าทรงประทานให้แก่ครอบครัว

 

 

ณ วังหลวงอันกว้างใหญ่ 

 

 

“แทยัง!! เจ้าจะทำให้ข้าอายไปถึงไหน ที่มีเจ้าเป็นรัชทายาท เจ้าไม่เคยทำให้ข้าภูมิใจเลยแม้แต่น้อย”เสียงทรงอาจของประมุขแห่งแผ่นดิน ที่มีศักดิ์เป็นถึงพระบิดาขององค์รัชทายาทที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าตรงหน้า สองมือของพระเจ้าแฮกวากำแน่นด้วยความโมโห

 

 

เด็กหนุ่มอายุเพียงแค่สิบสามปีที่ควรใช้ชีวิตแบบเด็กทั่วไปแต่กลับต้องมานั่งเครียดกับเรื่องที่ตนเองก็ยังไม่เข้าใจ นี่เขาทำอะไรผิดกัน เด็กหนุ่มคิดในใจด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่งแต่ภายในกลับคิดไม่ตก เด็กหนุ่มทำได้เพียงแค่รับฟัง

 

 

“หม่อนฉันทำอะไรผิด ถึงได้ทำให้เสด็จพ่อทรงกริ้วมาถึงเพียงนี้”เมื่อความอดทนมาถึงขีดสุดจากความต้องการที่จะอยู่เงียบๆบัดนี้กลับต้องเอยปากออกถามเพราะความไม่เข้าใจและบวกกับความสงสัย

 

 

“เจ้าจะทำให้ข้าอับอายไปถึงไหน”บุรุษร่างใหญ่กดสายตามองต่ำเพื่อดูบุตรชายผู้แสนโง่เขลา

 

 

“ในแผ่นดินนี้ คงไม่มีใครที่จะโง่ได้เท่ากับเจ้าอีกแล้ว แทยัง”เด็กหนุ่มกำมือแน่น พยายามสะกดกั้นน้ำตาลูกผู้ชายไม่ให้ไหล

 

 

“เจ้าไม่น่าเกิดมาเป็นลูกของข้าเลยไสหัวไปซะ ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนกับเจ้าแล้วลากเจ้าไปโบย”สิ้นสุดเสียงอันทรงอำนาจ น้ำตาเด็กหนุ่มไหลรินอาบสองนวล 

 

 

“หากการหม่อมฉันเห็นต่างจากเหล่าพวกขุนนางชั้นต่ำพวกนั้น มันทำให้เสร็จพ่อทรงกริ้ว ก็ประหารหม่อมฉันเลยสิพะย่ะค่ะ เรื่องมันจะได้จบ พระองค์จะได้ไม่ต้องอับอายที่มีหม่อมฉันเกิดมาเป็นลูกของพระองค์” เมื่อความอดทนหมดลง เด็กหนุ่มจึงเอยปากอย่างกล้าหาญถึงแม้ในใจจะกลัวความตายมากถึงเพียงใดแต่ก็ยังดีกว่าการต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้

 

 

เมื่อร่างทรงอำนาจได้ยินดังนั้นจึงทนไม่ไหวเดินมาใกล้เด็กหนุ่มตรงหน้าก่อนจะง้างมือตบลงบนแก้มนวลทั้งสองข้างอย่างเต็มแรง ทำให้เกิดเสียงดังอย่างแรงจนมีเลือดสีแดงที่มุมปากของเด็กน้อยที่อายุเพียงสิบสามปี เด็กหนุ่มตกใจอย่างขีดสุด ในตาว่างเปล่าสมองขาวโพรน ตัวสั่นเทา ก่อนที่เหตุการณ์เลวร้ายกว่าจะเกิดขึ้น เด็กหนุ่มร้องไห้น้ำตานองอย่างอดไม่ได้ มือเล็กกอดขาของผู้เป็นบิดา ก่อนที่ฝามือใหญ่จะออกแรงดึงผมที่ดำสนิทและกระชากร่างเล็กออกจากขาและลากร่างนั้นไปอ่างน้ำขนาดใหญ่ที่มีน้ำอุ่นๆอยู่เต็มอ่าง ฝามือใหญ่จับหัวเด็กน้อยกดลงในอ่างอย่างเต็มแรงโดยไม่สนว่าเด็กน้อยตรงหน้าจะเป็นอย่างไร เด็กน้อยตระเกียกตระกายดิ้นรนด้วยความทรมาน ก่อนที่สติจะค่อยๆหายไป เสียงประตูก็เปิดออกที่ร่างเล็กจะหยุดนิ่ง

 

 

ปึก!!

