ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่กดเข้ามาอ่านนิยายของไรท์ ไรท์รู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่สามารถมอบความสุขให้กับทุกคนได้ ติดตามนิยายเรื่องใหม่ๆของไรท์ได้เรื่อยๆเลยน๊าาา

#ยุงกินเนื้อ [ผมกำลังจะตายจาก...] BM++ 4p PART ONE

ชื่อตอน : #ยุงกินเนื้อ [ผมกำลังจะตายจาก...] BM++ 4p PART ONE

คำค้น : ยุงกินเนื้อ,กองกาย,พาเคียง,ญาศิทธ์,นาสิงค์,เรื่องสั้น,4p

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2562 13:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#ยุงกินเนื้อ [ผมกำลังจะตายจาก...] BM++ 4p PART ONE
แบบอักษร

 

#ยุงกินเนื้อ.. 

PARE ONE 

 

********************************** 

 

 

 

 

 

เพี๊ยะ! 

 

"สมน้ำหน้า ตายๆ ไปซะ! "

 

เสียงฝามือบางตบลงตรงแขนตัวเองอย่างแรง ก่อนผละมือออกเห็นซากยุงนอนตายไส้เหวอแหวะเลือดสาดกระเด็นเต็มฝามือจนคนหน้ามนเผยอหน้าขยะแขยง ท้องมันที่เคยอุ้มน้ำสีเลือดแตกกระจายจนทั่วแขน

 

ก็สมควรแล้วที่มันต้องตาย. 

 

กินเลือดคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาติบทลงโทษของมันก็คงไม่พ้นต่อการหมดลมหายใจ

 

ตึก ตัก ตึก ตัก 

 

ซ่าาาา~ 

 

"เหนียวชะมัด ไอ้ยุงบ้า"

 

เจ้าของใบหน้ามนนวลนามว่า "กองกาย" บ่นพึมพัมกับตัวเองในขณะที่มือบางก็กำลังขัดๆ ถูๆ แขนเรียวมือบางที่มีเลือดเหนี่ยวเนอะหนะติดอยู่ ใบหน้าเริ่มหงุดหงิดขึ้นเมื่อยังมีเลือดของยุงติดอยู่เล็กน้อย

 

น่าขยะแขยงที่สุด... 

 

คงไม่มีคำไหนเหมาะเท่าคำนี้อีกแล้วมันถูกพ่นออกจากปากบางเรื่อยๆ บ่นงึมงำกับตัวเอง กายเลิกขัดถูผิวล้างแขนตัวเองเสร็จ ก็เดินออกไปเลื่อนบานประตูปิดลงหลังจากที่ตนหอบเสื้อผ้าในตระกร้าไปตากตรงระเบียงตอนค่ำมืดแล้วเสร็จ

 

มันเป็นแบบนี้ทุกวัน.. 

 

กายต้องตื่นแต่เช้าไปเรียน กลับถึงที่พักก็สรุปส่งงานในแต่ละวัน เนื่องด้วยคณะที่ตนเรียนนั้นเป็นศาตร์เกี่ยวกับพวกแมลงจึงต้องทำความเข้าเนื้อหามากมายไม่มีเวลากระทั่งจะออกไปไหน พอตกดึกก็ต้องไปซักผ้า ตนนั้นไม่ชอบซักตอนเช้าเป็นไรไม่รู้ เขาจะชอบซักผ้าตอนค่ำมืดคงเพราะตอนกลางคืนมันดูสงบกว่า เสียงรถรางวิ่งตามท้องถนนยามค่ำคืนมันให้ความรู้สึกสบายตัว ยามเอียงหูฟังโดยไม่ได้ตั้งใจเหมือนเสียงเพลงคลอเบาๆ ให้รู้สึกเคลิ้ม แต่มันก็ยังมีปัญหาอยู่หนึ่งอย่างนั้นคือ เจ้าพวกยุงทั้งหลายก็จะออกล่าเหยื่อดูดเลือดเหมือนแวมไพร์ไง ทำให้ตนต้องคอยปราบตบตีไม่เว้นแต่ละวัน ไม่รู้ตัวเขาคิดไปเองหรือเปล่า เหมือนเจ้าพวกยุงจะรู้เวลาเมื่อถึงตอนผมยกเอาเสื้อผ้าไปตาก เลื่อนบานประตูออกไปเมื่อไหร่ฝูงยุงก็ถล่มบินเข้ามาเกาะกุมรุมตอมผมเสมือนขี้ทันที ทำให้ผมต้องคอยหงุดหงิดไม่น้อย

 

พรึบบ! 

 

"อ่าส์ ได้นอนสักที"

 

กายล้มตัวลงนอนอย่างอ่อนเพลีย แผ่นหลังสัมผัสโดนเนื้อผ้านุ่มนิ่มจนตาแทบจะปิดเต็มประดา ลมหายใจผ่อนเข้าออกหนักเบาตาหลับพริ้มสักพัก ก่อนจะลืมตื่นขึ้น กายลุกขึ้นเดินไปปิดไฟแล้วเดินมาล้มตัวลงนอนตามเดิม

อีกหนึ่งวัน...

 

ผ่านพ้นไปเหมือนทุกๆ วัน ไม่มีอะไรตื่นเต้นเลยสำหรับเขา อีกไม่กี่เดือนตัวเองก็จะได้เดินทางไปฝึกงานซึ่งจะได้ไปฝึกที่ไหนนั้นก็ยังไม่รู้ แต่ก็ขอให้ได้ฝึกที่ที่สงบ และดีต่อตัวเขาก็เป็นพอ

 

07:43 น. 

 

กริ้งงงง! กรึ้งงงง! 

 

ตุบบ! 

 

"อื้ออ...." มือเล็กควานหานาฬิกาปลุกอยู่ข้างตัวกดปิดมันอย่างไม่ใยดี ร่างของกายงัวเงียตื่นขึ้นมาจากที่นอน ดวงตาค่อยๆ เบิกขึ้นรับแสงส่องเล็ดรอดเข้ามาผ่านระเบียง ปรับสายตาให้เข้าที่ แล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาและอาบน้ำ พอเสร็จก็ออกมาแต่งตัว

 

วันนี้อาจารย์จะพากลุ่มนักศึกษาไปดูการทดลองการสืบพันธ์แมลงในศูนย์ห้องทำการทดลอง ซึ่งหนึ่งในนักศึกษามีกายอยู่ด้วย เขารีบวิ่งไปหยิบสมุดโน๊ตบนหัวโต๊ะและกวาดเอาเลกเชอร์เข้ากระเป๋าด้วยความว่องไว ก่อนจะเดินเร็วไปใส่รองเท้า

 

"อะ! มาจากไหนกันว่ะ ทำไมมันเยอะอย่างนี้" กายกำลังจะหยิบรองเท้าในชั้นวางหน้าประตูจำเป็นต้องโผล่หน้าออกรวดเร็ว เมื่อฝูงยุงบินประทะเข้าใบหน้าของเขาเต็มๆ กายวางรองเท้าลงบนพื้นตามเดิมก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้อง ค้นตู้เก็บของหยิบสเปร์กำจัดยุงออกมาเดินตรงไปหาฝูงยุงตรงชั้นวางรองเท้า กดฉีดใส่พวกมันเต็มที่

 

ซี๊ดดด~ 

 

สเปร์ถูกฉีดพ้นใส่ชั้นวางรองเท้า ฝูงยุงที่กำลังบินขึ้นลงต่างพากันบินหนีบางตัวก็ตกลงสู่พื้น บ่งบอกว่าเสียชีวิตลงแล้ว กายมองอย่างพึงพอใจส่งสายตาบอกมันคราวๆ ว่า "ที่นี่ไม่ใช่ที่ของพวกมึง"

 

"ตายซะ พวกแกทำให้ฉันต้องเสียเวลาอันมีค่าต้องมากำจัดพวกแก ชิ! " กายวางกระป๋องฉีดยุงข้างๆ ชั้นวางรองเท้า ก่อนจะรีบใส่รองเท้าและออกจากห้องไปทันที

 

ประตูถูกปิดลง ภายในห้องเงียบสงัน ยุงบางตัวที่ยังคงมีชีวิตอยู่บินกลับมารวมกลุ่มกัน พวกมันพูดคุยกันน้ำเสียงบ่งบอกถึงความโมโห

 

"ข้าจะทนไม่ไหวแล้วนะญาศิทธ์ นาสิงค์ พวกนายก็เห็นว่าแม่นางฆ่าลูกน้องของเราตายหมด" ยุงตัวอวบอ้วนที่ยังมีชีวิตรอด นามว่า "พาเคียง" กล่าวบอกเพื่อนสหายตัวเอง แม่นางที่ตัวเขาพูดถึงก็คือมนุษย์รูปงามคนที่จะมาเป็นแม่พันธุ์ให้กับพวกเขา เมื่อพวกเขาเลือกแล้ว นางมีรูปร่างบอบบาง ผิวขาวนุ่มนวลยามได้จับ กลิ่นกายหอมเย้ายวนที่เขาแอบสูดดมยามค่ำคืนยังไม่จ่างหายไป ใบหน้าหวานเชียวปานน้ำผึ้ง

