facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

ชื่อตอน : 21.บทใหม่ Solomon

คำค้น : 21.บทใหม่ Solomon

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 789

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2562 23:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
21.บทใหม่ Solomon
แบบอักษร

ณ ปัจจุบัน

“ฝนตกงั้นหรอ แย่จัง”

ผมที่ยืนตากฝนอยู่นั้นกำหมัดแน่นก่อนจะหันไปข้างหลัง

“อิซทาร์ มีอะไรหรอ”

“เปล่า จะมาบอกว่าถ้าตากฝนแบบนั้นจะไม่สบายเอานะ”

“ชั่งมันเถอะ ขอตัวกลับไปที่คาลเดียก่อนนะ”

“อืม”

“แล้วเจอกันนะ อิซทาร์”

ผมยื่นมาไปข้างหน้าเล็กน้อยก่อนจะไปลูบหัวของอิซทาร์

“ฝากดูแลโลกทางนี้ด้วยละ เพราะว่าฉันนะอาจจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกแล้ว”

“หมายความว่ายัง...”

“ไปก่อนนะ อิซทาร์...”

ใช่แล้ว

ผมไม่อยากสูญเสียอะไรอีกแล้ว

ตั้งแต่เข้ามายังโลกแห่งนี้ ไม่สิ ทุกโลกที่ผมไปมักจะต้องเกิดการสูญเสีย

ผมน่ะ เมื่อจบการต่อสู้ทั้งหมดจะขออะไรต่อจอกดีละ ขอให้ตัวเองหายไปหรือว่า...

สิ้นสุดเสียงผมก็เดินเข้าไปในเกทก่อนจะมาอยู่ที่คาลเดีย

“ด็อกเตอร์นั้นนอนอยู่เปล่าครับ”

“ห๊ะ...นี่ผมหลับไปงั้นหรอขอโทษทีนะทุกคน แต่ว่าจิตแปรผันของโซโลม่อนเสร็จรึยัง”

“เรียบร้อยแล้วครับ”

“งั้นหรอ ฟูจิมารุคุง มาโคโตะคุงพร้อมนะ”

“ครับ ด็อกเตอร์ ไปกันเถอะมาชู มาโคโตะ”

“ค่ะ”

“มาโคโตะ”

ไม่มีเสียงตอบกลับ

“มาสเตอร์ เป็นอะไรไปค่ะ”

มิสเทอร์เรียยื่นหน้าเข้ามาหาผมเล็กน้อยก่อนจะเอามือมาสัมผัสที่หน้าผากของผมเบาๆ

“มีไข้รึเปล่าค่ะ”

“ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ”

“เอาละ เตรียมตัวเดินทางนะทั้งสองคน”

วินาทีนั้นการเคลื่อนย้ายได้เริ่มต้นขึ้นก่อนที่ผมจะตื่นขึ้นมาในบริเวณที่เต็มไปด้วยสีดำ

“ทุกคนตื่นยัง”

“ค่ะ ด็อกเตอร์และก็รุ่นพี่ก็ปลอดภัยค่ะ”

“นั้นน่ะน่าจะคือวิหารแห่งเวลา แต่ว่าก็มีปฎิกิริยาของร่างวิญญาณที่ไม่เข้าร่วมคลาสใดเลยด้วยแต่ว่านั้นไม่ใช้ตัวตนของมาโคโตะ”

“อะไรกัน นี่ฉันไม่ได้เข้าร่วมกับคลาสไหนเลยหรอ”

ผมถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนที่จะมีเสามารโผล่ออกมา

“อัลเตอร์ มิสเทอร์เรียฝากจัดการด้วยนะ”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

“อย่ามาสั่งฉันนะ”

ผมหันไปรอบๆเพื่อหาที่สูงก่อนจะกระโดดขึ้นไปและดูการต่อสู้ในเวลาเดียวกัน

“มาชู ป้องกันมิสเทอร์เรียที”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

ควันระเบิดออกมาตรงที่มิสเทอรเรียยืนอยู่ก่อนที่มาชูจะเข้าไปเอาโล่ของตัวเองมากันให้

“สถานที่ที่รักษาบาดแผลทั้งหมดและลบล้างความเกลียดชัง ที่นั้นคือบ้านของเรา”

“เริ่มแล้วสินะ”

ผมยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะเล็กธนูไปที่เสามารต้นนั้น

“จงแสดงพลัง ลอร์ดคาเมล็อต”

กำแพงสูงหใญ่ปรากฏออกมาจากด้านหลังของมาชูก่อนที่พวกมิสเทอร์เรียและอัลเตอร์จะหัวเราะออกมา

“งั้นหรอ...ใช้โฮกุเลยงั้นหรอ...ฉันของใช้บ้างสิ”

“ฉันเองก็เอาด้วย”

“ยัยพวกนั้นบ้าไปแล้วหรอ”

ผมถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะลดธนูลง

“แบบนี้ก็ช่วยไม่ได้ละนะ”

ปืนสีดำปรากฏออกมาก่อนที่ผมจะเล็งไปที่เสามารอีกครั้ง

“ถ้ายัยพวกนั้นใช้โฮกุมีหวังตายกันหมดแน่ Lost work”

สิ้นสุดเสียงของผมลูกกระสุนก็ได้ออกจากกระบอกปืนก่อนจะพุ่งเข้าใส่เสามารก่อนที่มันจะระเบิดออกมา