 

 

“ทรงปล่อยบุตรชายของหม่อมฉันเดี๋ยวนี้ ฝ่าบาท”เสียงของสตรีที่มีอำสูงสุดในฝ่ายในเอยขึ้น มือบางกำแน่จนเส้นเลือดปรากฏให้เห็นเด่นชัด เสียงหวานของพระนางซุกจองที่เคยใช้กล่อมบุตรนอนบัดนี้น้ำเสียงกลับมีแต่ความเย็นชา

 

 

“หากพระองค์มิทรงปล่อยแทยังแล้วล่ะก็ ก็อย่าหวังว่าพระองค์จะได้นั่งอยู่บัลลังก์นี่ย่างสุขสบาย”หญิงสาวผู้มาใหม่เอยคำขู่ออกไปอย่างเหลืออด

 

 

“นี่เจ้าขู่ข้าอยู่หรอพระมเหสี”เสียงตะวาดทรงอำนาจดังขึ้น ครอบครัวที่ประชาชนภายนอกมองเห็นว่าสมบูรณ์แบบแต่ภายในกลับเน่ายิ่งกว่าซากศพดีๆ

 

 

“ใช่เพค่ะ ถ้าหากไม่ได้มีอำนาจของบิดาหม่อนฉันแล้วละก็ พระองค์คิดหรอเพค่ะว่าพระองค์จะมาอยู่ในจุดๆนี้”เสียงตะวาดกลับของหญิงสาวร่างบางตรงหน้ายิ่งทำให้ร่างใหญ่ทนไม่ไหว้ก่อนที่สงครามวาจาที่ยิ่งฟังยิ่งเห็นถึงความเน่าเฟะของสถาบันครอบครัวครอบครัวนี้

 

 

“ได้ ถ้าอย่างงั้นเชิญเจ้าสองคนแม่ลูกออกไปให้พ้นหน้าของข้าซะ”คำกล่าวที่เย็นชาเอยอนุญาตสองแม่ลูกตรงหน้าอย่างเหลืออด

 

 

ร่างบางอุ้มบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนออกจากห้องอย่างรวดเร็ว สองขามุ่งตรงเดินไปยังตำหนักของตนเองก่อนที่น้ำตาจะอาบสองแก้มแดง นางกอดบุตรชายแน่นเหมือนจะมีปีศาจร้ายมาพรากนางและลูกไป เดินมาเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงตำหนักกลางฝ่ายในที่เหล่าสตรีทั้งหลายฝันใฝ่อยากมาอาศัย เหล่านางกำนันที่เฝ้ารอคอยนายหญิงกลับมาเมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็พากันแตกตื่น นางกำนันคนสนิทออกคำสั่งสั่งเหล่านางในตั้งหลายให้ทำหน้าที่ต่าง นางในบางคนวิ่งหน้าตาตื่นไปยังศูนย์แพทย์แห่งวังหลวง นางในบางกลุ่มถูกสั่งให้ไปจัดเตรียมฟูกนอนแต่ร่างในอ้อมกอดของนายหญิง

 

 

 

 

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------เพื่อนๆอย่าเพิ่งงงกับตัวละครนะคะ เพราะตัวละครทุกตัวจะมีบทบาทสำคัญสำหรับตอนต่อไป

เรื่องราวในช่วงแรกอาจจะงงสักเล็กน้อย รอติดตามกันนะคะ

ความคิดเห็น