 

"ใจเย็นๆ พาเคียง ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธ แต่เจ้าต้องรู้ด้วยว่าแม่นางเป็นมนุษย์ ย่อมไม่ชอบตัวดูดเลือดอย่างพวกเราอยู่แล้ว" ญาศิทธิ์กล่าวบอก ไม่แค่พาเคียงหรอกเขาก็ไม่ต่างกัน แต่ถ้าเขาเป็นเหมือนแม่นางตัวเขาก็ต้องกำจัดศัตรูเหมือนกัน จริงอยู่ที่ยุงจะดูดเลือดคน แต่นั้นจะเป็นเฉพาะตัวเมียเท่านั้นที่ดูดเลือดเพราะต้องการเลือดจากมนุษย์หรือสัตว์ต่างๆ มาหล่อเลี่ยงที่รังไข่เพื่อทำให้ไข่สุก แต่ตัวผู้ไม่ดูดเลือด เพราะพวกเขาชอบกินน้ำหวานจากดอกไม้ ผลไม้ และของหวานต่างๆ เท่านั้น

 

"เอาเถอะน่า นายจะโกรธให้ได้อะไรขึ้นมาพาเคียง ใช่ว่าลูกน้องเราจะมีแค่นี้สักหน่อย ก็ดีแล้วนิพวกเราจะได้ผสมพันธ์ุแม่นางสะดวก" นาสิงค์กล่าวบอกอีกสองตน ญาศิทธ์กับพาเคียงมองหน้ากันก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบ และบินกลับรังตัวเองซึ่งรังของทั้งสามก็อยู่ในตู้เสื้อผ้าแม่นาง เวลานางแต่งตัวบางทีพวกเขาก็จะแอบง้ามบานตู้ออกดูแม่นางแต่งตัวอยู่เสมอ ร่างกายของพวกเขาไม่เหมือนยุงตัวอื่น พวกเขาสามารถขยายตัวใหญ่ขึ้นเท่าๆ มนุษย์ได้เลยทีเดียว

 

และพวกเขาสามารถอดอาหารได้เป็นเดือนๆ ในอีกไม่กี่วันก็จะถึงฤดูผสมพันธ์ พวกเขาต่างเฝ้ารอจนใจแทบขาดที่จะได้รวมเป็นหนึ่งเดียวกับแม่นาง

 

ถึงวันนั้นพวกเขาจะพานางกลับรังไปอยู่ด้วยทันที....

 

แกร๊กกก!! 

 

ฮ้าววว!! 

 

"งื้ออ อย่าพึ่งง่วงตอนนี้สิว่ะกาย มึงยังต้องสรุปการทดลองวันนี้ก่อนนะ" ชายหนุ่มเปิดประตูเข้าห้องมาหลังจากที่ตนกลับมาจากมหาลัย กายอ้าปากงึมงำตาจะปิดแลไม่ปิดแล วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่ตนกลับค่ำ ด้วยความที่วันนี้ตนเข้าไปดูการสืบพันธ์ของพวกแมลงกับเพื่อนๆ นักศึกษาคนอื่น ร่างกายเริ่มอ่อนล้าจากการเดินไปเดินมาขณะเรียนทำให้ขาเรียวปวดไม่น้อย

 

กายเดินเข้าห้องนอนอย่างอ่อนเพลีย เหมือนศพเดินได้ก็ไม่ปาน คว้าเอาผ้าขนหนูพาดบ่าแล้วเดินเข้าห้องน้ำเอื่อยอ่าย

 

ซ่าาาา~ 

 

"ค่อยยังชั่วขึ้นมาหน่อย" พอได้ชำละร่างกาย ไล่สิ่งง่วงงัวออกไป กายก็สบายตัวขึ้น ตนเดินออกมาจากห้องน้ำด้านบนเปลือยเปล่ามีน้ำเกาะเต็มด้านล่างมีแค่ผ้าขนหนูผืนเล็กปิดส่วนสำคัญเอาไว้เท่านั้น

 

ฟุบบบ~ 

 