“เปล่าประโยชน์ ฮ่าๆๆๆๆๆ”

“บ้าน่า มันเกิดขึ้นมาใหญ่อีกแล้วค่ะ”

“ไม่ใช่การคืนชีพ แต่เป็นตัวใหม่ที่เกิดขึ้นมา”

“อย่าบอกนะว่า บนพื้นมันคือ”

“เกิดอะไรขึ้น”

“เกิดการโมตีจากภายนอกครับ”

เมื่อผมได้ยินผมก็รีบกระโดดลงมาจากเสาทันที

“ทางทิศเหนือของคาลเดียเกิดการเสียหายอีกแล้วครับ”

“โรมันสิ่งที่กำลังโจมตี มันคือเสามารทั้งหมดแปดเสาเลยนะ”

“ดาวินชี่จัง ผมต้องไปช่วยมันครับ”

“มาโคโตะไม่ต้องมาหรอก แล้วอีกอย่างอย่ามาเติมคำว่าจังนะ แต่ว่าตอนนี้ฉันฝากพวกนายจัดการด้วยนะ”

“เข้าใจแล้ว”

สิ้นสุดเสียงของดาวินชี่สัญญาณก็ขาดหายไป

“พวกเจ้าจะจัดการข้างั้นรึ ข้าน่ะเป็นอมตะไม่มีวันตาย”

“งั้นจะจริงหรอ ตอนนี้พวกเรามีห้าคน เพราะแบบนั้น”

ผมใช้มือจับไปที่หัวของตัวเองก่อนจะเงยหน้าขึ้น

“ฟูจิมารู มาชู พวกนายไปทางนั้นส่วน อัลเตอร์กับมิสเทอร์เรียนั้นแยกกัน”

“แล้วมาสเตอร์ละ”

“ฉันน่ะ ไม่ตายง่ายๆหรอกนะ”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

เมื่อคุยกันจบทุกคนต่างแยกย้ายกันออกไปเพื่อกำจัดเสามารที่เหลือ

“มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมมนุษย์ถึงคิดที่จะต่อสู่กับพวกเรา”

“ก็พวกเราน่ะ อยู่ในโลกของตัวเองนิ ถึงแม้จะเป็นวีรชน ไม่สิเพราะเป็นวีรชนถึงต้องสู้ยังไงละ แต่ว่าพวกฉันน่ะมีมนุษย์ที่เชื่อใจได้อยู่ เพราะงั้นครั้งนี้ฉันจะโบกธงเพื่อช่วยประเทศไม่สิ เพื่อช่วยโลกนี้”

เด็กสาวผมสีทองชุดสีน้ำเงินมาพร้อมกับธงสีขาวก่อนจะมีเสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง

“ยัยนักบวชหญิงนี่ พูดมากจริงๆ”

“ตัวฉันด้านมืด เธอมาทำอะไรที่นี่”

“ถามโง่ๆก็มาจัดการไปสาหร่ายนั้นยังไงละ”

โจนขาวหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนที่อัลเตอร์จะหน้าแดงออกมา

“มีอะไรน่าขำ”

“ไม่คิดเลยว่าเธอกับฉันจะต้องมาร่วมมือกันนะเนี่ย”

“ก็แค่ครั้งนี้ละนะ”

“ปากไม่ตรงกับใจจริงๆเลยนะ”

ทั้งสองคนพุ่งตัวออกไปพร้อมกันก่อนจะใช้ธงฟาดเข้าที่เสามารนั้น

“รีบๆตายไปซะ”

“อย่าบ่นหนักสิ”

“ไม่ไหวแล้วรีบๆให้มันจบซักทีเถอะ”

อัลเตอร์ที่เริ่มหัวเสียขึ้นมาก่อนกระโดดไปข้างหลังก่อนจะใช้ไฟเผาเสามารนั้นก่อนจะตะโกนออกมา

“ลา โกรเดอมอง ดู เอน”

“ลูมินอซิเต้ เอเทอร์เนลล์”

เปลวเพลิงของทั้งสองคนพุ่งเข้าใส่เสามารก่อนจะทำให้เสามารนั้นสลายหายไป

“หมดยัง”

“น่าจะหมดแล้วนะ”

****************************************************************************************************

เนื้อหาเยอะมากครับ ตั้งแต่นี้ไปผมจะลงเดือนละสองตอนเพราะว่ามีฉากคุยกันเยอะแล้วต้องแปล และก็สำหรับคนที่บอกว่างง คืองงตรงไหนอะไรก็ช่วยบอกด้วยบอกแต่ว่า งงจะรู้มั้ย แล้วก็มีบางคนที่บอกว่าเนื้อหามั่ว บางอันมั่วบ้างผมยอมรับแต่ว่าผมเอาเนื้อหาของต้นฉบับมายังบอกว่าเขียนให้มันดีๆหน่อยอ่านไม่รู้เรื่อง เขียนมั่ว คือคุณไม่รู้สินะว่าผมแปลเนื้อหาจากเกมมาให้ ถ้าไม่รู้จริงก็อย่ามาพูดมั่วๆอ่านข้ามไปข้ามมายังไม่รู้เรื่อง ตอบ ก็เพราะข้ามไปข้ามมามันจะรู้เรื่องได้ยังไง ในเมื่อคุณเองก็ไม่รู้เลยว่าเนื้อหาของผมเอามาจากไหนก็ยังมา

บอกว่าผมมั่วอีก

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว