เรื่องที่ 1 หากผิดพลาดยังไงขออภัยด้วยนะคะ

ชื่อตอน : CRAZY HUSBAND 18 : FREE

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2562 13:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CRAZY HUSBAND 18 : FREE
แบบอักษร

ปัง!

"ห่วยแตก!"ผมโยนเอกสารลงบนโต๊ะแล้วสบถออกมาอย่างหัวเสียทั้งเลขาและลูกน้องที่อยู่ในห้องพากันสะดุ้ง พอเลขาโทรเข้ามาแจ้งงานหลุดผมก็บึ่งรถจากคอนโดเหมยมาที่บริษัททันที

"..."ลูกน้องสองสามคนพากันยืนก้มหน้าปิดปากเงียบไม่พูดอะไรแต่รู้อะไรไหมนั่นทำให้ผมโคตรรู้สึกหงุดหงิดกว่าเดิม ผมเงยหน้าขึ้นมองลูกน้องที่พากันเงียบ

"มีอะไรจะอธิบายมั้ย"แล้วถามเสียงกดต่ำ พวกแม่งเลยพากันเงยหน้าซีดๆขึ้นมาผมอย่างกล้าๆกลัวๆ

"ผ..ผมคิดว่าก็ตรวจดีแล้วแต่.."

"ยังมีงานหลุดออกไปสองหมื่นตัว"ผมเลิกคิ้วถามก่อนที่ลูกน้องจะพูดจบประโยค เรื่องเงินที่ต้องชดใช้ผมไม่มีปัญหาแต่มีปัญหาตรงเครดิตบริษัทผมไงแล้วไอ้ที่พากันยืนเรียงหน้ากันอยู่ตรงนี้และยังเป็นระดับนี้แล้วด้วยแม่งก็ไม่น่าจะทำงานพลาดป่ะวะ

"ขอโทษครับบอส"

"แค่ตรวจงานกับดูแลลูกน้องพวกมึงยังทำกันไม่ได้ก็ลาออกไป!"

"ขอโทษครับบอส จะไม่มีครั้งต่อไปอีกแล้วครับ"

"ออกไป"ผมเอนตัวพิงพนักเก้าอี้แล้วเอ่ยบอกลูกน้องไปน้ำเสียงเหนื่อยๆ พวกแม่งพึมพำตอบรับก่อนจะตามด้วยเสียงเปิดและปิดประตู

"ล..แล้วฉันล่ะคะ"เลขาที่ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ตรงมุมห้องพูดขึ้นเสียงแผ่ว ยกมือชี้ตัวเองอย่างกล้าๆกลัวๆ ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดสูทให้เข้าที่ให้เรียบร้อยแล้วพูดสั่ง

"เธอบอกการเงินจัดการเรื่องค่าเสียหายให้บริษัทOPA ภายในพรุ่งนี้ตอนเย็น"

"ค่ะบอส"

ผมเดินผ่านเลขาเข้ามาในลิฟต์ส่วนตัวภายในห้องทำงานอย่างไม่สนใจรอฟังคำตอบรับจากเธอมากนักเพราะยังไงคำสั่งของผมถือเป็นคำขาดและเธอก็ต้องทำตามอย่างเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว

.

.

.

ติ๊ง!

เสียงลิฟต์ดังขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดออกอัตโนมัติ ผมก้าวขาออกจากลิฟต์พลางก้มมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เป็นเวลา 4 ทุ่ม ถือว่าโชคดีที่ผมจัดการปัญหาทุกอย่างเสร็จได้ภายในวันเดียว

พอเข้ามานั่งในรถผมก็สตาร์ทรถขับออกจากบริษัทมาที่ร้านขายยาแถวๆคอนโดของเหมยทันที

"เป็นอะไรมาคะ"เภสัชกรถามพร้อมรอยยิ้ม ผมนิ่งไปนิด

"ยา..ยาคุมกับแก้ปวดลดไข้"ผมยกมือเกาแก้มตัวเองนิดหน่อย เภสัชกรส่งยิ้มให้ผมแล้วลงมือจัดยา

