facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2558 14:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่13
แบบอักษร

ดีจ้า~ ไรท์มาช้าหน่อยนะ เพราะไม่มีแรงจะเขียนเรื่องนี้เลย ขอกำลังหน่อยจิ แต่ก็ขอบคุณนะเหมียว เพราะเป็นเรื่องแรกเลยไม่รุจะเขียนแนวไหนดี แต่ทุกคนติดตามไรท์ก็ดีใจแล้วเหมียว~😽

++++++++++++++++++++++++

 

 

 

 

 

เช้าวันต่อมาทิวค่อยๆเปิดเปลืกตาที่หนักอึ้งขึ้นมาเรื่อยๆเพราะพิษไข้ที่มารุมเร้าอย่างรุนแรงจากกิจกรรมอันหนักหน่วงและรุนแรงจากเมื่อคืน    ร่างกายที่เคยขาวเนียนตอนนี้มีแต่รอยช้ำจนม่วงทั้งรำตัว

ช่องทางด้านล้างก็ฉีกขาดอย่างรุนแรง    พอทิวขยับตัวทีเลือดสดๆก็ไหลที

จนทิวต้องกัดฟันเพื่อพยุงตัวลงลุกขึ้นนั่งด้วยน้ำตา

           //ทำไมกูต้องมาเจออะไรอย่างนี้ด้วยว่ะ   ทำไมกูต้องเจอกับมึงด้วย!   ไอ้วายุ//    ทิวนั่งนึกสมเพชตัวเองที่มีสภาพไม่ต่างจากเด็กขายตัวที่เจอกับพวกไม่สนว่าเขาเป็นคนหรือไม่

 

    แอ๊ด~

 

เสียงประตูห้องนอนถูกเปิดออก    ทิวหันไปมองตามเสียงก็เห็นวายุยืนอยู่หน้าประตูห้องพร้อมกับถาดข้าวต้มกับแก้วยาแล้วก็น้ำ

 

ทิวมองชายตรงหน้าด้วยสายตาอาฆาตแค้นที่สามารถฉีกวายุให้เป็นชิ้นๆได้ด้วยมือเปล่า

           "อะ   กินข้าวซะ   จะได้กินยา"  วายุพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียน

           "..."  ทิวหันมามองด้วยหางตาแล้วหันกลับ 

พอวายุเห็นท่าทีที่ทิวเย็นชาใส่ก็เริ่มมีอารมณ์ขึ้นมา    แต่เขาไม่อยากใช้กำลังกับทิวในตอนนี้ถึงพยายามข่มอารมณ์คุกรุ่นไว้ให้ได้

           "กูบอกให้มึงกินข้าวจะได้กินยา"  วายุไม่สนใจที่ทิวเมอใส่เริ่มพูดอีดครั้งด้วยน้ำเสียงที่สะกดกลั้นอารมณ์เต็มที่

           "..."  แต่ทิวก็ไม่สะทบสะท้านอะไรยังคงนั่งนิ่งต่อไป

 

วายุยืนมองหน้าทิวด้วยอารมณ์ที่สุดจะทนกับอาการนิ่งเงียบของทิวจึงว่างถาดข้าวลงเสียงดังจนร่างบางของทิวสะดุ้งนิดๆ

 

   ตึก!!!เคร้ง!!!

 

           "กูบอกให้มึงแดกข้าวจะได้แดกยา   มึงได้ยินที่กููพูดมั้ยห๊ะ!!!"  วายุพูดเสียงรอดไรฟันพลางใช้มือหนาบีบกรามของทิวอย่างแรง

           "โอ๊ย!!!"  ทิวอุทานออกมาด้วยความเจ็บก่อนจะพูดต่อ  "กูไม่กิน!!!   กูไม่อยากกินของๆมึง!!!"  ทิวสถบออกมาอย่างเหลืออด

วายุกัดกรามจนเป็นสันนูน    ง้างมือหมายจะตบทิว

แต่ทิวกลับเชิดหน้ารอรับฝ่ามือหนาที่กำลังจะตบตน

พอวายุเห็นแบบนั้นก็ชะงักไปนิด    เพราะไม่คิดว่าทิวจะกล้าเชื้อเชิญตนแบบนี้

           "...เอาสิ   เอาเลย...มึงรออะไรอีกหละ   มึงจะทำอะไรก็ทำ แล้วเมื่อมึงพอใจ...ก็ช่วยปล่อยกูไปสีกที"  ทิวสถบออกมาอย่างดังใส่หน้าวายุที่มีดวงตาไหววูปกับคำพูดของทิวก่อนจะกลับมาเป็นปกติ

           "หึ   กูไม่มีทางปล่อยมึงไปง่ายๆหรอก   จำไว้!!!   แล้วก็ช่วยแดกข้าวแดกยาด้วย...กูไม่อยากรำบากเก็บศพมึง"  วายุว่าแล้วก็ปล่อยมือจากคางทิวแล้วลงมือที่ค้างอยู่กล้างอากาศลงและเดินมาหน้าประตู    ก็จะเดินออกจากห้องไป

ทิ้งให้ทิวนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวในห้องนอนจนหลับไปอีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

   ครืด~ครืด

 

          "ฮะ...ฮันโหลครับ"  ทิวกรอกเสียงที่แหบพร่าลงไปตามสายที่โทรเข้ามา    โดยไม่ได้ดูเลยว่าใครโทรเข้ามาหาเขา

           "ทิว   นั้นเราอยู่ไหนนะ   แล้วทำไมเสียงถึงเป็นแบบนั้น"  อิฐที่โทรหาน้องชายพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นนิดๆ

           "พะ...พี่อิฐ"  ทิวอุทานขึ้นมาเบาๆเมื่อได้ยินเสียงปรายสายที่ถามตัวเองอยู่

           "ใช่พี่เอง   แล้วคิดว่าใคร ...แล้วทำไมเมื่อคืนถึงไม่กลับบ้าน"  อิฐถามทิวด้วยความเป็นห่วง

           "ผม... ผม..."  พอทิวได้ยินเสียงพี่ชายที่รักมากก็ถึงกับน้ำตาไหลลงมาอาบสองแก้มใสที่แดงนิดๆเพราะพิษไข้ที่ยังไม่บรรเทา

           "ผมไม่เป็นอะไรครับพี่อิฐ   ผมสบายดี   ตอนนี้ผมอยู่บ้านเพื่อน   พี่อิฐไม่ต้องเป็นห่วงนะ..."  ทิวพยายามกลั้นน้ำตาที่ไหลลงมาเลื่อยกับเสียงที่สั่นให้เป็นปกติที่สุก    เพื่ออิฐจะได้ไม่เป็นห่วง

 

แต่ทิวหารู้ไม่ว่าอิฐตามหาทิวตั้งแต่บ้านกิ่งจนถึงบ้านเพื่อนคนอื่นๆจนหมดแล้ว    ถึงตัดสินใจโทรหาทิว

และตอนนี้เขาก็กำลังให้ลูกน้องหาตำแหน่งที่ทิวอยู่จากGPSที่อิฐแอบติดตั้งไว้ตอนที่ทิวอยู่บ้านชั่วที่วายุไปทำงานที่ฮ่องกง

           "แน่ใจนะทิว   เราไม่จำเป็นจะต้องปิดปังอะไรพี่นะ   พี่จะปกป้องเราเอง..."  อิฐบอกน้องชายด้วยน้ำเสียงที่อ่อยโยนเหมือนเคยทุกครั้งเพื่อเป็นการปลอบน้องชาย    พอทิวได้ยินอิฐพูดแบบนั้นก็ปล่อยโฮร้องไห้ออกมาไม่ยอมหยุด   จนทำให้คนที่ยืนแอบฟังอยู่หน้าห้องใจกระตุกวูปไปครู่นึง

           "ฮือออ   พี่อิฐช่วยทิวด้วย   อึก   ทิวกลัว...ทิวเจ็บ   ฮือออ   ทิวไม่อยากอยู่กับเขา   พี่อิ..."  ทิวที่กำลังคุยกับพี่ชายอยู่ก็ถูกแย้งโทนศัพท์ไปตัดสายทิ้งทันที

วายุยืนกัดฟังดังกรอดด้วยอารมณ์คุกรุ่นเต็มที่กับสิ่งที่ทิวบอกกับอิฐเมื่อกี้    เมื่อทิวเห็นวายุมายืนอยู่ข้างเตียงด้วยแววตาวาวโจรน์ก็เบิดตากว้าด้วยความกลัว

 

ความคิดเห็น