"ฟู่วววว ทนหน่อยโว้ยยไอ้กาย อีกไม่กี่เดือนมึงก็จะจบแล้วนะโว้ยย" หลังจากที่ตนแต่งตัวเสร็จ เขาก็มานั่งสรุปเนื้อหาในการทดลอง นึกย้อนไปตอนที่ตนดูการสืบพันธ์ของพวกแมลงแต่ละชนิด มันมีแตกต่างกันหลากหลาย ยามสายตาเล็กของกายจดจ้องตรงสวนสงวนของพวกแมลงกำลังยึกยักเข้าออกตัวเมียมันทำให้ตนรู้สึกแปลกๆ ร่างกายรู้สึกร้อนรุ้มอย่างบอกไม่ถูก กายเม้มปากเข้าหากันพยายามระงับอารมณ์ตัวเองที่กำลังจะปะทุขึ้น ท่อนลำขนาดพอดีมือของกายค่อยๆ ตั้งชัน ตนนั่งบดเบียดขาไปมาบนเก้าอี้ถามกับตัวเองว่าจะเอายังไงกับมันดี

 

พรึบบ!! 

 

ไม่รอให้สมองได้ประมวลคำตอบ กางเกงลื่นสบายบั่นท้ายก็ตกไปอยู่บนพื้นพร้อมซับในตัวบางรวดเร็ว

 

"อ่ะ อ่าาส์ อะ" ขาเรียวสวยอ้าออกจากกันกว้าง มือบางจับเข้าแก่นกายตัวเองชักรูดขึ้นลง ใบหน้าหวานของกายมีเหงื่อผุดขึ้นเล็กน้อย

 

"อื่อออ อะ อ่าส์" ดวงตาเล็กหลับพริ้มเคลิบเคลิ้ม เสียงครางหวานๆ ถูกเปล่งออกมา ร่างกายกระตุกเกร็งหลายครั้งตามแรงขยับขับเคลื่อนมือ

 

"อ่าาส์ จะ ออกแล้วว..." เสียงเล็กครางออกมาสถบกับตัวเองแผ่วเบา กายเร่งมือตัวเองขึ้นเรื่อยๆ เมื่อตัวเองใกล้จะปลดปล่อย

 

ฉุบบ ฉุบบ ฉุบบ

 

"อ่าาส์...." ไม่นานน้ำสีขาวขุ่นพุ่งก็กระจายออกมาเต็มมือ ร่างของกายกระตุกเกร็งทิ้งตัวลงพิงกับเก้าอี้อย่างหมดแรง

 

ไม่อย่างจะเชื่อตัวเองเลยจริงๆ

 

เขามีอารมณ์เพระเพียงแค่คิดถึงดุ้นอวบอั๋นของเจ้าแมลงพวกนั้น อยากจะบ้าตาย!! ไอ้กายยเอ้ย รู้ถึงไหนอับอายถึงนั่น

 

หัวทุ่ยๆ สะบัดไปมาไล่ความคิดพิลึก ก่อนจะรีบดึงกางเกงตัวเองขึ้น รีบไปทำความสะอาดในห้องน้ำทันที

 

 

"พวกเจ้า ข้าชักจะทนไม่ไหวแล้ว!! " พาเคียงได้แต่ข่มอารมณ์เอาไว้ เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยบอกเพื่อนสองคน สายตาแอบลอบมองออกไปจากตู้เสื้อผ้า

 

"แล้วคิดว่าข้าทนได้นักหรือไง" ญาศิทธ์ไม่ได้ต่างไปจากพาเคียงเลย เสียงครางหวานหูที่ดังก้องกังวานไพเราะสะเนาะหู แค่ได้ยินตัวเขาก็อยากจะกระโจนเข้าใส่เสียเหลือเกิน

 

"อีกนานไหม นาสิงค์ถึงจะเข้าสู่การผสมพันธ์" ญาศิทธ์หันมาถามคนข้างๆ ด้วยความอยากรู้ก่อนที่ตัวเขาจะคุ้มอารมณ์เอาไว้ไม่ได้

 

"อีกสองชั่วโมงพระจันทรจ์จะเต็มดวง" นาสิงค์ตอบนิ่งๆ ญาศิทธ์กับพาเคียงหันมองน่ากันก่อนจะถอนหายฮึดฮัดฉายแววหงุดหงิด

 

ถึงเวลานั้นเมื่อไหร่ จะเข้าใส่ไม่ให้ลุกจากไปไหนง่ายๆ เลยคอยดู ข้อหามายั่วยวนต่อหน้าพวกเขา...

ความคิดเห็น