..เกิดมายังไม่เคยซื้อยาคุมให้ใครพอได้มาซื้อแล้วก็รู้สึกแปลกดี

จ่ายเงินเสร็จผมก็ถือถุงยามาที่รถแล้วขับไปยูเทิร์นเพื่อข้ามไปคอนโดที่เหมยอยู่อีกฟาก

 

 

 

@W CONDO

ผมเสียบคีย์การ์ดที่ขอสำรองจากพนักงานไว้ตอนมาหาเหมยตอนเช้าเปิดประตูเข้ามาในห้องและปิดลงเบาๆ..ไฟในห้องไม่ได้เปิดแสดงว่าอีกคนคงจะนอนหลับไปแล้ว

ผมล้วงมือไปหยิบโทรศัพท์มาเปิดหน้าจอให้พอมีแสงสว่างแล้วหมุนลูกบิดประตูห้องนอนเปิดเข้าไปเงียบๆ ผมดับแสงจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วเอื้อมไปวางถุงยาลงบนโต๊ะหัวเตียงเบาๆ พยายามทำทุกอย่างให้เงียบที่สุด

ท่ามกลางแสงไฟจากถนนที่ส่องรอดผ้าม่านเข้ามาให้พอมองเห็นสลัวๆผมยืนทอดสายตามองร่างเล็กที่นอนหลับตาพริ้ม ลมหายใจสม่ำเสมออยู่ใต้ผ้าห่มนวมหนานิ่งๆก่อนจะหันหลังเดินออกมา..

 

 

 

 

 

วันต่อมา..

 

#MAEY

 

"อ๊ะ..ซี๊ดด"อาการเจ็บขัดๆที่ช่องทางทำให้ฉันเบ้หน้าออกจากกันทันทีที่ขยับตัวจะลุกลงจากเตียง ฉันเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์แต่กลับจับโดนถุงอะไรบางอย่างเลยหยิบขึ้นมาดู

"หืม?"ฉันมุ่นคิ้ว ส่งเสียงในลำคอด้วยความสงสัยว่าถุงยาปริศนานี่มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง

จริงสิ โจชัวเป็นคนเดียวที่มีคีย์การ์ดสำรองคอนโดห้องนี้ งั้นคนที่ซื้อมาคือโจชัว ลองเปิดดูสักหน่อยดีกว่าคงจะเป็นยาแก้ปวด..

"!!!"ยาคุม? ข้างในมียาคุมและยาแก้ปวดลดไข้

 

แค่นี้ฉันก็พอจะรู้แล้วว่าเจ้าของยาถุงนี้ต้องไม่ใช่โจชัวแต่เป็นพี่จอมทัพแน่ๆ แล้วเขา..เข้ามาในห้องนี้ได้ยังไงกัน ตั้งแต่เช้าเมื่อวานนี้ฉันก็ไม่นึกสงสัยที่เขาเข้ามาในห้องได้ยังไงคงเป็นเพราะไม่ได้ใส่ใจคิดฉันจึงละเลยเรื่องนี้ไป

 

"ฮึ่ม"ฉันพ่นลมหายใจหนักๆ ค่อยๆลุกจากเตียงมาเข้าห้องน้ำอย่างเชื่องช้า ดีหน่อยที่วันนี้เป็นวันหยุดฉันไม่ต้องไปมหาลัยแต่งานที่ร้านอาหารถ้าพอไหวฉันก็จะไป

.

.

.

...ไม่นานฉันก็ออกมาแต่งตัวหลังอาบน้ำเสร็จ ทำอะไรกินง่ายๆเช่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปใส่ไข่ที่พอมีอยู่ในห้องแล้วมากินยาที่พี่จอมทัพซื้อมาให้อย่างเลี่ยงไม่ได้

 

ครืดด..ครืดด..

โทรศัพท์ที่วางไว้ข้างๆกันสั่นขึ้น ฉันหยิบมากดรับสายพี่รัทที่โทรเข้ามา

"ค่ะพี่รัท"แล้วกรอกเสียงแหบแห้งทักไป

("ไม่สบายหนักเลยหรอ พี่ซื้อโจ๊กเข้าไปให้มั้ย")พอได้ยินพี่รัทถามแบบนี้ฉันก็ตวัดสายตามองนาฬิกาบนกำแพงทันที ตอนนี้ก็ปาไป 9 โมงกว่าๆเข้าไปแล้วพี่รัทไม่ได้ไปทำงานหรอกหรอ..

"พี่รัททำงานเถอะ ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ"

("ไม่เป็นไร พี่เป็นห่วงเรานะ")เสียงอ่อนโยนตอบกลับมายิ่งทำให้ฉันรู้สึกผิด

"เอ่อ..ถ้าอย่างนั้นเหมยโทรบอกให้เพื่อนซื้อเข้ามาให้ก็ได้ค่ะ ไม่อยากทำให้พี่รัทเสียงาน"

("...")พี่รัทเงียบไป

"นะคะ เหมยไม่อยากรู้สึกผิด"ฉันเลยบอกออกไปอีก

("ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ ตอนเย็นพี่ซื้อข้าวต้มให้นะ")

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

พี่รัทตอบรับกลับมาฉันก็กดวางสายแล้วถอนหายใจทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง ส่วนเรื่องที่จะให้เพื่อนซื้อเข้ามาให้ฉันพูดไปอย่างนั้นไม่อยากให้พี่รัทเป็นห่วงแล้วก็ไม่อยากรบกวนเพื่อนด้วย

.

.

.

.

กริ่ง!

เสียงกดกริ่งดังขึ้นในเวลา 11 โมงกว่าๆทำให้ฉันงัวเงียลืมตาขึ้นมามองไปรอบๆ ถัดมาก็ได้ยินเสียงเหมือนมีคนเปิดประตูเข้ามา

นั่นทำให้ดีดตัวลุกขึ้นนั่ง มองประตูห้องนอนที่ยังปิดสนิทอยู่ด้วยความหวาดระแวงว่าคนๆนั้นจะเป็น..

 

แกร๊ก!..ลูกบิดประตูถูกบิดเข้ามาพร้อมกับร่างสูงของ..โจชัว

"ไหนล่ะ!?"เสียงโวยวายของซีดังนำเข้ามาก่อนจะปรากฏร่างของเธอ

"สัสซี เบาๆดิ่"โจชัวหันไปดุซีทำให้คนถูกดุชักสีหน้าหน่อยๆ

"พวกเธอนี่เอง"ฉันยิ้มทักทายให้ทั้งสามคนที่เดินเข้ามาหา

"เห! คิดว่าเธอตายคาห้องไปแล้วซะอีกพวกฉันยืนกดกริ่งจนนิ้วด้านก็ไม่ลุกมาเปิดสักที รู้มั้ยคนเป็นห่วงน่ะ!..แล้วนี่ไม่สบายหนักเลยใช่มั้ยทำไมไม่โทรมาบอกล่ะ"ซีพูดบอกออกมารัวเร็วอย่างไม่เว้นให้ฉันได้ตอบและสุดท้ายซีก็ถามออกมาด้วยความเป็นห่วง ฉันยิ้มบางๆกับนิสัยชอบโวยวายแต่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงของซี

"โทษที ฉันหลับลึกไปหน่อย"แล้วตอบ

หมับ

"!!"ฉันผงะเล็กน้อยที่มือเย็นๆของโจชัวยกขึ้นมาอังหน้าผากโดยไม่บอกกล่าว คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันยุ่ง

"ตัวร้อนจี๋เลยแล้วนี่กินยารึยัง"โจชัวถามด้วยน้ำเสียงและใบหน้าดุๆตามแบบฉบับ

"อืม เรียบร้อยแล้ว"

"วันนี้ฉันจะลาพี่จิวให้นะ"ควีนที่ยืนเงียบอยู่สักพักใหญ่พูดขึ้น

"ไม่ต้องหรอก ฉันไปไหว"

"สภาพนี้น่ะนะไหว ให้ตายเถอะยัยบื้อ!"ซีเท้าสะเอวแหวใส่ฉันแล้วยื่นถุงโจ๊กมาข้างหน้าฉัน

"เดี๋ยวไปเทใส่ถ้วยให้"พูดจบซีก็เดินดุ่มๆหายออกไป

"ไม่ต้องหรอก เธอไปไม่ไหวอย่างที่ซีบอก"น้ำเสียงนิ่งๆของควีนพูดขึ้นอย่างเห็นด้วยกับซี โจชัวพยักหน้าเสริม

เพล้ง!

"เหี้ยย!!"เสียงอะไรบางอย่างตกแตกดังขึ้นในห้องครัวตามด้วยเสียงของซีที่ดังตามมาติดๆทำให้พวกฉันหันขวับไปมองทันที โจชัวสบถหน่อยๆแล้วจ้ำอ้าวออกไปดู

"ทำไรวะไอ้ซี"

"แหกตาดูสิว่าถ้วยแตก มึงอย่าพึ่งเดินเข้ามาเดี๋ยวก็เหยียบ"

"ทำอะไรไม่ระวัง มานี่กูเก็บเอง"

เสียงของโจชัวกับซีดังเข้ามาให้ได้ยินแว่วๆ ฉันยิ้มขำแล้วหันมองควีนที่นั่งลงมาข้างๆ

"สองคนนั้นยังไม่เห็น"

เฮือก! ฉันสะดุ้งทันทีที่มือเย็นๆของควีนจับลงมาที่ต้นคอหลังจากที่ควีนพูดประโยคนั้นจบ

"พี่จอมทัพยังไม่เลิกยุ่งกับเธอใช่มั้ย"

"..."ฉันกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบากแล้วพยักหน้าตอบแทนคำพูด

"ฉันพอจะช่วยเธอได้มั้ยหรือเธอจะย้ายไปอยู่กับฉันก่อนสักพัก"ควีนเอ่ยบอกออกมา ถ้าฉันบอกว่าไปก็เท่ากับว่าฉันกลายเป็นภาระให้พวกเขาเต็มตัวงั้นสิ แค่ได้มาอยู่คอนโดหรูๆในราคาถูกๆแค่นี้ก็ลำบากใจจะแย่อยู่แล้วแท้ๆ

"ไม่เป็นไร ฉันจัดการได้"ฉันส่งยิ้มให้ควีนเป็นการบอกว่าจัดการกับเรื่องนี้ได้จริงๆแล้วก้มหน้างุดมองมือตัวเอง

"..."และก่อนที่ควีนจะพูดอะไรออกมาอีกโจชัวกับซีก็เดินเข้ามาในห้องก่อนพร้อมถ้วยโจ๊กนั่นทำให้ฉันพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก..

 

 

 

 

 

 

ไปย้อนอ่านตั้งแต่ตอนแรกมาถ้าใครปะติดปะต่อตอนนี้ไม่ได้แล้วก็ขี้เกียจย้อนขึ้นไปอ่านตั้งแต่ตอนแรกก็ย้อนอ่านแค่ตอน 16-17 พอนะคะไม่ต้องฝืนใจ(บอกเสียงเศร้า)5555 หยอกๆค่ะย้อนอ่านแค่ 2 ตอนก็พอจะต่อกับตอนนี้ได้แล้ว ขอโทษอีกครั้งที่หายไปนานแล้วก็ขอบคุณคนอ่านที่รักทุกคนที่ยังรอมาตลอด ขอบคุณค่ะ💜

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว